Maandelijks archief: december 2004

Eindejaarslijstjes

Graag beluisterd in 2004:

* More than Gold – Tom Helsen
* A Ghost is Born – Wilco
* Another Lonely Soul – Novastar
* Recurring Dream – Crowded House
* O – Damien Rice

Wil ik na 2004 nooit meer horen:

* Dragostea Din Tei – O-zone
* Et c’est Parti – Nadiya
* Dance with the Wolves – Ruslana
* Femme Like U – K-maro
* Pump it Up – Danzel

Graag gezien in 2004:

* de heruitzendingen van het geslacht De Pauw (TV1)
* Bloemen en Kransen (VTM)
* De slimste mens ter wereld (TV1)
* The Block (VT4)
* Family Plots (Vitaya)

Niet gezien in 2004:

* de grote geschiedenisshow
* Witse
* Geen zorgen tot paniek
* Flikken
* FC De Kampioenen

Wil ik liefst niet meer zien na 2004:

* Bart Peeters
* Ilse Van Hoecke
* Roos Vanacker
* Herr Seele
* Eva Pauwels

Ontdekkingen van 2004

* audioscrobbler
* chicklit
* skype
* buffelmozarella
* VenetÔe

Must-eats

In deze copieuze tijden houden we het nog even bij eten, als u dat goed vindt. De BBC heeft namelijk een lijstje opgesteld met vijftig dingen die je moet gegeten hebben voor je sterft.

Met cavia op de 32ste plaats vrees ik dat ik niet helemaal van plan ben om het volledige lijstje naar binnen te spelen eer ik mijn pijp aan maarten geef, maar op 23-jarige leeftijd heb ik toch al serieus mijn best gedaan.

Mijn score op deze wat-heb-je-allemaal-al-ooit-eens-binnengespeeld?-test: 32 op 50.

Smaakswitch

Eigenlijk is het gewoon helemaal niet eerlijk. Ik zou best eens net als Youri met een vieze blik naar een bord overheerlijk eten willen staan kijken, in plaats van er gewoon heel gemotiveerd en verlekkerd mijn vork in te prikken. ‘Lust ik niet’ zeggen en gewoon helemaal niet proeven. Maar ik lust veel dingen, dus is het meestal geen optie.

En alsof dat nog niet genoeg was is er iets heel verontrustends aan het gebeuren met mijn smaakpapillen: sinds een drietal weken lust ik plots ook een hoop dingen die ik al heel mijn leven afschuwelijk vond, of gewoon helemaal niet lekker. En ik lust ze niet alleen, ik vind ze nog eens verslavend ook..
Als daar zijn:

* vleessla
* olijven (groene, zwarte, met look of paprika, ik speel ze allemaal binnen)
* pizza (het kon gewoon niet uitblijven toen ik ging samenwonen met een pizzafreak)
* sandwiches
* (gesmolten) oude kaas
* lasagna

Tot op de dag dat ik hebberig grijp naar augurken met slagroom probeer ik me er geen zorgen over te maken. Kan het dat je smaak eens om de zoveel tijd verandert? En heb jij dat ook?

Lilith en de geÔmproviseerde asbakken

De straat die langs mijn oude school loopt is leeg, op mij na. Terwijl het water met emmers naar beneden komt, bereid ik me voor op de zoveelste verdwaalde regendruppel die wilde plannen heeft om in mijn nek terecht te komen. Ik ga sneller lopen. Het is ijsijskoud en de striemende wind geeft mijn wangen een kleur die doet denken aan verlegen boerendochters die opgevoed zijn met karnemelk en gezonde buitenlucht, bij voorkeur ergens in het heuvelland. Mijn schoenen zijn nat, en bij elke stap die ik zet hoor ik ‘plsstj’.

Ik steek de straat over die ik als puberende lilith wel honderden keren moet hebben overgestoken. Twee keer per dag, zes schooljaren lang. Als ik het kleine straatje dat uitkomt op het station inloop kijk ik binnen in de huizen waar ik vroeger ook altijd binnenkeek. Er is niet ongelooflijk veel veranderd. Terwijl ik van de ene kant van het trottoir naar de andere spring om de grootste plassen te ontwijken begin ik stilletjes te hopen. De kans is klein natuurlijk, want ik ben hier al jaren niet meer geweest, maar het zou best kunnen.

Hoe dichter ik kom, hoe lichter ik word in mijn hoofd. Want stel je voor! Stel je voor dat de poort van Julia gewoon openstaat, net zoals vroeger. Vroeger, toen ik elke morgen om acht uur haar garage binnenwandelde en met ogen die nog niet waren aangepast aan het donker probeerde te zien of er al iemand op de palletten zat die achteraan waren opgesteld. Rond die palletten die dienden als zitmeubel (Julia had er ooit zetels gezet, maar ‘de jonge gasten hadden erin gespocheld en het waren zo’n schone zetels..’) stonden plastieken snoepbakjes van Haribo met grote zwarte gaten in. De snoepbakjes van Haribo, die ik voor eeuwig en altijd zal associÎren met de geÔmproviseerde asbakken uit mijn jeugd.

Eens om de zoveel tijd stopte er een politiecombi bij Julia. Dan kwam ze zuchtend en waggelend naar buiten, krulspelden in heur haar en met een blik van ‘Ja, zeg het eens, ventje’. ‘Madam Julia’ sprak het ventje van dienst dan, ‘Wij horen van verschillende mensen uit de buurt dat u sigaretten per stuk verkoopt aan minderjarigen.’ Daar moest Julia hartelijk om lachen. Waarom zou ze dat doen, daar verdiende ze niks aan, meneer den azjent. Waarop Julia de arm der wet meetroonde in haar piepklein verdoken achterkamertje dat fungeerde als snoep-, drank- en sigarettenverkooppunt voor de ieperse jeugd. Verveeld verliet de agent dan even later de zaak. Julia was slim genoeg om zich nooit te laten betrappen.

Ook ’s avonds na school was Julia’s onze vaste hang-out. We waren er zodanig kind aan huis dat we af en toe zelfs in haar huiskamer binnenmochten om op teletekst te gaan kijken of Filip Dewulf al dan niet door was naar de volgende ronde. Maar nooit tijdens “Des jours et des vies”, de franse versie van Days of our lives waaraan Julia pertinent verslaafd was. Dan moesten we haar gerust laten! Na de examens trakteerde Julia ons allen op een goed glas aperitief ‘Pompierken’ en wenste ze ons immer het allerbeste toe voor het volgende jaar. En we bleven devoot terugkomen. Julia was de kotmadam die we in ons latere studentenleven nooit meer zouden hebben.

Gisteren was de poort dicht. Het viel me op dat de poort niet alleen dicht, maar ook nog eens geverfd was. Ik weet wel zeker dat Julia gewacht heeft tot haar laatste sigaret was verkocht om die beslissing te nemen, want ‘met die jonge gasten wist je nooit!’ Jaren geleden beloofden we haar dat we haar rolstoel zouden komen duwen eens ze in het rusthuis zou zitten, maar toen ik gisteren door haar raam keek zag ik dat dat helemaal nog niet nodig was. Julia zag er nog even kwiek en monter uit als de laatste keer dat ik haar zag. Ik zwaaide, en ze zwaaide terug. Al zou het me verbazen dat ze doorhad dat die doorweekte met haar zwart kort haar die rosse van vroeger was, die steevast ging voor drie haribo-kikkertjes en vier marlboro’s.

Kwijt

* mijn handschoenen
* mijn soundtrack van AmÈlie Poulain (nog steeds)
* het hoesje van mijn iPod
* de Hallmark-enveloppes die bij mijn Hallmark-kerstkaarten horen
* mijn adresboek

En dan denk je: nu is het genoeg geweest! Opruimen, dat is nu dringend aan de kwestie!
Maar soms is slordig zijn ook gewoon enorm leuk: als je met schaamrood op de wangen een hoop teruggevonden doktersbriefjes gaat inwisselen bij de ziekenkas bijvoorbeeld, en je zomaar even een hele hoop echt geld in je handen krijgt gedrukt. Waarmee je dan weer al je verloren geraakte spullen kunt terugkopen! Enzo.

London baby!

london.jpg

Je kan er gadgets kopen, die je hier maar zelden vindt. Je kan er langs de Thames lopen, je haar los in de wind. (als je al zo lang rookt als ik is het opvallend makkelijk om een overtuigende Kris Debruyne neer te zetten in een blogpost) Toen wij vorig jaar het geluk hadden om drie dagen in London rond te lopen kwamen we niet alleen terug met een kazillion kerstcadeautjes (die zo leuk waren dat we niet konden wachten tot kerst om ze uit te delen), we werden ook nog eens tot over onze oren verliefd. Niet op een historisch gebouw en ook niet op een bepaald stadsdeel ofzo, maar op een winkel.

Bij onze eerste stappen in het heiligdom dat Hamley’s heet werden mijn levensgezel en ik zo goed als gek. Overal hopen speelgoed, vier verdiepingen vol, en overal mocht je het uitproberen. Dus racete ik met een geel autootje dat helemaal ondersteboven draaide als je ermee tegen de muur reed, probeerde ik een vliegende ufo op te vangen en stond ik verbaasd te kijken naar een goochelaar die trucjes deed met muntjes. In de nok van de winkel hing een gigantische groene hulk, en als je braaf was mocht je op de derde verdieping bij de kerstman op schoot.

Dat en het feit dat we niet kunnen wachten om in deze winkel een jaarvoorraad aan amerikaans en japans snoepgoed in te slaan, trok ons over de streep. Volgende week gaan we met de bus een dagje naar het walhalla van de shopaholic. Want wees eens allen eerlijk: bestaat er een leuker kerstcadeau dan te mogen eten in de Pret a Manger? Wij dachten het echt niet.

En dan staat er plots een cameraploeg in je crib

hallotelevisie.jpg

De electriciteit was uitgevallen. Dat is best een probleem als Ter Zake net een interview komt doen met een vlaamse lifelogger, zijnde ikzelf. Maar journalisten en cameramensen zijn lief en geduldig, en na een half uur zonder stroom lostte het probleem zich vanzelf weer op. ‘Je bent een spraakwaterval’ zei de journalist. Ik trok mijn wenkbrauw omhoog. ‘Heel positief bedoeld natuurlijk’ zei de journalist.

Hoe positief dat is, dat valt af te wachten: ergens na nieuwjaar ben ik samen met fotologger Herman en nieuwslogger Luc te zien op een scherm near you.