Maandelijks archief: augustus 2005

huizenjacht (deel zes, waarin het plots erg snel gaat)

BILL-kids-HOUSE.jpg“Dag mevrouw, met Yves van de Casa. U had mij gevraagd om u terug te bellen”.
Zo begon het zo goed als zeker laatste hoofdstuk van de huizenjacht.
Ik moet zeggen: dat was een verrassing, want ik ken helemaal geen Yves van de Casa. En als ik al een Yves had gekend die in de Casa had gewerkt dan zou het vreemd geweest zijn dat hij me belde, want de Casa in Ieper sloot drie maand geleden haar deuren. Eerlijk is eerlijk: ik kon me niet herinneren dat ik hem drie maand geleden op de laatste dag gevraagd had om mij terug te bellen. Sinds El NiÒo gebeuren er naar het schijnt wel meer vreemde dingen.

Na een verwarrend gesprek waaruit bleek dat Yves werkte voor een vastgoedkantoor met Casa in de naam dat ik een tijdje geleden had gebeld vielen de puzzelstukken op hun plaats. Het huis dat we vorige keer niet meer hadden kunnen bekijken omdat iemand er een optie had genomen stond weer te koop. De vorige kopers hadden geen lening gekregen. En mijn hoofd stond er echt even niet naar. “Wanneer kunt u komen kijken?” vroeg Yves van de Casa. Ik hoorde mezelf een beetje verveeld zeggen dat ik deze week weinig tot geen tijd had, wat waar was, en dat we zaterdagmorgen om elf uur zouden gaan kijken. Zo speciaal zag het huis er ook weer niet uit aan de buitenkant. Het was maandag toen, en ik vind dat ik toen een seintje from above had moeten krijgen dat ik eerder die week tijd had moeten maken. Maar er kwam niks. Zaterdag om elf uur dus. Als ik tijd en zin had.

Zaterdagmorgen, tien na elf, een rijhuis in Ieper:

Achter de gevel van het normaal-uitziende huis wacht ons een totale verrassing. Hoge plafonds, een grote woonkamer in drie delen, oude houten vloeren, dubbele deuren en meer herenhuislekkers waarvan we nooit hadden verwacht dat we het binnen ons budget zouden vinden. Een stadstuintje en een zee van mogelijkheden, en hoe meer we van het huis te zien krijgen hoe erger het wordt. Ik had welgeteld niks verwacht van dit huis, en ik kreeg een overdaad aan geweldige dingen in mijn blikveld gegooid. Er zijn hier en daar wat kosten aan, maar die zijn verwaarloosbaar in vergelijking met de krotten die wij al hebben bezocht en waarvoor ze meer durven vragen dan voor dit pareltje der woonhuis. Dus stonden wij na het bezoek met kriebels weer buiten. Want er waren nog andere gegadigden, en opties, daar deden ze niet aan. Wie eerst tekent, eerst krijgt, klonk het.

Ik at niet meer, Youri sliep niet meer, en ik eigenlijk ook niet. We wisten dat dit het was, maar hoe beslis je in anderhalve dag of je het doet of niet? Gekraakt door een gebrek aan slaap belde ik maandagmorgen vroeg naar het kantoor. We wilden het nog eens zien. En snel. Terwijl we samen met la mama nog eens de toer deden en elk krasje en vuiltje aan een grondig onderzoek onderworpen bleef de gsm van Yves van de Casa rinkelen, allemaal voor ons huisje. Want dat was het na een weekend nadenken en denkbeeldige vloeren leggen ondertussen al een beetje geworden.

En we zijn gesprongen. Want als je verliefd wordt op een huis dan voel je het echt wel. Binnen enkele dagen weten we officieel wat ondertussen met de seconde zekerder wordt.
Dus nog niet verder vertellen ofzo. Want ik heb niks gezegd.

hout_kl.jpg

Ik heb niks gezegd.

Huizenjacht, deel vijf

huisje4.jpgEn dan sta je na een kutweek plots in een geweldig huis, met een immo-meneer die heel duidelijk laat merken dat je heel snel zal moeten beslissen wil je het kopen. En je wil het kopen. Allebei. Denk je. Want voor deze prijs vind je nooit nog een huis dat zo verschrikkelijk cribable is.

Maar anderhalve dag is echt wel een heel korte bedenktijd.
Dus gaan wij heel hard nadenken en rekenen en plannetjes uittekenen nu.
En banken aflopen.
En ondertussen proberen om al onze andere weekend- en weekplannen er nog ergens tussen te wringen.
En de problemen van de voorafgaande kutweek op te lossen.
En ook nog even te ademen.

Met andere woorden: tot binnen een paar dagen!

Misschien hebben we wel groot nieuws ofzo.

Wists

dewael_p.jpgVanaf heden kunt u ergens in de linkerkolom (waar volgens ÈÈn welbepaalde lezeres nooit naar wordt gekeken, maar ik blijf geloven) terecht voor mijn wists.

Het zijn eigenlijk gewoon visuele bookmarks, maar dan wel zodanig leuk dat het na een paar dagen al een automatisme is geworden: leuk? naar de wists!

Om maar te zeggen dat ze erg regelmatig worden aangepast en bijgewerkt, en dat er volgens mij best interessante links/artikels/crap tussenzit(ten). Doe er uw voordeel mee!

(en post een linkje naar de uwe, als u er een heeft)

Najaarsprogrammatie

staracademypimsymoens.jpgOkeej, we hebben allemaal een moeilijke zomer achter de rug, en dat kruipt serieus in de kleren. Kijk: ik wil dat snappen. Ik wil ook snappen dat het dan niet makkelijk is om onder deze omstandigheden een najaarsprogrammatie in elkaar te steken die aan de ribben houdt: hoofden van programmadirecteurs zullen ook wel vol troebele gedachten zitten na weer een zomerweek vol regen en wind. Maar je zou toch denken dat die gasten verstand hebben van tv maken? Ik ga er al jaren van uit dat de mensen die bij de televisie de beslissingen mogen nemen weten wat werkt op televisioneel gebied, en wat niet. Dat dat de reden is dat zij de beslissingen nemen. Ik vind dat ergens een logische gedachte. Weer of geen weer, televisie maken is geen kernfysica, toch?

En wat ziet mijn lodderig oog dan?

We krijgen dat dwaas zelfuitgeroepen rebels kwajongetje van een Luk Alloo weer op ons bord, met hetzelfde programma waarvan ik persoonlijk zo blij was dat het er plots niet meer was. Scenario eerste aflevering ‘Sterren en Kometen’: Luk Alloo stelt monkellachend vragen aan Laura Lynn, Luk Alloo kijkt daarbij vanonder zijn afschuwelijke pagecoupe schalks richting camera, Luk Alloo duwt Laura Lynn in het zand van de king beach en lacht hierom zijn irritant immer terugkerend slap lachje. Hetzelfde slap lachje dat hij destijds heeft gebruikt om de domme dochter van Will Tura in bed te krijgen. En hetzelfde programma ook, trouwens. Ik zit hier echt niet op te wachten, VTM. Luk Alloo is *fluistert* een beetje gedateerd.

Maar geen nood! Er wordt een nieuwe sexy dokter geÔntroduceerd in ‘Spoed’! Naar het schijnt heeft hij mooie rosse krollekes, staalblauwe kijkers en behoort hij tot het beste dat we kunnen krijgen in de vloanders. Dat kan enkel Kurt Rogiers zijn, dacht ik zo!

En alsof dat nog niet genoeg is mag ook Sammeke Gooris weer het kleine scherm op. Hij krijgt een rolletje in Schoif ef, want hij heeft naar eigen zeggen altijd al iets voor kinderen willen doen. Samen met hem waarschijnlijk heel wat mensen die wÈl talent hebben, en zich niet verlagen tot meespelen in barslechte spotjes voor gratis keukens. (nvdr: de keukens zijn enkel gratis voor Pfaffs. Normale stervelingen betalen stukken van mensen om de vijftien Pfaffkeukens te bekostigen. Ahja.)

Dat Elke Van Elderen de nieuwe Bart Peeters zou worden hadden we al van mijlenver zien afkomen, en dus mag zij Blind Date overnemen van Ingeborg. Het wordt bang afwachten tot het moment dat ons Elke ook het nieuws, het weerbericht en de reclames van Bonux overneemt. En samen met iemand van van Star Academy de presentatie van een mager tv-showtje naar zich toetrekt. Presentatie als in luid en enthousiast nutteloze vragen in het oor van een wederom talentloze bv roepen.

Over magere showtjes gesproken: Piemvanstaracademy krijgt een programma op jim tv, jawel. Dat heeft hij wel verdiend met zijn.. fans van dertien, en geen talent what so ever. En wij maar denken dat ze daar iets hadden geleerd van Studio Spillonimo en de grote Sam en Kelly-show.
Wij denken altijd zo verkeerd.

EÈn opkikker: zondag begint X-factor op VTM, en na de eerste aflevering te hebben gezien op den engeland zou dat wel eens de redder van het najaar kunnen worden.

lilith geeft zich over aan nostalgie

geo.jpg
Ik loop al een maand te niezen en te snotteren, ik zet geen stap buiten voor ik een half uur voor de kleerkast heb staan draaien omdat ik niet weet of het trui of geen trui moet zijn, en gisteren ontdekte ik dat zelfs de kleine kikkertjes op de trap terug zijn. Regenkikkertjes in augustus, jawel.
Ergens diep vanbinnen maak ik mezelf wijs dat de zomer dit jaar gewoon een beetje lang op zich laat wachten, maar dat het beter laat is dan nooit! Dat de zon ergens vastzit aan de grens, maar niet meer voor lang, en dat we onszelf puffend van de warmte door de late zomer zullen moeten slepen. Dat het ter compensatie zo warm zal worden dat de overheid verplichte siÎsta’s zal moeten invoeren, en drankfonteintjes zal installeren op de Meir. Dat denk ik er dan van. Het houdt me warm tijdens herfstige nachten.

En heeul stiekem geef ik mezelf toch over aan de old school nostalgie die vanaf de huis-aan-huiskrantjes in mijn gezicht knalt: “Terug naar school!”, “Een nieuwe start!”, “Drie passers voor de prijs van een geo-driehoek!”. Waarlijks: wat ik niet zou geven om op deze regenachtige dagen op zoek te gaan naar kleurige mappen en flashy kaftpapier, kleurpotloden die ik toch maar ÈÈn keer per jaar zou gebruiken om een kaart in te kleuren voor aardrijkskunde, en kleurstiften voor de randjes. Ik zou de hoop op zomer opgeven en mezelf optrekken aan het kiezen van een nieuw agenda, en met een lijstje door gangen lopen die ruiken naar witte turnpantoffels en kneedgom. Ik zou mijn agenda altijd mooi invullen, en niet na een maand alles overschrijven van mijn buurvrouw die toch niks anders te doen heeft dan cursussen en agenda’s bijhouden voor mij en de rest van de klas. Ik zou het zelfs durven beloven. Ik zou flink zijn.

Kwatongen beweren dat ik ijl door een gebrek aan zonlicht, en misschien hebben ze wel gelijk.
Maar als iemand een school weet zijn waar je wordt betaald om te studeren, laat het dan maar weten. De boekentas is al gekozen, dat spreekt.

Verspreking

bowser.jpgNatgeregend zaten we in de woonkamer van mijn ouders een hotdog te eten, toen mijn broer binnen kwam gewandeld met de vraag of we nog iets leuk hadden gevonden op de wijkrommelmarkt.
“Neen” zei ik een beetje sip, en ik probeerde om een vallende sliert ketchup op te vangen met mijn servet. Een rommelmarkt in de regen maakt mij al even triest als dat een rommelmarkt in de zon mij gelukkig maakt. En dat is best veel triest, en best veel gelukkig dan weer ook.

Ik dacht even na of ik op de zompige rommelmarkt ¸berhaupt dingen gezien had die het vertellen waard waren. Video’s van de snorkels, maar dat zou mijn broer niet erg onder de indruk brengen, bedacht ik me. Die bij waarvan ik dacht dat het een meli-bij was, maar het was een gewone bij. Ook dat was het vertellen niet waard. En toen herinnerde ik me weer dat ene kraam.

“Oe oe!” deed ik. “Bij dat ene kraam hadden ze wel een grote bouwdoos van Super Mario Bros! Met figuurtjes bij en alles! Voor tien euro!
Broer kijkt enthousiast/ongelovig/wenkbrauwoptrekkend zoals enkel hij het kan.
“Serieus, Mario zat erbij, en Luigi!” hoorde ik mezelf zeggen. “Ehen…Browser!”

Disclaimer: als u de verspreking niet vat is dat niet erg. Het wil enkel zeggen dat uw jeugd niet in de ban stond van een spelletjescomputer. En dat is waarschijnlijk best positief.

24

De avond voor je verjaardag uit eten worden genomen omdat het anders geen verrassing meer zou zijn is eens iets anders. Het werd een verrassingsdineej in mijn favoriete restaurant, en de griekse schotel heeft meer dan gesmaakt. De smsjes, mailtjes, comments, telefoontjes en kaartjes waren dan weer een erg leuk begin van mijn echte verjaardag. Ik ben er nog niet toegekomen om alles te beantwoorden, dus bij deze: heel erg bedankt en al. Mensen die niet graag verjaren weten niet wat ze missen. :)
Ik heb weer kaarsjes uitgeblazen, en dat was al eventjes geleden, dus ook dat was fun fun fun.

taart-kl.jpg

Om het nog niet te hebben over de overheerlijke bananentaart waar mijn geliefde ’24’ had opgetekend met een taartstift. (uhuh, het bestaat!)

Maar wat het allerallerallerleukste was, you ask?

Zonder twijfel beseffen dat je een leaf hebt die heel goed weet waarmee hij je cadeautjes-, verjaardags- en verrassingsgewijs erg blij kan maken.

amelie-kl.jpg

(want die AmÈlie-kader, die was er dus nog niet…)

Update: deze foto staat nu ook op Flickr, beplakt met notes. Mmm, notes. (l)

Happy birthday

kaarskes.jpg“Nog 4, nog 3, nog 2, nog 1,
ja ja ja ja ja ja
Hiep hiep hoera
Er is er eentje jarig
Hiep hiep hoera
Er deelt er eentje uit
Hiep hiep hoera
Er geeft er een ’n feestje
Met twee violen en een trommel en een fluit.”

Oke, maar dan zonder de violen, de trommel en de fluit.

Gelukkige verjaardag Kelly!

Youri

De huizenjacht (deel vier, met de roze slaapkamermuur)

Het-huis-van-Nijntje-1.jpg
In al de tijd dat ik op meer dan regelmatige basis huis-aan-huiskranten en websites doorspit op zoek naar huizen is er ÈÈn huis geweest waarop ik op slag verliefd was. En ik kan je verzekeren: als je op slag verliefd bent op een huis, dan voel je dat. Het was simpel: ik had nog maar ÈÈn foto op de huizenwebsite bekeken en ik wist het al. En toen ik doorklikte naar de volgende zeven foto’s wist ik het nog meer: dit zou het huis worden waarin ik mijn hond zou grootbrengen. Het stond niet alleen in de meest rustige woonbuurt van Ieper, vlakbij de vestingen, de muren van de slaapkamer, die waren ook nog eens roze. Nu vraag ik je! Wat doet het gestroomlijnde lichaam van een labrador beter uitkomen dan een roze slaapkamermuur? Niente!

Ik belde het nummer dat op de website stond.
“Zeg, dat huis met die roze slaapkamermuur, doe mij daar maar eentje van”, zei ik tegen de immo-bediende.
“Dat huis met de roze slaapkamermuur?”, vroeg de bediende.
“Euhm, Uuuhuuurz”, repliceerde ik snel.
“Dat is eigenlijk een beetje een probleem”, zei de immo-bediende. “Dat huis mogen we niet meer verkopen.”
“Ow”, fluisterde ik. “Komt het door die muur? Want ik ben gemaakt voor die muur. En ik vind het niet erg, en mijn lief ook niet!”
Het was de muur niet. Het was een bouwvergunning. En een lang verhaal. Zo lang en zo saai dat het mij de roze muur niet meer waard was. Case closed.

Dat was anderhalve maand geleden.
Ik was het huis al weer vergeten, toen een samenloop van omstandigheden ervoor zorgde dat het huis binnenkort wel kan worden verkocht, en dat dit geweldige feit mij ter ore kwam. Dus ik bellen. Het gerucht klopte: het huis met de roze slaapkamermuur was weer in the game! En zaterdag mochten we het in het echt gaan bekijken, en al! Ik toonde de acht website-foto’s aan al wie ze wilde zien. Iedereen was het erover eens: dit zag er een leuk huis uit, en de prijs was niet eens gek veel. En in die buurt. Een mens zou gek moeten zijn om zoiets te laten schieten.

Zaterdagnamiddag, kwart na drie, een rustige buurt in Ieper:

Popelen deden we. En toen was het immo-mannetje er. Hij opende de voordeur die ik al honderd keer op foto had gezien, en toen waren we binnen, in de voorplaats die we op ons duimpje kenden. Van de foto dan toch. De foto, die wel uit een heel goede hoek was genomen, want dit was een pak kleiner dan ik had vermoed. Maar gelukkig hadden we toch nog geen plannen met een voorkamer. Geen man over boord. Ik wandelde verder, en voelde hoe mijn maag zich omdraaide. In het midden van de ruimte, die een jaar of vijf geleden volledig was gerenoveerd, stond een kloefte van een trap. Een kloefte van een trap, die ervoor zorgde dat elke verdieping alle ruimte en charme verloor.

Elk inventief plan om de ruimte aan onze stijl aan te passen werd in de kiem gesmoord door de enorme, lelijke trap, die onmogelijk te verwijderen viel. Ook de tweede verdieping was kleiner dan verwacht, zodat de trap nog meer de overhand nam. Maar ik geloofde er nog in: de roze muur zou alles redden. Eens op de derde verdieping bleek ook die muur tegen te vallen. Face it: de labrador zou er afschuwelijk uitzien tegenover de enorme trap. De trap, die maar op ÈÈn foto had gestaan, en die er op de foto waarlijks gezellig uit had gezien ook. Deze trap maakte alles kapot.

Eens thuis tekende youri met de moed der wanhoop een plan uit, maar we wisten allebei al dat dit niks werd. En inderdaad: ook op het plan werd dit huis, met deze gigantesque trap, helemaal niks. Ik treurde een beetje, maar stiekem eigenlijk enkel omwille van de goede prijs, de verloren muur en de buurt waarin ik graag had willen wonen. Want bij dit huis, dat mij had versierd met foto’s en grote renovatiewerken, had ik geen enkele keer zoveel enthousiasme gevoeld als bij het vervallen huis van de vogelmevrouw.

Next!