Hoe ik een Afrikaans sekssymbool werd – 1991 en omgeving

rauwkostsaladeschotel.jpgEÈn herinnering aan de lagere school is mij altijd bijgebleven:
ik kan net schrijven, en naar aanleiding van moederkensdag moet ik een opstelletje schrijven over mijn mama. “Mijn mama is lief, mijn mama is een goede huisvrouw, mijn mamma doet goed de wast”, die stijl. Ik schrijf mijn stukje ’s avonds aan de eettafel, ik lever het braaf de volgende morgen in, en na de middagpauze (kroketten! varkensgebraadjes en pudding!) roept de juf me met grote ogen apart. Er was duidelijk iets niet pluis.

“Of ik wel wist wat ik geschreven had?!” vroeg de juf, compleet met vuisten in de zij en al. Euhm, neen. Ik had iets gedaan dat niet hoorde, en ze wees een beetje kwaad naar de krullerige zin waarmee mijn opstel begon: “Mijn mama is dik”. En ik, ik snapte er niks van. Ik had absoluuuuut geen idee wat het probleem was. “Jouw mama is helemaal niet dik“, zei de juffrouw op een je-moest-je-schamen-toontje. Dat was ze wel, en dat zei ik ook. Dat had ze zelf gezegd, trouwens. En zij kon het weten, want zij was mijn moeder zelf. En moeders zelf liegen niet.
“Ik ken jouw mama, en je mama is niet dik. Dat mag je nooit meer zeggen, je doet je mama verdriet”, zei de juffrouw.
Dat was de eerste keer dat ik doorkreeg dat dik niet gewoon iets is als klein en groot.

Aangezien ik het nageslacht vertegenwoordig van een familie die nooit heeft staan springen om een bord sla teveel te eten, ook wel “moederskant” genoemd, vond mijn moeder het een goed idee om mij al jong te leren wat gezond eten is. Eens ik dat doorhad zou ik misschien niet terechtkomen in de cirkel waar zij toen, volgens de foto-albums, al een tijdje inzat: van mollig op de eerste foto’s met mijn vader, naar adembenemend slank op mijn eerste communie, naar zelfverklaard dik twee jaar later. Dus gingen mijn mama en ik naar de diÎtiste. Een echte diÎtiste, in een echt ziekenhuis. Die me in mijn onderbroek op de weegschaal zette en me uitlegde wat veel calorieÎn bevatte, en wat weinig. Tot op dat punt was het eigenlijk nog best fijn en spannend, alsof ik meedeed aan een medisch experiment, ofzo!

Maar tien jaar zijn en een dieet volgen is niet bepaald simpel: de verlokkingen zijn niet enkel onoverkomelijk groot in de eetzaal, ook op de speelplaats wordt elke seconde wel ergens een zak chips opengetrokken en is het tevergeefs zoeken naar de eerste tienjarige die zich voedt met rauwe worteltjes en radijsjes. Tot ik die rol op mij nam. Ik at yoghurtjes in plaats van chips, dronk water en geen cola meer, en als ik eens echt zin had in een koek dan waren het van die droge petit beurtjes. En boven alles: ’s middags at ik boterhammetjes op school, in plaats van zevengangenmenu’s met overvloedige desserts. Tof kon je het niet echt noemen, maar ’s avonds kookte mijn mama gezond voor ons beiden, en elke week kregen we complimentjes bij de diÎtiste omdat we het zo goed deden. Dat, en het feit dat ik in enkele maanden wel tien kilogram afviel en er op foto’s van toen echt wel stralend uitzie, maakten erg veel goed.

Het zag ernaar uit dat ik een toonbeeld van gezondheid en hete, slanke billen zou worden tegen mijn twaalfde, en toen ging het volledig mis. Op de weg tussen Ieper en Veurne verongelukte onze diÎtiste in een dom ongeval. In ÈÈn klap stortte mijn carriËre van slanke babe met dikke borsten als een kaartenhuis ineen.

Reacties

  1. anais

    Je gaat ons toch geen week laten wachten op het vervolg hÈ? Dit lijkt ‘Lost’ wel! ;-)

  2. ishku

    Oeie :)

    En wanneer exact heb je haar remmen doorgesneden, Kelly?

    (neen, ik mag daar nie mee lachen enal)

  3. joepie joepie! lilith doet het weer! ze schrijft een verhaaltje dat me bij m’n nekvel pakt, dat me doet rillen en dat me doet glimlachen. zo schoon.
    ooit wordt dit verfilmd. ik zweer het u. :-)

  4. Sil

    Ze schrijft het alsof het net uit mijn leven komt! (behalve het stukje van de verongelukte diÎtiste dan)

  5. kaateke

    Net zoals mijn dochter van 2: mama, jij hebt dikke billen hÈ. Ik: ja, ik heb dikke billen. En toen zij weer: dat is mooi hÈ dikke billen.

  6. sijmen

    wat een verhaal ben geschokt ik had precies het zelfde alleen toen gingen mijn goudvissen sharl en harl dood en omdat ik verdrietig was ging ik toch weer eten en ik weeg nu 145 kilo

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>