Maandelijks archief: juni 2006

asperges

aspergez.jpgDeze middag moesten we voor het eerst na mijn operatie ergens gaan eten.

Ik koos een fancy brasserie omdat een fancy brasserie these days zowat de enige kans is op een gezond voorgerechtje. En zelfs een voorgerechtje is op dit moment nog iets te hoog gegrepen. Mijn metgezellen bestelden steak met frietjes, ik koos voor een peperduur voorgerecht met garnaaltjes, gepocheerd ei en asperges, ook al vind ik asperges zowat de meest voze groenten uit het groot groentenboek. Ik had simpelweg geen andere keuze: alle andere voorgerechten bevatten allemaal dingen die ik mijn maag nog niet mag aandoen, drie weken na de operatie. Pasta bijvoorbeeld, of steak, of rauwkost of brood. Of nog een ander soort pasta.

Toen mijn voorgerecht op tafel belandde was ik compleet uitgehongerd. Ik stortte me op de zeebrugse garnaaltjes alsof mijn leven ervan af hing, en dat gedurende de volledige dertig seconden voor mijn maag vol zat. (tegenwoordig duurt het maken van mijn eten zowat honderd keer langer dan het werkelijke opeten ervan) Ik probeerde er nog een beetje ei en asperges bij te duwen voor de show, maar niets aan te doen: alles was vol.

Vijf minuten later waren mijn metgezellen nog steeds aan het smullen. Ik keek naar mijn bord en zag dat er welgeteld niets uit verdwenen was, en dus probeerde ik de asperges een beetje anders op het bord te leggen zodat het geheel er een stuk aangeroerder uit zag. Het hielp amper. Ik at nog drie garnaaltjes en een stukje ei, en kreeg het gevoel alsof ik een volledig kalf had opgepeuzeld. Ik kon echt niet meer.

“Heeft het gesmaakt?” vroeg de ober toen hij mijn bordje kwam ophalen.
“Ja hoor”, zei ik.
“Ik vraag het omdat er nog zoveel op uw bord ligt”. De ober keek me een beetje bezorgd aan.
“Ik had niet zoveel honger”, verontschuldigde ik mezelf.

En ik zag hem gewoon denken: “weer anorexia”.

lang haar is tha bomb

hairdresser.jpgEen paar maanden geleden was ik helemaal in de war aangaande de toekomst van mijn haar.

Het was een moeilijke, beenharde periode waarin keuzes gemaakt moesten worden. En snel, want haar groeit voor je het weet en als je dan net liever kort had gehad dan ben je eigenlijk al verloren. Youri vond dat ik het maar eens moest laten groeien, mijn haar, want in al die tijd dat we samen waren had ik nog nooit lang haar gehad, en hij vond dat ik er leuk uitzag op oude foto’s waarop ik net wel erg lang haar had. Ik vond dat nogal een pedofiele gedachte, want lang haar is voor kleine meisjes of oude tovenaars, niet voor volwassen carriËrevrouwen met een missie.

Maar goed, de liefde van de man gaat door de haarwortel en ik besloot om een effort te doen en het voor de grap nog eens te laten groeien. EÈn probleem: ik haat lang haar. Eens mijn haar begint te groeien doe ik er niks meer mee behalve het laten groeien, eigenlijk. Ik heb zodanig veel haar dat het meer dan een dag duurt voor het volledig droog is, en ik ben te lui om een haardroger boven te halen want daarmee duurt het nog een uur voor de vochtigheidsgraad enigzins is gedaald. Als ik lang haar heb ga ik ook nooit naar de kapper omdat hij het dan weer korter maakt, en dat past niet in mijn concept van laten groeien. Resultaat: na een tijd is mijn haar zodanig dik en vormeloos dat ik het constant in een staart doe om het maar niet in mijn weg te laten hangen. Als het niet zo goofy zou zijn, ik zou het wegmoffelen onder een klakke van de Chicago Bulls.

Een paar weken geleden was ik dat hele spelletje zodanig beu dat ik geen andere optie zag dan het weer te laten afknippen. Maar toen dacht ik: stel dat ik een massa kilo’s afval, zou het dan niet geweldig zijn om daar van dat fantastisch lang haar bij te hebben? Het antwoord was ja. En ik had al lang haar, nu enkel nog fantastisch. Zo kwam het dat ik op een blauwe woensdag bij een oude kapper terechtkwam (de eerste die ik had kunnen vinden na mijn ingeving) die mij helemaal begreep, zijn job fantastisch goed kende en mij liet beloven dat ik vanaf dat moment op regelmatige basis bij hem langs zou gaan. Zo en alleen zo zou ik van mijn lang haar gaan houden, want lang haar moet je regelmatig in model knippen, aldus de oude wijze kapper.

En kijk, ik ben zowaar na jaren weer eens gelukkig met mijn lang haar.
Er zit een leuk kleur in, het valt niet als een pudding in elkaar en ik draag het meer los dan ever.
En het beste van al: voor volgende week staat er “KAPPER!!!!” in mijn agenda, en dat is dan nog maar zes weken geleden. Waarmee ik mijn gemiddelde van ÈÈn keer op een jaar zowaar optrek naar ongeziene hoogtes en een toekomst als PantËne-ambassadrice zou kunnen ambiÎren ware het niet dat mijn billen nog steeds even dik zijn als mijn haar.

Misschien toch eerst eens naar Dove bellen.

blogukkie

ukkiemoon.jpgZwangerschappen volgen in blogland vind ik persoonlijk altijd leuk, maar aangezien ik Lien en Koen van sunnymoon.be ook nog eens zeer fijne mensen vind surfte ik al enkele dagen vol spanning naar hun blog. En ja hoor, vanmorgen vulde het geboortenieuws de rss-lezer: ukkiemoon blijkt een uit de kluiten gewassen meisje te zijn van meer dan vier kilo en half, en gaat vanaf nu door het leven als AnaÔs.

Tales from the crib wenst mamamoon en papamoon dan ook alle succes van de wereld.

Hoera!

de thuisploeg

lisboa.jpgDe kogel is door de kerk: wij gaan dit jaar niet op vakantie.

U denkt waarschijnlijk: tuurlijk gaan ze niet op vakantie, ze hebben net een huis gekocht en verbouwd, die rakkers. Maar laat ik hier even zeer duidelijk over zijn: nooit van zijn leven zou een huis verbouwen ons van een vakantie kunnen afhouden. Ik verbouw nog liever maar de helft van het huis dan dat ik niet op reis kan gaan, eerlijk gezegd. En dit jaar was een vakantie meer dan verdiend, als je bedenkt dat elk weekend in verbouwingen en kruiwagens met platte banden is opgegaan. Het heeft ook niks met mijn operatie te maken, en ook niet met het feit dat mijn werkgever mij heeft buitengebonjourd omdat ik niet in Oost-Vlaanderen wilde gaan part-timen, neen zelfs dat niet.

Het enige dat ons er van kan weerhouden om dit jaar richting Lissabon te trekken (want dat was het initiÎle plan) is het vooruitzicht op een nog grotere reis volgend jaar. Echt een knaller van een reis, die ons veel geld zal kosten maar waar we eigenlijk al wel een tijdje tegenaan zitten te dromen. “Florida”, zeggen we dan tegen elkaar en we zuchten zo ostentatief dat we weten dat het het waard zal zijn, een jaar wachten met op vakantie gaan. Ook al weten we dat de kans groot is dat onze auto het tegen dan begeeft en we als ons opgespaarde geld daaraan zullen moeten uitgeven, haha! Toch gaan we naar Florida volgend jaar. Dan wordt het maar elke dag dertig kilometer fietsen naar het werk, en dertig kilometer terug.

In the mean time ben ik op zoek naar positieve punten wat thuisblijven betreft.
Ik heb al:

  • geen wachtrijen trotseren in Zaventem
  • niet paniekerig moeten doen omdat ik zeker ben dat ik iets ben vergeten, maar WAT?!!
  • geen turbulentie
  • belgische zomers
  • geen hartverscheurende taferelen aan het ontbijtbuffet wegens te kleine bordjes en te veel lekkers

En u, blijft u ook thuis?
(of kunt u op zijn minst even faken?)

wonen

manicmondaylogo.gifDe Manic Monday van deze week gaat over droomhuizen.

Als je kon kiezen, koos je dan:

een nieuwbouwhuis, een ouder huis of een appartement, en waarom?

Ondanks het feit dat er heel wat verbouwingswerken bij kunnen komen: zonder twijfel een oud huis. Ik ben nog nooit een nieuwbouw tegengekomen die even gezellig en warm is als een opgekallefaterd huis van een eeuw oud. Ik krijg trouwens de kriebels van steriele nieuwbouwvilla’s die allemaal van even weinig originaliteit en creativiteit getuigen.

een huis in de stad of op het platteland, en waarom?

Als ik ouder ben zou ik graag een beetje meer op de buiten wonen, maar op dit moment is het nog handig om niet al te ver van de bewoonde wereld te wonen. Aan de buitenrand van de stad is dus goed op dit moment.

in welk huis woon je nu? Wat zijn de beste eigenschappen van het huis? Wat de slechtste?

Een rijhuis van een kleine eeuw oud, met hoge plafonds, dubbele deuren en houten vloeren. Dit zijn meteen ook de beste eigenschappen, samen met de oppervlakte. Minpunten: de kleine badkamer waar geen uitbreidingsmogelijkheden aan zijn, gebrek aan bergruimte en de grootte van het tuintje. Ik ben zotcontent dat ik ¸berhaupt buitenkan na twee jaar appartement, maar voor kindjes of een hond is het echt wel een beetje te klein.

als je zou verhuizen, welke features moeten er dan zeker aanwezig zijn in het nieuwe huis?

Een grote tuin waarin je naakt kunt rondlopen zonder gezien te worden. :aah: Niet dat ik een naaktloper ben, maar ik ben wel op mijn privacy gesteld (zei zij die elke dag over haar privÈ-leven vertelt op internet). Veel licht en nog ergens een kamer over bij wijze van crafts room. En houten vloeren, allemaal houten vloeren.

welke stijl zou je kiezen wat interieurdecoratie betreft? Kies je voor minimalisme of gezellige drukte, of iets anders? *wijst*

Ik kan niet tegen huizen die eruit zien alsof er al jaren niemand in leeft, en waar alles een vaste plaats heeft en er geen HUMO op de salontafel mag liggen. Doe maar druk met een volle salontafel. Ik hou ook van stijlvol maar met een serieuze knipoog, leuke kleurtjes op onverwachte plaatsen, bijvoorbeeld.

[GLEEEDI2006] dood aan de puree

scales.jpgBeste lichaam,

je blijft me verbazen. Toen ik je voor de operatie volledig liet doorlichten was ik ervan overtuigd dat je zo goed als gesneuveld zou zijn na jaren van overgewicht. Wat bleek? Je was nog steeds gezond en wel, ondanks alles. Op het internet las ik gruwelijke verhalen over mensen die na de operatie nog weken kotsmisselijk en belabberd waren, meer dood dan levend zelfs, en jij hebt het allemaal zo goed doorstaan. Twee weken na de operatie voel ik me zelfs totaal niet meer geopereerd, en belabberd ben ik zelfs in het ziekenhuis nooit echt geweest. Oke, opnieuw hele dagen werken zorgt ervoor dat ik ’s avonds om negen uur afgemat in mijn bed moet kruipen, maar het feit dat ik het ¸berhaupt al kan maakt me blij, maakt me blij, maakt me blij!

Officieel mag ik je in deze fase bij voorkeur enkel voeden met gepureerd eten, maar je reageert zo goed op andere probeersels dat ik je al eens verse aardbeitjes durf geven in kleine stukjes, of een stukje gewone aardappel of zelfs zoetzure augurkjes, mijn nieuwe verslaving op heden. Dolblij was ik deze week toen bleek dat ook rijstkoeken met amÈricain totaal geen probleem voor je vormen, en dat je die dingen ’s morgens, ’s middags en ’s avonds kunt eten. Zijn ook succesnummers: melbatoastjes met smeerkaas, apÈricubes, vitalinea platte kaas en cracottes met suikerloze aardbeienconfituur. Komt onderhand mijn en jouw oren uit: puree met vis, wegens te veel van hetzelfde in het begin.

Toch zijn we niet altijd even goede vrienden. Dinsdag gingen de draadjes eruit en toen heb je me toch even doen afzien door de dingen die niet meer tegen trokken weer te doen tegentrekken. Ik heb zes littekentjes van nog geen centimeter als herinnering aan deze mooie periode, maar de kans is zeer groot dat die binnen enkele maanden niet eens meer met het blote oog te zien zullen zijn. We zijn ook soms slechte vrienden omdat ik zo geweldig ongeduldig ben. Ik voel dat mijn broeken en t-shirts losser beginnen te zitten, en dan wil ik ze zo snel mogelijk zo los dat ze van mijn gat en borsten vallen. Vorige week ging je bij wijze van tegenreactie op zoveel ongeduld ook nog eens volledig in spaarstand, waardoor ik plots tweehonderd gram was bijgekomen in plaats van af, klootzak. Het spel dat ik daar rond heb gemaakt is eigenlijk belachelijk als ik bedenk dat ik vroeger tweehonderd gram bijkwam door naar een zakje chips te gluren, bijvoorbeeld, maar toch was ik enigzins triest dat ik na zo weinig eten nog steeds bijkwam.

Gelukkig kan ik melden dat het nu plots weer goed en snel gaat: het tussenresultaat is een verlies van 7,7 kg sinds de operatie (in 16 dagen dus) en min 10,7 kg tot mijn hoogste gewicht. Niet slecht, beste lichaam, niet slecht at all.

Veel liefs,

lilith

Tijd voor de vraagjes!

Je wordt snel misselijk? Hoe zit dat dan met medicijnen? Mag je bepaalde medicijnen niet meer nemen?

De misselijkheid is ondertussen over, gelukkig, en was waarschijnlijk nog een nawee van de operatie. Wat medicijnen betreft, daar zijn dokters het niet altijd over eens. Volgens de enen wordt er minder van opgenomen in het lichaam (net zoals dat met eten is), volgens de anderen is dat niet het geval. Het hangt van medicijn tot medicijn af, wat me eraan doet denken dat ik toch nog eens serieus navraag moet doen wat betreft anticonceptiepillen.

En gezien jij ook uitkijkt naar een hele hoop dingen (zie post 16 juni) kan jij dan gewoon overkop gaan in een achtbaan? Ik zou het nu nog niet onmiddellijk proberen omdat ik nog maar zo kort geopereerd ben, maar binnen een week of vier moet dat zeker weer lukken. Op dit moment voel ik soms zelfs mijn maag heen en weer bewegen als youri te kort remt met de auto, maar het kunnen ook waanvoorstellingen zijn om meer aandacht te krijgen, natuurlijk.

Een operatie ondergaan om daarna ook nog op je eten te moeten letten? Nog meer zelfs? Is dat de overtreffende trap van “nu moet ik wel gemotiveerd zijn want anders…? of mis ik iets? Ik bedoel maar: Als je voor zo’n operatie een suiker- en vetvrij dieet zou volgen, zou je dan ook niet vrij drastisch vermageren?

Het klopt: door de operatie kan ik maar weinig eten (mijn maag is niet groter dan een klein ei, naar het schijnt), en ik verdraag ook geen ongezond voedsel meer waar veel suiker of vet in zit. Van wat ik wel nog eet worden niet alle calorieÎn meer opgenomen.
Het is dus niet zo dat ik even snel zou vermageren mocht ik een suikervrij dieet hebben gevolgd zonder operatie, want dan zou mijn lichaam nog wel alles opnemen, maar het klopt dat ik dan ook zou vermageren, ja. Ik heb me laten opereren omdat ik dat simpelweg geen leven lang volhou. Neem het aan van iemand die in haar leven al flink wat heeft gedieet: het is een stuk makkelijker vol te houden als je na drie lepeltjes eten meer dan genoeg hebt gegeten dan als je met een lege maag van tafel moet. Het is ook een stuk makkelijker om van ongezond eten af te blijven als je weet dat je er ziek van zult worden. Mijn drang naar zoet en vettig is zelfs zo goed als onbestaande op dit moment.
Er bestaan ook operaties waarbij je evenveel of zelfs meer kan eten dan voor de operatie en toch even veel afvalt als ik zal doen. PatiÎnten hebben dan wel last van immense diarree en serieuze vitaminetekorten (zoals Margriet Hermans, bijvoorbeeld). Ik koos voor mijn operatie omdat ik gezond wil leven, en nu heb ik geen andere keuze dan gezonde voeding. Het is dus zeker niet de gemakkelijkste oplossing wat een operatie betreft, maar in mijn ogen wel de gezondste.

Nog vragen? Vuur maar af! Antwoorden opnieuw in de volgende GLEEEDI-post.

“aaaaargh”, huilden de voetzolen

FlipFlopsLegs342x235.jpgVandaag zal de geschiedenis ingaan als de tweede dag in teenslipper hell.

Ik had mezelf een week gegund om van het braderietrauma te bekomen, en in die week heb ik compleet in de boosheid volhard en gesloten schoenen gedragen. Met warme zwetende voeten riep ik meermaals “eat this, kloteteenslippers van mijn voeten” naar de maan. Het was een mooie week zonder blaren of opengereten teentjes, en toch snakten mijn voeten naar frivole openheid en zon op mijn tenen. Daar moest na een week iets aan gedaan worden. Ik nam mijn missie serieus en trok vandaag richting schoenwinkels op zoek naar iets draagbaars, zomers en vooral draagbaars, en dus geen teenslipper. Aja.

Ik heb veel schoenen gevonden die ik leuk vond, maar allemaal waren het potverdrietjes teenslippers. Ik heb een compleet idiote obsessie met teenslippers. Mijn hart schreeuwt “jaaaaaah” maar mijn hoofd zegt “neen”. Het is als samenblijven met de man die je elke avond tot moes klopt: ik weet dat teenslippers slecht voor me zijn, en toch heb ik ze nodig, en dan vooral die fantastische met drie bloemetjes op die ik vandaag in een etalage spotte.

Mijn hoofd heeft het een beetje gehaald van mijn hart.
In plaats van de schoenwinkel stapte ik een apotheek binnen en ik kocht er “compeed”-pleisters tegen blaren. De deal was dat ik eerst mijn oude teenslippers nog een kans zou geven, en als mijn voeten het trauma te boven zouden zijn zou ik die compleet fantastische bloemekesslippers kopen. Klinkt goed, non?

Bij wijze van klein testje legde ik een compeed tussen mijn tenen en droeg ik mijn teenslippers toen Youri en ik net te voet een terrasje gingen plegen. Het ging goed, man! Het ging geweldig! Ik voelde geen zweempje zeer tussen mijn tenen, dankzij de pleisters. Maar halverwege de tocht kon ik niet langer ontkennen dat de onderkant van mijn voeten compleet in brand stond van de wrijving. En pijn dat dat deed! Met blaren en alles! Aaaaargh. Bij elke stap zetten de kloteslippers hun tandjes in mijn voetzolen, en om een lang verhaal kort te maken: het ging niet meer.

Heb ik even geluk dat ik een voorziend lief heb die het vorige trauma ook maar half te boven is gekomen, want Youri diepte zo maar eventjes mijn oude vertrouwde baskets op uit zijn rugzak, en zo zijn we toch nog zonder al te grote brokken thuisgeraakt. Ik mank me te pletter op dit moment, maar met de teentjes alles oke! Ik hoop van harte dat ik op schema zit.

generic crap

moyson.jpgIk zat tegenover mijn huisdokter en hoorde mezelf geamuseerd lachen om een zin die ik maar voor de helft had begrepen, en ik kon mezelf wel een saflet op mijn bakkes verkopen. De zin ging over de werking van de ziekenkas in dit land, en hoe oubollig, achterlijk en vooral duur die werking was. Wist ik wel hoe duur, eigenlijk??

(euhm, neen)

Zeer duur, zo bleek uit het vervolg van het verhaal dat wel eeuwen leek te duren.

Ik had kunnen zeggen dat het me geen reet interesseert hoe duur een ziekenkas is in vergelijking met wat men uitspaart door de generische geneesmiddelen, maar neen, dat deed ik niet. Integendeel: ik diepte ÈÈn van mijn meest complexe gelaatsuitdrukkingen op om de dokter toch maar het gevoel te geven dat hij zonet het interessantste feit in jaren had verteld: een mengeling van opperste verbazing en monkelend “zo zul je het altijd zien” glimlach werd zijn deel.

Er volgde een nieuwe stroom oninteressante parlÈ die maar niet wilde stoppen. Ik lachtte weer mijn verbaasd lachje en zei crap als “goh, het probleem is dat gewone mensen dat niet weten, zo’n dingen”,alsof ik dat immens hartverscheurend vond, terwijl ik enkel zo snel mogelijk naar huis wilde en pokkejaloers was op die gewone mensen die nu in hun zetel zaten zonder doortaterende dokter. Maar mijn dokter, die had ondertussen een zielsverwant in mij gevonden die luisterde naar zijn verhaaltjes, en nog geÔnteresseerd was ook. Nog even en hij zou me inviteren op een gespreksavond over de CM en de bond Moyson, met een vakbondsafgevaardigde als moderator.

Ik haat het als ik dat doe.
En ik doe het all the frigging time.
Ik ben echt veel te beleefd opgevoed, en daardoor kom ik altijd in situaties terecht waarbij mensen totale crap over mij uitgieten en ik overkom als de meest geÔnteresseerde toehoorder ooit. Nog even en ik begin notities te nemen, zo erg fake ik. Uuuuren heb ik al geluisterd naar saaie mensen die over saaie dingen vertellen waarmee ik niets te maken wil hebben, maar ik vind het te pijnlijk om te zeggen dat ik liever zou hebben dat ze zwijgen. Dat ze beter zouden stoppen als ze geen kick in ze balls willen krijgen.

Het is vooral verontrustend omdat ik er volgens mezelf absoluut niet uit zie als iemand die bij nachte nadenkt over de werking van de ziekenbond en het RIZIV, autobanden of zekeringen. En ik mag dan wel een extreem goede faker zijn in mijn eigen nadeel, toch vraag ik me vaak af hoe mensen met zo bitter weinig mensenkennis erin slagen om toch gewoon mee te draaien in deze maatschappij en al. En daarover praat dan weer niemand met mij, ook al vind ik zo’n vragen wel interessant.

Dat is jammer, maar ik sla er mezelf wel weer door.

Move on.

evaluatie

14050.gifHet is vandaag een week geleden dat ik uit het ziekenhuis ben weggevlucht en met Youri ons nieuwste huisje ben gaan bewonen. Tijd voor een evaluatie! (ik had er foto’s willen bijzetten, ware het niet dat ons foto-kabeltje onvindbaar ligt te wezen in een verhuisdoos…)

Het eerste wat ons opviel is dat het echt een groot huis is. Als Youri in de kelder zit en ik op zolder dan duurt het ages voor we elkaar terugvinden. Dat was nooit het geval in ons appartement, waar we altijd in elkaar’s face zaten. Grote huizen zijn oke, volgens ons.

Ik ben compleet weg van onze master bedroom, die ook al een stuk groter is dan onze vorige. Ik had een beetje gevreesd dat de knalrode muur ervoor zou zorgen dat ik elke nacht met bloeddoorlopen ogen onder mijn kussen zou duiken, maar niks is minder waar. Het rood maakt de kamer zelfs zeer gezellig en cosy, en samen met de authentieke houten vloer is het bijna niet echt. Jammer dat ik elke nacht door dertig muggen word leeggezogen de laatste nachten, of ik zou compleet euforisch doen over hoe de slaapkamer (en meteen ook de enige zo goed als afgewerkte kamer van het huis) eruitziet.

De rest van het huis zit compleet in de fase “nog niet helemaal klaar”. Dat heeft te maken met het feit dat de meeste dingen nog in dozen zitten, ik geen dozen mag heffen wil ik het risico niet lopen dat mijn darmen uit mijn wondjes worden geslingerd, en Youri het zodanig druk heeft met duizend en ÈÈn klusjes dat de arme jongen maar half weet waar zijn hoofd staat. Resultaat: onuitgepakte dozen die ons van everywhere aangrijnzen met hun kartonnen tandjes, rondslingerende houten planken die rekken zullen vormen in onze onafgewerkte keuken, en heel veel werk voor de boeg.

Het is nog maar een week, maar ik denk toch dat ik hier graag woon. Ik vind het geweldig dat ik na amper tien minuutjes wandelen op de Grote Markt van Ieper sta. Ik ben nog steeds smoorverliefd op mijn tuintje, ook al wordt het overwoekerd door onkruid, slakken en bijen. Het is hier een stuk rustiger dan ik had gevreesd, en als het helemaal afgewerkt zal zijn (in 2018) zal het redelijk deftig roeleren, dat zie je nu al. Geen vleugje incontinentieluier te bekennen in de wijde omgeving. En we hebben digitale televisie, draadloos internet en vreemde aansluitingen overal waarvan ik de functie alleen maar kan vermoeden. Rock on!

Volgende week komt Bill terug na een vakantie bij mijn oudjes die meer dan twee maanden heeft geduurd. Ik bereid me alvast voor op veel verward gejank en gezaag en meer haar in mijn interieur dan op de kat zelf. Dat wordt fun, hoi hoi!

doorgaans

manicmondaylogo.gifEen redelijk snelle Manic Monday deze keer, waarbij zo veel en zo weinig uitleg mag gegeven worden als gewenst.

Wat bestel je doorgaans in:

de frituur?
de broodjeszaak?
het chinees restaurant?
het kapsalon? (antwoord met een kapsel, geen drankje..)
de pizzeria?