Maandelijks archief: augustus 2006

en van je hema hema hema hema ho

mandeken.jpgVan alle stickertjes die ik de afgelopen maanden als scrapbookverslaafde heb verzameld zijn de stickertjes die ik voor mijn verjaardag van J. heb gekregen op dit moment mijn allerfavorietste. Bloemen, vlinders, zilveren doodle-slingers, allemaal even cool en allemaal even niet-truttig. En allemaal van de HEMA. Ook de rol plakband en de stempels die ik voor mijn verjaardag heb gekregen zijn helemaal geweldig, en ook al allemaal van de HEMA. En ook de allercoolste fluogroene met felblauwe plastieken mand die zowat het middelpunt van mijn scrap-armoire vormt komt van de HEMA. Ik was al zo gelukkig toen ik hem zag staan, en toen ze me aan de kassa vertelden dat het die dag ook nog eens min vijftig procent was op retecoole plastieken manden was ik zo content dat ik de kassamevrouw wel had kunnen kussen. En nu nog steeds: telkens als ik naar mijn blauw met groene mand kijk word ik even heel erg gelukkig.

Ik ben helemaal verzot op de HEMA.

Ik hoef nog maar drie stappen in de winkel te zetten en ik word al omvergeslagen door dingen die ik allemaal wel wil. Knalgroene tuinkabouters, zeepklei, zakjes met vreemd snoep en salmiakkogels, opbergdingen in alle kleuren van de regenboog, vingerverf, stempeltjes, kinderchampagne en dingen om op je lichaam en gezicht te smeren, allemaal in ÈÈn winkel en allemaal even aantrekkelijk om naar te kijken. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik helemaal enthousiast word van de HEMA-experience. Zelfs op een slechte dag trekken de washandjes van Jip en Janneke mij er weer doorheen.

Heel soms krijg ik hetzelfde gevoel als het Kruidvat plots een week hartige Sultana-koeken begint te verkopen, of scrapbookpakketjes voor geen geld, maar nooit voel ik me zo compleet gelukkig en geborgen als in de HEMA. Geen moment. Als ik zou kunnen, ik zou in de HEMA gaan wonen, mannen.

Soms vraag ik me af of ik een probleem heb.

de kangoeroerekening

Weinig tijd om te bloggen vandaag, maar nooit te weinig tijd om niet obsceen nostalgisch te doen als de gelegenheid zich voordoet.

Herinnert u zich de geweldige dingen uit dit filmpje nog?

Edit: even voor de duidelijkheid. Ik ben natuurlijk al te oud om een echte samson-fan te zijn, ik had het meer voor Ome Willem en andere dingen op den Olland.

Mensen die daar meer van willen (en ook Sledge Hammer! En de Snorkels!) kunnen gaan kijken op de site van yasin.

Geen dank!

the ienterweb

manicmondaylogo.gifWat zou je liever opgeven: je televisie- of je internetaansluiting?

Wat was je eerste internetervaring? Herinner je je de eerste website nog die je ooit bezocht?

Waarvoor zou je het internet niet meer kunnen missen?

Welke websites bezoek je elke dag minstens ÈÈn keer?

Wat heb je het laatste online gekocht?

Hou er rekening mee dat ik links eerst moet goedkeuren, en dat ik dat zo snel mogelijk zal proberen te doen.

Have fun.

[GLEEEDI2006] een sok en een tennisbal

scales.jpgWeinig GLEEEDI-updates de laatste tijd, simpelweg omdat er eigenlijk weinig te vertellen valt.

Het spannende is er een beetje af nu ik zo onderhand weet wat ik wel of niet mag eten om me geen dumping op de nek te halen. Mijn leven lijkt weer als twee druppels water op dat van voor de operatie, met als enige verschil dat ik nog maar zeer weinig eet, en daardoor op het gemakje aan het afvallen ben. En dat ik me niet meer compleet belabberd voel over hoe ik eruit zie, en zelfs complimentjes krijg en blikken van verbazing van mensen die mij al eventjes niet meer hebben gezien.

Ik heb even uitgerekend dat ik, als ik aan dit tempo doorga, tegen nieuwjaar om en bij de 35 kilo zal afgevallen zijn. Als ik niet plots op een gigantisch plateau terechtkom, that is, maar daar kriep ik dan wel weer over. Min vijfendertig kilo, het zou fijn zijn. Het zou nog te dik zijn, maar niet meer “hey, look at that lard ass!”-dik.

Ik laat het op dit moment allemaal een beetje gebeuren. Ik wacht met de wintercollectie induiken omdat ik weet dat ik binnen een maand of twee al weer een kilo of acht minder zal wegen. Ik pas af en toe eens ÈÈn van mijn oude broeken en verbaas me over het feit dat ik er weer zonder problemen en sleuren en trekken in kan. Ik lees voor het eerst modebladen met de gedachte dat ik binnenkort misschien ook al die leuke nieuwigheden aankan, in plaats van aan de zijlijn toe te kijken. Ik maak plannen om volgend jaar op vakantie naar wildwaterparken te trekken en zelfs te zwemmen, wel heb je ooit! En als het allemaal ooit werkelijkheid wordt dan zal mijn operatie het allergrootste cadeau zijn dat ik ooit aan mezelf heb gegeven.

Het enige waar ik lately een beetje mee begin in te zitten is de berichten van andere GBP-ers die na het verlies van al hun kilo’s doodleuk vertellen hoe erg hun borsten zijn gaan hangen. In mijn fantasie heb ik binnen zestig kilo een geweldig lijf met fantastische borsten, geen hangende theezakken. Ik besef wel dat ik er nooit zal uitzien als iemand die al heel haar leven een maat 38 heeft, maar hangborsten? Ik ben vijfentwintig, begod! Toen mijn ex-collega die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik en zo’n 67 kilogram is afgevallen deze week dan ook nog eens haar borsten beschreef als “een sok met een tennisbal in” heb ik twee nachten niet geslapen. Youri overweegt om alle websites die met gastric bypassen te maken hebben te blokkeren, en gelijk heeft hij. Als het zo zit moet ik het ook allemaal niet meer weten, eigenlijk.

(eindelijk) gelezen: komt een vrouw bij de dokter

950149_ga.jpgAls je een boek op twee avonden uitleest, dan is het of een heel goed boek, of een heel dun boek. En dat viel mee: 317 pagina’s, om precies te zijn. Van het moment dat de postbode het hier op de mat gooide (ik moest het bij bol.com bestellen omdat ik het in BelgiÎ nergens meer kon vinden, schande!) werd ik compleet meegesleurd in het verhaal van Stijn en Carmen, een hip koppel dertigers dat af te rekenen krijgt met terminale borstkanker. Dat de schrijver zelf zijn vrouw op 36-jarige leeftijd moest afgeven aan kanker maakt het allemaal nog iets heftiger, maar nooit laat hij zich verleiden tot makkelijk sentiment of klefheid.

Integendeel: Kluun mag dan wel de kritiek hebben gekregen dat “Komt een vrouw bij de dokter” geen hoogstaande literatuur is, ik vond zijn schrijfstijl en rauwe aanpak een absolute verademing. Het zorgde ervoor dat ik het boek maar niet weg kon leggen, en als ik het had weggelegd kon ik met moeite wachten om het weer op te pakken. Zelden zo snel een paar personages gaan appreciÎren als die in dit boek, ook. Want ook al gaat Stijn keihard vreemd achter de rug van een vrouw die ligt weg te kankeren, toch kun je hem geen absolute klootzak vinden. En ondanks alles is het meer een overwinning van de liefde dan van kanker, ook al gaat ze op het einde keihard dood.

Op de achterflap noemt ene Linda (waarvan ik vermoed dat het Linda De Mol is) het “het mooiste boek ooit geschreven over een vrouw die sterft”. Ik heb geen idee of dat waar is, ik lees de laatste jaren echt te weinig om zo’n uitspraken te doen, maar ik weet dat ik nog maar zelden heb gehuild om een boek. Ik weet zelfs niet of ik het ooit echt heb gedaan voor ik dit boek las. Misschien wel vaak geslikt, maar echt janken? Ik denk het niet.

Toen ik gisterenavond de laatste bladzijde om had geslagen had ik mijn huilschade van jaren ruimschoots ingehaald. Dit weekend gaat het boek naar mijn moeder voor een verplichte leessessie, en daarna zal ik het nog wel een paar keer aanraden.

Lezen dus: Komt een vrouw bij de dokter van Kluun.

En kom hier dan even vertellen wat je ervan vond.

van milestone

cardioloog.jpgMevrouw lilith?

Ik keek op uit mijn Story van vier maanden geleden en recht in de ogen van een dokterachtig type.

“U mag even met me meelopen.”

Onder het oog van een vijftal bejaarde wachtenden stapte ik de wachtzaal uit, in het kielzog van het dokterachtige type dat achteraf maar een assistent bleek te zijn. Doodjammer, want toen de witte deur van de echte dokter openzwaaide stond ik oog in oog met een man die duidelijk iets beters te doen had de dag dat de sympathieke koppen uitgedeeld werden. Oude en norse ogen keken me aan vanuit een gerimpeld hoofd, en ik bedacht me dat de assistent gewoon een lokmiddel was geweest om me het kamertje binnen te krijgen. Als de echte dokter me was komen ophalen zou ik samen met de rest van de wachtzaal gegarandeerd in blinde paniek uit elkaar zijn gestoven.

“Mevrouw lilith?”
Ik knikte.
De dokter zette een leesbril op die hem in ÈÈn twee drie nog norser maakte en begon de brief te lezen die voor hem lag. De brief ging over mij en mijn hoge bloeddruk. Ik probeerde er de sfeer wat in te houden door naar mijn schoenen te staren, maar de stilte zoog alle ambiance uit mijn lijf en leden. Ik mocht vooral niet zenuwachtig worden. Ik moest bewijzen dat mijn hart helemaal in orde was, en mijn bloeddruk enkel hoog was geweest omdat de vorige controledokter mij doodzenuwachtig had gekregen met zijn al even misplaatste norsigheid.

De dokter keek op van de brief.
“U mag plaatsnemen op de weegschaal.”
Als een depressief kalf dat naar de slachtbank werd gebracht wandelde ik richting weegschaal.
De assistent kwam erbij staan met een stagiaire, kwestie van maar genoeg mensen op de hoogte te brengen van mijn lichaamsgewicht. Het cijfer kwam aan als een mokerslag. De stagiaire noteerde het op een blad, en ik beelde me in hoe ze in haar stageverslag mijn gewicht als voorbeeld zou gebruiken voor het probleem van obesitas in deze wereld. Morbide obesitas, om precies te zijn.

Ik was zo van slag dat ik me het cardiogram en de bloeddrukmeting niet eens meer kan herinneren. Als een dikke zombie liep ik de ziekenhuisgang weer in met een brief in mijn handen, niet wetend of ik moest huilen uit schaamte of uit absolute wanhoop.

Dat was een klein jaar geleden. En dat allemaal om te zeggen dat ik vanmorgen exact twintig kilo minder woog dan toen bij de dokter. Zo slecht als ik me toen voelde, zo fantastisch voelde ik me vanmorgen. En dat gevoel pakken ze me de volgende vierentwintig uur alvast niet meer af.

goochelen met google (part deux)

GO0008.jpgJaja, beste lezertjes, ik had het beloofd.
Dit is deeltje twee van goochelen met Google, en deze keer gaan we na hoeveel woordjes we in het zoekbalkje kunnen tikken zonder het internet te laten ontploffen!

een recept van een gerecht van Malta

ik ben de domste van de klas kan er niets aan doen het is gewoon zo
en toch denk ik dat die van rowling nog dommer was.

een verhaal over piraten en prinsessen om af te drukken

ik hou van jou in alle tale
Behalve het nederlands, duidelijk.

het liedje van kate ryan (maar je moet het kunnen beluisteren)
Die haakjes, dat moet ik ook eens proberen.

iemand die alleen de wereld rond fietse van ieper

een mooier gezicht maken op een foto bv mijn neus veranderen
altijd geestig, verduidelijken aan de hand van een voorbeeld.

lieven heerst beestjes

Voor de rest krijg ik eigenlijk vooral vuilaards op mijn blog.

over zigt gratis sex

bekende tepels vlaanderen

mooi girls

fucking dikke billen op de foto

negerinnen met penis

En veruit most disturbing of all:

ik sloeg steeds harder op mijn moeders dikke tieten

Fijne wereld, dat internet.

goochelen met google

google_mug.jpgJaja, Google, het is toch nog niet voor iedereen even evident, zo blijkt maar weer. Het is altijd een ware openbaring om te zien hoe mensen worstelen met zoektermen en zo uiteindelijk op mijn blog of all places uitkomen. Ik zou alle teleurgestelden die een negerin met dikke borsten zoeken geen eten willen geven, in elk geval. Om er toch nog iets positiefs van te maken: een overzicht van wat de google-whizkids zoal uit hun botten hebben geslagen de laatste weken!

Veel vragen weer:

Weinig echte zoekwoorden ook.
Sommige vragen zijn heel onschuldig.

ik moet van de juffrouw iets over typen mag dat
Als de juffrouw het zegt mag dat.
op welke dag is her kermis
Volgens bepaalde berichten kan dat zeker niet elke dag zijn, maar meer weet ik er ook niet van.
welk land probeerde het Eurovisiesongfestival te winnen met het nummer “We are the winners”?
Letland? Litouwen? Misschien ff Google bellen.
welke voornaam past bij mijn achternaam?
Luc
wat kan ik met stoofvlees maken?
Vooral stoofvlees, denk ik.
wat weet ik over pasta?
Ik weet het niet. Ken ik u?
waarover de zevende boek van rowling verteld
over de doodgang van de harry potter

Sommige vragen zijn ook een beetje vreemd.

wie is het mooiste meisje van de wereld ik wil er een foto van zien
Bijvoorbeeld.
welke vrouwen hebben de dikste kont?
Altijd fijn om weten dat je maar op de achtste plaats in de google-ranglijst staat op dat vlak.
hoe moet je een perfecte kusser worden?
waar kan je het loch ness het beste zien?
Ik gok in de buurt van Loch Ness.
Is dat normaal een mand die graag naar zijn penis kijkt?
In elk geval normaler dan een mand die bevestiging zoekt op een zoekmachine, beste burger.
ik wil zelfmoord, tips, minst pijnlijk
:/

Morgen, deel twee, met vieze woordjes en lieven heerst beestjes! (l)

rommel

E.Rommelmarkt.jpgAl zo lang als ik me kan herinneren is er elk jaar een grote rommelmarkt in de wijk waar mijn ouders wonen. Het is altijd op zondag, en altijd rond mijn verjaardag, en aangezien mijn verjaardag dit jaar op een zondag viel ziet u het al aankomen: de rommelmarkt was op mijn verjaardag! Ik vind rommelmarkten altijd leuk, dus zat ik er al een paar weken zo’n beetje naar uit te kijken als ware het mijn eigen kleine verjaardagsuitstapje. Niks geen zatte manieren en dansen op tafels vol lijntjes coke op mijn verjaardag, mijn thrilling hoogtepunt is een rommelmarkt in een compleet boerengat in de westhoek. Als je vijfentwintig bent moet je durven toegeven dat je misschien wel nooit dat compleet geflipte feestbeest uit je tienerdromen bent geworden, maar dat je toch soms eens een pluchen beestje op de kop hebt kunnen tikken voor veertig cent. Yeah.

De goede moed zakte me echter al snel in mijn (niet bij een vijfentwintigjarige passende) schoenen toen ik effectief het terrein van de rommelmarkt betrad. Correct me if I’m wrong, maar in mijn herinneringen stonden de kraampjes op rommelmarkten tegen elkaar in plaats van gemiddeld zo’n tien meter uit elkaar. Geloof me: de fun is er snel af bij “half meter kraampje- tien meter voetpad-half meter kraampje-elf meter voetpad- drie meter kraam met zigeunertruien- twintig meter voetpad”. Her en der zag ik zelfs marktkramers die hun boeltje al aan het opkramen waren, en het was nog niet eens middag! In onzen tijd stonden de rommelaars van ’s morgens vijf uur tot ’s avonds zes uur paraat, begod! Altijd klaar voor een praatje en een batje, niets was teveel. Ook dat is duidelijk verleden tijd. EÈn keer te lang met je ogen knipperen en de rommelmarkt is al weer voorbij. “De mensen zijn gewoon ulder kot niet meer uit te krijgen om op mijn verjaardag op de rommelmarkt te komen staan, godvermiljaarde”, was het enige dat ik kon denken terwijl ik snel van kraampje naar kraampje beende om toch nog iets van rommel tot mij te nemen.

Mochten de kraampjes dan ook nog eens vol leuke seventies lampen, meli-prullaria en fifties juke-boxen gestaan hebben, het zou mijn hartepijn draaglijker hebben gemaakt, maar zoals u al kunt raden was zelfs dat niet het geval. Ik zag oerlelijke klokken die eruitzagen alsof er iemand hout op had gekotst voor 150 euro. Urbanusstrips voor 2,50 euro, ofte honderd frank. Meer dan we er in den tijd voor betaalden in het boekenwinkeltje, en dat terwijl zowel Urbanus als Willy Linthout nog leven. Brokken van stereo-installaties met cassettespelers voor 100 (!) euro. Honderden potjes om yoghurt mee te maken. Waarom zou ik yoghurt willen maken als ik het kan kopen, in potjes, voor twintig cent?! Ik haat yoghurt! CD’s van Hitclub 94 voor VIJF euro. Meerdere malen uitte ik net iets te luid mijn ongenoegen over deze trieste, intrieste praktijken die mijn ooit zo geliefde rommelindustrie naar de knoppen aan het helpen zijn. Op mijn verjaardag, dat ook nog.

Rommelmarkten zijn bucht geworden, dat is duidelijk.
En naar het schijnt is funky staan dansen op tafels ook niet meer wat het geweest is.

terug naar school

manicmondaylogo.gifLaten we afspreken dat we met school “middelbare school” bedoelen, omdat de kans groot is dat de meesten die effectief hebben afgemaakt. *kijkt naar niemand in het bijzonder*

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Ik ging over het algemeen graag naar school. Dankzij al mijn maten was naar school gaan zo’n beetje hetzelfde als op cafÈ zitten, maar dan zonder bier. Ik vond het over het algemeen helemaal geweldig, ook al deed ik weinig en was ik al content als ik op het einde van het jaar iets kon terugvinden dat op een cursus leek op de bodem van mijn rugzak. Het was allemaal zo belangrijk niet.

Wat was je lievelingsvak op school?

Nederlands, voor het schrijven en de opstellen, en Engels.

Wat was je minst favoriete vak op school?

Wiskunde! Ik was een complete idioot als het op cijfers aankwam, en dus werd ik vaak naar voor geroepen om op het bord oefeningen op te lossen. Ik kon makkelijk een uurtje in beslag nemen met dwaas naar een vergelijking te staren.

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

Pennen en stylo’s in alle mogelijke kleuren, proppen papier en stukjes gom die nog niet weggeschoten waren richting slachtoffers. :roll:

Wat heb je gedaan op je “honderd/vijftig dagen”?

De nacht ervoor veel te zwaar uitgeweest, niet geslapen en mij daarna de rest van de dag beklaagd dat ik niet bij thuiskomst in mijn bedde gekropen was. Ik was verkleed in een punker omdat dat zo afgesproken was, en na een hele dag tegen de slaap te hebben gevochten moest ik ook nog eens fuiven. Na een gigantische ruzie met mijn beste maat op desbetreffende fuif ben ik in mijn bed gekropen, wensend dat ik gewoon ’s morgens in mijn bed was gekropen en de dag aan me had laten voorbijgaan. Zelden hebben dagen zo hard gesuckt als mijn honderd dagen, actually. :)