a state of happiness

sauna.jpgEen jaar, een maand en drieÎntwintig dagen. Ik moest even met mijn ogen knipperen om het te geloven, maar zo lang is het werkelijk geleden dat Youri en ik nog iets hebben ondernomen dat enigzins op een reis/paar dagen weg lijkt. Als je bedenkt dat we ook nog eens meer dan de helft van dat jaar bezig geweest zijn om van een huis een ruÔne te maken en daar dan weer een huis van, dan zat het er eigenlijk een beetje aan te komen: wij moeten er geloven we eventjes uit.

Van de verschillende opties in ons achterhoofd (een paar dagen Amsterdam, kerstshoppen in London of misschien zelfs een weekend naar Berlijn) gaat mijn voorkeur uit naar dat ene ideetje dat helemaal niet bij de andere ideetjes past. Ook al is dat ideetje zo fout als maar kan zijn.

We’re talking dÈ vakantiebestemming van mijn kindertijd.

We gingen er zo vaak heen dat we op den duur blindelings het vaste stramien volgden. Op maandagochtend vertrekken voor een rit van een paar uur, met als eeuwige constante de immense pot versgemaakte spaghettisaus die tussen mijn broer en ik op de achterbank stond. De eerste avond in onze bungalow was namelijk ALTIJD spaghetti-avond, en dat alleen al was iets om naar uit te kijken. Wie dat vreemd vindt heeft mijn mama’s spaghettisaus nog niet geproefd, punt.
Tijdens de rit toverde ons mama om de zoveel tijd een flesje cola of iets van snoep uit haar tas, meestal om ons een beetje af te leiden van ons aller papa die ondertussen al een paar keer was misreden en zijn best deed om niet verpletterd te worden door een Hollandse vrachtwagen op een weg waar we eigenlijk niet moesten zijn. In die tijd was een GPS nog even onwerkelijk als films op een schijfje.

Misselijk van cola, snoepjes en spanning kwamen we aan op onze bestemming, en bij het oprijden van de parking vergaapten we ons aan de witte krulletters die een mythische naam vormden uit het gamma “De Vossemeren”, “Het Meerdal”, “De Huttenheugte”, en mijn all time favorite “Het Heijderbos”. De rest van de midweek werd gevuld met zodanig veel zwemmen dat ons lichaam voor 70 procent uit chloorwater bestond, films bekijken op de twee verschillende filmkanalen (!), de centen die we van onze meme hadden gekregen gaan opdoen in de Winkel Van Sinkel en van en naar het Parc Plaza fietsen met onze gehuurde fietsjes. Te gek was het!

Wie in de doos foto’s uit mijn kindertijd duikt ziet mij opgroeien in Centerparcs. Ik sjees telkens een jaartje ouder uit de waterglijbanen, ik sta telkens puberender op de obligatoire foto op ons terras achter de bungalow, en op de laatste foto’s heb ik zelfs al iets dat serieus op borsten lijkt. Toen ik jaren later in de doos foto’s uit Youri’s kindertijd dook bleek hij ook opgegroeid te zijn in Centerparcs, in dezelfde parken als ik. Het enige verschil waren die borsten, die had hij nooit gekregen.

Ik ben er bijna vijftien jaar niet meer geweest, denk ik. Lang genoeg om de herinnering aan dikke Duitsers met haar op hun rug van mijn netvlies te krijgen, en om de gedachte aan een midweekje Centerparcs te hullen in een gigantische verblindende wolk nostalgie.

Of die dik genoeg is om gewoon te “Boeke boeke boeke, baai de receptie!”, dat zullen de komende dagen moeten uitwijzen.

Reacties

  1. “Het enige verschil waren die borsten, die had hij nooit gekregen.”

    :-D moehaha

    Valentijn is ook halvelings opgegroeid in Centerparcs. En ik ben daar nog NOOIT geweest begot. :-s

  2. Inderdaad, ik wil ook naar Centerparcs, maar madam doet zo moeilijk :-p.

    En die pot spaghetti was bij ons ook een constante, maar dan wel op de kampeerreizen naar verre bestemmingen.

  3. Joeri Lankaarden

    De vestiging van Center Parcs waar ik ben opgegroeid is nu een asielcentrum. Peutert u me daar even een oude wonde open zegt! :(

  4. superpa

    oooooh naar center parcs, wij zijn daar de laatste keer geweest 2-tal jaren geleden met de kerstdagen, samen met mijn zus en schoonbroer en de kindjes en het was tof, heel tof. Jammer dat Bjorn ziek werd op kerstavond, maar lijkt veel voor te vallen dat hij ziek valt tijdens verlof :-):-)

    Ik heb er ook zodanig veel parken van bezocht, behalve die in Frankrijk en Engeland.

    En oh ja lilith, die pot spaghetti was niet bij jou alleen een gewoonte, dat was als ik vroeger met mijn zus en ouders ging ook bij ons niet anders hoor :-)

    Wij gingen meestal tijdens het herfstverlof naar center parcs ofwel van vrijdag tot vrijdag (direct na het school vertrokken we dan) ofwel van maandag tot vrijdag (wat al meer voorviel)

    Gelijk heb je dat je buiten het seizoen zou gaan, veel minder druk he.

    Ik verlang al tot we eens met ons gezinnetje daar naar toe kunnen gaan, waar moet je anders met babytjes gaan he????

    groetjes

    severine

  5. off-topic:

    Maar wat zat er nu eigenlijk in die aangetekende brief?!?

    Het moet iets onbenulligs of iets privÈ geweest zijn, anders had je het wel geschreven, toch? Maar voor de zekerheid vraag ik het toch nog maar eens… :-)

  6. ben er deze zomer nog geweest, was als vanouds, de huisjes zijn in al die jaren nog niks veranderd en dat zegt toch wel wat over de staat van die dingen. heeft nodig een make-over nodig.

    corinnexxx

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>