Maandelijks archief: november 2006

I promise myself

xmasside.jpgHij weet het waarschijnlijk niet, maar ik ben nogal een fan van freaqs beloftentornooi, een soort veertigpuntenplan vol goede voornemens. Het is een understatement om te zeggen dat ik op tijd en stond wel een lijstje kan appreciëren, en ook goede voornemens zijn mijn dada. Dat hoeft niet zozeer rond kerst en nieuw te zijn, trouwens. Ik kan op elk moment van elk jaar wel tien dingen opnoemen die ik liever anders zou zien, doen of organiseren, alleen ben ik gezegend met een attention span die ervoor zorgt dat ik bij nummertje tien al weer vergeten ben wat nummer één was, en wat ik er ook weer zo belangrijk aan vond. U kent het. Hoop ik. Ergens diep vanbinnen.

Anyway, ook ik heb het zwaar gehad met 2006, en dan boven alles omdat 2006 het eerste jaar is geweest waarin ik heb beseft hoe belangrijk gezondheid is. Niet zozeer bij mezelf, wel bij mensen die ik het zeer hard gun maar die het blijkbaar toch niet gegund zijn, en dat besef, beste vrienden, is een pretty damn sucky besef dat ik niemand al te rap toewens. Vooral omdat je zelf niet veel meer kan doen dan toekijken en hopen dat het beter wordt.

Met voornemens kan je wel dingen doen, en dus heb ik er ter compensatie een hele hoop. Velen zullen niet uitgevoerd worden, maar als het er maar een paar zijn dan ben ik al een heel gelukkig mens. Laten we beginnen met de eerste vijve, shall we?

Ik wil zeer graag:

  • meer boeken lezen: dit jaar was op dat vlak een serieuze inhaalbeweging, maar ik wil nog meer en nog beter. Ik wil de boeken lezen die ik eigenlijk al had moeten gelezen hebben, plus nog een hele hoop meer. Ik wil het allemaal wat beter volgen en vaker in een boek duiken in plaats van achter een computerscherm. Ik weet dat ik het kan, ik weet het gewoon.
  • wat meer door het leven huppelen: in plaats van mij druk te maken over rekeningen en werk en domme mensen met domme meningen die er voor mij niet eens toe zouden mogen doen. En aangetekende brieven die tickets voor Sufjan Stevens blijken te zijn. En ook nog: ik moet eens stoppen met mij druk te maken over dingen die voor hetzelfde geld helemaal niet gaan gebeuren. Verspilde energie is slechte energie, lilith!
  • geen perfecte huisvrouw worden: nink. Ik ben tot het besef gekomen dat ik dat mezelf alleen maar heb laten aanpraten door kuiszieke collega’s die als enige doel in hun leven hebben om een proper huis te hebben. Collega’s die als enige gespreksonderwerp kuisen en kuisen hebben, en niets liever doen dan reclameren over de kuisvrouwen om duidelijk te maken hoe hygiënisch verantwoord zij wel zijn. Weetwel, van het soort dat koffie gaat drinken bij haar vriendinnen om achteraf tegen andere mensen te vertellen dat er twee centimeter stof op de tv lag. Awel, ik doe niet meer mee, zie. Ik heb andere ambities in mijn leven die er zeker weten voor zullen zorgen dat mijn ruiten zeer vaak niet binnen de vooropgestelde termijn gekuist zullen zijn, and you know what? Het interesseert mij niet. Zo, dat is eruit.
  • de contacten met mensen wat beter onderhouden: want ik geef het toe, ik suck. You know who you are, mensen die soms maanden moeten wachten op enig teken van leven, dat dan nog vaak een teken is om een beloofde afspraak te verplaatsen. Dat kan beter, en dus beloof ik mezelf en jullie volgend jaar meer spontane zaterdagnamiddagdates en avondjes met spaghetti en martini.
  • werk en vrije tijd meer uit elkaar houden. Het zou goud waard zijn voor mijn gemoedsrust als een weekend echt een weekend was en ik mijzelf helemaal zou kunnen vrijwaren van opduikende gedachten over werk en dringende deadlines waar ik beter aan zou werken. Hetzelfde geldt voor avonden. Tijd voor een tweede poging “computerloos door het leven” tijdens de vrije tijd, dunkt mij.

Wordt vervolgd!

loket 65+

oldie.jpgAls ik in de wachtrij van loket 1 (identiteitskaarten en pensioenen) ga staan haal ik de gemiddelde leeftijd meteen met decennia naar beneden. Een man met een grijze baard en een donkere bril mompelt iets tegen de oudere dame voor hem, en het blijkt niet bepaald positief gemompel te zijn. Ik ontwaar “godverdomme” en “beter twee loketten opendoen in plaats van met ons belastinggeld dwoaze dingn te doen”. De vrouw voor hem knikt alsof haar leven ervan afhangt, en er ontspint zich een gesprek waarin steeds meer wachtenden op leeftijd zich mengen. Ondertussen loopt een kleine zestiger met een rood hoofd zenuwachtig heen en weer terwijl hij inwendig vloekt dat hij niet heel den dag heeft. Als hij uiteindelijk plots wegstuift met de woorden dat het niet met hem zal zijn gaat het volume van het spreekkoor weer omhoog.

“Ge moet godverdomme tijd en ze om naar ier te koomn”.
“Eén loketje, allez kom, u is da nu toch mogelijk?!”
“En ge moe nie peizen da ze uwen pasport al direct meegeven, zenne. Ze doen u twee keer nafte verrijden veur niet!”
“En die codes, voe wadde es dad’eigentlik nodig? Kekik geen codes nodig.”
“Es da nu nog normoal dat dat zo lange duurt voor een pas?”

Als de loketbediende navraag doet blijken de klagers stuk voor stuk al jaren op pensioen. Dezelfde mensen die om acht uur staan te drummen aan de Delhaize om als eerste binnen te zijn staan om negen uur te puffen en te klagen aan loket 1 van mijn stadhuis dat ze geen tijd hebben om vijf minuten op hun pas te wachten.

Kan iemand mij vertellen wat die hastn dan de rest van hun dag doen om zo opgejaagd te zijn zo vroeg in den ochtend?

everything I ate: de echte ontknoping

mosaic5906154_kl.jpgEn kijk, het is mij toch gelukt.

Echt representatief was deze week echter niet wat eten betreft.

Ten eerste was het de eerste week in lang dat chips tijdens de week verbannen werd in ons huis, en alle tussendoortjes gekocht werden op basis van gezondheid. En het was toch lekker: zoetzure augurkjes, kaas, kerstomaatjes en hier en daar een stukje fruit, een mens heeft daar deugd van. In het weekend mochten we wel een klein bakkie chips, en het heeft gesmaakt.

Tweede opvallendheid is dat we veel van hetzelfde hebben gegeten. Dinsdagavond aten we bij Youri’s ouders omdat we ’s avonds nog een cinemaken hebben gedaan, en toevallig stond er krak hetzelfde op het menu als bij ons de dag erna. Twee keer kip met mosterd en wijnsaus dus. Nog eens een dag later was het tijd voor een gehaktschotel met paprika’s en mozarella, en aangezien Youri de dag erna ziek en met koorts in bed lag heb ik me de moeite niet getroost om nog eens een hele menu te koken voor mezelf. Resultaat: weer gehaktschotel voor mij, restjes.

Er waren ook drukke dagen waarop ik weinig anders heb gegeten dan nootjes. Slecht bezig soms, ik.

En last but not least: staar u vooral niet blind op de porties. Ik mag mijn bord dan wel uit gewoonte nog altijd goed vullen, vaak geef ik de strijd al na een derde op. Het is een gewoonte die er moeilijk uitgaat bij mij. Veel honger, veel eten, aldus mijn hoofd.

Maar goed:

Everything I ate, dus.

[eindejaarsmondays] Muziek

manicmondaylogo.gifEn dan nu: de verrassing! Naar aanleiding van de eindejaarsperiode maken de Manic Mondays een kleine comeback, namelijk, en daarbij gaan we op zoek naar uw mening over het afgelopen jaar. Deze week mag u een mondje komen meeleuteren over muziek.

Wat vond u de drie beste nummers van 2006?
Wie was voor u dé muzikale ontdekking van het jaar?
Wat was het beste optreden dat u dit jaar heeft gezien?
Wat was de beste CD van het jaar?
Welk nummer wilt u na dit jaar nooit meer horen?

everything I ate- de ontknoping

foodcollage.jpgZoow, de week is zo goed als voorbij en ik ben niet van plan om nog veel te eten vandaag. En eerlijk is eerlijk: hoe leuk het idee ook was, ik ben content dat het fotograferen gedaan is. De laatste dagen had ik het zo druk dat ik het een paar keer bijna vergeten was, en daarnet heb ik mijn laatste avondmaal nog eens dunnetjes moeten overdoen om toch nog een foto te hebben. De tweede versie heb ik aan de big yellow dog geserveerd, die daar zeer blij mee was.

Klein probleem evenwel: ik heb een zeer drukke dag achter de rug die vooral in het teken stond van een scrapbookworkshop door een Amerikoander uit Salt Lake City, en het ziet er niet naar uit dat ik morgen veel tijd ga hebben om adem te halen ook niet wegens interviews en retestrakke deadlines.

De collage komt er dus wel, maar u zult eventjes geduld moeten hebben. Om dat goed te maken is er morgen een klein verrassingetje. Stay tuned!

Hoera hoera hoera!

henk.jpg

  • Henk zit zo maar even in de finale van Cameretten!
  • Ik pas weer in mijn “magerste” broek
  • Mijn gewicht gaat na een frustrerend plateautje eindelijk weer naar beneden
  • Ik heb vannacht beslist dat ik mijn haar wederom zwart ga kleuren
  • Ik heb vrede gesloten met mijn nieuwe gsm, en ik begin hem stiekem zelfs een beetje leuk te vinden
  • Ik kan al twee kerstcadeautjes uit mijn “to buy”-lijstje schrappen, en het is nog maar november
  • Wat mij dan weer geïnspireerd heeft om mijn firefox te verkerstmissen
  • Zeven pagina’s van mijn hand in de Netwerk van deze maand, hastn. Zeven!
  • Ik ga nu sebiets winterjashunten. Watch me now.

the story of the big yellow dog

piekje.jpgIk herinner mij een dag uit mijn jeugd waarop er door mijn ouders buitenproportioneel veel gekibbeld, gezaagd en gefret werd. Ze waren het duidelijk oneens over een bepaald sujet, en ze waren dat opvallend veel net buiten het bereik van kinderoortjes. Heel de dag hoorde ik gesis uit de garage komen, zware discussies vanachter een gesloten keukendeur en “neen neen neen” (mijn moeder) uit het verste hoekje van onze achtertuin. Elke keer dat ik onopvallend en in het passeren wilde opvangen waarover de ruzie ging werd het plots zeer stil.

Toen ik erover ging informeren kreeg ik van mijn moeder te horen dat ik al helemaal niet mocht weten waarover het ging, want dat ik zeker partij voor mijn vader zou kiezen en ze het dan helemaal niet meer zou kunnen halen. Een opmerking die insloeg als een bom. U moet weten dat het verre van mijn gewoonte was om tijdens mijn puberteit ooit partij voor mijn vader te kiezen (over mijn dood ende vermorzeld lijk), en die uitspraak mijn nieuwsgierigheid alleen maar aanwakkerde. Mijn vader en ik, die samen dezelfde mening deelden, sterker nog, zouden samenspannen tegen mijn moeder? Laat mij niet lachen!

’s Avonds reden mijn ouders om onbekende redenen weg, volgens mijn moeder gewoon om eens iets te gaan bekijken en niets meer, en nog geen uur later stonden ze terug in de woonkamer. In de armen van mijn moeder een klein maar enthousiast hondje met een pluimstaart die maar niet wilde stoppen met kwispelen. Mijn vader had gewonnen.

Het was een mooi heldenverhaal ook: de hond van de kuisvrouw op het werk van mijn vader, midden in een scheiding, niemand wilde hem nog, mijn vader’s hart brak toen hij hoorde over het beestje dat naar het asiel zou gebracht worden. En het gezaag begon. Waarvoor eeuwig dankbaar, in the end.

Ondanks het feit dat Piki (yes, I know) met zijn Pekinezige gestalte niet eens van ver leek op de honden die door mijn dromen dartelden (Newfoundlanders, labradors, Sint-Bernards, Mastino’s en alles wat lomp is en even groot als de gemiddelde koe) ontpopte hij zich tot het meest speelse en enthousiaste beest ooit. In niets leek hij op de lelijke mormels waarmee Reddy Demey de zeedijk van Oostende terroriseert, Piki is de mooiste en coolste Pekinees van het westelijk halfrond, dat weet ik wel zeker.

De laatste maanden valt het mij plots op hoe oud hij is geworden. Wat me eraan herinnert dat ik hetzelfde aantal jaren bijgekregen heb sinds de dag van die ruzie, al is het bij hem erger omdat het allemaal maal zeven moet. Hij ziet minder goed, heeft soms last van zijn rug waardoor hij alle moeite van de wereld moet doen om nog in de zetel te kunnen springen, verliest zijn tanden en verandert beetje bij beetje in een oude grijze hond. Maar wel nog steeds de meest fantastische en vrolijke oude grijze hond van de wereld. Doe het hem maar eens na.

piek_kl.jpg

voedselfotografie

fruit_medley-1.jpgDag drie van het “Everything I ate”-project.
Enkele bevindingen:

  • Mijn ontbijt is elke morgen hetzelfde, en there’s only so many ways om een beschuit met boter en suikervrije confituur te fotograferen
  • Het kunstlicht in mijn bureau is hel als je deftige foto’s van een stuk fruit probeert te maken
  • In de cinema kan je dan weer coole effectjes bereiken met Nacho’s en kaas (van mijn liefste, niet van mij!)
  • Gisterenavond heb ik zwaar gefaald. Toen ik besefte dat ik het avondeten bij mijn schoonouders was vergeten te fotograferen heb ik even oprecht gepanikeerd, om dan te beseffen dat wij deze week toevallig nog eens hetzelfde op het menu staan hebben. Een beetje zeuren, dat moet kunnen in deze. Toch?
  • Mijn eetpatroon zou vast spannender en uitgebreider geweest zijn mocht dit project er voor mijn gastric bypass geweest zijn. En er zouden zeker meer snickers en andere ongezonde lekkernijen voorbijgekomen zijn.
  • Maar voor de rest gaat het goed.
    En van gullie?

rouwproces

sony-ericsson-z530.jpgIk ben zwaar aan het treuren.

Na een paar moeilijke weken heeft mijn gsm het in de nacht van zondag op maandag begeven. Ik lag in bed na te denken over dokter Tancredi en het lot dat haar zou wachten indien zij nog in leven bleek, en toen stootte het ding een vreemdsoortig bliepje uit in de nacht. Mijn hart stond stil, ik wist direct dat er iets niet in de haak was, en toen ik keek was het al te laat: schielijk overleden aan batterijkanker. Geen leven meer in te krijgen.

Ik voelde intuitief dat ik weer een Sony Ericsson wilde, en eigenlijk stiekem dezelfde als mijn dode exemplaar. Dat had me erop moeten wijzen dat het misschien nog te vroeg was. Men koopt bij voorkeur geen nieuwe puppy als het huis nog naar kanker ruikt, vind ik. Maar de wereld heeft mij jaren geleden wijsgemaakt dat ik niet zonder mobiele telefoon kan, en toen we een paar minuten voor sluitingstijd een lokale telefoonwinkel binnenstapten koos ik een funky exemplaar dat als twee druppels water op de mijne leek, maar dan de volgende versie: eentje waarmee ik in Amerika zou kunnen bellen, en terwijl foto’s nemen en video’s draaien. Bijna was ik helemaal enthousiast geworden van mijn aankoop, maar thuisgekomen legde ik het ding aan en stortte ik zo goed als in.

Alles is mis.
Ik vind het fantastische beltoontje niet terug van mijn vorige gsm.
Alleen lelijke negermuziek-mp3tjes die in de verste verte niet bellen.
Maximum zes mp3tjes, en allemaal even lelijk.
De interface lijkt van heel ver op mijn oude, maar dan in een kleuterachtige windows-look-a-like versie.
Ik vind niet hoe ik mijn kaart kan opladen via mijn gsm.
Al mijn opgespaarde smsjes (waaronder het eerste dat youri mij ooit stuurde! *crowd grijpt naar zakdoek*) zijn verdwenen.
De screensavers zijn lelijk.

Een gigantische vergissing was het.
Volgens mijn moeder is dat normaal, en was zij zodanig teleurgesteld in haar nieuwe gsm dat ze er bijna weer mee naar de winkel was gegaan. “Het is gewoon even wennen”, zei ze, “Nu vind ik mijn nieuwe gsm helemaal geweldig!”.

En toch.
Het verandert niks aan het feit dat mijn hart nog nooit zo polyfonisch heeft gehuild als vandaag.

just another day at the office >>>>>>

davidbrent.jpgDe eerste voedselfoto is binnen, al ging het fotograferen net iets beter dan het binnenspelen ervan.

Geen honger. Het is een telkens terugkerend fenomeen dat opduikt op de eerste dag na een paar dagen vakantie. Het voelt als de spanning die je hebt als je op schoolreis mag vertrekken, gemengd met de adrenaline die politie-agenten moeten voelen als ze de deur openstampen van een kamer waar wel eens een ontbindend lijk van een paar maanden ver zou kunnen liggen. Allez, zo stel ik me dat gevoel toch voor.

Er zijn de mailtjes die zich een week opgestapeld hebben.
De to-do lijstjes die imponerend lang zijn geworden omdat je alles zo’n beetje hebt uitgesteld tot na het verlof.
De opdrachten die je vlak voor het verlof hebt afgewerkt, zodat je nu alles weer van nul moet opstarten.
De frisse ideetjes die zo’n week verlof met zich mee hebben gebracht.
En zoveel goede voornemens dat het wel Nieuwjaar lijkt.

Ik zal meer bloggen.
Ik zal mijn inbox proper houden.
Ik zal beginnen aan mijn lijstje met potentiële kerstcadeautjes.
Ik zal minder chips eten en meer gezonde tussendoortjes. (dat staat ook beter op de foto, vind ik)

Ik zie het zitten!

P.S.: Mensen die meedoen met “Everything I ate” kunnen misschien iets hebben aan deze Flickr Mosaic Maker: klikt. Ik heb hem zelf nog niet geprobeerd, kunnen de hippe kids die dat wel gedaan hebben laten weten of het iets is?