Maandelijks archief: december 2006

onzichtbaar

kruidvat.gif“Je kunt op straat helemaal niet aan me zien dat mijn moeder kanker heeft” zei ik over de telefoon tegen vriendin J., aan wie ik net had verteld dat mijn moeder kanker had. “Ik zie er waarschijnlijk niet eens anders uit dan anders.” Het werd even stil. Ik moest denken aan alle andere mensen op straat waaraan je heel veel dingen niet kan zien, onwaarschijnlijk veel dingen zelfs, en hoe ik daar tot een maand geleden zelden of nooit bij had stilgestaan. Hoe ik altijd dacht dat mensen die erge dingen meemaakten ergens een ster op hun jas hadden hangen, en dat je die nooit zag omdat mensen die erge dingen meemaken nu eenmaal nooit buiten komen.

En ik dacht aan die ene vage kennis die me vorige week in het Kruidvat begroette met de boodschap dat ik er zo goed uitzag.
Dankjewel“, zei ik.
En niemand die iets zag.

de beste wenschen

Ik begin mijn gevoel voor kerst te verliezen.

Tien jaar geleden overleed mijn grootvader op 25 december, en dit jaar wordt er bij mijn andere grootouders voor het eerst in meer dan vijfentwintig jaar geen kerstavond gevierd.

Iedereen die de mogelijkheid heeft om van de feestdagen te genieten moet dat dus gewoon keihard doen, zeg ik. Net als van alle andere dagen. Wens elkaar daarbij allemaal heel gemeend een goede gezondheid toe, meteen ook mijn voornaamste wensch voor het nieuwe jaar aan u, dierbaar lezerspubliek. En een dikke merci voor alle lieve mailtjes en berichtjes. Ik heb nog geen tijd gehad om ze allemaal te beantwoorden, maar ik ben het wel van plan.

En nog iets: als u vandaag of morgen als een opgejaagde stresskip door winkelstraten vlamt op zoek naar cadeautjes, vloekend en u ergerend aan alle anderen die net hetzelfde aan het doen zijn, de kalvers, neem dan van mij aan dat de dingen die echt belangrijk zijn niet eens dingen zijn.

Het zal hier ook de komende tijd een flink stuk stiller worden, maar we spreken malkander nog wel.

Het ga jullie goed in 2007!

blogstop

Wegens wereld die op grondvesten davert.

Mijn mama is ernstig ziek en ligt momenteel in een ziekenhuis om te onderzoeken hoe ernstig. In een paar dagen tijd lijken al onze zekerheiden weggevallen en zijn wij mensen geworden die door ziekenhuisgangen ijsberen. U begrijpt dat ik het even niet kan opbrengen om over niemendalletjes te komen vertellen, en dus stop ik er even mee.

scrapbooktherapie

icecreamkiddo_av.jpgHet was precies mijn weekje niet. Slecht slapen, mijn hoofd nergens kunnen bijhouden, veel minder enthousiast wat werk betreft dan anders, kortom, een week om zeer snel te vergeten, zowaar. Absoluut dieptepunt was woensdag: ik ben niet op tijd uit bed geraakt om met Youri mee te gaan werken, ben dan maar thuisgebleven om daar wat te travakken en heb heel de dag niet anders gedaan dan gezucht en gepuft omdat niets lukte. Toen ik dit in de late namiddag aan Youri vertelde sprak hij de gevleugelde woorden: “Stop er dan gewoon mee. Als je een baaldag hebt moet je het goed doen.”

En gelijk had hij, mijn lief!

Ook al had ik geen zin (wegens nergens zin in), ik ben richting scrapbookkamer getrokken en heb mij in alle stilte beziggehouden met schilderen, lijmen, knippen en schrijven, en geloof het of niet: toen Youri ’s avonds thuiskwam waren al mijn negatieve vibes tot mijn grote verbazing ongemerkt helemaal verdwenen. Om maar te zeggen: het mag dan wel voor sommigen een beetje knippen en plakken lijken, ik heb daar waarlijks iets aan, aan dat scrapbooken. Ik word kalm van lijm en verf, begod.

Om dat te vieren trakteer ik nog eens op een paar pagina’s waarop ik helemaal jaloers ben, omdat ze mij inspireren of gewoon irriteren wegens zo geniaal dat ik dat nooit ga kunnen.

lasvegas_kl.jpg

thismonth_kl.jpg

meisje_kl.jpg

icecreamkiddo_kl.jpg

Irritante geniale klotepagina’s, dat zijn het!

needles and pins

needles.jpgHoewel ik over het algemeen toch niet bepaald een mietje ben liep ik al heel de week ongemakkelijk rond. Uit mijn bloedonderzoek was namelijk gebleken dat ik, net als de meeste mensen met een gastric bypass, een licht tekort heb ontwikkeld aan vitamine B12. Tot zover geen probleem, want dat ik dat tekort zeer waarschijnlijk zou gaan ontwikkelen was mij tijdens de voorbereidende fase van de operatie zeker twintig keer verteld. Ik kon het mee playbacken: “door een GBP gaat je lichaam minder vitamine B12 opnemen”. Er was mij ook verteld dat dat op zich geen groot probleem was, zolang ik maar om de zoveel tijd een vitaminespuitje ging halen bij de huisdokter.

En daar zat deze week het addertje onder mijn gras. Nu dat spuitje dichterbij kwam (en ik op internet had gelezen dat het best een pijnlijk en venijnig rotspuitje was) bleef er niet bijster veel meer over van mijn “als het dat maar is, dokter”-je m’en foutisme. Ik had er nooit eerder bij stilgestaan, maar ik heb het niet voor naalden als ze mij iets moeten toedienen. Bloed afnemen gaat dan weer nog net. Ik had er zo weinig zin in dat ik het vakje “vitamine-injectie?” maar bleef verslepen in mijn Google Calendar, zo lang en zo vaak dat het bij mijn ochtendritueel begon te horen. Opstaan, ontbijten, naar werk rijden, computer aanleggen, “vitamine-injectie?” verschuiven, mails lezen. Dat kon zo dus niet verder. Wilde ik niet ten prooi vallen aan bloedarmoede en andere erge ziektes dan moest dat spuitje er komen.

En het kwam er, gisterenavond.

“Gaat het pijn doen?” vroeg ik semi-compleet-relaxed edoch dollend terwijl dokter J. het spuitje stond te prepareren in mijn blikveld. De dokter keek op van zijn preparatie, trok een rimpel in zijn voorhoofd en begon overduidelijk in te schatten hoe lang het nog zou duren voor ik van mijn sis zou draaien in zijn dokterscabinet. Om hem gerust te stellen glimlachte ik mijn nonchalantste ”t is mor een vraagsje é dokter’-glimlach en ik overwoog zelfs even om mijn rechterduim omhoog te steken in a jacques vermeiren-fashion, maar bij het zien van de naald werd het even te licht in mijn hoofd. Ik had mij al nonchalanter gevoeld.

“Het is te zeggen.” sprak de dokter.
“Als ik het slecht toedien zou je wel eens tegen het plafond kunnen gaan van de pijn”.
Ik staarde hem aan en wachte op een lach die niet kwam.
Geruststelling is voor mietjes, aldus dokter J.

Nog geen vijf minuten later veranderde al het wit licht in het kabinet heel snel in een wazig zwart, en had dokter J. toen niet gevraagd of het ging hadden ze mij zeker van tussen de pillendoosjes mogen uittrekken. Met een heftruck. :aah:

En dit vanaf nu om de vier maanden, graag! *steekt duim omhoog*