Maandelijks archief: april 2007

how to be a domestic goddess

domesticgoddess.jpgSommige deernes bewijzen hun liefde aan hun husband door samen met hem op te staan als hij wel moet werken en zij niet, ontbijtjes te verzorgen en zelfs lenteslaatjes te bereiden om mee uit te pakken op zijn werkvloer. Schoon is dat. En herkenbaar. Want ja hoor, ook Youri heeft niet te klagen met mij. Oke, hij moet af en toe wel eens wat geduld aan de dag leggen als het op de was en de strijk aankomt, maar als hij het zoveel beter kan moet hij het maar zelf doen, zeg ik dan. En oke, hij moet altijd eerst opstaan en eerst naar de badkamer en al, waardoor ontbijtjes op bed er niet meteen van komen, maar er is ook veel liefde.

Zoals vorige week, toen ik van de bib thuiskwam met “How to be a domestic goddess”, het bakboek van Nigella Lawson dat overloopt van de lekkere cakes, taarten om zot van te worden en scones en al. Alsof dat nog niet genoeg was duwde ik het boek in Youri’s handen met de woorden: “Jij kiest iets, en ik bak het voor jou. Wat het ook is.” Ik bedoel maar: is dat nu geen liefde? Mind you dat ik door mijn gastric bypass zo goed als niets kan verdragen waar vet en suiker inzit, en ik dus geen second agenda had als ‘zelf de cake opeten’, ofzo. Mind you. Na uren bladeren en kwijlen op de pagina’s viel de keuze op “Roomkaastaart uit New York” ofte New York Cheesecake. Ik ben deze namiddag met veel liefde roomkaas gaan halen in de kaaswinkel, ik heb beslag geklopt en er zeste van citroen in gesmeten, en ik moet zeggen: het ziet er allemaal geweldig veelbelovend uit.

U zou willen dat ik uw lief was. Ik zie het aan uw ogen.

na een weekendje Brussel

smelly.jpg

  • Wat zijn er gigantisch veel scouts. En wat maken die scouts gigantisch veel lawaai, zo op een feestelijk weekend in Brussel. Ik heb het allemaal gezien: kleine scouts, grote scouts, luide scouts en heel af en toe een opvallend stille, paris hilton-scouts, zeescouts, talentscouts, zingscouts, sjorrende cliché-scouts. Warempel, zoveel scouts
  • Zelfs een zomerse stad vol terrasjes wordt lelijk als gemiddeld de helft van alle straten gehuld zijn in een bedwelmende en naar de keel grijpende urinegeur. Als het warm is ruikt die urine nog vadsiger, zelfs. One word, penis-eigenaars: openbaretoiletten.
  • Niemand spreekt Nederlands in Brussel. Niemand. :aah: En mijn Frans blijkt wel erg roestig te zijn na het maanden niet meer te gebruiken. Dat ook nog.
  • Ik hou van markten met exotisch fruit. Behalve als de geur van dat fruit wordt overstemd door een pisgeur. Voor de rest was de markt aan het Zuid wel gezellig, net als die in de Marollen.
  • Ik heb de kleurrijkste rok van heel de wereld aan de haak geslagen in de H&M. En nog wel meer garderobe-extensies om vous tegen te zeggen. Tien maten kleiner, by the way.
  • Kasseien zijn compleet dodelijk voor voeten in platte schoentjes. Hoe dodelijk ze dan moeten zijn voor alle fashion victims die ik benaadlhakt zag passeren, ik kan het mij amper voorstellen. Maar ik ben bijna zeker dat er bloed aan te pas komt. En etter.

Ondanks het feit dat dit postje bol staat van de lichaamssappen en vieze geurtjes was het geestig, zulle. Al was het maar omdat ik nu pas besef hoe welriekend Ieper is. En hoe rustig, zo zonder gillende scoutsmeisjes from hell.

Update: Brussel, urinestad? op brusselblogt.

snelle hap

Ik weet niet of u het weet (ik heb het namelijk nog maar zevenhonderd keer vermeld de laatste jaren), maar ik kook wel een keer graag. Ik kan mij dan ook geweldig bezighouden met zoeken naar recepten in kookboeken en op tienternet. Stoofpotjes in mijn geliefde Creuset-pot, maaltijden uit vreemde landen, pastaslaatjes, ik vind dat allemaal geweldig geestig.

Soms heb ik helemaal geen zin om recepten te volgen en sta ik plots in de keuken met het besef dat ik niets heb voorzien om te eten, dat ik alleen ben en te lui om brood te halen. Dat ik dus maar best eens snel iets samen kan gooien om snel en efficiënt mijn maag te vullen.

Als je dan een kwartier later tot de vaststelling komt dat je een geweldig simpele maar lekkere nieuwe maaltijd aan je palmares kan toevoegen, dan mag je best content zijn. En dat recept delen op je weblog. Want restjeskoken is ook een kunst, vind ik.

Here goes:

Men neme een halve pak spaghetti, een blikje tonijn op eigen nat, drie knalrode en niet waterachtige tomaten, een kleine ui, wat kruiden als peper, zout, bieslook en dergelijke meer en een potje Boursin Cuisine met look.

Spaghetti koken.
Tomaatjes in vierkantjes snijden. Ui in kleine snippers versnipperen, tonijn afgieten en allemaal samen in een grote kom doen. Kruiden met peper en zout. De gekookte pasta erbij kieperen, een halve tot hele pot boursin cuisine toevoegen en goed roeren tot je een geweldig smeuïge, lauw-warme pasta-lekkernij hebt. Indien nodig nog wat bijkruiden.

Dat noem ik pas comfort food.

lilith heeft een rien

rienemien.jpgAls kind heb ik uren zitten turen in de grote kabouterboeken van Rien Poortvliet. De tekeningen van vossen en kabouters hadden iets magisch, en als de oude kaartenbakken van mijn toenmalige bib nog bestaan dan kan je erin terugvinden dat ik de boeken van Poortvliet door de jaren heen meerdere malen heb ontleend. Daarnaast vond ik de reizende kabouter uit Amélie Poulain om de één of andere reden geweldig cool. Nu ik zelf ook een tuintje heb moest het er dus ooit van komen, mijn eigen tuinkabouter. Ook al vond Youri tuinkabouters doorgaans een beetje stom, en duurde het daardoor allemaal wat langer.

Toen ik deze namiddag plots op een verzameling oude, stoffige en nog in belgische frank aangeprijsde Rien Poortvliet-tuinkabouters stuitte in een tuincentrum, en die ook nog eens spotgoedkoop waren wist ik het wel: ik moest en zou een Rien. Een grote Rien-tuinkabouter. En mijn vader, die wilde ook wel zo’n ongelooflijk coole Rien. En zo kwam het dat wij deze namiddag met twee grote tuinkabouters in de wagen en een glimlach op ons gezicht wegreden van het tuincentrum.

rien1_kl.jpg

Ik heb een Rien!
En meer foto’s op Flickr.

wat staat er op de kaartjes van de tram? (waha)

bolidecrash.jpgThe infamous zilvergrijze bolide. Youri’s eerste autootje, en meteen ook het autootje waarmee hij mij in den beginne kwam halen op het hoekje van de wijk, toen we nog helemaal geen koppel waren maar gewoon mensen die afspraken op het hoekje van de wijk. Om naar de zee te trekken, of naar een andere stad in een ander land, of om gewoon maar een beetje rond te rijden en wel te zien waar we uitkwamen. Het was uiteindelijk ook het wagentje waar ik al het meeste pogingen om te leren rijden in heb ondernomen, al dan niet met succes. Als er geen succes was had dat weinig met de bolide zelf te maken, want het ding reed als een mes door boter, hastn. Okay, hij liet het soms eens afweten in het midden van de avondspits, hij werd al eens geramd door een ruizeldove gepensioneerde en op een nacht werd hij zelfs het slachtoffer van zinloos geweld tegen auto’s. Maar ik hield van de zilvergrijze bolide, en hoewel hij al een dagje ouder werd en we stilaan zouden beginnen uitkijken naar een nieuwe bolide deed het toch zeer, gisteren. Na het verschot van een telefoontje waarin Youri vertelde dat er een ongeluk was gebeurd, maar dat hij zelf maar een klein beetje blikschade had (and thank gawd for that) en de bolide best veel drong het stilletjes door: het tijdperk van de zilvergrijze bolide is over. De bolide komt niet meer terug. Allemaal door een stomme trekhaak die hem in twee heeft geplooid, begod.

Als u dus ergens een kick-ass bolide weet staan aan een prijsje, u weet ons wonen.
Het is het huis waar sinds gisteren geen zilvergrijze bolide meer voor de deur staat, daar.

hoe het voelt

schaaltjen.jpgDingen waaraan ik nog moet wennen:
1. dat oude bekenden mij vreemd en zonder enige blijk van herkenning aankijken als ik ‘hey’ doe
2. roepende bouwvakkers
3. dat ik geen dubbele kin meer heb op foto’s

Dingen die ik maar eens moet afleren:
1. in winkels standaard naar de grootste maat grijpen
2. bang zijn dat ik niet in rieten stoelen zal passen
3. mezelf nog steeds veel omvangrijker inschatten dan ik ben

Dingen die vroeger niet leuk waren, en nu wel:
1. zwemmen
2. op de weegschaal staan
3. kledingwinkels waar ze geen grote maten verkopen

Dingen die vroeger wel leuk waren, en nu minder:
1. een uitgebreid diner, wegens al vol na het voorgerecht
2. brainless in de snoepkast vliegen, wegens ziek na twee stukjes chocolade
3. dessertbuffet (zie reden bij puntje 2)

Dingen die ik niet had verwacht:
1. dat het allemaal zo makkelijk zou lopen, zonder complicaties en met als enige wezenlijke verschil dat ik minder kan eten. Wat niet zo erg is, aangezien ik natuurlijk ook gewoon sneller genoeg heb
2. dat ik niet zo gelukkig zou zijn als verwacht op de dag dat ik mijn streefgewicht bereikte, omdat ik toen nog niet wist dat mijn mama ziek zou zijn
3. dat mijn sociaal leven helemaal niet onder mijn operatie zou lijden

Dingen die ik niet meer goed verdraag
1. grote porties
2. veel suiker
3. veel vet

Dingen die ik had verwacht, maar die niet zijn uitgekomen
1. dat ik een gigantische shopverslaving en garderobe zou overhouden aan mijn operatie
2. dat ik geen zorgen meer zou hebben
3. dat ik veel zou overgeven en vaak moe en slap zou zijn

(geïnspireerd op zezunja’s allegaartjes)

Volgens mijn chirurg zal het afvallen binnenkort stoppen. Toch lijkt het de laatste weken weer in gang te schieten na een lang plateau. Ik ben nu al tevreden, elke kilo minder is op dit moment al lang extra.
Het meest fantastische aan mijn gastric bypass is niet dat ik er nu beter of normaler uitzie dan elf maand geleden, al is dat natuurlijk wel fijn. Het belangrijkste is op dit moment dat mijn gewicht geen zorg meer is. Sterker nog: dat het iets is dat ik gewoon vergeet, in tegenstelling tot vroeger, toen het altijd een domper op vanalles en nog wat was. Of ik het zou opnieuw doen? Veel eerder, als ik had geweten dat het zo vlot zou gaan. Maar ik besef wel dat ik geluk heb gehad.

Of er ook iets negatiefs over te zeggen valt? Als het echt moet: dat ik een tekort aan vitamine B12 heb, dat om de drie maand moet bijgewerkt worden met een pijnlijk spuitje bij de huisdokter. Een prijs die ik met veel plezier betaal, dat spreekt.

feestjen in ’t wit forever!

dash.4.5.jpgIs het omdat ze in een straal van tien kilometer van mijn deur wonen, en je dat wel erg goed hoort?
Is het omdat alle personages uit het filmpje of bij mij op school hebben gezeten, of facteur zijn in mijn straat, of vage bekenden zijn?
Omdat de facteur zo sullig yet geniaal “Dash” zegt ergens in het midden van het filmpje? (aan de voordeur)
Omdat ik mij onderhand geweldige dingen voorstel bij feestjes in ’t wit?
Omdat de mevrouw van feesten als de beesten zo keihard haar best doet om schoon vlaams te spreken dat het aandoenlijk is?
Omdat ze zo schoon lacht op het einde dat de hilariteit hier altijd keihard toeslaat?

Ik heb geen idee, maar ik weet nu al dat ik de familie Gryson geweldig hard zal missen als ze deze Dash-reclame zullen vervangen door een filmpje met een andere familie waar ik me niet zo op mijn gemak bij voel.

Ik ben dringend op zoek naar een online versie voor het te laat is.

de kamergenote

oudebes.jpgMijn moeder deelt sinds gisteren een ziekenhuiskamer met een oudere dame van ongeveer veertig kilogram. Dat is altijd even kat uit de boom kijken, een nieuwe kamergenote, en al helemaal omdat noch mijn moeder noch ikzelf al ooit bij iemand gelegen hebben die wij ook maar enigzins een toffe griet vonden. Dat kan ook aan ons liggen, al betwijfel ik dat ten zeerste.

Ze ziet er best lief en aangenaam uit voor iemand van haar leeftijd“, fluisterde ik gisteren dan ook een beetje verbaasd toen de dame even naar het toilet was. En dat was niet bij wijze van vooroordeel tegenover oudere dames, maar wel verwijzend naar de vorige mevrouw waarmee mijn moeder een kamer had gedeeld en waarover wij niet bepaald naar huis te schrijven hadden gehad. Neen, nu hadden we het toch wel getroffen, vonden wij. Niet meer van de jongsten, maar wel lief en aangenaam.

Aangezien ik de dame best wel sympathiek vond begroette ik haar steevast vrolijk bij het binnenkomen en vertrekken, checkte ik of ik haar kon helpen met haar baxter en informeerde ik vanmorgen aan de telefoon bij mijn moeder naar haar toestand. Spontaan en alles. De dame was gisteren immers binnengebracht met een erg lage bloeddruk, zo had ze me verteld, en dat was toch niet erg gezond.

Ook deze voormiddag ging alles zijn gangetje tussen mij en de dame. Ik was mijn aimabele zelf en bedacht me dat niet alle gepensioneerden lastigaards hoeven te zijn. Dat je met sommige oudere mensen perfect in één kamer kan liggen zonder op het randje van een mental breakdown te balanceren. Aangenaam en lief, dat was ze. Geweldig fijn, een kamergenote als zij.

Ongeveer een uurtje nadat ik was vertrokken sloeg een smsje van mijn moeder alles in duigen.
“Mijn kamergenote vindt dat je niet erg sympathiek overkomt. :( ”
KABANG.
Mijn moeder zegt dat het waarschijnlijk aan mijn zwart haar en mijn piercing ligt.
Ik zeg dat het aan die kutgepensioneerden zelf ligt.
En dat ze hun kans nu toch wel zwaar verkeken hebben.

(zie ook rot in de hel, vuile gepensioneerden!, alwaar ik word uitgeroepen tot de nieuwe hitler)