Maandelijks archief: februari 2008

you say tomato, I say tomato

tomato_pd.jpgMijn lief doet er zodanig lang over om een tomaat in perfect gelijke blokjes te snijden dat ik meermaals per week zin heb om mijn hoofd tegen de keukenmuur te slaan van frustratie. Bij mij moet het keihard vooruitgaan, en die vooruitgang is zoveel belangrijker dan perfecte blokjes tomaat. Een stelling waarop mijn perfectionistische meneer dan weer meewarig met zijn hoofd gaat schudden. Youri en ik, wij zouden elkaar’s kuiten soms kunnen kapotstampen om een al dan niet perfect gesneden tomaat.

De keuken is niet de enige plaats waar we elkaar’s bloed wel kunnen drinken. Het valt ook voor in kledingwinkels, waar hij mij eerst compleet gek maakt door onenthousiast achter me aan te drentelen tussen de rayons, om me daarna een lauwe “ja, het is niet mis” te geven als ik het pashokje uitwandel in een kick-ass trui/jeansbroek/paar knalroze crocs met piratendetail. Tip voor de hastn onder jullie: “het is niet mis” is GEEN geldig antwoord in de omgeving van een kledingwinkel. Dit geldt eveneens voor “mja”, “hmmm” en “baja, ik weet niet”.

Meubelwinkels: zelfde pot nat. Alleen ben ik dan diegene die wijst naar honderd fantastisch superbe inloopkasten, en hij diegene die elk voorstel kapot slaat door me te vertellen waarom we ze net niet kunnen integreren in onze crib. Falende steunbalken, gebrekkige ruimte, lekkende kranen en tegenwerkende plinten, you name it en mijn rationeel denkend lief heeft er al een droom van een interieuridee mee aan diggelen geslagen. Ik volg namelijk eerder mijn hart dan mijn meetlint, en ik ben ervan overtuigd dat praktische geesten na dit leven naar de hel gaan. Wat ik dan ook met graagte duidelijk maak door de hele rit naar huis met een lip tot aan de grond voor de silent treatment te kiezen. Tot hij vraagt wat er eigenlijk scheelt. Dan ga ik loos.

Als we ruzie maken maakt hij me dan weer gigantisch kwaad door per definitie voor stilte te kiezen in plaats van voor roepen. En dat uren vol te houden. Waardoor ik dan weer nog luider ga roepen. “ZEG DAN TOCH IETS!” en “JIJ VINDT HET NIET EENS DE MOEITE OM TE ANTWOORDEN!!”. Waarop hij me aankijkt en zwijgt. Dat vind ik zelfs nog erger dan alle keren dat ik hem bijna heb moeten vermoorden in zijn slaap omdat hij een geheugen heeft als een zeef en weigert om een to do lijst te gebruiken. Terwijl ik het werkelijk al zeven miljard keer heb gevraagd hé maat. Waaaaaargh.

Maar zie ik hem graag, vraagt u?
Ba jaak nog.

(als antwoord op de vraag “hebben jij en youri effectief een perfecte relatie of lijkt dit alleen maar zo? maken jullie ooit eens ruzie? werken jullie ooit eens elkaar op de zenuwen? of lijkt dit alleen maar zo omdat je de vuile was niet in je crib wilt uithangen?” van the watcher. Ik heb printerinkt, dus alle vraagstellers krijgen erg binnenkort hun gecustomizeerd cadeautje in de bus.)

gefeliciteerd, annie en chris!

Ik vind, als kerygma nostalgisch mag voor de dag komen, dan ik ook.
En niet alleen omdat ik vol weemoed terug denk aan de tijd waarin lelijke mensen nog op televisie mochten komen en programma’s met trappen en assistentes nog meer regel dan uitzondering waren.
I bring you: het feestelijkste programma dat ooit op televisie is geweest.

Enjoy!

stop, bladder time

bladder-infection.jpg* tijdstip van bloggen: 02:09
* aantal uren dat ik al van en naar het toilet aan het lopen ben: 2 uur en 39 minuten
* aantal keren dat ik mijn lief heb wakker gemaakt door kajietend in en uit ons bed te kruipen: 16
* aantal uitgeprobeerde medicijnen die normaal wel helpen en nu niet: 3
* aantal uur voor ik ten vroegste bij mijn huisdokter kan gaan smeken om werkende pijnstillers: tussen de 5 en 6
* overwogen activiteiten om de nacht door te komen: op het toilet zitten, een beetje wenen, nog wat op het toilet zitten, vol zelfmedelijden naar mezelf staren in de badkamerspiegel, uitrekenen binnen hoeveel uur ik moet opstaan, bloggen over mijn nacht from hell
* ontdekkingen: dat het iets minder allesverterend zeer doet als ik zit dan als ik lig, wat jammer is want ik slaap normaal liggend
* overheersende emotie: wanhoop

Echt, een blaasontsteking, ik wens dat mijn ergste vijand nog niet toe.

het kinderstokje

Zezunja gooide mij het perfecte stokje toe voor mensen die onvoldoende tijd/goesting hebben voor uitgebreide blogposts. De opdracht is simpel en dus geniaal: “post een jeugdfoto van jezelf”. Beetje vreemd, dat iedereen uiteindelijk een kinderfoto post, maar toch, I’m in!

ScanImage002.jpg

Onder deze foto had mijn mama in het fotoboek “een levende pop” geschreven. En terecht, I say.

ScanImage003.jpg

Et voila, genoeg koddigheid om de volgende vier uur met overenthousiaste eierstokken te zitten, dames. Wie het stokje wil mag het bij deze komen halen.

lilith schrijft een boek

chp_typing_1.jpgHet is zondagmiddag en ik hoor alleen het geluid van mijn tikkende vingers en de opnames van gevoerde gesprekken die via iTunes door mijn iPod-oortjes worden afgespeeld. Buiten begint de zon eindelijk door te breken, en daar ga ik straks nog even van profiteren, maar nu is het alleen me, myself en mijn teksten. De teksten voor mijn boek.

Mijn boek, waarvan de publicatiedatum al bekend is en de planning al op poten staan. Mijn boek, dat niet alleen echt gepubliceerd wordt maar waar uitgevers en auteurbegeleiders even hard in geloven als ikzelf. Wat mij dan weer nog meer zin geeft om het te schrijven dan ik al had. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn lief en vriendjes, die allemaal zo hard staan te supporteren langs de zijlijn dat de druk haast niet te harden is. Maar hell: de gedachte alleen al aan mijn naam op de cover van een boek, jongens.

Het wordt niet het soort boek waarvan ik droomde toen ik net kon schrijven. Geen stoere beroepen als brandweervrouw of astronaute voor mij, ik wilde als zevenjarige al aan deze tafel zitten terwijl de zon in stilte doorbrak. En schrijven, dagen aan een stuk. Op dat moment dacht ik eerder aan fictie, nu ben ik bezig met een boek vol echte verhalen van echte mensen. Het is wel goed zo, want ik ben niet alleen erg enthousiast over dit boek en dit idee, ik ben ook compleet niet onder de indruk van mijn talent als schrijver van fictieve verhalen. Na herhaaldelijke eerste pogingen kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik zuig. Hoe graag ik ook een tweede J.K. Rowling of Sophie Kinsella was geworden, het zal niet voor in dit leven zijn.

Wat we dus weten, onderhand:
* dat het een non-fictie boek wordt
* met verhalen van echte mensen
* over een thema dat mij geweldig boeit
* dat het in de loop van volgend jaar de boekenwinkels zal hitten
* en dat ik hier binnenkort een oproep zal doen
* want ik heb enkelen onder u nodig, denk ik

Popelt u alvast een beetje mee?

ditjes en datjes

moustache_monkey.jpgWegens eens niet veel zin in een “weekje wel” en wel in ordinaire ditjes en datjes, I bring you… ditjes en datjes!

dingen die nooit werken
* printers
* de tv-gids van onze telenet digibox
* fotoprinters
* goede voornemens

dingen die ik deze week geweldig vond
* een meisje dat naast mij op de trein de laatste pagina van een geweldig dik boek zat te lezen
* de speculaaspasta uit De Bedenkers
* dat de vogeltjes ’s morgens al weer schuifelen
* Juno en Cloverfield
* de soundtrack van Juno
* dit boek
* dat Bill nog altijd zo goed luistert als ik zijn naam roep. Bill is liefde.

dingen die ik deze week grappig vond
* een oude dame die haar vriendin tegenover mij “haar compagnon” noemde
* Walter, de man die mij en mijn collegae door de zoo van Antwerpen heeft gegidst, compleet met zwarte hoed en sympathieke witzen
* kleine aapjes met grijze snorretjes
* die keer dat mijn broer, lief en ikzelf onze mond hadden volgepropt met popcorn voor een foto die ik nooit aan iemand zal tonen, en dat de combinatie slappe lach en mond vol popcorn duidelijk zijn beste tijd heeft gehad

dingen die ik deze week jammer vond
* dat er geen ijsberen meer zijn in de zoo
* criminaliteit.org
* dat mijn auteursbegeleidstermevrouw zo onaangenaam klonk aan de telefoon
* dat de Dafalgans op waren op de allerslechtste momenten
* dat ik elke nacht klaarwakker was om 03:19
* wat een idioot vreemd uur is, als je het mij vraagt

dingen die ik deze week vies vond
* dat de achterwerken van de apen in de zoo geweldig veel weg hadden van Bubblicious-kauwgom
* (waarop ik nooit van zijn leven zou willen kauwen, nvdr.)
* dat sommige van mijn lezers mij ervan verdenken een cybersekser te zijn
* rochelman, still going strong tussen gent en kortrijk

een eindeloos liefdesverhaal

2222538287_356a9e60fd_m.jpgIk twijfelde of het wel done was om hem te bellen, maar ik begon nogal zenuwachtig te worden. Met enigzins trillende vingers tikte ik zijn nummer in.

“Hallo?”, sprak hij, en ik kon alleen maar denken dat zijn stem helemaal niet klonk zoals ik had verwacht.
“Hallo”, zei ik, mijn blik op de wagondeuren gericht om toch maar zeker te zijn dat ik hem niet zag binnenkomen.
“Met lilith. Wij hadden toch afgesproken in de eerste wagon?”
“Ik zit in de eerste wagon”, zei hij, alweer met een stem die niet bij mijn beeld van hem paste.
Ik keek nog eens rond in de wagon, en ik vond niemand met de afgesproken gele trui en rode bodywarmer. Ik zag ook niemand zoeken naar mijn kaki trui en bruine jas. Het duurde enkele seconden voor ik doorhad dat ze een treinstel aan dat van mij hadden gekoppeld, en ik dus niet in de eerste wagon zat maar in de middenste. En we hadden afgesproken om elkaar in de eerste wagon richting Disneyland te ontmoeten. Het was nog maar het begin van de meest chaotische treinrit/eerste date ooit.

Ik zag hem uiteindelijk voor het eerst toen we allebei van de trein sprongen in Brussel Zuid. Het was twee jaar nadat ik zijn nickname voor het eerst online had gelezen, een jaar nadat we zwaar toevallig waren beginnen chatten en een maand of twee nadat ik me in een zotte bui had laten overhalen om samen met hem en een andere, homoseksuele internetbuddy een weekend naar Disneyland te trekken. Zonder dat we elkaar ooit hadden ontmoet. Ja, in die tijd kon dat nog allemaal hé hastn.

Ik had al zodanig veel verhalen gehoord over teleurstellende internetdates dat ik me Youri zo lelijk mogelijk had voorgesteld, compleet met mocassintjes en een foute debardeur, een probeersnor en een lispeltje. Het was trouwens ook geen date, het was gewoon een impulsief uitstapje. Nul komma nul verwachting, dus. Ik was dan ook niet op zoek naar een lief. Hoewel. Online was hij zo geweldig dat ik soms bijna over de vloer rolde van het lachen, tot wanhoop van mijn ouders die dachten dat ik gek was geworden.

Maar man, toen bleek plots dat mijn chatmakker ook nog eens een heet keun was. In zijn gele trui en rode bodywarmer. En aan de blik van onze homovriend te zien was ik lang niet de enige die dat dacht. Tijdens het weekend dat volgde voerden wij een subtiel gevecht om in de attracties naast Youri te mogen zitten. Om tegen hem te mogen praten tijdens het verorberen van een hamburger in het park. Om per ongeluk zijn arm aan te raken als we uit de Space Mountain stapten. Alleen ’s avonds durfden we allebei niet voorstellen om bij hem te slapen in één van de tweepersoonsbedden, en dus sliep Youri alleen. De homoseksuele buddy en ik smachtend samen in het andere bed.

Ik heb het gevecht uiteindelijk gewonnen, vier maanden later in een hotelkamer in Barcelona. Toen was onze internetbuddy er al niet meer bij. Wat misschien maar goed ook is, wegens anders toch waarschijnlijk net iets te kinky allemaal voor een simpele boerenmeid als ikzelf.
En juicht allen, want deze zomer zijn wij vijf jaar samen, mijn internetkonijntje en ik. U mag uw traantje nu wegpinken ter ere van de liefde. En ik wil nog even benadrukken dat wij nooit ofte nooit virtuele me to you-beertjes naar elkaar hebben verstuurd noch speeksel hebben uitgewisseld via msn messenger. Ik zag u kijken.

(als antwoord op de vraag: “Hoe zijn Youri en jij een koppel geworden? Ik herinner me wel iets van een competitie met een homo in Disneyland, maar verder is het nogal vaag.” Kim mag me haar gegevens bezorgen. De anderen zullen nog eventjes moeten wachten op hun beloning want mijn fotoprinter weigert eventjes dienst. :( )

wat is er aan de hand?

soap-hands.jpgCRAPPERS.

Ik had willen vertellen hoe cool Juno wel was, en ik ging u zelfs trakteren op het antwoord op de vraag “hoe hebben Youri en jij malkander eigenlijk leren kennen?”. Ware het niet dat ik sinds twee dagen gigantische brandende pijnscheuten ervaar in mijn rechterhand. Die doorschieten naar mijn pols en elleboog als ik zotte folietjes doe als daar zijn: een glas vastnemen, handje in handje doen met mijn lief (aah) en bewegen in het algemeen. Ik vrees dat het god’s manier is om te zeggen dat ik minder moet typen ofzo. Maar serieus god, iets minder pijnlijk had ook gemogen.

Is er een handendokter in de zaal?
Bij voorkeur iemand die het niet nodig vindt me te vertellen dat dit enkel kan opgelost worden door lange botte naalden door mijn handpalm te duwen? :(
Is “hand” trouwens niet het vreemdste woord OOIT?
Mocht het niet idioot veel zeer doen, ik stak er spontaan mijn duim voor op.

[weekje wel]the one with valentijntjesdag

weekjewel_icon.jpgPositivio:

* ik ben erin geslaagd om de Kemmelberg te beklimmen zonder dat mijn hoofd paars werd of mijn lichaam instortingsverschijnselen vertoonde. Ik zou zelfs het woord “gezwind” durven gebruiken. Of “kwiek”.

* bij wijze van beloning heb ik daaropvolgend mijn eerste terrasje van het jaar gepleegd, en het kon me zelfs bijna niet schelen dat we hierbij meer dan een half uur moesten wachten op ons drankje. Verdraagzaam, ow yes, siree bawb!

* dankzij het mooie weer en het boek van Sien en Maria kreeg ik zo’n energieopstoot dat ik mijn voorraadrekken zonder trunten heb gereorganiseerd. Madness.

* volgende week mag ik voor professionele activiteiten naar de Zoo! Het is een beetje belachelijk hoe welgezind ik word van de gedachte aan opgesloten apen en nachtdiertjes.

* het is ook een beetje belachelijk hoe welgezind ik word van de bijpraatdate die ik morgen heb met vriendin J, en niet alleen omdat het een snel mokkel is, vortzak. Ze is ook heel intelligent en zindelijk.

* er is een mooiemannenmuur ingewijd op de redactie. De mooiemannenmuur doet de chicks en homo’s bijwijlen giechelen. En dat is oke.

Negativio:

* ik dacht even dat het zomer was, en toen stond ik plots dood te vriezen in mijn dun vestje aan het station.

* voor een keer dat ik eraan denk om mijn lief te verrassen met een keigrappige en lieflijke valentijntjesverrassing gaat het mis. Het bedrijf dat mijn dink moest afleveren op Valentijn heeft dat niet gedaan, en vandaag zelfs ook niet. *doet een aumagad they killed valentijntjesdag*

* on a brighter note: ik heb gelukkig ook niets gekregen van mijn lief. Dat maakte alles goed.

* om de dag mooi af te sluiten ben ik dan maar slingerziek geworden op ons valentijnsdiner dat niet eens echt een valentijnsdiner was aangezien het samenviel met donderdag datenight. Maar toch: keelpijn en warm koud all over again.

* mijn opa heeft een longontsteking en mijn nonkel heeft een hartstilstand gehad. Gezondheid is zwaar underrated, zeg ik.

* ik heb een beevee geïnterviewd die zo vol was van zichzelf dat ik mezelf keihard heb moeten inhouden om geen braakbewegingen te maken.

* ik heb compleet niets toe te voegen aan mijn serie “ik heb deze week voor geen geld een …. gescoord”. Een week niets toe te voegen is een week niet geleefd, zeg ik. Volgende week beter!

Ow, trouwens. Toen ik het over mijn blogvoorbeelden had ben ik er eentje vergeten, waarschijnlijk bewust omdat ze tienduizend lichtjaren out of my league is. Maar toch: luidop lachen met mijn computer wil al heel wat zeggen, volgens mij.

al ooit

IMG_0922.jpg* met mijn hoofd tussen de deuren van een rijdende schoolbus gezeten
* in Duitsland gewoond
* zo hard gelachen dat de soep die ik aan het eten was uit mijn neus spoot
* een bloedbroeder gehad
* gesolliciteerd voor functie van dierenverzorgster in de Zoo
* een salto gemaakt met mijn BMX (waarna ik nog amper aan elkaar hing, nvdr.)
* een handtekening gevraagd aan Helmut Lotti
* uit het nest gevallen zwaluwjonkies bijna grootgebracht (tot ze doodgingen, dan toch)
* iets gedaan waar ik bij nader inzien een serieuze gevangenisstraf voor had kunnen krijgen. De feiten zijn verjaard, maar ik heb het nog nooit aan iemand verteld (en ik heb ook compleet geen plannen)
* een wc-rolhoedje gehaakt
* negen keer na elkaar op dezelfde rollercoaster gezeten

Niet bijster indrukwekkend eigenlijk.
U kunt vast beter.