Maandelijks archief: juli 2008

blufboeken

lezende.jpgIk lees geweldig graag maar veel te weinig. Geen tijd, geen geduld, geen inspiratie en boven al geen zin om tijd te verspelen aan een boek waarvan ik niet zeker weet of het wel de moeite van mijn inspanning waard zal zijn. Allemaal povere excuses, maar ze zorgen er wel voor dat ik een stuk minder belezen ben dan ik eigenlijk zou willen.

Dat bewees ook het overlopen van de blufboekenlijst van De Standaard. Van de honderd boeken die ik zou moeten gelezen hebben, heb ik dat met daadwerkelijk zes gedaan. ZES! Om tranen met tuiten bij te bleiten is het.

Ik kwam niet verder dan:

* The world according to Garp van John Irving (jaren geleden op kot, maar een herlezing dringt zich op)
* Brief aan Boudewijn – Walter Van den Broeck (geweldig, echt compleet geweldig)
* Kartonnen Dozen – Tom Lanoye (l)
* Lelieblank, Scharlakenrood – Michel Faber (al ben ik daar in alle eerlijkheid nog niet mee klaar, maar met veel plezier bezig)
* De Verborgen Geschiedenis – Donna Tartt (luuuurved it)
* The Catcher in the Rye – J.D. Salinger

Ik plan een enorm inhaalmanoeuvre, als ik ooit eens een sabbatjaar neem of azo. *bulderlacht en slaat op bil om dat dolle idee*

Mijn collega S. kwam gelukkig ook niet verder dan zes, collega en Germanist J. kwam aan acht.
En u?

waarom ik zo obsessief veel van mijn iPhone hou

iphone-3g-announce.jpgBijna drie weken ben ik in het bezit van mijn – het moet gezegd- compleet geflipt geweldige iPhone 3G, en in die drie weken heb ik wel veertig varianten gehoord op het zinnetje “Ik zou toch geen 500 euro kunnen geven voor een telefong ze”.

Telkenmale heb ik de neiging om mensen uit te leggen dat mijn iPhone zo veel meer is dan een “telefong”. Dat het een goede vriend is, een baken in donkere nachten, een manier om ’s avonds in mijn bedde naar Youtubefilmpjes te liggen kijken terwijl Youri beneden zit te giechelen om Top Gear, maar meestal lach ik alleen maar een Mona Lisa smile. En vertel ik er niet bij dat ik er ooit om half vier des nachts voor ben opgestaan. Mensen die niet enthousiast worden van knopjes zullen mensen die compleet uit hun dak gaan voor knopjes nooit begrijpen.

Gelukkig is er mijn blog nog, waarop ik u in enkele ronkende punten kan expliceren waarom ik vrijdag alweder drie weken de gelukkigste nerd ter wereld zal zijn.

* Shazam for iPhone: je hoort een liedje op de radio, je drukt op een knop en het spel vertelt welk liedje het is, wie het zingt en waar je het kan vinden op Youtube ende iTunes. Dat is compleet amazing, Mike!
* Mailen op de trein. Rss-feeds lezen op de trein. Facebooken op de trein. Youtuben op de trein. Hastn, ik hou plots weer van de trein.
* Als mijn lief iets in onze agenda zet staat het ook in de agenda van mijn telefong, en omgekeerd. The madness, maat.
* Goede foto’s trekken met een telefong is zo oke dat ik zelfs bijkans nooit nog mijn digitale camera meeneem. Und, foto’s trekken en ze met één druk op de knop op Flickr of Facebook pleuren is gelijk mijn natte droom come true.
* Gratis spelletjes! Balletjes rollen door met je telefong te bewegen en al. How zeg.
* buienradar.nl voor iPhone. Of ik die vannacht tegen mijn leaf sprak: “nog een uurtje goed doorknallen, en het is weer gepasseerd”.
* én! Het is ook een rekenmachine. Weet u wat een beetje rekenmachine tegenwoordig kost?
* ik ben zo bang dat ik mijn iPhone ga besmeuren dat er plots geen rotte bananen meer aan de onderkant van mijn handtas liggen. Toch niet langer dan één dag.
* Ik ben zo connected. En georganiseerd. Mijn leven heeft ZIN.

nog immer

ChemoPump.jpgMijn grootvader heeft ooit een erg lange periode in het ziekenhuis gelegen.
Een schietoefening, een ontploffing, doden, een rechterarm die geämputeerd moest worden.
Geen fijn verhaal.
Sinds dat moment heeft mijn oma geen enkele ziekenhuisserie meer gezien.
Mijn opa wil het niet zien, hij vindt dat hij in het echt te veel ziekenhuis heeft gezien, en mijn oma schikt zich naar zijn verzoek.

Het is ondertussen bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst op de kankerafdeling van een ziekenhuis was.
Even lang heb ik niet meer bij mensen gepolst hoeveel keer zij nog bestraald moesten worden, of het een beetje ging met de chemo, en wanneer ze hun volgende scan hadden staan. Ik heb al bijna een jaar geen ziekenhuiseten meer gegeten of kruiswoordpuzzelboekjes gekocht in het winkeltje aan de receptie.

En toch blijf ik me aangetrokken voelen tot verhalen over kanker. Interviews. Reportages op tv. Van horen zeggens over mensen die ik niet eens persoonlijk ken.
Toen mijn moeder ziek was heb ik ze bewust links laten liggen, uit angst dat ik dingen zou beginnen zien die er nog niet waren, maar in dit jaar na haar dood lijkt het of ik iets in te halen heb.
Ik blijf blogs lezen van mensen die tegen de ziekte aan het vechten zijn. Ik blijf de verhalen volgen van de mannen en vrouwen die net als ik iemand hebben verloren die hen heel dierbaar was. Alsof ik wel weg wil uit kankerland, maar het nog net niet helemaal kan. Omdat daar de laatste herinneringen liggen. Ofzo.

Er zijn ook dingen die beter worden.
Dat ik -als ik terugdenk aan mijn moeder- steeds vaker een gezonde moeder voor ogen zie, in plaats van een zieke. Dat ik soms aan haar allervrolijkste momenten denk, en niet altijd alleen maar aan haar laatste maanden. Dat deze foto vaker een glimlach bij me naar boven brengt dan tranen.

jubilee_kl.jpg

(klikken voor groter)

Randy

randypausch.jpgIk heb deze namiddag dit boek gekocht.
Toevallig.
Ik zag het liggen in de Club, en moest denken aan hoe inspirerend de video was die ik hier onlangs eens heb gepost.

Ik wilde net even naar de blog van Randy Pausch surfen om te zien hoe het met hem was, eigenlijk.
Maar het lukte niet.

Ik dacht: Google News.

En ik schrok, toch nog.

Er is een inspirerende mens gestorven, vandaag.

verlengd weekend

ziekebeer.jpgAch, wat een geweldig verlengd weekend it has been.

Nog voor het jolijt kon aanvatten en mensen officieel van “HET IS WEEKEND8!!!8” konden doen was ik onderweg naar huis, bijtend op mijn lip en proberend om niet voor de achtste keer naar het treintoilet te strompelen, enkel en alleen tussen Sint-Niklaas en Lokeren. Want ja, beste vrinden, als er iets leuks zit aan te komen is acute blaasontsteking nog steeds my middle name.

Toen mijn lief mij kwam afhalen aan het station heb ik van de pijn naar hem gesnauwd als een stervend dier, en zo was de toon volledig gezet voor de rest van dit weekend. U zou denken dat naar de dokter gaan helpt, maar dan denkt u bij deze verkeerd.

Denk nachten vol gekajiet en depressies en zelfmoordgedachten en zo goed als geen slaap. Denk een lief met een keelontsteking en twee aura’s van koorts die zich in elkaar versmelten alsof het niets is. Denk activiteiten die goed geprobeerd zijn maar uiteindelijk eindigen met iemand die zich toch echt veel te slecht voelt om verder te gaan.

Youri en ik zijn vandaag vijf jaar een paar, en de situatie is als volgt: ik, compleet doodop, met een blaas- en keelontsteking en pijn aan al mijn spieren zonder gesport te hebben. En ik had al aan het werk moeten zijn, eigenlijk feitelijk. Mijn allerliefste, hetzelfde, maar zonder blaasontsteking. In ruil wel koorts.

Maar weet u wat? Zelfs op een dag als vandaag zie ik die mens doodgaarne.
En hij mij vast ook, want in zijn plaats hadden veel anderen mij al bewerkt met een botte bijl wegens te intensief gejammer en gekriep. Het zit dus best wel snor tussen ons, dunkt mij.

Laat de volgende vijf maar komen, Grietje.

vanmorgen

iphone-3g-announce.jpg

  • ben ik om half vier uit mijn bed gerold
  • schrok ik me een ongeluk toen ik zag dat er om kwart na vier al zestien man stond aan te schuiven aan de Applestore, waaronder één iemand sinds tien uur gisterenavond
  • hoorde ik geruchten dat er maar vijftien per winkel waren
  • verloor ik dan ook meer en meer de moed
  • volharde ik in de boosheid
  • ook al was ik moe en had ik krampen in mijn kuit
  • moest ik lachen met de steeds langer wordende rij en de steeds kleiner wordende kansen van de late arriveerders
  • deelde ik tijdens een stortbui een paraplu met Youri en drie andere nerden
  • heb ik echt serieus wat afgelachen met mijn nieuwe nerdbuddies
  • leek het er even zwaar op dat het niet voor vandaag zou zijn
  • maar liep ik rond zeven uur toch met de veertiende en laatste iPhone 3G naar buiten
  • een zeventigtal mensen achter mij vond mij plots minder tof, zag ik

En u dacht dat mijn broer een nerd was.

Broer blogt

drunkpuppyEventjes dan, maar hij doet dat zo goed dat ik stiekem hoop dat hij na deze week gewoon verder blogt.

Reden van al dat geblog? Het feit dat onzen jongsten met drie andere nerdies in de finale van de Microsoft Imagine Cup zit voor het ontwerpen van videogames. Lees: dat hij vijf dagen op kosten van Bill Gates champagne mag drinken en zotte dingen mag doen in Parijs.

Maar ik ben trots man, kweetnie hoe trots.
De volgende vijf dagen zijn hun wilde avonturen hier te volgen, en daarna weten we of ze gezellig 25,000 dollar in hun zakken mogen steken. Ik doe alvast van “Go Drunk Puppy Go!” en “ziegezagge ziegezagge hey hey hey!”.

Ga keer goeiendag zeggen, anders.
Het is een toffen.

Update: geweldig nieuws uit Parijs, this morning. Ze zitten bij de laatste drie. (l) Yay!