Maandelijks archief: september 2008

het koopt keer een maand niks-project

no_shopping_today-tyn06u-s.jpgU zult de volgende weken vast en zeker vanalles zien terechtkomen in mijn wishlist in de linkerkolom, ik waarschuw u bij deze. Het is niet dat ik ineens nog hebberiger ben geworden dan ik al was, integendeel. Ik heb gewoon een deal gesloten met mezelf. Een deal die als volgt klinkt: “lilith kind, de volgende maand ga jij eens proberen om geen kledij, geen botten, geen schoenen, geen parfum, geen cd’s, geen schmink of crèmekes en vooral geen boeken te kopen.”

Jawadde, dadde.
Alleen levensnoodzakelijke dingen dus, eigenlijk.

Het is ook niet zo dat ik compleet failliet ben nadat ik net een half maandloon heb weggeschonken aan Passage (thanks for nothing, hastn), geen nood, maar ik vond dat ik de laatste weken nogal gemakkelijk mijn bankkaart trok als iets onwijs gaafs mijn pad kruistigde. Terwijl de kindjes in Afrika eerst naar iets moeten verlangen voor ze het (waarschijnlijk nooit) kunnen kopen. Ik vond dat ik wel eens langer dan drie seconden mocht nadenken over of ik al die ongelooflijke crap eigenlijk wel echt NODIG heb. IK WALGDE VAN MEZELF! (dat laatste heb ik toegevoegd voor extra effect, en waarschijnlijk ook omdat ik tegenwoordig iets teveel in contact kom met Flairjournalisten)

En maat, dat klonk goed, een week geleden. Een keer een maand niet de big spender uithangen. Alsof ik op het punt stond om een jaar alleen maar op groene elektriciteit te leven, ofzo.Tot ik vandaag tot het besef kwam dat ik de nieuwe CD van Hannelore Bedert eigenlijk feitelijk wel heel graag wil. Nu. En rap. Omdat mijn leven anders gewoon geen zin meer heeft. Omdat ik anders gewoon liever dood ga. :aah:

Maar ik heb hem dus op mijn verlanglijstje gezet, en ik ga straks NIET naar de cdwinkel. (want op iTunes hadden ze hem dus gewoon niet, gelukkig)
Ik ben een straffe madam, ik.
Zeg mij na in de comments.

Passage Fitness, waar geen tijd niet bestaat

gewichtjes.jpg“Omdat we geen tijd hebben.”
“Voor sommige dingen moet men tijd maken.” *glimlacht geforceerd*
“Dat hebben we geprobeerd, ja. Het is dus duidelijk mislukt.”
*glimlacht weer*

“Dus jullie vinden sport niet belangrijk?”
“Blijkbaar niet belangrijk genoeg, op dit moment.”
“Echt niks van sport?”
“Ik heb geen tijd voor om het even welke sport.”
“Wij gaan open om zeven uur ’s morgens. Dat weet u toch?”
“Om zeven uur ’s morgens ben ik al op weg naar mijn werk.”
*glimlacht*

“Dus u heeft niks van beweging?”
*zucht*”Als ik van en naar een opdracht wandel wel.”
En u komt geen Passage Fitness First tegen als u van en naar een opdracht wandelt, zodat u even kunt sporten?
*rolt met ogen*
“Neen. Vast niet, dan.”

“Wat moet ik invullen bij de reden van stopzetting van het abonnement? Geen tijd staat niet in de lijst.”

“Zal ik anders ‘financiële problemen’ zetten?”
“Euhm, neen.”
“Oke, ‘veranderd werkschema’ dan?”
“Mevrouw, ik heb gewoon geen tijd.”
*streng* “Geen tijd bestaat bij ons niet, mevrouw lilith.”

En zo eindigde mijn quest naar een strak lijf met een sisser.
Nu nog een stuk of twintig callcentertrutjes zien af te wimpelen, en ik ben er weer vanaf.

Honey, we’re home

450.Florida.jpgMannekes mannekes, wat ga ik het allemaal missen. Foute countryzenders op de autoradio. Peanut Butter en Almond M&M’s. The Weather Channel en Comedy Central, onze twee laatste televisieverslavingen. Elke dag meer dan dertig graden. In de schaduw. Duizend miljoen coole tijdschriften in de winkel. Palmbomen, gordeldieren en exotische papegaaitjes in plaats van berken, egels en mussen.

Maar eerlijk is eerlijk, ik ben ook blij dat ik weer thuis ben. En lekker brood kan eten in plaats van het wattenbrood dat ik daar gewend aan het worden was. Dat ik in mijn eigen bed kan slapen in plaats van in moordende hotelbedden. Dat de porties hier weer wat menselijker zijn en het eten calorie-armer.

En dat het raar gaat doen, dat niemand ons hier aanspreekt op straat over onze schoenen, zonnebril of gemoedstoestand. Dat je je cola niet zomaar kan refillen op restaurant. Dat er hier zo weinig over de lord wordt gebabbeld op radio en televisie.

Florida was helemaal fantastisch.
Ieper was vanmorgen dan weer belachelijk koud.

[FLORIDA] dag 14: Miami Beach

miami.jpg(dag 13 is overgeslagen wegens veel gechill aan een zwembad en weinig ontvangst wat internet betreft. Maar het was beestig.)

dingen die je veel vaker ziet in Miami Beach dan in Ieper:
* cocktails in glazen waar mijn hoofd minstens twee keer in past
* neonlichten
* siliconenborsten en getuckte tummy’s
* palmbomen
* ferrari’s en lamborghini’s. Als in vijf per halve kilometer
* mannen die op het strand staan te buikspieroefeningen zodat de wereld kan genieten van hun perfecte spiermassa
* vrouwen die over straat lopen en amper drie vierkante centimeter verwijderd zijn van complete naaktheid
* gepimpte auto’s gevuld met gemiddeld dertien wijvekens uitcheckende negers

U dacht dat er in Knokke sprake was van zien en gezien worden? Dan moet u eens na zonsondergang op Ocean Drive komen kijken.

(er staan nog een paar foto’s op Flickr)

[FLORIDA] dag 12: Key West is the best

vlaggeskes.jpgNiet veel tijd en zin om te bloggen vandaag, maar laat het ons zo stellen:

1. Margharita’s zijn bijna even lekker als Mojito’s
2. Sunset Sails zijn geweldig mooi
3. Ik heb ineens zomaar een echte dolfijn zien zwemmen naast onze boot, man
4. Het leven is hier goed
5. Er staan een paar fotografische bewijzen op Flickr

En morgen, nog meer Key West. (l)

[FLORIDA] dag 11: Key West

kw.jpg“This better be good”, dacht ik toen onze GPS vanmorgen in Palm Beach aangaf dat we zo maar eventjes vijf uur en een beetje onderweg zouden zijn naar Key West. Niet eens omdat Key West lichtjaren verwijderd is van Palm Beach, maar vooral omdat je op bepaalde Amerikaanse wegen zo traag moet rijden dat je moet opletten dat je auto niet omkantelt.
Hoe dichter we van Key West kwamen, hoe meer ik begon te beseffen dat het het wel eens waard zou kunnen zijn. Wegens dit, onder andere.

kw1_kl.jpg

En daarna werd het eigenlijk alleen maar beter.

Ons hotel is een verzameling huizekes rond een zwembad, vlakbij Duval Street, één van de bekendste straten van Key West.

kw2_kl.jpg

Iets verder, op Malory Square, heb ik een Rum Runners-cocktail gedronken met een kersje en de beste view ooit.

kw3_kl.jpg

kw4_kl.jpg

kw5_kl.jpg

Hier zijn trouwens zoveel cocktailbars en andere drankaangelegenheden dat het een wonder is dat ik de enige ben die erbij loopt alsof ze constant een stuk in haar voeten heeft. Al heeft dat ook te maken met mijn vermoeide benen en kapotgetrappelde voeten, soms.

Orkaan/tropische storm/groot geweld Ike is hier nog maar net gepasseerd, en dat valt op sommige plaatsen compleet niet te ontkennen. Zoals aan het strand, dat op andere momenten naar het schijnt compleet postkaartje is, maar op dit moment vooral een beetje vies en smelly op ons overkomt.

kw6_kl.jpg

kw7_kl.jpg

kw8_kl.jpg

We zijn ook nog even gepasseerd aan het plaatselijke kerkhof, waar het net als in de rest van Florida krioelt van deze kleine rakkertjes.

kw9_kl.jpg

En van de kerkhofkluchten.

kw10_kl.jpg

En oe, check mijn overheerlijk caraïbisch avondmaal. Een curry van kip in kokosroom met banaan, papaya en rijst. Superbe!

kw11_kl.jpg

Mijn internet is hier trouwens maar zwak. Lees: ik moet aan het einde van mijn terras gaan staan om verbinding te hebben. Maar verbinding heb ik. Ik groet u van tussen de hagedissen, y’all.

[FLORIDA] dag 10: Palm Beach

pb.jpgGive it up for hotels met onverwacht gratis internet! En gelieve er rekening mee te houden dat ik dit stukje blog met de eerste echte mojito van heel de vakantie in mijn botten. Waarin bijzonder veel rum. Ik zal proberen om uw moeder geen hoer te noemen.

Vanmorgen vroeg uit de veertjes, de villa der villa’s opgeruimd, ingepakt (en een volledige koffer vol aankopen gevuld…) en richting Palm Beach gereden, onze tussenstop voor Key West.

Drie uur en heel wat hoosbuien later (met dank aan die rakker van een Ike) bereikten we onze bestemming.

pb1_kl.jpg

Na het inchecken in ons hotel (met gratis ienternit!! W00t!) kwamen we op het geniale idee om richting strand en downtown te trekken. Dat ging even goed.

pb2_kl.jpg

pb3_kl.jpg

Tot we niet meer van dat stom strand geraakten omdat alles omgeven was door privé-golfbanen en poepsjieke hotels waar we niet in mochten. En we dus maar moesten blijven tjolen en tjolen, tot ik het op een akkoordje gooide met een louche tuinman. Toen we eindelijk van het strand af waren bleken de coole hotspots van Palm Beach nergens te bespeuren.

Veel getjool later bleek dat die hotspots helemaal niet zo hot waren als verwacht. At all.

Dit mag misschien een beetje verwend klinken, maar echt, Palm Beach stelt eigenlijk helemaal niet zo gigantisch veel voor als de naam doet vermoeden. Mijn hoogtepunten waren een strawberry yoghurt icecream bij Sloans, en een superlekker etentje met Mojito in een bar waar Will Smith en Steven Tyler al eens hebben gegeten, als ik de website mag geloven.

pb4_kl.jpg

pb5_kl.jpg

Mijn geliefde en ik zijn in Europa al kleine etertjes, maar hier moeten we de grootste moeite doen om het na een half uur steken te doen lijken alsof we ons bord tenminste toch even hebben aangeraakt. Wij hebben hier al zoveel kilo eten onaangeroerd teruggestuurd naar de keuken dat je er een kleine West-Vlaamse nederzetting mee zou kunnen voeden. Bikschote, bijvoorbeeld.

Morgen rijden we door naar Key West.
Ik kijk daar nogal naar uit, eigenlijk.

[FLORIDA] dag 9: SeaWorld

sea.jpgWe hebben het gedaan: acht parken in negen dagen, en dan nog eens een behind the scenes tour als kers op de taart. Het is mooi geweest. Ik heb alvast genoeg attracties gezien voor de rest van mijn leven, al vrees ik dat dat van mijn metgezel niet gezegd kan worden.

SeaWorld was in elk geval een erg leuke afsluiter van pretparkweek.

Waar anders kun je én dolfijnen en staartroggen voederen, zeekoeien in de ogen kijken én gigantische orka’s speuren?

sea1_kl.jpg

sea2_kl.jpg

sea3_kl.jpg

Manatees rockz0rs!

De shows waren ook super, alleen jammer dat we aan het begin van de Shamu-show een tenenkrullende tribute to the troops moesten doorstaan waardoor ik bijna heb moeten overgeven op mijn schoeisel.

sea4_kl.jpg

sea5_kl.jpg

sea6_kl.jpg

Dit soort dingen doen ze niet hoor in Vlamertinge. :/

Morgen laten we ons huis met zwembad voor wat het is en rijden we door naar Palm Beach, wat naar het schijnt een uurtje of drie cruisen is.

Ons laatste avondmaal hebben we eervol genuttigd bij de Italiaan in Celebration.

sea7_kl.jpg

We gaan u missen, Kissimmee, we gaan u waarlijks missen.

één

gemis.jpgGemis is iets raars.

Je leeft verder, zo goed en kwaad als je kan, maar het is er wel op elk moment van de dag. Soms heel ver naar de achtergrond verdreven, zodat je het eigenlijk even bijna niet meer voelt, en soms ineens heel erg aanwezig, zodat je bijna niet meer in staat bent om nog iets anders te voelen.

Mijn mama overleed vandaag precies een jaar geleden, en er is geen dag, neen geen halve dag geweest dat ze niet in mijn gedachten was. Bij alle coole dingen die ik deed, maar zeker even hard bij alle dingen die ik liever had gedaan als ik even had kunnen bellen naar mijn mama om me moed in te spreken/ raad te vragen/ even te klagen dat ik het niet wilde of zou kunnen.

Ook hier, in Florida, heb ik elke dag wel vijf keer iets gedacht in de aard van “straks even naar mama bellen om dit te vertellen!”. Niet omdat ik het ontken, wel omdat het soms even niet het eerste is waar ik aan denk. Dat ze er echt niet meer is. Dat ze ook echt niet meer terug komt.

Mijn mama was niet echt gelovig, gewoon heel soms een beetje twijfelend. Ik herinner me een moment, enkele weken voor haar dood, waarop ze een beetje lacherig zei “het zou toch geestig zijn mocht er toch een hemel bestaan van waaruit ik jullie allemaal soms nog eens kon zien.”

Ik geloof niet in hemels, maar mocht ik ongelijk hebben, dan hoop ik heel hard dat ze daar een internetaansluiting hebben. En dat je toch een beetje trots bent op ons allemaal, mama. En dat je weet hoe ongelooflijk hard we je hier missen.

[FLORIDA] dag 8: Universal Studios en Islands of Adventure

islands.jpgHet heeft lang geduurd, beste vrienden, maar den dezen is officieel versleten. Toen we vandaag de poorten van de Universal Studio’s binnenwandelden en weer dertigduizend attracties zagen en eetstandjes en bordjes en slechtgeklede Amerikanen die heuptasjes nog steeds aanzien als God’s greatest gift to mankind moesten Youri en ik zelfs toegeven dat we een beetje pretparkmoe beginnen te worden.

Geen paniek, het was volledig verwacht en ingecalculeerd, en in mijn geval komt het gevoel veel later dan ik verwacht had, want ik ben eigenlijk helemaal niet zo pretparkminded. Maar zie, na een week park in en park uit hebben we het allebei toch bijna gehad.

Wat niet wil zeggen dat Universal niet cool was, integendeel, we hebben opnieuw fantastische attracties gezien en geweldig zotte dingen gedaan. Maar als je na alweer een fantastische 3D-show alleen maar kunt denken dat je toch echt wel al veel fantastische 3D-shows hebt gezien, dan weet je het wel.

Morgen nog één park, en dan moeten we al afscheid nemen van ons huisje met zwembad. Het gaat zoveel pijn doen, maar in ruil mogen we wel naar de Keys en Miami! WiiiHoOw. Ik heb werkelijk geen idee of we daar internet zullen hebben, maar op dit moment vind ik dat niet zo erg want ik ben precies ook een beetje tripreportmoe. Als het niet geeft ga ik een paar foto’s van vandaag op Flickr zwieren, dan hebben jullie toch een klein beetje een idee.

Cool?
Cool.