Dingen die ik al vijf jaar niet meer heb gehad

CallCenterHeadset-main_Full.jpgEen loonbriefje. Betaald verlof. Evaluatiegesprekken waarin woorden als incentives en targets en ander marketingees niemand doen oogrollen. Maandelijkse vergaderingen vol powerpointslides met cijfers en tabellen die me totaal gestolen kunnen worden. Een idee van welk bedrag er op het einde van de maand op mijn rekening zal gestort worden. Iemand die me laat weten dat ik niet op internet mag tijdens de werkuren, noch mijn gsm mag laten aanliggen. Pipi mag wel, maar niet te dikwijls. Een baas. Vaste werkuren. The smell of maaltijdcheques in the morning.

Vijf jaar geleden liep ik voor het laatst het kantoor uit van een bedrijf dat mij betaalde als bediende, een proper woord voor callcenterwijveken. Ik wist het toen nog niet, maar de komende vijf jaar zou elke vorm van vast salaris wegvallen en zou ik volledig overgeleverd worden aan het zelfstandig zijn, en alle zotte, fijne, enerverende, lastige en compleet deprimerende dingen die mee in dat pakket zitten. Deprimerende, als in boekhouding en treinen die stinken naar een mengeling van zweet, natte hond en fermenterend fruit. *huilt*

Alles leek op dat moment in mijn leven evenwel beter dan de mistroostige plek waar ik van weg liep. De plek waar gesprekken alleen gingen over het aantal mensen dat je er al telefonisch had weten op te leggen, hoe slecht de Poolse poetsvrouw haar werk wel niet deed en hoeveel minuten het nog was voor we weer naar huis mochten. En tegelijk was het wel een zekerheid geweest, en zekerheden die wegvallen, dat is akelig, man. Ook al zijn het zekerheden die ervoor zorgen dat je een zomerse week lang met een burnout in de zetel belandt, snikkend als een klein kind en met net voldoende energie om je ogen van de muur naar je lief te bewegen als die ’s avonds thuis komt van het werk. Om dan weer te beginnen snikken. Jolly good times.

Als iemand me vijf jaar geleden had verteld dat ik erin zou slagen om mijn brood te verdienen als zelfstandig journalist, en ook nog eens betrekkelijk snel en vlotjes, ik zou het niet durven geloofd hebben. Maar ziet: ik heb een keuken, en er ligt brood in. En zelfs beleg en boter. Het is me potverdorie nog gelukt ook.

Als iemand me vijf jaar geleden had gezegd dat ik na vijf jaar zelfstandig zijn in een meestal wel fijne job nog altijd af en toe zou snakken naar de zekerheid van elke maand een vast loon, vaste uren, een leven waarvan ik weet hoe het er binnen een paar maanden zal uitzien, en dat ik tegelijk ook vreselijk zwaar kan gruwen van die gedachte, ik had het ook niet geloofd. Ergens had ik toen gedacht dat ik rustiger zou zijn in mijn hoofd. Dat ik het allemaal iets klaarder zou zien, en zo’n vrouw zou zijn met een opgeruimde handtas, een opgeruimd hoofd en een lamineermachine. Want ja, ik droom al heel mijn leven van mijn eigen lamineermachine.

We zijn vijf jaar verder, mijn leven is helemaal veranderd op honderdduizend vlakken, behalve op één: ik blijf de meest rusteloze mens die ik ken. En die rusteloze mens zit dan ook nog eens in een bijzonder rusteloze periode, as we speak, zeg. En rusteloos maal rusteloos, dat is serious business. Wreed benieuwd dus naar wat ik hier binnen een jaar of vijf bij wijze van evaluatie ga moeten zetten. Of een maand of twee, for that matter.

ALS COMPUTERS DAN NOG WEL BESTAAN. :aah:
(want zelfs dat weet je nu eenmaal nooit zeker)

Reacties

  1. Mieke

    Heerlijke blog! Mensen die in staat zijn hetgeen ik zo al jaren intuïtief aanvoel, mooi in woorden om te zetten. Ik zie jouw leeftijd en de mijne… helaas ben ik er 37 en heb dat nog steeds. Ik begin er me wel bij neer te leggen, bij dat rusteloze gevoel. En denk, misschien is het net dat wat me drijft, in alles wat ik doe? En bij wat gij doet misschien ook? Alle succes aan jou… wat ge hier doet, doet ge alvast echt goed!

  2. Sensi

    Wel, ik ben zelfs verheugd te horen dat je rusteloos bent!
    Omdat ik het zelf ook ben, en ik altijd denk: “waarom ben ik niet zo een sereen iemand, die alles met een grote kalmte kan aanvaarden?” Maar ik ben dus niet alleen… Goed zo :D
    En zoals Mieke al zei: Blijf bloggen, I love it!

  3. pamplemousse

    Ook mijn droom om een zelfstandig journalist te zijn. Ook mijn droom om, als ik zin heb in iets anders, alles om gooien.

    – En bewondering omdat jij beiden zonder morren hebt verwezelijkt!

  4. Van je dromen kunnen leven, lijkt me de meest fantastische manier van leven! Idd op vijf jaar kan er veel gebeuren, dus grijp het leven waar jij het wil grijpen, zonder omkijken naar wat gisteren was!
    groetjes
    Christa

  5. dus als ik het goed begrijp, word je na 5 jaar terug werknemer/zelfstandige af? leuk stukje by the way!!

  6. Ik ook vijf jaar! Maar ik begin het fenomeen collega ineens ernstig te missen. Praatjes bij de koffie-automaat, lachen op de vrijmibo… heb jij daar geen last van?

  7. severine

    rust in je hoofd?? het is een illussie ze :-))
    en die lamineermachine…ja die wil ik ook idd net als jij :-)

    veel succes nog in je werk en geloof me ik weet deels hoe je je voelt!

    Als ik voorbij fabrieken en dergelijke rij..ben ik opgelucht, dat ik nu mijn eigen baas ben, en niet meer dagelijks de files moet doen en niet meer dagelijks de uren moet zitten aftellen

    en ik verlof mag pakken wanneer ik wil (wel onbetaald weliswaar , maar ja :-)

    succes nog in je leuke job :-)

  8. Ik word dan weer geweldig rusteloos van mensen die heel de tijd zeggen dat ik aan kinderen moet beginnen. ;)

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>