Maandelijks archief: oktober 2011

lilith en het ouija board

kalenderblaadje72.jpgIn het dorpje V., waar ik tot wasdom kwam, was in de jaren negentig zo weinig te beleven dat de jeugd, waaronder ikzelf, nogal creatief moest zijn als het aankwam op mogelijkheden om in den duik sigaretten te gaan roken en pinten te gaan drinken. Daardoor kwam het dat ik en mijn vriendjes van dat moment vele jaren voor de eerste pompoen werd uitgehold in de Vlaanders van Halloweentraditie deden. Kwestie van een goed excuus te hebben om de avond voor de eerste november uit ons kot te kunnen komen, aja.

De traditie ging als volgt: wij spraken na zonsondergang af aan het kerkhof van V. Wij zorgden dat wij goed voorzien waren van sigaretten, aanstekers, een alcoholische versnapering (Cara Pils, doorgaans, omdat wij nogal arm waren en de Helaasheid der Dingen nooit veraf was in V.), theelichtjes van ons moeder en een Ouija Board. Aja, er moesten namelijk ook geesten opgeroepen worden, het was daar niet alleen fun and games hé hastn.

Bij wijze van traditie zochten wij ons een plekje op het kerkhof uit, alwaar wij in een kring gingen zitten, probeerden om een paar theelichtjes brandende te houden wat zelden lukte omdat er te veel wind was, en ons bord, dat eigenlijk een blad papier was, uitvouwden. Want wij meenden het. Wij waren emo en gothic lang voor de salonemo’s hun intrede deden.

tftcdag72.jpg

Jaja, ik was me er eentje hoor hastn, in die tijd.

Elk jaar was het hetzelfde liedje, op dat kerkhof: allemaal een vinger op een omgekeerd theelichtpotje, iemand die een vraag stelde die meestal te maken had met wie er eerst dood ging gaan en of er toevallig een geest aanwezig was die niet te druk bezet was, en dan kon het gezaag officieel beginnen. Want na een tijd begon het potje altijd richting een letter te bewegen. En was het altijd miserie, want het was zeker Vanacker die ertegen had geduwd he man. Komaan Vanacker, geef het toe. Waarop Vanacker beweerde dat hij niks had gedaan jongen. Dat potje bewoog vanzelf. Allez, opnieuw. Maal zevenendertig. Waarop het ouija board traditioneel weer werd opgeborgen, er een half uur over en weer werd gezaagd op elkaar en Vanacker uiteindelijk zo bang geworden was van zijn eigen geduw tegen het potje dat hij het kerkhof niet meer over durfde om zijn fiets te gaan halen.

Dat snoepjesschooien kan daar toch niks bij zijn, denk ik dan.
Hoofdschuddend en met iets van een halve traan in mijn rechterooghoek.

lilith maakt spicy restjespasta

kalenderblaadje71.jpgHoe indrukwekkend dat ook mag zijn, vijfgangenmaaltijden uit uw mouw schudden met dertig ingrediënten die speciaal voor desbetreffend smulpapenfestijn uit de supermarkt zijn gehaald, ik haal precies altijd dertig keer meer voldoening uit restjeskoken. In de frigo kijken, zien dat er nog wat verse kruiden over zijn, samen met nog een halve broccoli en wat kerstomaatjes, en daar dan iets mee samen flansen in plaats van het de dag erna in de vuilnisbak te kegelen. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik word daar geweldig content van op mijn eigen.

Vanavond was het weer van dat. Ik ging macaroni met kaassaus maken, en toen bleek dat ik geen bloem meer had, en dat er dus geïmproviseerd moest worden met de riemen die ik nog in mijn keukenkasten liggen had. En die riemen, dat waren een stukje verse gember, een chilipeper en wat kerstomaatjes. Het inspireerde mij tot volgend gerecht, dat zowel door mezelf als mijn poezewoefje lekker genoeg werd bevonden om het tot een terugkerende maaltijd in het huisgezin te kunnen schoppen.

Nodig:

* pasta voor twee personen, ik gebruikte weer die lekkere dikke nummer 5 spaghetti van Barilla, maar het kan net zo goed penne zijn
* 1 rood pepertje, ontdaan van de zaadjes en in kleine stukjes gesneden
* 3 teentjes look, in kleine stukjes
* een stuk gember van een centimeter of vijf, geschild en geraspt
* een kerstomaatje of tien, gevierendeeld
* een blik tomatenblokjes
* peper en zout
* een scheutje olijfolie

Te doen:
Giet de pasta in kokend water. Doe wat olijfolie in een pan met dikke bodem, en gooi er de kerstomaatjes bij. Stoof een minuutje of vier aan, en doe er dan de chilipeper, de look, de gember en het blik tomatenblokjes bij. Laat eventjes opstaan tot de saus mooi dikt en de pasta al dente gekookt is. Kruid goed af met peper en zout. Gooi de pasta bij de saus en serveer met veel gruyerekaas of parmezaan. Hoe simpel en snel kan het zijn?

tftcdag71.jpg

En lekker hé, echt wreed lekker.

lilith schreef een boek (en geeft er drie weg)

kalenderblaadje70.jpgExact een jaar geleden sloot ik mezelf op in een kamertje met mijn laptop, en schreef ik een boek. Niet voor mezelf, al staat dat idee nog altijd erg hoog op mijn to do lijstje voor als ik eens vijf minuten tijd heb. En heb ik ook dit jaar weer ernstig overwogen om eindelijk eens mee te doen aan National Novel Writing Month. Maar eerlijk? En schrijven voor mijn werk, en elke dag bloggen, en dan daarna ook nog eens elke dag 1667 woorden eruit persen voor mijn eerste novelle? Stay away from the crazy pills, lilith.

Maar goed, vorig jaar schreef ik dus in opdracht, voor een echte uitgeverij. Het resultaat ligt heden ten dage in de winkel, en mag er best wezen, vind ik:

tftcdag70.jpg

Wie het zaakje niet helemaal vertrouwt na het uitproberen van een paar recepten op deze site: ik schreef de teksten, niet de recepten. Gene paniek.

Goed nieuws ook: ik mag drie exemplaren van dit magnum opus wegschenken van de mensen van Kinepolis. Het enige dat je moet doen is een fijne tip achterlaten in mijn commentbox. Een tip om mijn leven en dat van de lezers van Tales from the Crib leuker, fijner of makkelijker te maken. En dat kan dus vanalles zijn: gaande van een handeling die makkelijker kan, een toffe winkel, een zotte smaakcombinatie of een site die we zeker eens moet checken. Een voorbeeld van iets dat ik heel leuk vond? Nigella Lawson’s tip om in plaats van slagroomspuiten te kopen gewoon het hoekje van plastieken zakjes af te knippen. Simple comme bonjour, maar wel een hele goede tip. Ik durf wedden dat jullie ook zo’n dingen hebben.

De drie leukste krijgen een Filmkookboek toegestuurd. Deelnemen kan nog tot en met vrijdag 4 november. En aangezien ik weet dat de technologie achter deze site zijn oren al eens laat hangen en ik iedereen een kans wil geven: mailen mag ook, naar lilith@fromfrats.com. Succes!

lilith brengt de week in beeld

kalenderblaadje69.jpgHet schijnt dat het bijna herfstvakantie is, en dat de lucky bastards van deze wereld dus een week achter de rug hebben waarin er serieus werd afgeteld naar glorieuze vakantiedagen zonder eind. Ik had een gewone week, zonder aftellen, en de dingen liepen dan ook nog eens allemaal niet zo vlot als ik had gewild. Of zoals ik het gisteren op Facebook uitschreeuwde: “heeft zo’n dag waarop ze zin heeft om ermee te stoppen en in een warm land avocadoplukster te worden. Als dat maar goed komt.”. Of zoete patatjes ofzo, zoals zij, in haar ver land.

Maar zoals ik deze week tegen een journaliste van de krant zei: op een blog ben je wie je wil laten uitschijnen dat je bent. En dus was ik deze week vrolijk en blij, en waren vieze mandarijntjes mijn grootste frustratie. Laat ons dat zo afspreken.

tftcdag69_1.jpg

Wisten jullie trouwens dat zwembad Kosmos op de Rodeberg volledig weg is? En dat ik mijn camera van de consternatie zo scheef hield als een zikkel, bij het nemen van een foto van het hoofdgebouw?

tftcdag69_2.jpg

Frustraties wegeten met comfort food met veel te veel kaas op, één van mijn vele talenten.

tftcdag69_3.jpg

Ik kwam dus in de gazedde, omdat ik heelder dagen op Facebook zit. Mijn vader was dan ook vanzelfsprekend ongelooflijk trots. Het moet niet altijd ontwikkelingshulp in Afrika zijn.

tftcdag69_4.jpg

En dan! Het nerdy lichtpunt van mijn week! Find my friends, op de iPhone. Ik zie mijn vent overal rijden op mijn telefoon tegenwoordig, en hij mij. Vaarwel stiekeme affaires in groezelige steegjes, welkom, relatie zonder geheimen en vol controleapparatuur uit de toekomst! (ik ben het blauw bolleke trouwens, he was keihard on to me)

En gulder? Beetje oke weekske gehad?

lilith en die tijd van het jaar

kalenderblaadje68.jpgDat het weer die tijd van het jaar is. Het begint altijd geweldig veelbelovend, met het pellen en opeten van mijn eerste mandarijntje. Als dat meevalt, dan word ik stapelzotverliefd op alle mandarijntjes van de wereld. Ik eet ze heel de dag door, koop direct een nieuwe zak als het er nog maar naar uitziet dat ik zonder zal vallen, en verkondig tegen heel de wereld dat mandarijntjes het allerbeste zijn dat mij en alle andere aardbewoners kan overkomen. En gezond! En vitamientjes! EN LEKKKERRRRR!!!

En dan komt altijd weer dat moment, dat ik altijd zo lang mogelijk hoop uit te stellen door mijn mandarijntjes in de winkel vakkundig te selecteren en te bestuderen. Maar soms gaat het dus fout. Soms vroeg, soms laat. Deze keer veel te vroeg in het mandarijntjesseizoen. Dat ellendige moment waarop je er één pelt, het eerste maantje in je mond steekt en bijna over je nek gaat omdat het of veel te droog is, of geweldig goor smaakt.

Vanaf dat moment begin ik in extreem grote bogen rond alle mandarijntjes te lopen. Vertrouw ik letterlijk geen enkel mandarijntje meer. De laatste kilo die ik gekocht heb voor het mandarijntjesdébacle blijft triest in de fruitmand verschrompelen, tot ik het over mijn hart krijg om ze weg te gooien. Vaak komen ze zelfs hun zak niet meer uit, omdat ik het risico op een vies mandarijntje mentaal niet aankan.

tftcdag68.jpg

Sad but true: vanaf dat eigenste moment raak ik van heel de winter geen mandarijn meer aan.

Ligt dat nu aan mij?

lilith doet van hiep hiep

kalenderblaadje67.jpgJa, hoe gaat dat met broers? Eerst is dat klein en irritant, en spendeer je vele uren in je slaapkamertje, biddend tot Jezus dat hij die kleine lastige aap zou komen inruilen voor een zusje. Omdat zusjes minder hard de neiging hebben om het haar en de tenen van je barbiepoppen af te knippen. Aja. En daarna wordt dat groter, en blijkt dat het al bij al wel nog meevalt, en nog later valt dat zelfs allemaal zo goed mee dat je soms geweldig hard moet fronsen als je mensen hoort vertellen over de vreselijk slechte band die zij nog altijd hebben met hun broers of zusters.

Hoe groter dat wordt, hoe minder ge dat ziet, met zijn eigen madam en sinds kort zijn eigen huis en bedrijf en allemaal grote mensendingen. Maar ik ben nog altijd geweldig trots, vanop een iets grotere afstand dan de slaapkamer naast die van mij, en vandaag is hij ook nog eens jarig, de bovenste beste broer die ik heb. Wel zevenentwintig jaar, begot. Dat is een mooie sprook.

tftcdag67.jpg

Hiep hiep hoera daarvoor!

tftcdag67_2.jpg

Uit de grond van mijn hart, really.

lilith maakt pasta ai funghi

kalenderblaadje66.jpgIk weet het, zo’n stukje vlees, dat maakt toch uw hele maaltijd, en zo vegetarisch eten, dat is toch altijd zo van veel groensels en weinig smaak. Maar luistert keer hier, lezer van Tales from the Crib: ik beloof u dat als er weinig tijd is, en toch zin om vegetarisch en lekker te eten, u bijna niet verkeerd kan gaan met wat hier vanavond in elkaar is geflanst. En ik zou lilith van Tales from the Crib niet zijn als ik het niet zou delen.

I present you:

pasta ai funghi, ofte spaghetti met paddestoelen:

Nodig:

*350 à 400 gram champigons. Ik mengde boschampignons met oesterzwammen, en dat was geweldig lekker, maar volgens mij kan het met alle champignons
* een klont boter
* twee teentjes look, in kleine stukjes
* 250 ml room
* een handvol verse peterselie, fijngesneden
* een glas witte wijn
* spaghetti voor twee (ik heb van die dikke nummer 5 van Barilla genomen en vond dat perfect)
* peper en zout (veel)

Te doen:

Zet uw water voor pasta op, en snij ondertussen uw champignons in stukjes. Als dat nodig is, want mijn boschampignons waren zodanig klein dat ze zo gebakken konden worden. Neem een pan met een dikke bodem, en doe daar een serieuze klont boter in. Laat die smelten, en voeg er de look aan toe. Laat een minuutje of twee sudderen. Voeg daar de champignons bij en laat ze een paar minuten zacht worden. Giet dan een glas wijn bij de champignons. Kruid goed met peper en zout. Als je denkt dat je genoeg hebt gekruid, kruid dan nog wat bij. Wacht een paar minuten en drink misschien binst zelf een glas witte wijn.

Als de wijn een beetje verdampt is voeg je er de room bij. Ondertussen zit je pasta waarschijnlijk al in het kookwater. Laat de room dikken tot een stevige saus, en roer regelmatig. Kruid nog eens met peper en zout, en proef. Kruiding is hier nogal serieus belangrijk, vind ik. Giet de pasta af, en roer dan een handvol verse peterselie door de saus. Pasta in een bord, saus erop, eventueel afwerken met wat geraspte kaas.

tftcdag66.jpg

Doodsimpel, wreed wreed lekker.

lilith keert terug naar papier

kalenderblaadje65.jpgGeloof ze niet, de vuile roddelaars die beweren dat ik alleen maar schrijf met een keyboard, en nooit meer met pen en papier. Niks is minder waar. Ik sleur overal notitieboekjes en balpennen mee naartoe, om ideetjes voor blogposts neer te pennen (want ja, daar wordt soms over nagedacht), halve stukken interview te structureren op de trein, of lijstjes te maken met dingen die ik dringend eens moet doen/niet mag vergeten/uit de frigo moet halen omdat de houdbaarheidsdatum toch echt al belachelijk lang overschreden is.

De mensen bij Brepols weten hoe ze mij blij kunnen maken. Door mij een doos te bezorgen met hun nieuwe Back to Paper-lijn, bijvoorbeeld, omdat ze op zoek waren naar iemand die zwaar veel notities neemt, om dat eens allemaal te testen. ‘Laat maar komen Brepols!’, zei ik, en zo geschiedde.

Ik kreeg een pakket met vier boekjes: hun agenda voor 2012, hun combinatie notes en agenda 2012, en twee notitieboekjes: één van de grootte van mijn gewone agenda, en één in A4.

tftcdag65_1.jpg

De meeste dingen waren mij niet vreemd, behalve die combinatie van post-its en agenda. Ik vind dat de max, plakkertjes waar ik mijn to do-lijstjes op kan schrijven, en overal op kan kleven (ook op ruggen van toevallige voorbijgangers), en een kleine agenda voor 2012 in één. Dat schreeuwt gewoon om een plaatsje in mijn nu al veel te volle sjakos.

tftcdag65_2.jpg

De agenda ken ik, want die lijkt qua systeem geweldig hard op die die ik altijd gebruik van Moleskine: een blad weekoverzicht, en een heel blad om dingen op te schrijven met veel uitroeptekens achter, omdat ik ze dan zeker zeker zeker zal doen!!!! Hier wel met lijntjes, wat nog makkelijker is, eigenlijk. En een even grote plek voor weekenddagen, ook iets dat ik toejuich.

tftcdag65_3.jpg

Mijn favorieten? De notitieboekjes. Omdat ze groot zijn, maar door hun zachte kaft niet ongelooflijk veel wegen, en vooral: omdat er shitloads aan plaats is om te schrijven. Ik gebruik meestal kleinere boekjes, wat eigenlijk zever is, want dan zit ik zevenendertig kleine blaadjes vol te kribbelen voor hier één groot.

tftcdag65_4.jpg

Dit is nog maar de kleine versie, en ik heb nu al het gevoel dat ik kan blijven gaan, schrijfgewijs. Wat gaat dat dan niet geven als ik die in A4 begin te bezigen?

Neen, maar echt. Hele leuke papierlijn, Brepols, niks op aan te merken. Ze geven mij een zeker sérieux, alsof ik een echte zakenvrouw ben, met een serieus zwart notitieboek. Like I mean business, ook al schrijf ik dan over piraten. En toen ontdekte ik dat er allemaal leuke stickertjes bijzitten achteraan, met tabs en andere leukigheden. EN88!!!! EEN GRADENBOOG. :aah:

tftcdag65_5.jpg

Ik ga zo hard scoren als er één dezer iemand de woorden “Man, ik wou dat ik iemand kende met een gradenboog” uitspreekt. Ik kan bijna niet wachten.

lilith doet het erom

kalenderblaadje64.jpgSoms betrap ik mezelf erop dat ik dingen doe omdat zij ze deed. Te pas en te onpas kijken naar de meest bloederige spoedgevallenprogramma’s op televisie, bijvoorbeeld. Uien pellen op haar specifieke en nonchalante wijze. (ge moet erbij geweest zijn, het was de moeite. Dat zij nooit in zo’n spoedgevallenprogramma is beland op die manier, beats me) Dingen blijven benoemen met de rare woordjes die zij ervoor uitvond, ook al kijkt mijn omgeving me dan vreemd aan. Haar trademark vol-au-vent met frieten bestellen in de frituur. Zo’n dingen.

Toen ik deze namiddag in het bos mooie kastanjes zag liggen kon ik niet anders dan er mijn zakken mee vullen. Om ze dan ’s avonds te poffen, met een kruisje erin, zoals mijn moeder dat deed, en even teruggeflasht te worden naar de zondagavonden waarin het huis naar gezelligheid en herfst rook, en ik niks moeilijkers moest doen dan mijn boekentas gaan klaarmaken voor de volgende week.

tftcdag64.jpg

Good times.

lilith is een open gazet

kalenderblaadje63.jpgEen bekende artiest zei ooit dat hij niet snapte waarom journalisten hem altijd de pieren uit de neus probeerden te vragen over zijn privéleven, terwijl één luistersessie van zijn nieuwe cd hen alle antwoorden en meer kon opleveren. Soms denk ik dat het bij mij net zo is. Wie bladert door de artikels die ik als journalist schrijf weet perfect wat er in mijn hoofd omgaat. Want ja, wij stellen die doorgaans zelf voor. Toen ik mijn leven wat beter wilde organiseren schreef ik een groot stuk over Getting Things Done. Toen ik de nood voelde om mijn lazy ass uit de zetel te trekken maakte ik een artikel over de beste sport apps voor je smartphone. En dit weekend dus dit stuk, voor de Standaard Magazine:

tftcdag63.jpg

Tijd om ervoor uit te komen. Het gaat niet wat je noemt bijzonder vlotjes met het halen van dat rijbewijs van mij. Er was nochtans de fase waarin er lessen werden gevolgd, en ik meermaals werd gecomplimenteerd door mijn instructeur omwille van het vlot over de weg sjezen. Ik schrok er in die periode zelf van, hoeveel vlotter het allemaal ging dan ik had gevreesd. Waarom had ik er in godsnaam zo lang mee gewacht? Ik was een natuurtalent.

En toen ik daarna met Youri mocht beginnen rijden had ik ook niet de indruk dat hij doodsangsten uitstond. Ik zelf trouwens ook niet. Ik heb een hele tijd rondgetuft met de gedachte dat het mij wel zou lukken, dat praktisch examen. En dus legde ik een datum vast. Voor ergens vorige zomer. Kwam goed, y’all.

En toen kwam de vreselijke dag waarop ik het in mijn hoofd kreeg om mijn nieuwe botjes aan te doen om te gaan rijden. Mijn nieuwe botjes, met zo bleek, een soort houten zool waarmee ik mijn pedalen bijna niet voelde. Haha, zou je dan zeggen, grappig! Maar het was het begin van het einde. Ik viel stil op een rond punt, na bijna een jaar nooit stil te vallen. Stilvallen, ik moest daarmee lachen, jongens. Tot het lijk tien keer gebeurde. Het lachen verging mij rond poging zeven. Meer woorden gaan we aan dit voorval niet vuilmaken.

Laat ons zeggen dat het nog erger werd. En dat ik zo hard begon te twijfelen aan mezelf, dat ik de week erna stilviel op een plek waar het nogal levensgevaarlijk was. Zo gevaarlijk, dat ik ben uitgestapt, mijn vent heb aangekeken en gezegd: FUCK IT. Ik moet dat hele rijbewijs niet meer. Rijbewijzen en ik, daar gaan we zelfs niet meer van klappen. En ik in dezelfde beweging mijn examen afbelde. En een hele zomer feest vierde, niet alleen omdat ik dertig werd, maar vooral omdat ik eindelijk van die rijlessen en het hele gedoe er rond af was.

Maar goed, mooie liedjes duren nooit lang, en dus ben ik weer herbegonnen heur. Stilletjesaan. Ik dacht eerst dat er nieuwe lessen zouden nodig zijn om mij van mijn stilvaltrauma af te helpen, maar het ziet ernaar uit dat het misschien zo ook wel rechtgetrokken raakt.

If not, dan schrijf ik wel een schoon artikel over bejaarden zonder rijbewijs, en hoe hun leven ook waardevol is geweest, op een maniere.