Maandelijks archief: december 2011

lilith is er klaar voor

kalenderblaadje133.jpgEen mens weet op voorhand bitter weinig over een jaar dat nog moet komen. Had ik bijvoorbeeld veel benul, in december van vorig jaar, dat ik in het jaar dat kwam een master zou worden in het googlen van termen als “acute hernia behandelen” (voor de papa), “recepten voor veel volk” (voor mijn feestjes) en zo goed als elk voedingsmiddel in combinatie met het woord zwangerschap (voor mijn zwangerschap).

Wist ik veel dat ik iemand zou worden die plots zou beginnen tellen in weken in plaats van in maanden, tot wanhoop van mijn vent die dat niet snapt, of dat ik de eerste helft van het jaar bijna zou verzuipen in witte wijn en sushi, om er in de tweede helft van het jaar dan weer naar te moeten snakken omdat het niet meer mocht. Of dat ik op een bepaald moment mijn dagen zou afsluiten met woorden leggen, en ze er weer mee zou beginnen ook. Wordfeud enal. Of dat ik het in mijn hoofd zou krijgen om een jaar lang elke dag te bloggen. Ik had zo hard geen benul.

Ik heb ook echt geen idee van wat 2012 wordt. Spannend, dat durf ik wedden, met een baby die ondertussen de grootte van een mango heeft en alleen maar lijkt te groeien. Want het was dus ook het jaar waarin ik ongeboren baby’s leerde vergelijken met stukken fruit, aja.

Zo’n nieuw jaar, dat voelt toch altijd als een wit blad.
Een wit blad, met de restjes gourmet van de avond ervoor er nog aan.

tftcdag133.jpg

En zo moet dat.

Trekt uw geliefden vanavond eens allemaal goed tegen uw gillet, geniet van de laatste restjes, en amuseert u met wat komt. Ik sta helemaal open om 2012 nu al de max te vinden, dus aan mij zal het niet liggen.

lilith en de beelden van de kerstweek

kalenderblaadje132.jpgMijn week verlof is bijna achter de rug, en ik ben er al bij al best content van. De crib is niet de oase van rust en zen geworden die ik een beetje te optimistisch voor ogen had, maar we zijn erop vooruit gegaan, ik heb zoals ik mezelf beloofd had een hele namiddag gespendeerd aan in de zetel onder een dekentje liggen en mijn ogen uithuilen om The Bridges of Madison County, en daarnaast werd er ook lekker gegeten en een beetje gefeest.

tftcdag132_1.jpg

Ik op kerstavond, haar gekamd en alles!

tftcdag132_2.jpg

Mijn grootouders denken dat de mensen niet zullen spotten dat ze kindje Jezus vervangen hebben door een gigantische suikerbaby, maar ik was hen te slim af en nu weet heel het internet van hun praktijken. AHA!

tftcdag132_3.jpg

Omdat we bang waren dat onze aders zouden dichtslibben van een overdosis kaasbolletjes en toastjes dronken Youri en ik een sapje in de auto. Het was delicieus!

tftcdag132_4.jpg

Al verdenk ik hem ervan dat hij zijn eerste egg nog ooit stiekem nog delicieuzer vond. Aan zijn totement te zien.

tftcdag132_5.jpg

Ons eten is ondertussen gezakt.
Vanavond weer feesteten! WAHEY.

lilith en de parabel van de pureestamper

kalenderblaadje131.jpgZo’n geweldig goed idee dat dat gisteren nog leek, wat de kinderkamer moet worden leeg maken zodat we volgend jaar eens kunnen beginnen kijken om te schilderen enal. Maar als je één kast leegt, dan steekt die andere kast ook de ogen uit, en na een tijdje sta je wanhopig rond je te kijken in een crib die werkelijk volgestouwd lijkt door een bende zotten. Zijnde wijzelf. Hemeltjelief zeg, hoeveel brol kunnen twee mensen in godesnaam verzamelen op een paar jaar tijd?

tftcdag131.jpg

Hier zag ik het nog zitten.

Twee uur later heb ik luid van boehoehoe en kuthumeur gedaan, en heb ik me ongelooflijk moeten inhouden om niet alles door het raam op straat te gooien. Waarlijks, als het van mij afhangt (en van Youri ook, trouwens) mag drie vierden van wat hier staat weg. Alleen heb ik geen tijd en zin om me er mee bezig te houden. Wat gisteren een geweldig idee leek is me al sinds vanmorgen tot complete waanzin en wanhoop aan het drijven.

Morgen zes auto’s vol naar de kringloopwinkel en het containerpark, maat. En dan zijn we dus nog nergens, als we daar heel eerlijk over durven zijn. Ik had mezelf bij nader inzien beter voluit in het gezicht geklopt met een pureestamper, vanmorgen.

(Ow, en als dit iets met nestdrang moet te maken hebben dan had ik hier al zes kinders rondlopen, dus durft niet zulle. *wijst*)

lilith doet van jaaroverzicht

kalenderblaadje130.jpgNog enkele dagen en we wisselen 2011 in voor het jaar waarin de wereld zal vergaan, en ik hoop echt dat dat niet slaat op de pijn die ik zal ervaren met betrekking tot een kind van een paar kilo en een smalle doorgang. Maar we lopen keihard vooruit op de feiten, want eerst moet er nog enorm hard achterom gekeken worden, naar dat dolle dolle jaar 2011. Let’s go!

1. Wat deed je in 2011 dat je nooit eerder deed?

Het eten van vlees, kip en vis afzweren in de crib, samen met Youri. Stoppen met shoppen. Afscheid nemen (redactioneel dan) van de fijne collega’s bij Story. Maar eerst Komen Eten winnen, onder meer van de hoofdredacteur van Story. Een man interviewen die ooit een vrouw was. Met mijn vent naar een B&B gaan in dardennen. Schrijven voor De Standaard Magazine en DS Reizen. De ster van de dag zijn op een lotgenotendag voor maagverkleiningen. Een week door Corsica hotsen met voornamelijk Waalse journalisten, zonder te wenen. Een band vervangen. Een kleedje naaien. Vissen. In een sterrenrestaurant eten en zwaar teleurgesteld buiten wandelen. Een hele dag gesoigneerd worden door een persoonlijke butler. Een gangendiner laten serveren voor mijn familie in mijn eigen huis. Naailes volgen. Een week mijn huis niet verlaten voor een reportage. Eten in het stekedonker. Supporteren voor mijn ten miles uitlopende echtgenoot. Fietsen tussen de eeuwenoude olijfbomen in Puglië. Soupswappen met foodblogsters. Zestien uur mogen meekijken in de potten van een sterrenchef. Veel lunchdaten met toffe mensen. Al mijn scrapbookmateriaal verkopen. Voor het eerst sinds duizend jaar gaan zwemmen in een openbaar zwembad. Een showbizzmagazine coördineren en baas spelen. Een feest geven in een legertent. Koken voor meer dan dertig mensen. Een pinata kapot kwakken op hoge hakken. Een reünie van de middelbare school geven. Project TFTC 365. Vijfendertig boeken uitlezen in één jaar. Naar de pedicure gaan. Een bloteborstenshow gaan bekijken in Parijs. Een positieve zwangerschapstest doen in Los Angeles. Zwanger zijn. Vloer laten leggen in de gang. Gratin Dauphinois masteren (of toch bijna). Tussen de vuurtorens fietsen op een Waddeneiland. Poffertjes eten in Friesland. Levende garnalen eten. En rauw ossenhart. While being pregnant en het nog niet weten. :aah: De kerstmarkt in Keulen bezoeken. Een hele dag rondlopen achter de schermen van een kookprogramma. Tapaskookles volgen. Man, was ik on a roll. Volgend jaar weer graag duizend nieuwe dingen, por favor!

2. Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Ik wilde aan het begin van dit jaar mijn rijbewijs halen, drie keer per week lopen en meer tijd maken voor mezelf. Hmm. Dat rijbewijs wil ik nog altijd halen, liefst voor mijn buik niet meer tussen mij en het stuur kan. We zijn ermee bezig. Drie keer per week lopen was een gigantische illusie, en meer tijd voor mezelf is een beetje gelukt, als ik de vreselijk zotte maanden er niet bij reken. Ik wil niet teveel voornemens maken voor volgend jaar, maar als ik mag kiezen dan zou ik graag iets meer sociale activiteiten ondernemen, een gezond jommetje op de wereld zetten (zoals mijn nichtje het zo mooi zegt), en me zo weinig mogelijk zorgen moeten maken over andere mensen. Would be nice. Ik wil ook nog meer inspirerende en interessante mensen ontmoeten.

3. Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
De USA, Nederland, Engeland, Italië, Corsica (Frankrijk dus), Duitsland.

4. Wat wil je in 2012 dat je niet had in 2011?
Een rijbewijs. Iets meer rust, toch zeker nog voor juni. Een beter idee van wat ik professioneel nog allemaal wil doen. Dadiest.

5. Welke data van 2011 staan in je geheugen gegrift?
De dag dat ik zwanger was, al weet ik de datum al niet meer. *woeps* En die van mijn verjaardagsfeestjes.

6. Wat was je grootste verwezenlijking van 2011?
Ik ben nog een beetje kalmer geworden, en ik trek me nog een stuk minder aan van wat de rest van de wereld doet of denkt. Dat komt hier in orde.

7. Waarin heb je het vaakst gefaald?

Ik heb zoals vorig jaar te veel ja gezegd terwijl ik neen had moeten zeggen, en ik ben een beetje vergeten om aan mezelf te denken, soms. Al begint het te beteren. Ik ben er te weinig in geslaagd om gezond te koken en te leven. Ik heb veel te weinig gesport.

8. Ben je ziek geweest of gewond?
Ik herinner me niet veel, dus waarschijnlijk niet.

9. Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2011?
Ik heb zeer weinig gekocht. Mag het ook de iPad van mijn vent zijn, die ik na een paar maanden niet zo zeker van het nut keihard in mijn armen aan het sluiten ben, anders?

10. Waar ging het meeste van je geld naartoe?

Reizen, e-books, iPhone-apps en etentjes. Net als vorig jaar dus.

11. Waar was je heel heel enthousiast over?
Afterworkparty’s die al om vijf uur begonnen waardoor je om elf uur beschonken in je bed kon kruipen. Those were the days. Babykleertjes en babyschoentjes. Check it out, deze week gekocht voor kind 1. :aah:

tftcdag130.jpg

12. Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2010 2011?
Somebody that I used to know van Gotye was toch een blijvertje, geloof ik.

13. Ben je in vergelijking met vorig jaar…
a) blijer of triester?

Blijer.
b) dikker of dunner?
Dikker. DAT MAG!
c) rijker of armer?
Ik denk status quo. Maar rijker in mijn hart.

14. Wat had je graag meer gedaan?
Hetzelfde antwoord als vorig jaar.
Gekookt.
Gereisd.
Gesport.
En zorgelozer geweest. Dadook.

15. Wat had je graag minder gedaan?
Me zorgen gemaakt. Dus.

16. Wat was je favoriete televisieprogramma?
Weg naar Compostella. Modern Family. Man Bijt Hond.

17. Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
We need to talk about Kevin – Lionel Shriver.

18. Wat was je favoriete film van het jaar?
Ik heb weer superweinig films gezien dit jaar. Hugo vond ik super, net als Super 8 en One Day.

19. Wat wens je je bloglezers toe voor 2012?

Een goede gezondheid, omdat ik dit jaar weer van dichtbij heb meegemaakt dat al de rest bijzaak is. En veel warmte en contentement en het besef dat we het hier best goed hebben. En dat we van chronische ontevredenheid niet gelukkig gaan worden. En veel lieve mensen in jullie omgeving, die het goed met jullie voor hebben. Een heel fijn 2012, in elk geval!

lilith en de koekjes to end all koekjes

kalenderblaadje129.jpgToen ik gisteren de voorraadkast stond op te ruimen stootte ik op een zak havermout. Elke keer als ik terug ben uit Amerika koop ik mij zo’n zak, omdat ik zot ben van oatmeal met fruit en warme melk ‘s morgens, maar na een paar dagen kom ik altijd tot de vaststelling dat melk bij mij geen goed idee is (wegens de maagverkleining en dat ik daar sindsdien supermottig van word) en sojamelk ook niet (wegens niet zo lekker, vind ik). En dus blijft de zak staan.

Ware het niet, dat ik gisteren ook nog eens een halve zak witte chocoladesinten aantrof die nooit meer opgegeten zouden worden, en een halve pak fondant die hetzelfde lot beschoren leek. “PLING!!”, deed het in mijn hoofd, en vijf minuten later stond den dezen de enige koekjes te maken waar bij ons thuis voor wordt gevochten. The husbandy eet zich er ziek aan, en oke, ik ook. Ik zweer het u: als er dit kerstverlof koekjes moeten gebakken worden met de kiendjes, bak dan deze. En als er geen kiendjes zijn zou ik het eigenlijk ook niet laten, al is het maar omdat heel het huis ruikt naar de hemel.

Havermoutkoekjes met twee soorten chocolade

Ingrediënten:

115 gram zachte ongezouten boter
115 gram suiker
1 ei
1 tl vanilleessence
150 gram zelfrijzend bakmeel
75 gram havervlokken
115 gram pure chocolade , grof gehakt
115 gram witte chocolade, grof gehakt

Met grof gehakt bedoel ik ook grof, want we willen van die gesmolten serieuze stukken chocolade in de koekjes, en geen kleine spikkels die zich al smeltend vermengen met het deeg. Capiche?

tftcdag129_1.jpg

Bereidingswijze:

Verwarm de oven voor op 190 graden.
Leg wat bakpapier of een bakmatje op een ovenplaat. Klop de boter en de suiker schuimig. Klop het ei en de essence er goed door.

Spatel het bakmeel erdoor. Roer de havervlokken en de chocolade erdoorheen.
Schep met een lepel 18 à 20 bergjes deeg op de bakplaat, met flinke tussenruimten. Ik heb het in twee baksessies moeten doen.

tftcdag129_2.jpg

Bak in 12 à 15 minuten goudbruin. Als de koekjes uit de oven komen zijn ze nog zacht, maar ze worden krokant tijdens het afkoelen.

tftcdag129_3.jpg

Om een indigestie aan te vreten zo lekker. Of heb ik dat al gezegd?

lilith had vandaag wel ‘t een en ‘t ander

kalenderblaadje128.jpg* een opruimbui, met een iets minder chaotische voorraadkast als resultaat
* het besef dat ik genoeg pasta in huis heb om drie zware oorlogswinters te overleven
* een vader die een epidurale moest krijgen, en daar niet eens zwanger voor moest zijn. Hij zij zei dat het meeviel. Ik blij
* een ziek wordend leaf, en compassie daarmee, zodat ik maar bleef zeulen met bosbessentheetjes met honing en dekentjes. Mmmm, bosbessentheetjes met dekentjes
* zin om in de keuken te staan. Gevolg: mouthwatering havermoutkoekjes met kapotgehakte chocolademannetjes die heel ons huis lieten ruiken naar overheerlijk.
tftcdag128_1.jpg

En een wreed lekkere knolselderstamppot met champignons en hollandaisesaus voor daarna (receptjes dra online)

tftcdag128_2.jpg

* een goed boek, in de vorm van The Post-birthday World van Lionel Shriver (van het magistrale We Need To Talk About Kevin, indeeders)
* warme nagenietgevoelens met betrekking tot deze film, die we gisteren in de cinema zagen

* VAKANTIE!!!!!!!!!!!! #OMGYES

lilith ziet het opschuiven

kalenderblaadje127.jpgHet is pas als je elk jaar hetzelfde kalkeerpapiertje over schijnbaar onveranderende dingen legt dat je merkt hoe hard dingen beetje bij beetje veranderen. Want ik vier kerstavond dan wel al dertig jaar op schijnbaar identiek dezelfde manier, bij de meme en pepe aan zee met de familie van die kant, en het lijkt dan wel alsof dat al dertig jaar een soort Groundhog Day is met dezelfde gewoontes en gebruiken, toch vallen sommige dingen niet te ontkennen.

Dat in 2012 dezelfde schijven opgooien als op de videocassette van “kerst 1989″ niet kan maskeren dat de gesprekken tegenwoordig vooral over nakende heup- en herniaoperaties gaan, in plaats van over nachtenlang uitgaan. Dat de volumeknop van de radio die die schijven draait op helemaal open moet, wil mijn grootmoeder er nog iets van horen. En dat de boxen keihard piepen tussen twee nummers in, omdat ze helemaal naar de vaantjes worden geblowd op dagelijkse basis.

Dat het menu dat elk jaar op dezelfde manier wordt gepresenteerd en verorberd en doorgaans bestaat uit een superlekkere opvolging van toastjes (al duizend jaar op dezelfde handgemaakte houten plateau in de vorm van een ster), een voorgerecht met vis en daarna wild en dan nog iets van dessert en dan kerststronk met champagne niet wegneemt dat er met de jaren plots minder moet klaargemaakt worden, omdat er mensen zijn weggevallen. En met hoe minder we aan tafel zitten, hoe meer er wordt geroepen, want dertig jaar doet iets met het gehoor van mensen, zo merkte ik gisterenavond toen ik heel de avond zat te tolken tussen mijn grootmoeder en haar broer/man/schoonzus.

tftcdag127_1.jpg tftcdag127_2.jpg

Maar het was aangenaam, dat zeker.

Ik zou het me niet eens anders kunnen voorstellen if I tried.

lilith loves pan porn

kalenderblaadje126.jpgEn niet alleen omdat ze op die manier haar ratings en views nog net voor het einde van het jaar de hoogte in kan doen schieten. Eindelijk porno op tales from the crib, het heeft potverdikke lang genoeg geduurd ook! Dat gaat hier sebiet wel een beetje tegenvallen als blijkt dat het over schmink gaat, maar kijkt, zo gaat dat soms in het leven. Pan porn dus, een begrip dat ik een hele tijd geleden tegen kwam toen ik om de één of andere reden op dit geweldige forum voor Hollandse schminkverslaafden verzeild raakte.

Leve het internet voor plekken waar meisjes kunnen uitpakken met hun hallucinante verzamelingen superdure make-up die ze nooit van zijn leven nog kunnen opgebruiken. Zoals hier (beetje labelloverslaafd ofzow? En voor zot veel geld aan MAC-oogschaduw waarvan je niet wilt weten watdatdakost) en hier (want Amerikaanders zijn nog zotter).

Pan porn is trouwens teleurstellenderwijs gewoon een term om de onderkant van een dozeke schmink bereiken te omschrijven. Er zijn topics voor, ow yes.

tftcdag126.jpg

Checkitout maat, de onderkant van mijn doosje Stila blush begint gewoon in zicht te komen. Dat valt mij tegenwoordig dus voor omdat ik niet alleen maar dingen koop, maar ze ook opgebruik. Een nogal nieuwe sensatie, ik geef dat eerlijk toe.

P staat voor pan porn. Want ook nieuwe woordjes leren behoort tot het educatieve pakket bij Tales from the Crib.

Geen dank!

lilith doet anders nog eens een overzichtje

kalenderblaadje125.jpgDe voorlaatste week van het jaar, eentje waarin ik alle moeite van de wereld deed om af en toe eens in kerststemming te geraken, maar het is precies nog te vroeg om echt van een succes te spreken. Er was nochtans een dolle kerstboompluk op het werk, mét roze kerstbomen!

Of wat hadden jullie gedacht?

tftcdag125_1.jpg

Ik ging naar huis met een hoop cadeautjes die ik direct opnieuw uitdeelde aan andere mensen, maar ik hield wel dit boek, en dit ook.

tftcdag125_2.jpg

Mijn gewonnen prijs op de kersttombola, en ik mag die helemaal niet in één teug leegdrinken, hoeveel zin ik soms ook heb. Het is een wrede wereld.

tftcdag125_3.jpg

Ik mocht ook nog eens gaan eten in Claudio zijn Ciccio in Knokke. LEKKER DAT DAT DAAR WAS! Maar serieus.

tftcdag125_4.jpg

De zon scheen ook zo enthousiast dat ik wel enthousiast mijn gsm moest trekken om er een foto van te nemen. Zo ben ik dan ook wel weer.

tftcdag125_5.jpg

Het was ook een week waarin ik veel te veel diepvriespizza heb gegeten, en dan nog eens voor mijn werk. Waarover later meer.

tftcdag125_6.jpg

It shows.

lilith had nog een paar trauma’s openstaan

kalenderblaadje124.jpg“Ik heb eigenlijk maar één belangrijke vraag over”, zei ik. “Kun je nog kinderen krijgen na de operatie?”. “Meer nog”, zei meneer doktoor, “meestal nog makkelijker dan voor de operatie, want dikke mensen zijn vaak minder vruchtbaar dan slanke mensen”. Waarop ik met mijn vuist op tafel sloeg en “verkocht!” riep. Drie weken later werden mijn darmen ingekort en mijn maag gehalveerd, net als het risico op ooit uit mijn huis getakeld moeten worden door een brandweerkraan.

Fast-forward naar zes jaar verder.

Geen zwangere vrouw wordt meer binnenstebuiten gekeerd dan ik op dit moment, lijkt het soms. Er worden schildklierfoto’s gemaakt, hartfilmpjes genomen, duizend vitaminelevels gecheckt en gehercheckt, aan de lopende band urinestalen genomen (gelukkig heb ik wel wat voorraad), zodanig dat ik mij bij momenten E.T. voel die net ontdekt is door de staat. Want nu gaat het niet alleen meer over mij en mijn tekorten die moeten bijgewerkt worden, het gaat over die van mij en die van kind 1. En kind 1 pakt nogal wat af van mij, zo blijkt, de sloeberd. Om de schade te beperken begin ik elke morgen met het innemen van shitloads aan vitaminen, maar zoals mijn dokter het zo plastisch uitdrukt: “Bij u valt dat er precies door”. Is nice, maar het komt naar het schijnt allemaal in orde.

Het is niet alleen dat. Plots moet ik weer op weegschalen staan in ziekenhuizen, en in plaats van zoals de laatste vijf jaar stabiel op gewicht te blijven kom ik bij. Ik had dat wel een beetje verwacht, natuurlijk, maar PANIEK, JONGENS. PANIEK. Om naar dokters te moeten, en op weegschalen te moeten staan, en onder mijn voeten te krijgen (wat niet eens gebeurt, ik ben zwanger, die mensen verstaan dat). Blijkt dat niet meer in een broek passen even akelig is als je gewoon verdikt bent dan als je zwanger bent. Who knew?

En hoe hard ik me ook op voorhand had voorgenomen om de gezondste zwangere ter wereld te zijn en niks ongezonds in mijn mond te steken want aja, dat kindje eet dat dan ook, dat blijkt toch allemaal niet zo evident als je ineens ‘s ochtends wakker wordt met razende goesting in boterhammen met choco. Iets dat mij de laatste vijf jaar trouwens totaal niks zei. Ow, en chocopops. Alles met choco. Als ik zo verder doe wordt dat kindeken nog geboren met een mond vol choco. :aah:

Om het allemaal een beetje te counteren eet ik ook wel veel appelsienen, trouwens. En het vreemdste fruit dat den Delhaize mij te bieden heeft.

tftcdag124.jpg

(de rode dingen smaken naar een mengeling van passievrucht, meloen en basilicum, I kid you not)
(de groene heb ik nog niet durven aansnijden)

Anywayz. Alles komt zo hard terug, en het is best akelig om te beseffen hoeveel onzekerheid er nog is blijven steken, en hoeveel angst om te hervallen.

Maar vanmorgen voelde ik dus plots iets stampen in mijn buik.
En vet alleen stampt niet, misters.

You can quote me on that.