Maandelijks archief: oktober 2012

lilith maakt pompoenmacaroni

Omdat het Halloween is, en omdat ik vandaag thuis ben met Dexter en dus aan speedcooking doe terwijl hij wat slaap inhaalt die hij tot zich weigert te nemen bij de onthaalmoeder: een receptje! Met pompoenen! Een lekker, ook nog. Ge moet mij niet geloven, maar doe het toch maar. Uw buik zal daar content mee zijn.

Pompoenmacaroni uit de oven

* Een pompoen van een kilo
* 300 gram philadelphia natuur
* pasta voor twee
* 300 gram geraspte kaas naar keuze
* 250 ml groentenbouillon (kip mag ook)
* 250 ml water
* een halve theelepel nootmuskaat
* 1 eetlepel mosterd
* peper en zout

Schil de pompoen en snij in blokjes. Doe in een pan en overgiet met de bouillon en het water, en voeg de nootmuskaat toe. Breng aan de kook en laat met deksel op de pot een kwartier pruttelen tot de pompoen zacht is. Kook in tussentijd de pasta. Giet de pompoen af en zet de helft aan de kant.

pompoenmacaroni1.jpg

Pureer de andere helft in de pan en roer er de philadelphia en de mosterd door. Kruiden met peper en zout. De kaas toevoegen en goed roeren tot die gesmolten is. Pasta erbij, samen met de pompoenblokjes, in een ovenschaal en wat kaas erop. Laten gratineren en smullen maar!

pompoenmacaroni.jpg

Hieperdepiep Halloween, zeg!

lilith en de smoeltjes

Of hij al doorslaapt? Wel, not quite.

Na het débacle met om de twee uur wakker worden ’s nachts herstelde één en ander zich weer voor een paar nachten, waardoor wij dingen dachten als “wahey!” en “oef, daar zijn we ook weer door, hastn”. Maar dat duurde dus maar een paar keer. Nu zitten we in de periode van enkele keren per nacht eruit moeten om een tutje te gaan geven, en gemiddeld één keer omdat baby D. ZWAAR VEEL HONGARRR heeft en dat ook laat blijken.

Mensen hebben mij al gezegd dat ik hem -wat ik ook doe- zeker geen eten meer mag geven ’s nachts, omdat ik het hem anders ga gewoon maken, maar serieus? Mijn moederhart zegt “voeden dat kindje”. En ik ben geneigd om dat moederhart gewoon te volgen. Ook al betekent dat flesjes gaan maken in een steeds kouder wordende nachtelijke keuken om half vier bij nachte.

smoeltje.jpg

Sommige smoeltjes kan ik gewoon niks weigeren, vrees ik.

lilith en de juiste knopjes

Ik heb me de afgelopen maanden vaak een belabberde moeder gevoeld. Een goede moeder kan haar kind troosten, vond ik, maar hoe hard ik ook probeerde, en wiegde en sjjjjjte en suste en rondstapte, Dexter bleef ontroostbaar. Kolieken zijn een vies, vies beest, ik zou er boeken over kunnen schrijven als alleen maar terugdenken aan die hele periode me niet nog steeds op mijn grondvesten deed daveren. Even veel voor je kind kunnen betekenen als om het even welke volslagen vreemdeling, believe you me, het doet geen wonderen voor je zelfvertrouwen. Een belabberde moeder dus, geen fijn gevoel om in uw maag te hebben zitten. Een gevoel dat ook nu het wat beter gaat met Dexter blijkt te zijn blijven hangen.

Dexter huilt nog altijd een pak meer dan gemiddeld, aldus de kinderarts en zij die het kunnen weten, al heeft dat volgens mij tegenwoordig meer met verveling en vermoeidheid te maken dan met buikpijn. Dat is niet altijd fijn, niet voor Dexter en ook niet voor zijn ouders die bij het minste krimpje ineen duiken en zich klaarhouden voor weer een krijsepisode van een uur of meer. Die episode komt er doorgaans niet, maar ook trauma’s zijn vieze beesten.

En toch hé. Toch.

Toch gebeurt het de laatste weken al eens dat ik met een huilerig kindje in mijn armen loop, en een combinatie bedenk van geluiden maken en op de juiste manier bewegen en laten voelen dat ik er ben, en dat ik dan plots op alle juiste knopjes druk. Waardoor ik ineens een babylijfje tegen me aan voel ontspannen en stoppen met snikken. En ik me heel even de allerbeste moeder van heel de wereld en alle planeten in de omtrek voel.

belabberd.jpg

Minstens.
Nog een paar keer, en het bovenste laagje van belabberd slijt er waarschijnlijk zelfs af.
I’d dig it.

lilith maakt de winnaars bekend

Eerst en vooral: hoe de max waren jullie boterhamrecepten? Nooit heb ik nog een excuus om een saaie boterham met smeerkaas te eten, dat is duidelijk. Het kwijl liep dan ook over mijn toetsenbord toen de winnaars geloot moesten worden.

Zijn het uiteindelijk geworden: aMuse Rouge en Marjolein.

Zij winnen elk een exemplaar van Goed Eten, en mogen mij via lilith[at]fromfrats[dot]com hun adresgegevens bezorgen.

Hoera!

lilith test koffie on the go

Als je een baby in huis hebt die het niet elke nacht bijzonder nauw neemt met slapen op de momenten dat er bij voorkeur geslapen wordt, dan zit de beste troost meestal in een bakkie. Koffie dus, en veel, omdat ik mezelf wijs maak dat mijn ogen er langer door open blijven. En als dat niet zo is, dan heb ik tenminste toch een kop koffie gehad. U leest het, de liefde is groot. Hetzelfde geldt voor de wallen.

Het is ook de mensen van Contigo niet ontgaan, dat ik het bij momenten kan gebruiken, want zij stuurden mij een cadeautje op. Een koffiebeker voor op kantoor, gepersonaliseerd en alles. De Fulton genaamd. Check it out.

fulton.jpg

(Kelly Deriemaeker is mijn artiestennaam, trouwens)

Anyway, de beker! Koffie blijft er vier uur warm in, en de beker opent en sluit met behulp van de Autoseal-technologie, die lekken moet voorkomen. Ik dacht: allemaal goed en wel, op kantoor, maar als dat allemaal zo goed sluit als ze zeggen, dan kan ik hem toch ook gewoon meenemen op de trein? Dat dacht ik, en dus deed ik de test.

Eerlijk is eerlijk: aangezien ik het risico niet wilde nemen op een sjakos vol koffie heb ik de beker wel in een ziploc zakje gestoken. WANT ZO IEMAND BEN IK GEWORDEN. Ik, die vroeger sjakossen vol geplette bananen en uitgelopen yoghurt meesleurde, ben eindelijk geleerd. Het zag er – we moeten dat durven toegeven- wel een beetje belachelijk uit.

fulton2.jpg

Uiteindelijk was het volgens mij niet eens echt nodig, want er werd niet gelekt in het zakje. Volgende keer dus zonder zakje. Wat wel gebeurde was dat ik tijdens het pendelen een geweldig lekkere kop koffie kon drinken uit een echte roestvrijstalen beker, in plaats van uit een kartonnetje. Drinken doe je door op het knopje te duwen waardoor er koffie vrijkomt om te sippen, een toffere ervaring dan uit karton, vond ik persoonlijk. En het had mij bijna niks gekost, in plaats van een hoop geld bij de Panos voor een veel kleinere koffie. Deze was 360 ml, net goed voor iemand die een paar uur slaap te weinig achter de kiezen heeft.

Al bij al een zeer fijne ervaring, en volgens mij wordt dat nog fijner in putteke winter, als uw vingers er bijna afvriezen van miserie. Dan wordt de Fulton een bijzonder trouwe vriend, ik voel dat nu al.

Te koop in de A.S. Adventure en Media Markt, heb ik mij laten vertellen, en hier staat alle info: www.mycontigo.com.

lilith mag verloten

Goed eten, het is iets waar ik nu veel meer mee bezig ben dan vroeger. Vroeger deed ik maar wat, en dat was er ook aan te zien. Sinds ik mijn maag heb laten verkleinen ben ik er toch een pak bewuster mee bezig. Thuis wordt nog altijd geen vlees gegeten. Noch kip, noch vis. Op een ander wel al eens, en dat is meteen ook hoe ik het met Dexter wil aanpakken. Lijkt me een faire deal.

Ik ben compleet wild van tonijn, maar ook op een ander probeer ik mijn gebruik ervan in te perken, want het gaat niet goed met de tonijn. En ik probeer zo veel mogelijk te doen met restjes, behalve ze weg te gooien.

Eén en ander is nog serieus voor verbetering vatbaar, en daarom ben ik ook zo’n fan van mensen als Dorien van Jonge Sla. Haar recepten en postjes doen mij altijd dromen van een bestaan waarin ik nog bewuster bezig ben met wat er in mijn mond gaat. Een bestaan waarin ik toastjes met bonendip binnenspeel op vrijdagavond, in plaats van een zak chips.

Maar goed, ik ben fan van Dorien, zowel van haar blog als van de stukken die ze voor De Standaard Magazine schrijft, en dus ben ik oprecht blij dat er nu ook een boek is. In de vorm van Goed Eten.

goedeten.jpg

Nog beter nieuws: ik mag twee exemplaren weggeven. En aangezien Dorien ook de madam is die voor Plan B al eens een lekker receptje maakt voor op de boterham, én het vandaag de dag van het brood is, deze wedstrijdvraag: wat is uw favoriete boterhamrecept?

Antwoorden kan tot zaterdagochtend acht uur, en dan laat ik een onschuldige kinderhand twee winnaars trekken. Veel succes!

lilith heeft hem geskipt

Hoe het is? En dat ik geen maandelijke nieuwsbrief heb geschreven? Hoe komt het wel?

Laat ons zeggen dat mijn redelijke goede eter plots niet meer goed wilde eten. En dat mijn redelijke huilbaby plots nog meer begon te huilen, en het emmertje was al redelijk vol. En toen moest het beste nog komen: mijn redelijke doorslaper begon ineens om de twee uur wakker te worden ’s nachts, huilend, en daar niet mee te willen stoppen.

Een viermaandensprong, lees ik. Of de four month sleep regression. Ergens doet het deugd te lezen dat we niet alleen zijn, dat het nog vaak gebeurt, maar tegelijk hebben we ons deel al een beetje gehad natuurlijk, en begint het toch serieus te wegen.

Laat ons zeggen dat mijn hoofd op dit moment aanvoelt als een doos met van die witte piepende bolletjes in. Ik zie een beetje dubbel van vermoeidheid, ook. En ik zaag soms. Dikwijls.

Die nieuwsbrief, dat zou een nog grotere hoop zaging geweest zijn dan bovenstaand stukje zaging. Of ik had moeten liegen.

Anywayz. Ze gaan mij daar vast niet voor in de bak steken, die mannen van Kind en Gezin.

Kind 1 waarvan sprake heeft het geluk dat hij nog altijd het koddigste kind van de wereld is. Daarom ga ik een beetje foto’s posten, en moeten die maar tellen bij wijze van nieuwsbrief. Op het slagveld zoals op het slagveld, zeg ik.

4_dex.jpg

Oma en opa brachten John Deere botjes mee uit de United States of America. For cute, zeg, hastn!

4_dex_2.jpg

Geef toe, is dat nu geen koddig hoofdje?

4_dex_3.jpg

Dat eeuwig pruilende onderlipje kregen we er gratis bij. <3 4_dex_4.jpg

Die bal niet, maar het is toch al een goede investering gebleken. Leve de bal.

4_dex_5.jpg

Gisteren, toen ik zo moe was van een nacht met veel geween dat ik bijna ter plekke in slaap viel, viel meneer ter plekke in slaap op mijn schoot. Ik had hem kunnen wakkerschudden uit wraak, maar ik kon alleen maar denken: “Heeft dat kindje toch lange wimpers, zeg?! Hoe koddig is that?”. Ik denk dus dat het wel in orde komt met ons.

Ondertussen zijn alle tips om een kindje weer te doen doorslapen welkom, en dingen als “wij hebben dat ook meegemaakt lilithjen kind, maar het is weer gebeterd!” ook. Als het meer dan twee jaar heeft geduurd doen we natuurlijk gewoon van “Maar lilith, uw kind heeft mooie wimpers!” en zwijgen we er voor de rest over. Goede afspraken maken goede goede vrienden.

lilith is geraakt

Sommige ervaringen blijven als een dun laagje op je vel liggen. Je bent het zo gewend geraakt dat je het bijna niet meer voelt, maar het is er wel altijd.

Ik zal altijd het laagje morbide obesitas rond me hebben, ook al heb ik de kilo’s die erbij horen ondertussen al een paar jaar van me afgeschud. Met kanker is het net zo. Toen ik vorige week in een stationsbuffet een dame zag met hetzelfde mutsje dat mijn moeder vaak droeg, een mutsje dat je exclusief in pruikenwinkels kunt kopen om je kale hoofd onder te verbergen. Je kale hoofd, dat een tijdje eerder door je dochter met de tondeuse is bewerkt om de laatste plukken haar weg te halen, zodat je ze niet elke ochtend confronterend hard op je hoofdkussen moet aantreffen. Ik ben in geen vijf jaar in contact geweest met morfinepleisters, chemobaxters of maskers die bepaalde lichaamsdelen tegen bestralingen moeten beschermen, maar ik voel me nog altijd een dochter van iemand met kanker.

Soms compleet zonder aanleiding. Soms als ik er een reportage over zie, er iets over lees, of dus zo’n mutsje spot. Het zou fijn zijn als het laagje een soort beschermend laagje was, maar dat is het niet. Mocht het wel zo zijn zou ik niet elke keer weer zo geraakt worden, recht in mijn hart, zomaar uit het niets.

Daarom. En omdat het keihard nodig is.

Oktober is traditioneel de maand waarin bestrijding van borstkanker in de kijker wordt gezet. De Stichting tegen Kanker koppelt daar dit jaar een online campagne aan en schakelt bloggers in om ruchtbaarheid aan hun actie te geven. Concreet roept de Stichting op om geld te doneren voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker. Dit doen ze via hun site www.ikbengeraakt.be waar ze oproepen om spaarteams op te starten. Vanaf vijf euro kan er gedoneerd worden, zeer gemakkelijk en snel, allemaal online.