Maandelijks archief: maart 2013

linklovende lilith #5

Deze dingen vond ik de afgelopen tijd leuk op het wereldwijde web:

– een llama die het geluid produceert van Peter Griffin uit Family Guy die lacht. Loves it

– dit heerlijke filmpje met Michael Buble. I kinda like Michael Buble, ik

– kinderen van over de hele wereld met hun meest kostbare bezit

– de terugkeer van David Brent. En zijn geweldige video, Equality Street <3 - Begijn en het protmachien, uit Foute Vrienden. Tranen met tuiten, het spijt mij - als :unkwtf: een website was

my precious roommate doet wat uw baby deed

What Ali wore. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind dit soort dingen heerlijk

– de carmina burana voor ouders die woozy zien van slaapgebrek

– de beste Vine ooit

– een tekening over moderne vrienschappen. Funny coz true

Trust fall fail. Maha

t-shirts die niet in kindermaten zouden mogen bestaan

lilith maakt mozzarellapuree <3

Vorig jaar dezen tijd had ik u waarschijnlijk een recept voor een zomers slaatje aangesmeerd (as if!), maar aangezien het nog immer stierekoud is en ik vorige week toevallig dit heerlijke gerechtje uit mijn oven wist te pullen: een recept voor echt wel zeer lekkere mozzarellapuree met tomaatjes en wat nog!

Wij, die thuis nog altijd vegetarisch leven als was het niets, eten dit met een Toscaanse veggie burger uit de Albert Heijn, maar het kan dus een bijgerecht zijn bij om het even wat. Altijd lekker, ik durf daarvoor wedden. De foto is belabberd, ik weet het, maar maak het en het zal er allemaal totaal niet meer toe doen.

mozzpuree.jpg

Mozzarellapuree met tomaatjes en wat nog

* 600 gram aardappelen
* 250 gram buffelmozzarella, in schijfjes
* geraspte parmezaan
* 3 tomaten, gepeld en ontpit
* 30 gram boter
* 1/4 cup melk
* 1 tl gedroogde oregano
* 1 tl gedroogde basilicum
* nootmuskaat, peper en zout

Schil en kook de aardappelen 25 minuten in gezouten water. Pureer ze en voeg de melk, de boter, peper, zout en nootmuskaat toe. Rasp er wat parmezaan door en roer goed. Doe de puree in een ovenschotel. Schik er de helft van de schijfjes mozzarella over, gevolgd door de tomaten die je in reepjes hebt gesneden. Doe er de andere helft van de mozzarella overheen, samen met de oregano en basilicum, en werk af met geraspte parmezaanse kaas. Zet een half uur in een oven van 200 graden.

En laat keer weten of het gesmaakt heeft.

lilith had een dag met Dexter

Het was al weer een tijd geleden, dat ik een dag alleen doorbracht met Dexter. De onthaalmoeder was dicht, vandaag, en de papa was gaan werken. Al vond ik mijn werk eerlijk gezegd pakken lastiger dan het zijne. Waarlijks jong, zo’n baby van een goede negen maanden, dat is meer dan een fulltime job. Een job gevuld met rondtjolen, hysterische woedeaanvallen proberen te sussen, nog meer rondtjolen, groentepap maken, entertainen, je afvragen waarmee je hem nog zoal kan entertainen, fruitpap maken, en honderd dingen doen met één hand, omdat de andere een baby vast heeft. Who knew? Het levert wel fotomateriaal op. Ik heb ze met mijn laatste restjes energie gepost, dus enjoy.

dagdexter1.jpg dexterdag2.jpg dexterdag3.jpg

dexterdag4.jpg
`
dexterdag5.jpg

En nu serieus: mensen met zeven kinderen, hoe doen die dat?

lilith en de zeven dingen die ze geleerd heeft door in therapie te gaan

Dat blijft toch boeiend, jong, stilstaan bij jezelf en je leven en de redenen waarom je bepaalde zaken op bepaalde manieren aanpakt. Waarom sommige dingen fout zijn beginnen lopen. Tegen welke muren je al honderd keer bent geknald.

Het heeft mij in elk geval al een hoop inzichten opgeleverd. En aangezien delen het nieuwe zwart is:

1. We leggen veel en veel te veel druk op onszelf.

Ja, ook gij. We willen allemaal zeventien borden tegelijk draaiende houden en raken gefrustreerd en teleurgesteld als enkele van die borden niet in perfecte rondjes draaien. Als we niet én een creatieve zichzelf ontplooiende zelfstandige zijn, én een goede moeder met toffe kinders die proper zijn op hun eigen, én een toffe om mee op café te zitten, én een zorgzame vrouw, én een goede kok (liefst ook een beetje vegetarisch en milieubewust, met groenten uit onzen onbespoten hof), én een modieuze hipster met een tof huis (met van die coole zelfbeschilderde meubels uit de kringloopwinkel, als het even kan), én niet elke week drie keer vijf kilometer gaan lopen ter voorbereiding van de ten miles, onze eigen rokken naaien en zelf confituur maken, af en toe in het hipste sterrenrestaurant van het moment gaan eten, vier boeken per maand lezen, én onze blog over al die activiteiten niet minstens een paar keer per week updaten, dan vinden we onszelf niks waard. Terwijl al die dingen apart al heel wat inhouden. Alle dingen samen willen is niet minder dan waanzin. Misschien moeten we wat vaker durven kiezen, en beslissen dat we nu eenmaal niet alles kunnen. En beseffen dat dat totaal niet erg is, ook.

2. We moeten weer leren content zijn.

Met wie we zijn, en ook met wat we hebben. We kunnen veel en we hebben veel, maar we laten met zijn allen onze hoofden zot maken door artikels vol lijstjes met “vijf manieren om productiever/gelukkiger/zorgelozer te worden”. We moeten alsmaar beter worden van onszelf. Sportiever. Slanker. Vrolijker. Gezonder. Terwijl het geheim wel eens zou kunnen zijn om onszelf gewoon oke genoeg te vinden. Dat al de rest maar van productiever doet zonder ons. Dat al de rest maar op jacht gaat naar “dé must haves voor de zomer!”. Zonder ons. Dat onze buren maar slag om slinger gaan werken om al hun nieuwe dure meubels te kunnen betalen die ook in het huis van hun buren staan. Zonder ons. Minstens het proberen waard.

3. Het is nu, niet gisteren of morgen.

Als we er nu niet in slagen om gelukkig te zijn, dan is de kans dat we het in de toekomst wel zullen zijn ook niet geweldig groot. Perfectie bestaat niet. Er zal nooit een moment komen waarop alles perfect bolt, en er een hemelse gelukzaligheid over ons heen daalt. Niet als we twintig kilo minder wegen, niet als we eindelijk dat boek hebben geschreven waar we al tien jaar van dromen, niet als we grotere borsten hebben of een marathon kunnen lopen. Ook op die momenten zal er altijd wel iets zijn. We hebben alleen nu, de toekomst en het verleden zijn complete onzekerheden en dingen die gepasseerd zijn. Geluk is soms gewoon nu efkes tijd hebben voor een kop koffie en een boekje. De zon zien als hij schijnt. Wie wacht op het perfecte leven kan heel lang wachten.

4. Geluk is overrated.

In elk normaal leven zijn er periodes waarin we minder, of zelfs niet gelukkig zijn. Dat is zo. We zijn daarom niet ziek in ons hoofd, moeten het niet dezelfde dag nog oplossen met een pilletje. Soms moeten we leren accepteren dat het leven zwaar is, en dat we niet altijd overal even vlotjes en gelukkig doorheen zullen kunnen fietsen. Dat is het leven, en niemand heeft het ons ooit anders beloofd. We hebben het onszelf wel wijsgemaakt, dat geluk het hoogste doel is en we daar volledig zelf verantwoordelijk voor zijn. Hetzelfde geldt voor onze relaties. Soms gaat het minder goed. Het zou vreemd zijn als het niet zo was, met alles dat op dagelijkse basis op ons afkomt. En toch is het not done, om toe te geven dat je je niet geweldig goed voelt. Dat het al een paar maanden totaal niet bolt tussen jou en je vent. Daar kun je maar beter over zwijgen. In stilte voort doen. Niet te veel mensen lastig vallen met je miserie. “Goed” antwoorden als je “slecht” denkt.

5. Kwetsbaarheid tonen loont.

Echt waar. Wie zich kwetsbaar durft opstellen krijgt kwetsbaarheid terug. En dat is schoon en dat doet deugd, andere mensen die durven toegeven dat ze het ook soms geweldig lastig hebben, en niet goed weten waar in of waar uit. Mensen die kwetsbaarheid afstraffen zijn je tijd niet waard, dus hoe sneller je ze eruit kunt halen, hoe liever.

6. Onze vergelijkingen kloppen niet.

Iedereen vergelijkt zijn binnenkant met een ander zijn buitenkant. De resultaten van die vergelijkingen kunnen nooit ergens op slaan. Uw gebuur mag er dan wel uitzien als een ongelooflijk zelfzeker sociaal beest, de kans bestaat dat hij zichzelf elke dag enorm moet oppeppen om niet weg te kruipen in een hoekje. We hebben allemaal geen benul van hoe anderen zich echt voelen, en zaken als Facebook en Twitter helpen daar niet bij. In mijn queeste om niet te veel te zagen en te focussen op het positieve heb ik al de opmerking gekregen dat mijn leven geweldig happy happy joy joy lijkt. Dat klopt niet.

7. We moeten wat vaker onze eigen beste maat zijn.

Als ik even streng zou zijn voor anderen als voor mezelf dan zou ik mezelf een vreselijke vrouw vinden. Ambities zijn goed en ambities zijn leuk, maar ik zou nooit van iemand verwachten dat hij een foutloos parcours aflegt in om het even wat. En toch kan ik van mezelf bijzonder weinig fouten verdragen. We zouden allemaal wat vaker onze toffe beste maat moeten zijn. Af en toe eens een arm om onze eigen schouder leggen en zeggen “maar ge hebt wel uw best gedaan, kind”, in plaats van “maaaat, wat voor een ongelooflijke loser zijt gij eigenlijk?”.

Aanvullingen? Opmerkingen? Schiet ze maar af!

linklovende lilith #4

Bijna weekend, tijd voor een paar linkjes om u in stilte mee bezig te houden. Here goes!

* stoned fox mag op alle foto’s. Ik zou al een internetrekening betalen voor dit soort dingen alleen, y’all

* het geweldige antwoord op de vraag “Kan iemand eventjes de zon tussen mijn vingers photoshoppen?

* Matthias in bed was leuk. Stijn in bed was nog veel leuker

* standupster Melinda Hill deed mee aan America’s Got Talent, en dat beviel niet zo goed. Het leverde wel dit heerlijke stukje op

* wat er echt gebeurde met de prinsessen uit Disneyfilms

* meisje leidt vriend de wereld rond. Supermooie instagramreeks <3 * de diepste website ter wereld. Wel acht kilometer diep en kweetnie hoe mooi gedaan

* de IKEA catalogus van Altamira tot heden

* mind nogal blown door deze video uit de nerd sessies van de Kruitfabriek. Alleen al omdat ik bijna vijftig minuten geboeid was door wat Dirk De Wachter te vertellen heeft, en vind dat iedereen het minstens eens moet checken. Zijn boek is trouwens ook wreed de moeite

* een huwelijksspeech met god in. En toch heb ik gelachen en geweend. Want zo ben ik

* ik heb ook geweend om dit verhaal: “Kunstenaars Marina Abramovic en Ulay beleefden in de jaren ’70 een intense liefde. In 1988 kwam er een einde aan hun liefde en daarmee ook aan hun intensieve samenwerking. In hun laatste performance liepen ze over de Chinese Muur, waarbij ze elk aan één kant begonnen om elkaar na drie maanden halverwege te treffen. Ze omhelsden elkaar nog één keer en zagen elkaar vervolgens nooit meer…

Tweeëntwintig jaar later, tijdens haar MoMa retrospectieve ‘The Artist Is Present’ deelde Abramovic één minuut stilte met een ieder die in de stoel tegenover haar plaatsnam. Mensen stonden uren in de rij te wachten. Uiteindelijk bezochten meer dan 750.000 mensen de tentoonstelling waarvan er ruim 15.000 tegenover haar gingen zitten. Velen van hen huilden.

Ulay ging, zonder dat zij hiervan op de hoogte was, ook tegenover haar zitten.”

En dan deze video. Kiekevel op plekken waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, jongens

* dance like no one is watching in de praktijk. In een speedo. Aan een zwembad

Bedankt aan al mijn vriendjes voor het providen van de links, en fijn weekend, y’all! (maar ook weer niet te zat, hé!)

lilith schrijft nieuwsbrief negen

Lieve Dexter,

je bent ondertussen even lang uit mijn buik als je erin hebt gezeten. Negen maanden, kind, ongelooflijk hoe snel het leven aan ons voorbij raast terwijl ik filmpjes van je zit te maken voor mijn zeven volgers op Vine.

dexmaand9_4.jpg

De laatste weken was je mijn lichtpuntje in dagen die soms veel te donker waren naar mijn goesting. Er was die ellendige avond dat we slecht nieuws kregen over de gezondheid van je oma en alleen maar zin hadden om te janken en te vloeken en met ons hoofd te schudden. Om het stomme toeval dat ervoor zorgt dat we jou later zullen moeten vertellen dat je in een wereld zonder kanker nog minstens tot je twintigste twee jonge fantastische grootmoeders rond je zou gehad hebben, maar dat die twee jonge fantastische oma’s allebei op een bepaald moment dezelfde vreselijke diagnose kregen. En dat dat het laatste was dat we wilden horen. Maar dat het in het leven soms is wat het is.

Op die avond, die ik nooit meer zal vergeten, zat jij te kraaien op je speelmat. En nadat ik je vader had vastgenomen en de dingen had gezegd die je dan zegt zoals “we weten het nog niet en misschien is het allemaal zo erg niet en het gaat ons wel lukken het moet ons lukken” moest jij rondgewandeld en in bed gestopt en gevoederd. En terwijl ik je eten zat te geven en jij plots een nieuw geluidje ontdekte dat je wel dertig keer na elkaar met een gigantische glimlach op je gezichtje op mij zat uit te testen besefte ik dat jij ons er wel doorsleurt, op jouw goofy manier.

dexmaand9_6.jpg

Het zijn altijd weer de kleine dingen. Je stralende smoeltje als je weet dat we de achterdeur van de auto gaan komen openmaken om jou eruit te halen. Je dolle gebrabbel vlak voor je in bed moet, gecombineerd met lachjes die van diep in je buik naar boven komen geborreld en nu al doen vermoeden dat we nog één en ander gaan meemaken met jou. Je gelaatsuitdrukking als je jezelf rechtop trekt aan onze handen en zo trots als een pauw heel de woonkamer doorstapt. Met je achtenzestig centimeter ben je nog altijd een opdondertje in vergelijking met andere kindjes van je leeftijd, maar je stapt als een groten. En bij elke stap smelt mijn hart een beetje meer.

dexmaand9_3.jpg

Je bent een vrolijk jongetje, dat op geboorteboomaanplantingen contact zoekt met andere, meestal vrouwelijke kindjes, you player, en makkelijk meegenomen wordt naar koffiehuizen waar je zit te glimlachen naar alle vrouwen die rond onze tafel zitten. Ik zie aan hun verliefde blikken dat ze je direct zouden willen meenemen naar huis, maar ze mogen niet, want je bent van ons.

Het leven is niet altijd een feestje, dat heb ik de afgelopen tijd weer beseft, maar soms zit ik te kijken, terwijl je bezig bent met shitloads aan speelgoed uit je grote speelgoedmand te vissen en daar heel bewust zo veel mogelijk lawaai mee te maken, en dan voel ik ineens tranen prikken. Omdat ik zo blij ben met jou.

dexmaand9_7.jpg

Je bent het mooiste, leukste, coolste kind dat ik ken, Dexter, en je hebt een geweldig watje van mij gemaakt. De dingen zijn soms echt niet gemakkelijk, maar ze gaan ons wel lukken. Trust me on that one.

Dikke zoen,

je mama

lilith en de #colalightdetox

Ik dacht: ik ga er wel eens over bloggen, maar niet voor ik er een week mee gestopt ben. Ik dacht daarbij aan mijn vorige halfslachtige stoppogingen die welgeteld drie uur werden volgehouden. Nogal schaamlijk, om met grote manieren aan te kondigen dat je nu voor echt gaat stoppen, en dan drie uur later zo veel zin hebt dat je er toch maar aan toegeeft. Niet met mij, deze keer.

U moet weten: Cola Light was mijn drug. Al meer dan vijfentwintig jaar. Liters per dag. Liters, ja. Ook al wist ik wel dat dat niet gezond was. Cola light was mijn troost. Mijn maat. Hetgene dat ik altijd mocht drinken van elke diëtiste of weight watchers coach die ik in dit leven ben tegengekomen, want maar 1 calorie! Zonder schuldgevoel! Liters!

Maar ik wilde er dus al lang vanaf. Omdat ik af en toe op een artikel als dit botste, en diep vanbinnen ook wel wist dat iets dat zo chemisch in elkaar steekt toch nooit echt iets kan zijn waaraan je zo verslaafd wil raken dat je als kotstudent bij nachte naar de nachtwinkel moet tjolen, zoals ik zo vaak heb gedaan.

Zodus.
Ik stopte.

Angstig, wel, want ik ken iemand die ook zwaar verslaafd was en een week slingerziek is geweest van de ontwenningsverschijnselen. Dus hield ik me klaar, voor migraineaanvallen en misselijkheid en groot verdriet. Maar dat kwam allemaal niet. Ik had af en toe nog eens zin, ja. De eerste dagen. Maar ik dronk water, en spuitwater, en koffie en af en toe fruitsap. En ik beet op mijn tanden. En plots zat ik aan een week. Maar had ik geen tijd om te bloggen. Plots was ik twee weken verder. En toen drie. En verhip, vandaag ben ik exact 33 dagen gestopt.

Daarvoor was het allerlangste vijf dagen, die keer dat ik bij Thomas en Els in Italië zat en ze in het dorpswinkeltje van Tonino geen Cola Light bleken te hebben, en bij Thomas en Els al helemaal niet. Vette paniek! Maar op de zesde dag gingen we naar Lecce, alwaar ik stekerecht naar een winkeltje stormde, als een verslaafde op zoek naar haar fix. Zo erg was het, ja.

Eerlijk is eerlijk: enkele dagen geleden heb ik voor de lol nog eens aan een blikje genipt, en het smaakte helemaal anders dan ik het jaren heb geproefd. Naar ijzer ofzo. Naar vies. Naar zelfs geen zin meer in.

Ik ben lilith, en ik geloof dat ik clean ben.

coladetox.jpg

Hoera!