Maandelijks archief: november 2013

lilith maakt spinaziesoep met knolselder

knolselderspinaziesoep

Hoe hard ik ook een soeplover ben, ik verzand echt altijd in dezelfde soepen. Tomatensoep, preisoep, juliennesoep, erwtensoep als ik zin heb in iets heel exotisch. Jammer, vind ik dat. En dus heb ik me deze winter voorgenomen om eens wat soepen te proberen met andere groenten. Toen ik nadacht over de groenten die ook ook geweldig lekker vind dacht ik: knolselder! Want ik ben namelijk behoorlijk zot van knolselder. En hetzelfde geldt voor spinazie. Mijn eerste soepidee was behoorlijk snel geboren.

Spinaziesoep met knolselder, dus!

Ingrediënten:

200 gram aardappelen
200 gram knolselder
1 ui
1 teentje knoflook
80 g verse spinazie
6 takjes peterselie
1 liter groentebouillon
olijfolie
nootmuskaat
peper
zout

Werkwijze:

Pel de ui en versnipper, net als de knoflook. Stoof aan in de olijfolie tot alles mooi glazig is. Schil de knolselder en de aardappelen en snij ze in blokjes. Voeg ze toe aan de ui, laat even stoven, voeg de bouillon toe, en breng aan de kook. Laat twintig minuutjes koken. Was de spinazie en de kruiden en hak alles grof. Hoe twee eetlepels peterselie apart. Doe de rest bij de soep en mix.

Werk af met de kruiden en serveer. Lekker lekker lekker, simpel simpel simpel.

***
Ik vind knolselder trouwens zo lekker dat ik het ook op mijn menu heb gezet voor Thanksgiving, morgenavond. Mijn gratin die ik deze week heb uitgetest was mislukt, zoals elke gratin die ik in mijn leven al heb geprobeerd, en dus wordt het iets anders. Maar wel met knolselder.

En nu moet ik u laten want ik moet mijn stuffing gaan maken. Zodat ik het gat van mijn kalkoen kan dichtnaaien. Ik zit zwaar op schema, maar wel spannend, zulle.

kalkoen

Allez jong, met een strikje en alles. <3

lilith en de vader van haar kind

youri en dexter

Ik heb daar op voorhand weinig bij stilgestaan, besef ik nu. Ooit is de gedachte wel eens door mijn hoofd gegaan dat Youri goed om kon met zijn nichtjes. Als nonkel combineert hij een bijzonder fijne mengeling van streng, rechtvaardig, en leutig. Consequent ook, en ik ben toevallig een geweldige fan van consequentie. Ik herinner me van de eerste jaren dat we samen waren dat ik het altijd zo tof vond dat hij hen en de dingen die ze kwamen vertellen zo serieus nam, ook toen ze nog erg klein waren. Dat kwam goed uit: ik val als een blok voor mannen die leuke gesprekken kunnen voeren met kinderen. Plus: hij was ook altijd al goed met trucjes leren aan honden. Iets waar je bakken geduld voor nodig hebt, net als bij kindjes opvoeden. Dus ik dacht: dat zit wel snor.

Ik heb er nooit expliciet bij stilgestaan dat ik op het moment dat ik hem in Barcelona tegen mijn gilet trok voor mijn toekomstig kind had beslist wie zijn vader zou zijn. Dat dat dan hopelijk een beslissing was die zou meevallen voor dat toekomstig kind. Ik denk dat ik het onbewust wel zal geweten hebben, dat een leuk lief ook potentieel had om het soort vader te zijn dat je in huis wil hebben. Maar zeker ben je daar natuurlijk niet van. Laat staan dat ik wist dat mijn keuze zo’n overdonderend succes zou blijken.

youri en dexter

Soms sta ik in de keuken, zoals het moeder de vrouw betaamt, en volg ik een beetje mee vanop afstand. Dan hoor ik geweldig veel geschater en getier, en af en toe een flard van een absurd gesprek.
“Hondje?”.
“Dat is geen hondje, vriend, dat is Evy Gruyaert”.
Dan sta ik zo hard te glimlachen achter mijn kookpotten dat mijn mondhoeken bijna scheuren.

Dat Dextertje en zijn vader, jongens.

youri en dexter

Ik kan ernaar blijven kijken.

lilith is nog eens te huur

Weten jullie nog, die keer dat ik mezelf heb verloot voor Syrië? En enkelen onder jullie van “biediebiediebiedie” deden omdat Ineken de prijs wegkaapte in plaats van zijzelf? Wel, goed nieuws, want ik verloot nog een keer dezelfde prijs voor een goed doel. Deze keer via Flair, om geld in te zamelen voor de Filipijnen.

talesfromthecrib blogcoaching

De deal is hetzelfde: drie uur blogcoaching, met koffie en taart, bij jou in de buurt.

En mocht je nog liever jeuk krijgen op plaatsen waar je niet bij kunt om te krabben dan dat je met mij een koffie zou moeten gaan drinken, dan is er nog goed nieuws: mijn collega’s verloten zichzelf ook.

Privékookles van Evelien Rutten kunnen winnen voor maar zo’n kleingeprijsd tombolaticketje, mee kunnen lopen met Elise Vanhecke die een BV gaat interviewen of lunchdaten met Kristin Stoffels en Sean D’Hondt, ik zweer het u: dat zijn geweldig coole prijzen om te winnen. En zo zijn er nog een berg andere dingen die zwaar de moeite zijn. Ik zou dus maar een paar lotjes gaan kopen als ik u was.

lilith geeft een home tour (kinda)

hometour4
Toen ik onlangs vroeg wat jullie graag op Tales from the Crib wilden zien was één van de antwoorden: de crib. Haha, that makes sense, I guess. Als ik een huis had dat ook maar enigzins af was dan zou ik van die coole foto’s nemen waarin er een hipster dekentje op onze zetel ligt en het licht supermooi op onze Eames schommelstoel valt, maar dat is niet meteen het geval. Om eerlijk te zijn zijn de werken aan de crib een beetje gestrand toen we beseften dat we hier geen jaren meer gaan wonen. Resultaat: er is nog niet eens geschilderd in de living. Er hangt nog altijd geen verlichting in de gang. Als mensen mij vragen waar ik in godsnaam de tijd vandaan haal om alle dingen te doen die ik doe, dan kan ik daar twee dingen op antwoorden: zelden tv kijken, en uw huis niet opdoen. Ha!

Maar goed, er zijn dingen in dit huis die ik natuurlijk wel gewoon leuk vind. Ik heb er wat foto’s van genomen, dan hebben jullie een gedacht. Remember: kadrage is alles.

hometour1

Deze Westinghouse koelkast uit de jaren vijftig doet dienst als drankkast in de living, en als magneetbord voor foto’s, geboortekaartjes en nog vanalles. Hij werkt nog, maar omdat dat energie schijnt te vreten steken we hem niet meer in het stopcontact. We hebben hem jaren geleden gekocht voor honderd euro in de kringloopwinkel en rood laten spuiten door onze schoonbroer die carrossier is. Zeer content van, één van mijn favoriete stukken in de crib for sure.hometour2

Over ons hele huis staan fietjefatjerietjes vanop rommelmarkten en de letters die ik ooit heb verzameld maar waarmee ik een beetje ben gestopt. hometour3

Op elke reis die we gemaakt hebben gingen we op zoek naar het meest clichématige souvenirtje dat er te koop was, en die hobby is ondertussen uitgegroeid tot een serieuze verzameling op onze schouw. Love love love onze klompjes uit Amsterdam en ons mini vrijheidsbeeldje naast onze kitscherige schelp uit de Florida Keys. Aaah, the memories.

hometour5

Ik weet het, ik heb ooit tegen iedereen die het horen wilde verkondigd dat ik weinig speelgoed zou toelaten in ons huis, maar ik heb ook verkondigd dat hij voor zijn tweede verjaardag geen tv zou mogen kijken. Om jezelf te bescheuren, de dingen die je verkondigt over het ouderschap en hoe het aan te pakken als je nog nooit langer dan een uur met een baby in dezelfde ruimte hebt doorgebracht. Hierboven: een hoek in ons huis. Ik moet dringend eens zo’n speelgoedbakken gaan kopen in de IKEA.hometour6

Het helpt niet. hometour7

In onze volgende crib willen we een paar dingen anders doen. Minder brol, vooral. Ooit vond ik dat brol je huis meer persoonlijkheid geeft, en dat zal ook wel, maar na een tijd heb je het ook echt wel gehad met die persoonlijkheid. Zeker als die nogal rommelig is.

Cleaner dus, en meer ruimte, meer licht, meer open keuken. Iets voor binnen dit en een jaar of twee, zo gokken wij. We hebben al iets op het oog waarover we in februari meer nieuws krijgen, dus dat is best spannend. Very much looking forward, eigenlijk, want ik heb erg hard het gevoel dat ik nu, bij crib nummer drie, pas echt weet wat ik zeker wel wil, en nog veel meer: wat echt compleet van zijn leven over mijn dood lijk niet meer.

linklovende lilith #12

linklove 12

‘The Chicken Church’, Madeira Beach, Florida

En zo kwam onze midweek vakantie tot een einde. Na een hoop zeverij kwamen er gelukkig ook nog zeer leuke dagen en momenten, en kan ik dus officieel verklaren dat we alledrie zeer hard hebben genoten en nog wel een paar dagen langer hadden willen blijven. Het was dus in orde. In de bossen was weinig tot geen internet, dus is mijn linklijstje misschien iets beknopter dan anders, maar het zijn wel goedjes. Een dag of drie geleden werd ik trouwens plots overvallen door een overweldigend gevoel van nood aan een social media detox, en die blijkt me ongelooflijk hard te bevallen. Als u de links dus al een keer te veel hebt gezien op Facebook of Twitter zeg ik: welke Facebook of Twitter? Here goes!

Have fun, klikkertjes!

lilith is niet kwaad, maar wel teleurgesteld

centerparcs

Wij zitten een midweek in Centerparcs. Helemaal vrijwillig, ja. U moet weten, Centerparcs is voor zowel mij als Youri een oude vriend. We brachten er als kind heel wat gezinsvakanties door, wel apart, want anders zou het een freaky verhaal zijn van kindervriendjes die zelf samen kinderen kregen en dat is het niet. Maar toch: zeven jaar geleden gingen wij uit complete nostalgie nog eens terug naar een vakantiepark van Centerparcs en dat viel al bij al best mee. Het was in het laagseizoen en last minute, en wij genoten van een dag of vijf boswandelen en eendjes kijken. Ik ken Centerparcs, ik weet wat ik ervan kan en mag verwachten, en het was goed zoals het was. Dus toen we dit najaar nog eens iets wilden doen dat een beetje ingesteld was op kindjes en niet te ver en leuk voor herfstwandelingen dachten wij: ha! Eekhoorns en eendjes kijken en last minute en in het laagseizoen. Tof!

Van een oude vriend kan een mens per definitie meer verdragen dan van een vreemde. Dus als zo’n oude vriend ouder wordt en de oren wat laat hangen, dan wil een mens dat zelfs nog begrijpen en met de mantel der liefde bedekken. Maar als een oude vriend op zeven jaar tijd een beetje een klootzak is geworden die zich eigenlijk van niks meer aantrekt en constant beloftes maakt, zijn maten daarvoor niet eens weinig laat betalen maar er niks voor in de plaats kan bieden dan is het vooral triest. Dan voel je je nogal in het zak gezet, ook.

croissants

Met de croissants uit deze zak kon je iemand doodslaan. :aah:

We zijn hier twee dagen, en al een chance dat ons kind dolenthousiast is over de kinderboerderij en zich te pletter speelt in de bungalow en het wildwaterpark en zot wordt als hij een eend ziet passeren, want ik ben nog maar zelden zo vaak teleurgesteld geweest door een totaal gebrek aan service dan de laatste twee dagen. Ik ga niet in detail treden, daar ga ik wel eens een mailtje voor opstellen naar hen die het rechtstreekser aanbelangt, maar echt, Centerparcs: ik was zo hard bereid om u nog eens keihard in de armen te sluiten en te doen van rozen verwelken, schepen vergaan, maar echte vriendschap blijft eeuwig bestaan. Na twee dagen en tien lompe encounters en blijken dat jullie precies echt geen zin meer hebben in deze vriendschap is dat gevoel zo hard over. Geen mens die dat jammerder vindt dan een oude vriend die er zo hard naar uitkeek om u terug te zien, jonk, maar het moet echt een beetje van twee kanten komen.

Al een geluk dat een geweldig leuk kind dat geweldig content is dat hij allemaal geweldig leuke dingen mag doen met zijn ouders veel goed maakt. Ik ben heel blij met de dagen in een bos met mijn mannen, maar het had echt zoveel schoner kunnen zijn als mijn oude maat zijn act nog een beetje together had.

lilith doet van 30 voor 2014

30voor2014

Lijstjeszot als ik ben triggert dat iets bij mij, dit soort initiatieven op andere blogs. Al behoed ik mezelf de laatste tijd ook wel voor te veel lijstjes, want lijstjes impliceren vaak dat er vanalles moet. Ik wil wat minder moeten van mezelf. Then again, binnen 43 dagen is het al 2014, jongens! En ik wil wel nog een paar dingen doen. Dertig eventueeltjes. Als in: geen man over boord als ik ze toch niet doe.

  1. beslissen of ik mij nog eens zou wagen aan het nemen van een groenteabonnement. Ik heb dat ooit gedaan, en ik vond dat tegelijk de max als frustrerend, omdat ik niet altijd voldoende tijd heb om alles goed te gebruiken. Het zal dus vooral een kwestie worden van plannen met weekmenu’s enzo. Maar tegelijk: geweldig leuk om elke week een pakket groenten te krijgen dat ik anders zelf niet zo zou samenstellen, en daar creatief mee kunnen zijn. Love love. Ik geloof dat mijn beslissing al gemaakt is als ik dat hier zo lees.
  2. mijn muziekcollectie updaten. Het is vreemd, ik luister precies al jaren niet meer bewust naar muziek, en als ik het wel doe denk ik: muziek jong, waarom luister ik daar eigenlijk niet meer bewust naar?
  3. na drie weken niks wegens veel en veel te druk weer beginnen met sporten, en als het kan ook wat gezonder eten en hier en daar nog wat van mijn lichaamsgewicht afschudden.
  4. eens voort doen met het invullen van dit geweldige lijstjesboek.
  5. eens goed gaan eten met mijn man. Al ingepland en alles, wij gaan binnenkort dankzij de restaurantweek nog eens naar het zeer fijne La Durée.
  6. zelf wat dinertjes geven in de crib. Mijn Thanksgiving staat ingepland, en er zijn plannen om nog wat dingen met andere mensen in te plannen ook. Dat zijn veel plannen.
  7. nog eens een boek lezen. Ik moet nog kiezen tussen dit, dit, dit, en dit, dat mij werd toegestuurd door de uitgeverij maar waar ik niet in lijk te geraken.
  8. samenwerken met nieuwe leuke adverteerders in de volgende maanden. In januari doe ik een actie om banneren op deze blog uit te proberen aan een voordelig tarief, dus stuur mij zeker een mail mocht je mijn media kit en prijzen willen.
  9. met mijn kind in Plopsaland geraken. Omdat de vorige keer onverwacht de max was, ook voor moeder die had gezworen dat ze daar nooit een stap zou binnenzetten.
  10. nadenken over een weekendje met twee, nog eens ooit.
  11. een afspraak maken met de kinesist om mijn vreselijk pijnlijke tenniselleboog en pols te laten bekijken. Ik ben er al veel te lang mee aan het wachten en kan mijn arm bijna niet meer gebruiken, jongens. Sad sad story van ouderdom en PIJHIJHIJN.
  12. mijn kerstkaarten maken. Ik maak die namelijk al jaren zelf, met de hulp van Apple.
  13. mijn twee blogcoachingsessies voorbereiden. Twee ja, waarover binnenkort meer in een magazine en hier!
  14. eens met manieren door al mijn notities van de Blogcademy gaan en een lijst opstellen van wat ik nog allemaal moet doen om het hier nog aangenamer te maken, eens ooit. Ze komen volgend jaar trouwens naar Amsterdam, en ik hoor dat er nogal wat Vlaamse bloggers plannen hebben om te gaan. Ze hebben gelijk, vind ik.
  15. een kast halen om Dexter zijn uit de hand lopende speelgoedcollectie in weg te steken. Zodat mijn living er niet meer uitziet alsof de zak van Sinterklaas erin ontploft is.
  16. deze bananenkoekjes maken.
  17. en deze zoetemelksaus.
  18. afspreken met een legertje mensen dat ik al veel te lang niet meer heb gezien. Om baldadig te gaan doen op een kerstmarkt, bijvoorbeeld.
  19. deze geweldige uitvinding bestellen zodat ik niet elke ochtend zeven uur moet zoeken naar oorbel 2.
  20. deze email field guide lezen. Ooit word ik namelijk een mailninja.
  21. nog eens een namiddag naar films kijken, wegens al duizend jaar niet meer gedaan. Ik denk aan Bridesmaids, nog eens. Damn, I loved me some Bridesmaids.
  22. eindelijk eens mijn geweldige idee naar een uitgeverij mailen.
  23. mijn diepvries leeg eten in plaats van hem elk weekend te blijven vullen voor als de winter ooit komt.
  24. een hoop dingen die ik niet meer gebruik brengen naar mensen die ze veel beter kunnen gebruiken dan ik.
  25. een instagramaccount maken om wat dingen te verkopen. All the hip kids are doing it.
  26. de tentoonstellingen inplannen die ik hier onlangs heb vermeld.
  27. mij laten masseren en mijn haar laten doen en mijn nagels en iets met witte badjassen.
  28. naar de Efteling. Een klein Laafje zegt me dat dat trouwens maar een kwestie van dagen meer kan zijn.
  29. een plan maken voor de volgende jaren qua verhuizen en kinders kopen en werken. Ik doe niet aan we zien wel hoe het loopt, ik.
  30. ergens een karaokespel zien te versieren voor met oudejaarsavond. Don’t ask.

En gij?

lilith maakt saus van geroosterde kerstomaatjes

geroosterde kerstomaten

Eentje voor de categorie: de simpelste dingen zijn dikwijls de beste/ ik heb honger maar niet veel goesting om zotte dingen te doen. Kerstomaten staan in het lijstje van dingen die wij altijd in huis hebben, samen met smeerkaas van Maredsous, cracotten en bananen. Sommige weken zijn de kerstomaten op voor ik weer naar de winkel moet, want ik eet dat tussendoor en overal op en in, maar op andere weken zit ik op vrijdag met een kerstomatenoverschot. Geen ramp: ik gooi ze vaak gewoon bij pasta met wat chilipepers en look en kruiden, en een mens heeft gegeten. En goed ook. Maar deze week herinnerde een chef waarmee ik een reportage aan het maken was me eraan hoe lekker geroosterde kerstomaten zijn, als saus.

geroosterde kerstomaten

Het is even simpel als het klinkt, ook. Kerstomaatjes in een ovenschotel gooien, olijfolie erover, peper en zout erbij, en dan een half uur in een oven van tweehonderd graden. Het roosteren geeft de tomaten een heerlijk zoete smaak. Ze zien er niet uit, maar dat geeft niet, want je duwt ze daarna gewoon door een zeef en vangt wat er overblijft op in een schaaltje. Als de saus te dun is kun je hem nog wat indikken in een sauspan. Serveren met pasta en eventueel wat Parmezaanse kaas. Poepsimpel, en echt waar smullen.

Kan naar het schijnt ook perfect gebruikt worden als koude vinaigrette en zonder enige miserie ingevroren worden voor later.

As we speak 2

sint maarten
  • Eten: kruidnoten met chocolade en speculooskoeken. Zouden keihard verboden moeten worden. Ik was zo goed bezig, vijf kilo afgevallen ondertussen, en toen was het verlengd weekend en kwam Sint-Maarten aan aan de kaai en raakte ik verslingerd aan kruidnoten met chocolade. Zeker honderdduizend calorieën voor eentje. Om nog maar te zwijgen van de klaaskoeken en de warme chocolademelk. Ook ontdekt: aardperen. Er is een reden dat die in de categorie vergeten groenten terechtgekomen zijn, trouwens. Aardperen zijn groenten voor mensen die niks anders te doen hebben dan aardperen schillen, maar wel erg lekker in een puree met aardappelen, look en peterselie.
  • Genieten van: de eerste Sint-Maarten die Dexter een beetje bewust meemaakte. Van de manier waarop hij ook steeds meer begint te hebben aan familiegelegenheden, waardoor wij ook. Al was het maar omdat hij niet meer constant aan ons been wil hangen, maar graag begint te spelen met andere kindjes, al zijn dat dan vooral zijn vertrouwde nichtjes. Ook genieten: van zijn gezichtje toen er plots een Thomas De Trein werd opgediept die de Sint had gebracht. Met een lichtje, én geluid. Zottigheid jong, voor een klein Dextertje.
    thomas de trein
  • Luisteren: naar Wannes Capelle. Ge zwiegt is één van de allermooiste nummers ooit, en het past helemaal bij het warme gevoel dat ik krijg van allerlei recente odes aan het West-Vlaams, zoals Eigen Kweek en aanverwanten. Plus: ik woon in Ieper, dat de afgelopen dagen het centrum van het universum leek. Wij deden dus van Poppy Parade en op televisie naar de Last Post kijken, en mijn patriotisme beleefde hoogdagen.
  • Denken aan: andere opties. Het is geen goede periode geweest in medialand. Een deel van mij denkt dan “het komt wel goed en er zal altijd wel geschreven moeten worden”. Een ander deel van mij denkt: “Ik ga een soepbar beginnen op de Grote Markt van Ieper”. Frederik van de Krant Van West-Vlaanderen leverde mij zelfs al een geweldige naam: Bobbejaan Soepen. I know, right? Misschien moet ik iets doen met aardperen, ofzo.
    aardperen
  • Uitkijken naar: een naderende week verlof met het gezin en mijn eerste Thanksgiving diner in de crib. Iemand ervaring met kalkoenen vullen, of in het bezit van een overheerlijk en simpel traditioneel bijgerecht?
  • Afwerken: lijstjes. Duizend opdrachten, zodat ik toch maar niet moet werken tijdens mijn week verlof. Wel leuke opdrachten, trouwens. Die me op plaatsen en bij mensen brengen die ik anders niet zou tegenkomen. En me tussen de bedrijven door afvragen wat ik ooit zonder Omnifocus zou doen, op dat gebied. Verzuipen in lijstjes, dat zeker. Ik ben me nog iets meer aan het verdiepen in het programma, en man toch: beste uitvinding ooit, voor de lijstjesverzuiper. For reals.
    aswespeak2_4
  • Plannen: een hoop leuke blogposts. Mijn drie uur blogcoaching met Ineken. Een spetterende actie voor hier, binnenkort. En dat ik eens een paar dingen wil gaan bekijken. Die expo van zestig jaar televisie. Stephan Vanfleteren die een fotoselectie heeft gemaakt voor het In Flanders Fields Museum. Birth Day van Lieve Blancquaert in Brussel. De show van Raf Walschaerts. Dat ik eens moet nadenken wanneer ik dat allemaal ga doen.

(Zin om mee te doen? Link dan jouw As We Speak in de comments, en dan komen we allemaal lezen!)

lilith vergeet Silvie niet meer

silvie flair

Haar verhaal had uitgebreid in de lokale kranten gestaan, negen jaar geleden. Natuurlijk. Het was dan ook een vreselijk verhaal. Zij, een meisje van vijftien, dat een paar jaar eerder haar enige broer was verloren in een verkeersongeval. De broer waarmee haar vader zo’n fantastisch goede band had gehad dat ze onbewust moest glimlachen toen ze me over hen vertelde. Ik vond het zo mooi dat ze haar broer “broer” noemde tijdens het gesprek. Enkele jaren na het ongeval had haar mama van 42 plots terminale kanker gekregen. En temidden van dat vreselijke gegeven kreeg haar vader ook nog eens te horen dat ook hij kanker had. Hij was net de vijftig gepasseerd.

Ik zat in de living van Silvie, die toevallig vlak bij mijn oud studentenkot lag. Ik was er voor het interview nog eens aan voorbijgelopen omdat ik iets te vroeg was, en het terugzien had me weemoedig doen terugdenken aan de tijd dat mijn mama er de ramen van had staan poetsen en me had geholpen om kastjes van in de Brico naar boven te sleuren. Hoe het toen leek alsof ze er heel mijn leven zou zijn, had ik nog gedacht.

Silvie vertelde me een half uurtje later hoe haar papa, die nochtans goede overlevingskansen had gehad, in de week dat haar moeder werd begraven zo slecht op de chemotherapie reageerde dat hij vijf dagen na haar overleed. Op de dag van haar begrafenis. Silvie was helemaal alleen achtergebleven van een gezin van vier. Op haar vijftiende.

Omdat ze andere mensen die het zwaar hebben wilde inspireren om toch verder te doen wilde ze me heel graag haar verhaal vertellen. Ik zei haar dat ik zo onder de indruk was. Van haar verhaal. Van haar. Van hoe positief ze was, en hoe strijdlustig om het beste uit elke dag te halen. De dag na het interview zag ik Silvie plots in het publiek zitten bij Kobe Ilsen in Volt. Een doodgewoon, onopvallend meisje van vierentwintig. En ik bedacht me dat niemand daar ook maar een idee had van wat zij ooit had meegemaakt. En hoe vreemd dat is.

Sommige verhalen ga ik van mijn leven niet meer vergeten, en één ervan staat deze week in Flair.