Maandelijks archief: juni 2014

Voor u getest: brunchen bij WASBAR Kortrijk

wasbar KortrijkHet concept van WASBAR is ondertussen bij heel wat mensen bekend: een hippe wasserette waar je koffie en smoothies kunt drinken terwijl je was aan het draaien is in machines die elk hun eigen naam hebben. Gent en Antwerpen hadden er al een tijd een, en sinds begin juni zijn de mannen ook neergestreken in Kortrijk. Hoog tijd om eindelijk eens die zondagbrunch te gaan checken die al tijden op mijn lijst stond maar er maar niet van kwam. And so we did. Zonder wasmand (want dat mag), maar met een klein hongerke.

wasbar kortrijk

Wasmachines met namen, ge hebt daar toch veel rapper een band mee.

WASBAR bleek even leuk als ik al vermoedde: de vestiging in Kortrijk is opgetrokken in dezelfde sympathieke stijl als de twee andere zaken, met oog voor detail waar ik blij van word. Van de kleuren tot de meubels en de mooie tegeltjesbar voor het ontbijt, deze gigantische sucker voor leuk design en branding kon er naar blijven kijken. En dan hadden we het ontbijtbuffet nog niet eens gezien.
ontbijtbuffet in wasbar kortrijkHet staat er nog niet eens allemaal op. Het buffet is naar believen, en in de formule zit ook een roerei, een glas prosecco, een bordje met iets warms (in ons geval een lekkere vol-au-vent) en een wafel met slagroom om het geheel in schoonheid af te sluiten. Er is ook een formule voor kinderbuffet, maar Dexter is nog zo klein dat hij gewoon met ons mee mocht eten. Dat deed hij vol overgave op zijn grote stoel, want er was geen kinderstoel in huis. Mochten de mensen van WASBAR meelezen: dat zou handig zijn, qua aanvulling.
wasbar kortrijkTerwijl de regen met bakken uit de lucht kwam bevonden wij ons steeds meer in de ontbijthemel. De bediening was supervlot en vriendelijk, alles was lekker, en ik vond het zijn geld serieus waard. Op vrijdagavond is er apero met gratis hapjes, op donderdag live muziek, en je kunt er ook gewoon lunchen of koffie drinken. Ik ben geweldig benieuwd naar hun zelfgemaakte ice tea’s en limonades, dus alleen al daarvoor moet ik nog eens terug. Toppertje.
wasbarkortrijk5Ook Dexter vond het ferm de moeite, wat hij dan ook stante pede doorbelde naar al zijn maten toen we aan het terugkeren waren naar huis.

PRAKTISCH:
Wasbar Kortrijk maakt deel uit van K in Kortrijk, maar heeft geen last van zondagse sluitingstijden omdat het pand aan de buitenzijde ligt. Je kunt dus ook gewoon parkeren onder het shoppingcentrum. Hun uitgebreide zondagsbrunch kost achttien euro per persoon, en je kunt reserveren op hun Facebookpagina. Op zondag openen ze om tien uur.

lilith maakt overheerlijke spaghetti arrabbiata met citroenpangrattato

spaghetti pangrattato met citroenEen mond vol, ik weet het. Pangrattato is Italiaans voor broodkruim, en deze heerlijke spicy spaghetti met citroen en wat broodcrunchy uit de Delicious fleurde gisteren heel mijn avond op. Ik heb hem wel gevegetariseerd, want er kwam ansjovis aan te pas en daar doen wij hier ten huize niet aan. Plus: ik had ook geen tijm, en ik eet dat niet graag, dus ook dat werd eruit gezwierd. In het echt ben ik best een lieve, maar in mijn keuken ben ik on-ver-bid-de-lijk.

I give you: mijn aangepaste versie van het origineel, machtig lekker en snel klaar.

Spaghetti arrabbiata met citroenpangrattato voor twee

– 6 el extra vergine olijfolie
– 50 gram pijnboompitten
– 50 gram panko of vers broodkruim (ik had nog panko staan, een gemak!)
– rasp van 1 citroen, ik had nog een liggen van op de bioboerderij, en dat bleek chance <3
– (volkoren)spaghetti voor twee
– 4 tenen knoflook, fijngesneden
– 1 rode peper, fijngesneden
– 350 gram kerstomaatjes
– wat Tapatio hot sauce (als je dat in huis hebt. You should)
– 3 eetlepels fijngesneden bladpeterselie
– peper en zout
– geraspte parmezaanse kaas

Verhit voor de pangrattato 1 el olie in een koekenpan op laag vuur. Bak de pijnboompitten tot ze licht kleuren. Schep ze met een schuimspaan in een kom. Verhit nog 4 el olijfolie in de pan, draai het vuur halfhoog en roerbak het broodkruim tot het goudbruin en krokant is, een minuut of drie. Schep in een kom en voeg de citroenrasp en wat zout en peper toe. Doe de pijnboompitten erbij.

Kook de pasta gaar in gezouten water. Zet intussen de koekenpan op laag vuur, verhit de rest van de olijfolie en bak de rode peper met de knoflook een minuutje of vijf.

Schep de tomaatjes erdoor en bak ze tot ze zacht zijn. Doe er wat Tapatio door als je zin hebt in extra spicy. (ik heb altijd zin in extra spicy, maar het pepertje alleen kan voor de meeste mensen al meer dan voldoende zijn)

Giet de pasta af, vang wat kookwater op, en doe de pasta terug in de pan. Schep het tomatenmengsel en de peterselie erdoor en zoveel kookwater als nodig. Eventueel wat bijkruiden met peper en zout. Schep op een bord, strooi er wat pangrattato over en serveer met geraspte Parmezaan.

Zet het op uw weekmenu, ge zult het u echt niet beklagen.

Bijna een ‘As we speak #6’

Schrijven in Wulpen

Ik dacht, ik maak nog eens een As We Speak. Dat is namelijk belachelijk lang geleden naar mijn goesting. Ik heb een hoop leuke foto’s staan, daar wat tekstjes bij over wat ik de afgelopen weken heb uitgevreten, en hupla! Dacht ik dus.

Tot ik aan het invullen van mijn lijstje begon. Wat heb ik de laatste tijd gegeten? Alles dat zo snel mogelijk klaar was, of makkelijk aan mijn huis kon geleverd worden met een mobilette. Wat ik heb gelezen? Mijn boek voor de leesclub, en wat dingen om me te informeren over de zaken die nog altijd niet genoeg op de rails staan om erover te bloggen. Laat ons zeggen dat we ermee bezig zijn. Wat ik voor de rest heb gedaan? Veel geschreven, en geprobeerd om mijn bordjes draaiende te houden.

Conclusie: als je én een boek aan het schrijven bent, én een huishouden probeert te runnen en er nog een paar dingen zijn die veel energie vragen, dan blijft er plots weinig over waar je energie voor jezelf uit haalt. Terwijl je het net dan kunt gebruiken.

Don’t get me wrong: ik geniet echt van het hele boekenschrijfproject, maar het neemt een mens behoorlijk in beslag. En dus ben ik gisteren met mijn man, kind, nichtje en vader naar Plopsaland geweest, voor een gestolen dag weg. Plopsaland ja, die plek waarover ik altijd zei dat ik er nooit een voet binnen zou zetten.

wikkie de viking

Zo veel deugd van gehad, jongens.

Nog een paar weken, en ik hoop weer adem te kunnen halen en u hier omver te slaan met een geweldig fijne As We Speak. Dat is althans het plan, want het wil zeggen dat ik weer wat meer tijd voor mezelf zal gevonden hebben. En voor muziekjes en boeken en liedjes en andere aangename blijken van ontspanning. Nog even. Nog een duwtje.

lilith loves Nimzu (en mag juwelen weggeven)

stacked rings van nimzu

Sinds ik enkele weken geleden eindelijk werk maakte van het bestellen van de stacked rings van Nimzu die al een hele tijd op mijn “IK WIL DAT!”-Pinterestbord stonden ben ik helemaal verliefd. Drie zilveren ringen in verschillende breedtes, aan de complimentjes die ik er al over heb gekregen te horen ben ik niet de enige die ze compleet de max vindt.

En het fantastische is dat ze ook nog eens superbetaalbaar zijn. Net als de andere juwelen die Natasha met de hand maakt en verkoopt op haar webshop. Ik heb al een hele tijd deze gepersonaliseerde zilveren ketting met een gestempelde Y en een D in mijn bezit, en ook daar ben ik behoorlijk zot van de subtiliteit en de fijne afwerking.

Goed nieuws voor zij die net als ik de hele shop leeg zouden willen kopen (ik wil deze, deze en oh deze!): ik mag een bon ter waarde van vijftig euro weggeven. Diegene die als eerste het correcte antwoord op de vraag “In welke Aziatische stad volgde Natasha van NimZu haar eerste zilversmidcursus?” geeft in de comments hieronder wint. Hou dus mijn Facebookpagina in de gaten, want daarop maak ik de winnaar bekend, en like zeker ook die van Nimzu zelf, want daar verschijnen al haar geweldige nieuwe juwelen op.

Iedereen mag één keer antwoorden.

START!

UPDATE: de winnaar staat ondertussen op mijn Facebookpagina. Tamara had als eerste door dat het om Chiang Mai ging en mag me haar gegevens bezorgen.

lilith deelt wat beelden van de week

Processed with RookieHet moment is gekomen waarop we kunnen zeggen dat ik in de laatste rechte lijn zit richting afwerken van het Blogboek. Morgen vertrek ik voor enkele dagen afzondering om serieus en ongestoord door te travakken, en hoe hard ik ook zin heb om al mijn tips zelf in de praktijk om te zetten: op dit moment is er even geen tijd voor. Zie ook: mijn haar dat al duizend jaar geen haarkleuring of kapper meer heeft gezien, mijn onbenutte beurtenkaart voor het zwembad, en mijn mailbox die hopeloos aan het worden is.

Maar goed, ik zie dat allemaal wel weer goed komen met tijd en boterhammen. In tussentijd: mijn favoriete beelden van de afgelopen week, waarin mijn liefste elf kilometer liep in een loden hitte, mijn baby twee werd en dat gevierd moest worden, en ik geweldig genoot van een ontbijtje bij de zelfplukboerderij en de zeldzame momenten waarop mijn zoon niet met mij in discussie ging. Even met mijn ogen knipperen en ze waren weer gepasseerd, maar wel genieten.

randombeeldjes1 Processed with Rookie Processed with Rookie Processed with Rookie randombeeldjes5 Processed with Rookie

Geniet van jullie werkweek, jongens, en tot gauw!

lilith deelt een recept voor spicy aardappelcurry met linzen en appeltjes

aardappelcurry met linzen

Hebt gij al eens geprobeerd om een appetijtelijke foto te nemen van een curry? Dat lukt dus niet. Een curry ligt er doorgaans bij alsof hij al eens is gegeten, en toch jongens, en toch: sinds ik alleen nog maar veggie kook ben ik er steeds meer fan van geworden. Dat heeft een aantal redenen. Het is snel klaar. Je kunt er een hoop groenten in kwijt. En aardappelen, waar ik innig van hou. Daarnaast maak je hem zo spicy als je zelf wilt (in mijn geval: geweldig spicy), en als je restjes hebt dan smaken die de dag erna meestal nog lekkerder.

De curry hierboven maakte ik met restjes: ik had niet veel meer in huis dan linzen, aardappelen, enkele appels en een chilipeper, en met wat droge kruiden en diepvrieserwtjes heb je een maaltijd. Een lekkere maaltijd ook nog, wat de foto hierboven ook doet vermoeden.

Aardappelcurry met linzen en appel voor twee

– een vijftal aardappelen, in blokjes
– 200 gram linzen, gedroogd
– 1 grote zoete appel, in blokjes
– een halve chilipeper, in kleine stukjes
– een teentje knoflook, versnipperd
– enkele blokjes groentebouillon
– olijfolie
– vier grote lepels currypoeder
– peper en zout
– een stukje gember van een halve duim groot
– een handvol diepvrieserwtjes

Breng de linzen en de aardappelen aan de kook in een grote kom groentebouillon en laat een half uur koken, doe er na een kwartiertje de diepvrieserwten bij. Giet af, maar bewaar een kop van de bouillon. Stoof de knoflook en de chilipeper aan en rasp er de gember bij. Doe er de aardappelen en de linzen door samen met het currypoeder en de appelstukjes, en laat nog even opstaan. Giet er eventueel nog wat van de bouillon bij. Goed afkruiden met peper en zout, en eventueel serveren met wat yoghurt.

Lekker!

lilith selecteert acht boeken om mee te nemen op vakantie

lezen op het strand

Ik hoop van harte dat jullie fijne zomertripjes in het vooruitzicht hebben waarop er veel gelezen en geaperitiefd kan worden, want in mijn ogen zijn dat de beste tripjes die een mens kan maken. Ik weet zelf nog niet goed of er zo eentje inzit bij ons, maar dankzij mijn fantastische leesclub en het feit dat ik soms om negen uur in bed kruip met een boek heb ik de afgelopen tijd behoorlijk wat kunnen lezen. Echt goede dingen, ook.

Dus voor de mensen die mij al eens naar een leestip vragen, dit zijn volgens mij acht perfecte boeken om mee te nemen naar het strand/de camping/het achterste van uw hof.

de leukste boeken voor op het strand

* One Day: dit boek is al een paar jaar oud, maar als er een boek is dat ik dringend wil herlezen (en ik ben zo iemand die nooit herleest omdat het leven en de tijd om boeken te lezen daar te kort voor is) dan is het dit. One Day is het verhaal van Emma en Dexter (aha! En jullie maar denken dat ik mijn bloedje van een zoon naar een seriemoordenaar zou vernoemen!) en hoe zij zich tegenover elkaar en andere mensen verhouden op dezelfde dag, maar telkens een jaar later, twintig jaar lang. Zeer grote boekenliefde, dit. Ik wou dat ik nog eens terug kon naar het voor de eerste keer mogen lezen.

* The Interestings: heb ik wel recent gelezen en was na One Day de meest entertainende en meeslepende roman die ik de laatste jaren in handen kreeg, denk ik. The Interestings is een coming of age roman over een groep vrienden op zomerkamp en hoe zij evolueren door de jaren heen. Wat gigantisch doet denken aan het concept van One Day, dus. Ik ben daar duidelijk een geweldige sucker voor. In het Nederlands heet deze “De Interessanten“. Hmm. Laat dat u evenwel vooral niet afschrikken: dit is van het heerlijkste dat een vakantieboek kan zijn.

* The Dirt: Confessions of the World’s Most Notorious Rock Band: voor iedereen die houdt van de smeuïgheid van een goed roddelboekje maar iets dikkers wil lezen aan het zwembad, de overheerlijke autobiografie van Mötley Crüe is een must read. Vol drugs en seks en schandalen om duimen en vingers van af te likken. Iedereen moet The Dirt gelezen hebben. Just sayin.

* De 13 1/2 levens van Kap’tein Blauwbeer: oke, ik loog daarnet. Deze heb ik ooit verslonden toen ik nog op kot zat en een kotgenoot het in zijn kast had staan, en ik wil hem doodgraag nog eens herlezen. Voor de fantastisch genietbare absurditeit van het verhaal van een blauwe beer op odyssee in flippy Zamonië. Ik hoop hem ooit met Dexter te kunnen lezen. Doe uzelf een plezier, en lees dit meesterwerk. Wat boeken over blauwe beren betreft zit deze in mijn bovenste schuif.

de leukste boeken voor op het strand

* Waarvan wij droomden: kwatongen beweren dat wij in onze leesclub vooral tetteren en drinken, en die kwatongen hebben gelijk, maar er wordt ook druk gelezen en boeken ontdekt. Zonder Reading Between The Wines had ik dit boek over Japanse picture brides nooit gekocht, laat staan gelezen, en dat zou echt zonde geweest zijn. Dit is het zwaarste boek van deze reeks, en ook het dunste. En het is behoorlijk fantastisch.

* This is where I leave you: toen ik de eerste keer een boek van Jonathan Tropper in mijn handen had wist ik het. Ik wilde alles van die mens lezen. Ondertussen heb ik al behoorlijk mijn best gedaan, en dit is volgens mij mijn favoriete Tropper. Een zot en heerlijk geschreven verhaal van een kerel die een week moet deelnemen aan shiva, een soort Joodse rouwperiode voor de dood van zijn vader. Lachen en wenen. Maar vooral veel lachen. En het is verfilmd! Al weet ik niet of ik hem wel wil zien, want zoals we allemaal al duizend keer te vaak hebben gehoord: de film is nooit zo goed als het boek. Zeker niet als het boek geniaal was. EN DAT WAS HET.

* How to be like Walt: jullie weten ondertussen dat mijn kind vernoemd is naar Dexter Mayhew uit One Day, en dankzij deze fenomenale biografie is zijn tweede naam Walt. Het was bijna zijn eerste, maar we zijn nog van gedacht veranderd. Ik heb dit boek zo graag gelezen en was ongelooflijk geïnspireerd. En ik ben nochtans niet zo iemand die slaapt in slaapkleedjes van Mickey Mouse of alle films heeft gezien. At all. Maar Walt Disney, what a guy.

* Friends like These: de vraag waar dit boek om draait is “hoe ver zou je gaan om de oude bende weer samen te krijgen?”. Ik hou van Danny Wallace zijn humor, ik hou van nostalgie, en ik was zot van het doldwaze idee van op zoek gaan naar de mensen uit je kindertijd om te zien of je het kind in hen en jezelf weer naar boven kunt halen. Echt een paar keer luidop zitten lachen op de trein en me daar een beetje om geschaamd.

Zo, volgens mij kunnen jullie weg!
Andere heerlijke vakantieboekentips zijn zeer welkom in de comments.

Wil je elke maand op de hoogte gehouden worden van mijn favoriete boeken en die van Dexter en Flo? Schrijf je dan zeker in voor #nevernotreading, mijn maandelijkse boekennieuwsbrief!

lilith doet ook maar wat, net zoals gij

keepingitreal

“Eigenlijk zou er een app moeten bestaan die de foto toont van voor en na de instagramfoto”. Dat zei mijn lief onlangs, nadat we een gesprek hadden over jezelf vergelijken met mensen op het internet, een onderwerp waar ik de laatste tijd wel vaker over nadenk.

Wat hij bedoelde was dat je als je die foto post van die perfecte cocktail op dat perfecte strand in Bali, je ook verplicht zou moeten zijn om de foto te tonen van de helse vlucht ernaartoe, toen je uren naast die meurende medereiziger in je vliegtuigstoeltje geplet zat en wilde slapen maar niet kon, terwijl je wel al wakker was van half drie. En graag ook de foto van erna, als je in een overvolle metro op weg naar je hotel zweet als een rund en het zuur hebt door die mierzoete cocktail die wel mooi was maar eigenlijk ook degoutant.

Dat ik er de laatste tijd vaak aan denk heeft een paar redenen. Peaches Geldof, wiens Instagramstream ik volgde omdat haar ene zoon rond dezelfde tijd geboren werd als die van mij en wiens snapshots door mijn feed passeerden als was ze een goede kennis. Een kennis van wie ik een behoorlijk goed beeld dacht te hebben, tot ze stierf aan een heroïneoverdosis en ik compleet in shock was. Dat moest een vergissing zijn. Dat kon toch helemaal niet.

Natuurlijk was het geen vergissing. Ik wist alleen maar wat Peaches met de wereld wilde delen. En dat dat beeld mijlenver van de werkelijkheid bleek af te liggen, misschien was dat wel een deel van haar ondergang. Misschien begon haar echte leven steeds meer te voelen als een soort donker geheim, terwijl het gewoon was was het is: het echte leven, met al zijn miserie en minder Pinterestwaardige momenten. (dit artikel schept een confronterend beeld van een hoop zaken, vind ik, en niet enkel wat betreft celebrities)

Het verhaal van Peaches deed een bel rinkelen in mijn hoofd. Diezelfde bel rinkelde ook toen ik een tijd geleden op deze blog toegaf dat dingen niet zo goed gingen, en daar zoveel respons op kreeg van mensen van wie ik dacht dat alles op rolletjes liep. Als je de eerste stap zet om toe te geven dat je vaak worstelt met evenwicht vinden en het leven op zich dan komt er veel terug, merkte ik toen. Dat was fijn, maar tegelijk ook confronterend wat betreft de manier waarop we onszelf portretteren, online en in het echt.

Ik vind het zelf een hele moeilijke oefening, ook op deze blog. Ik vind eerlijkheid ongelooflijk belangrijk omdat ik zou willen dat de wereld eerlijker is, en zachter voor mensen die het aandurven om zich kwetsbaar op te stellen. Ik zou graag in een wereld willen leven waarin mensen tegen elkaar durven vertellen dat ze het moeilijk hebben. Tegelijk wil ik niet dat dit een car crash blog is waar mensen naar mijn miserie komen kijken, terwijl de rest zijn mooi gekadreerde propere was aan de wasdraad hangt. Daarnaast wil ik ook dat deze blog een inspirerende plek is, want ik hou zelf van inspirerende plekken. En dat evenwicht, man, wat heb ik het daar soms moeilijk mee.

En natuurlijk hebben we altijd al opgekeken naar wat de boekjes ons voorstellen qua interieurs en mode en beauty, maar het ding is dat bloggers tegenwoordig een beetje die functie aan het overnemen zijn. En als uw maten plots pinterestlevens beginnen te leiden op hun persoonlijke blogs, dan is het soms niet makkelijk om niet te beginnen geloven dat het gras echt groener is aan de andere kant van de tuinafsluiting. Als iemand tegen mij zegt dat ik het allemaal zo makkelijk doe lijken, met die job als journalist en mijn weekmenu’s en dat vegetarisch koken en dan ook nog eens dat boek en mijn leuk kind, dan voel ik me bijna schuldig, omdat ik heb gefocust op het positieve en het doorgeven van wat ik heb geleerd. Maar vergis u niet: ondanks mijn weekmenu’s en mijn lijstjes en mijn systemen is het ook hier op wekelijkse basis van verzuipen, en een evenwicht zoeken maar niet vinden, en twijfelen en hopen dat ik het goed doe.

De afgelopen weken heb ik wel verwezen naar wat moeilijkheden, maar ik liet het achterste van mijn tong niet zien, omdat die moeilijkheden te maken hebben met mijn erg jonge zoon, en ik niet weet of ik samen met mijn kwetsbaarheid ook zijn kwetsbaarheid wil tonen. Hij is ik niet. Ik vind niet dat ik die keuze voor hem mag maken. Het is niet omdat je moeder het doet dat jij mee moet. Zo’n dingen.

En dus worstel ik hier een beetje. Wil ik graag tonen dat het overal iets is, en dus ook bij ons. Maar tegelijk geeft het me ook een gevoel van controle als ik na een zware week een leuke foto kan nemen en posten van mijn nieuwe oorbellen op een steriele witte achtergrond, op dat ene plekje in mijn huis dat niet is ontploft. Vaak is dat de badkuip.

Maar dus, dat ge maar al te goed weet dat mijn onafgewerkte huis er doorgaans uitziet zoals de foto boven dit stuk en erger, met overal rondslingerende schoenen en blikken cola light en vliegenvangers. En dat ik daarnet misschien wel superinstagramwaardige kikkererwten met munt en balsamico heb gemaakt, maar toen mijn pasta te vroeg afgoot waardoor ik straks vast zoveel maagpijn zal hebben door harde pasta te eten dat ik tegen mijn vent ga snauwen als hij thuis komt.

Dat we ons hoofd vooral niet zot laten kadreren.

5 beelden, 5 dingen

Mocht ik een boek aan het schrijven zijn over bloggen, ik zou daarin zetten dat af en toe een ‘5 beelden, 5 dingen’ goed is voor als je weinig tijd hebt om te bloggen, omdat je bijvoorbeeld een boek aan het schrijven bent over bloggen. Oh wait. In elk geval: vijf random beelden van de afgelopen week, en vijf random dingen.

Processed with Rookie IMG_4984 IMG_5014 Processed with Rookie IMG_5027

1. Ik heb afgelopen week die ene film bekeken die ik per jaar gemiddeld bekijk. Het werd 12 years a slave, en ik hoop volgend jaar een iets minder wrede keuze te maken. Wel een goede film, anders, maar vrolijk wordt een mens daar toch ook niet van.

2. Twee jaar geleden dezen tijd was ik uitgerekend voor morgen. Ik heb er toen nog een dag of zes extra zwangerschap tegenaan gegooid, maar ik moet het onder ogen zien: mijn baby is bijna twee. Niet dat ik daar miserie mee heb. Twee staat hem wel.

3. Ik begin traag en lichtelijk in de spirit van het WK Voetbal te komen. Het kan twee richtingen uit: of de vlam schiet dra in de pan en ik ga er volledig in op met op café met vlaggen zwaaien en roepen en alles, of het kan me allemaal gestolen worden. Ik heb vandaag een pronostiek ingediend en geld ingezet, dus laat ons hopen op de vlam. Dat zou cool zijn.

4. Ik heb deze week ook het leesclubboek uitgelezen, op twee dagen tijd. Ik mag er nog niks over zeggen, anders heeft de leesclub geen nut, maar wel dit: Waarvan wij droomden, lees dat boek.

5. Ik heb deze week ook ontdekt dat rode bietjes in chocoladetaart overheerlijk zijn, met dank aan dat geweldige moestuinboek waarover ik het maar blijf hebben. Dorien heeft het recept hier al eens gepost. Als je dit weekend één ding bakt, doe jezelf dan een plezier en bak dat.

lilith houdt een picknick (en deelt een lekker sandwichrecept)

weightwatcherspicknick1

Een van de dingen die ik probeer af te leren is overplannen. Ik heb mezelf lang wijsgemaakt dat afspreken met vrienden moest betekenen dat ik een hele dag op overschot moest hebben om me uit de naad te koken, en aangezien tijd een goed is dat ik steeds minder heb betekende dat te vaak dat het er niet meer van kwam.

Het eeuwige samenleggen van agenda’s om elkaar nog eens te zien, ik was dat een beetje beu. En dus ben ik weer keihard aan het vallen voor het geïmproviseerde avondje dat begint met een sms ’s ochtends en eindigt met samen wijn drinken en een boterham eten omdat er niks geregeld is.

sandwich weight watchers

Serieus: een geïmproviseerde sandwich op een onverwachte avond is altijd honderd keer lekkerder dan een onbestaand vijfgangendiner omdat de agenda’s weer niet op elkaar afgestemd raakten.

Ik weet niet hoe het bij u zit, maar eten smaakt bij mij ook altijd beter als het buiten kan. Als er ook nog een dekentje en zon bij betrokken is ben ik helemaal mee. Toen de mensen van Weight Watchers me vroegen of ik zin had om aan het begin van dit zonnig lang weekend een picknickmand te ontvangen met een hoop nieuwe producten dacht ik dus: awel ja.

picknickmand weight watchers

In het mandje de producten die ik nog zo’n beetje ken uit de tijd dat ik zelf een Weight Watchers succesverhaal was (min 35 kilogram, toen. Die ik daarna weer bijkwam, waarop ik mijn maag uiteindelijk liet verkleinen. Maar als mensen me vragen wat voor mij het beste heeft gewerkt, dan verwijs ik nog altijd naar het systeem met de points, omdat het tracken bij mij het best marcheerde.) Door die producten moet je zelf niet meer uitrekenen, je leest op de verpakking dat een schelleke kaas 2 punten is en een vanillewafel ook. Dat kan al eens een gemak zijn.

Gisteren bleek het mooi weer, en dus strooide ik snel wat fijne mensen uit over een geruite deken, smeerde wat sandwiches volgens de recepten die in de mand zaten, en dat was het begin van een zeer aangename middag in de zon.

weightwatcherspicknick4 weightwatcherspicknick5

Mijn favoriete combinatie was de exotische sandwich met mango en verse koriander, maar de versie met avocado werd ook geweldig gesmaakt. Het herinnerde me eraan dat een mens het eigenlijk niet ver moet zoeken. En dat wat verse kruiden van een gewone boterham een geweldig lekkere boterham kunnen maken.

Recept voor een exotische sandwich

– 1 Weight Watchers sandwich
– 2 sneetjes Weight Watchers gevogelte vleesbrood
– 1 el Weight Watchers Andalouse saus
– 1 rijpe mango
– verse koriander
– een paar blaadjes jonge spinazie
– 1 rode ui
– 1 koffielepel sesamzaad

Halveer de sandwich en beleg de onderste helft met andalouse saus, enkele blaadjes jonge spinazie, 1 of 2 gevouwen sneetjes gevogelte vleesbrood, 1 plakje mango, enkele blaadjes verse koriander en enkele fijngesneden ringetjes rode ui, in deze volgorde. Rooster de sesamzaadjes lichtbruin in een koekenpan zonder boter of olie op matig vuur, 3-4 minuten. Bestrooi de sandwich met de geroosterde sesamzaadjes. Leg de bovenkant terug op de sandwich. En dat is’t. Lekkerlekker.
weightwatcherspicknick6Mensen moeten weer vaker samen komen zonder dat het perfect moet zijn, denk ik steeds vaker. We moeten de lat niet altijd te hoog willen leggen. We mogen onze kop niet zot laten maken door Komen Eten. Een kom soep en een brood is de max. Een paar stukken kaas en een glas wijn. Een croque monsieur of een sandwich. Als er maar gesprekken zijn, en leute. Geruite dekentjes zijn altijd meegenomen.