Status Sunday, week 16

statussunday_16_15

Bloggen blijft eeuwig zoeken. Dat is niet erg, ik vind dat zelfs tof. Twijfel doet de dingen schuiven, en schuiven betekent dat het in elk geval niet stilvalt. De raders in mijn hoofd gingen een tijd geleden weer aan het draaien tijdens een etentje met Evelien (die ooit een geweldige blog had maar nu niet meer. Never forget). Evelien, die de opmerking maakte dat ze vond dat ik de laatste tijd wel erg berekend blogde. Meer vanuit mijn hoofd dan vanuit mijn buik. Zoals zo vaak als Evelien de vinger op de wonde legt dacht ik “dju, ze heeft gelijk”.

Ik heb erover nagedacht, en zo gek is het ook allemaal niet. Niet alleen zijn mijn bezoekerscijfers de laatste jaren serieus gegroeid (wat ik de max vind), de lijn die ik ooit bewust trok tussen lilith en Kelly is compleet weg. Toen ik begon was die lijn duidelijk: mijn collega’s hadden geen idee dat ik blogde, mijn bazen al helemaal niet, ik zorgde ervoor dat niemand bij naam werd genoemd en dat er geen foto’s van mijn hoofd of stad op mijn blog kwamen. Maar de dingen zijn veranderd, zoals dat gaat. Ik word op erg regelmatige basis in het echt aangesproken over de dingen waarover ik blog. Ik probeer een evenwicht te vinden tussen eerlijk en authentiek zijn en mijn omgeving beschermen. In die omgeving gebeuren soms harde en pijnlijke dingen, dingen die mij raken, waarover ik vanalles zou kunnen schrijven, maar soms twijfel of ik een ander zijn verhalen wel op straat mag gooien.

Terwijl het natuurlijk ook mijn verhalen zijn. Soms is het nu eenmaal makkelijker om tien tips voor snelle slaatjes te posten dan een compleet ander verhaal over hoe vreemd het is om mijn schoonmama dezelfde morfinepleisters te zien plakken als ik zo vaak bij mijn eigen mama heb geplakt. Over wat dat met mij doet. Slaatjes zijn altijd simpeler, zeker als er mensen bij betrokken zijn die je na aan het hart liggen, maar ik snap Evelien. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ik wil zelf ook weer wat vaker random en vanuit mijn buik bloggen, in plaats van gepland en vanuit de vraag “wat willen ze lezen, die lezers van me?“.

En dus was ik op zoek naar een manier om mijn persoonlijk verhaal weer wat vaker te delen. Om niet te veel verloren te laten gaan, ook, van de random dingen des levens en de kleine verhalen die soms niet boeiend genoeg lijken voor een eigen post. Vijf beelden, vijf dingen was goed, want random. As we speak had ook wel iets. Maar wat ik eigenlijk nog leuker zou vinden is een wekelijkse post met de zaken die me bezig houden. Dingen die misschien ooit een eigen blogpost kunnen worden, als ik er de tijd voor heb, maar zo lang ik er de tijd niet voor heb best eens van ver belicht kunnen worden. En aangezien ik niet meer op Facebook en dergelijke zit, dacht ik: de statussen die ik had kunnen posten, met wat leuke beeldjes, bij voorkeur de zondag. We gaan proberen. Ik weet zelden waar ik uitkom met dit soort nieuwe rubrieken, maar aangezien we geen contract hebben getekend kunnen jullie jullie geld toch niet terug vragen. Ha! Dit had ik de afgelopen week kunnen posten, in random volgorde:

lilith deelde al bergen aan YNAB-kortingscodes uit, en plant een part deux.

Amai, ik vond heel dat YNAB-verhaal zelf wel interessant, maar dat jullie het zo boeiend vonden heeft mij aangenaam verrast. Ik kreeg heel veel mailtjes met aanvragen voor de kortingscodes (ik ben er bijna helemaal door, maar nog niet helemaal), en uit de reacties blijkt dat er zeker interesse is voor een post met meer uitleg. Komt in orde. Ik zal mijn best doen om alle vragen zo goed mogelijk te beantwoorden en een duidelijke uitleg bijeen te pennen, maar ga zeker al eens kijken op de site van YNAB. Daar staan filmpjes die het nog beter kunnen uitleggen dan ik kan, en voor de mensen die aangaven dat ze er geen snars van snappen: dat duurde bij mij een dag of vijf. Nu snap ik het perfect en snap ik niet dat ik het niet snapte. Even doorbijten dus, of wachten op mijn verhelderende blogpost die ik later deze week hoop te posten.

statussunday_16_15_2

lilith is een dolle cadeautjesverzamelaar.

Sinds Dexter er is heb ik zo goed als elk opvoedkundig principe dat ik op voorhand verkondigde over de haag gezwierd, maar wat cadeautjes betreft blijf ik streng: ik doe er alles aan om die zoveel mogelijk te beperken tot enkele vaste momenten op het jaar. Hoe verleidelijk het ook is om iets goedkoops mee te nemen uit de Zeeman omdat het in mijn gezicht lag te lachen, als ik er geen aanleiding voor heb dan probeer ik het op te sparen tot op cadeautjesfeestdagen en verjaardagen. Bijwerking: in aanloop naar die momenten begin ik als een waanzinnige te hoarden, omdat ik cadeautjes geven en bedenken wel geweldig fijn vind. Het leukste vind ik om een budget te bepalen (daaaaaarrrrrr gaat ze weerrrr) en daar de tweedehandssites mee af te schuimen zodat ik zoveel mogelijk bang for my buck krijg. In aanloop naar Dexter zijn derde verjaardag is het vanaf nu weer toegestaan, vind ik. #motherontheloose

statussunday_16_15_3

lilith wil ook een TBR shame-blogpost zoals die van Kathleen.

Kathleen van Verbeelding gaf in deze blogpost aan al eens inspiratie voor een post op deze blog te vinden, maar ze hoeft zich niet te generen: ik doe dat minstens even vaak bij het lezen van die van haar. Haar filmpje met het schaamtelijke aantal To Be Read-boeken in haar kast vond ik bijvoorbeeld helemaal de max, en Dexter ook. Ik zou bijna zin krijgen om zelf zo’n filmpje te maken, ware het niet dat ik mezelf niet zo goed aankan in bewegend beeld. Maar ik vind er wel iets op. Ik vind er altijd iets op.

Het spijt lilith van haar out of office.

Ik was een week met verlof en dacht dat ik mijn Out of Office had ingesteld. Toen kreeg ik plots mails met twee uitroeptekens van mensen die geen antwoord op een Zeer Dringende Mail hadden gekregen. Dat vond ik zo grof dat ik bijna “HEBT GE MIJN OUT OF OFFICE NIET GEKREGEN OF WUK?!” terugstuurde, tot ik aan Youri vroeg om eens te checken of die wel aanlag. Bleek dat je in Google kunt instellen dat je Out of Office aanligt van begin deze week tot eind maart 2015. Dat maakt geen sense. Dat zorgt er ook voor dat er geen out of office is. Mijn excuses aan iedereen die het nodig vond om me twee uitroeptekens te mailen. I HEAR YOU. Vanaf morgenochtend, dus. Dat van die spijt was maar om te lachen, trouwens.

statussunday_16_15_4

lilith zag net haar hotel voor Barcelona, en dacht ‘WTF?’.

Binnen enkele dagen heb ik het genoegen om op bloggerstrip naar Barcelona te vertrekken met Vueling. Ik weet nog niet wie de andere bloggers zijn, behalve Patricia van No Glitter No Glory, die ik ooit al eens heb ontmoet tijdens een blogworkshop. Maar ik heb dus wel al het hotel doorgekregen, en dat ziet er op zijn lichtst gezegd interessant uit. Een hotel van Vueling dus, helemaal uitgewerkt in luchthavenstijl. Check de gallery. I like, geloof ik! Wat me eraan doet denken dat ik snel eens moet checken hoeveel handbagage ik mee mag nemen, want na het schrijven van een artikel over minimalistisch reizen ben ik betikketakt om mijn ieniemienie koffer zodanig te Marie Kondoën dat ik als eerste aan de taxi’s sta. Ola Barcelona!

Fijne werkweek, allen. Yes we can!

Reacties

  1. Gwendoline

    je schoonmama Kelly, ik wou het je al een tijdje terug eens vragen – maar nu je van fb weg bent en ik je al een tijdje niet meer tegen ’t lijf liep in de AH – hoe is het met haar ?

  2. Oh man, betikketakt. Het lijkt eeuwen geleden dat ik dat woord nog gehoord en/of gebruikt heb. *vanaf morgen opnieuw integratie in de dagelijkse woordenschat*

  3. Haha, ik had deze vakantie net mijn handbagage voor Porto helemaal Kondostyle gepakt. It reallyyyyyy works! Zelfs met mijn 4 geshopte truien, 3 t-shirts, 2 tops én schoenen… moest ik verre van op mijn valiesje ploffen om het dicht te ritsen. Forever Kondo!

  4. Wauw, hoe leuk zou het zijn als ik je hier tegen het lijf zou lopen?
    Ik weet niet hoeveel tijd je zal hebben om zelf op uitstap te gaan, maar mag ik je, als tijdelijke local, wat tips meegeven? Het cafeetje Bicioci Bike Cafe in Gracia is supergezellig, met heerlijke sapjes, lekkere pizza’s, desserts om van te kwijlen en blijkbaar ook lekker koffie. En het restaurantje Taller de Tapas vlakbij Estacio de Franca is ook heerlijk, met veel keuze en voor weinig geld. Qua bezoek is Tibidabo zeker de moeite. Mits een kleine ommetoer geraak je daar voor een euro ipv 13€ vi de toeristenroute…
    Indien gewenst kan ik nog wel wat meer tips geven ;-)

  5. Awww… Daar moet ik toch wel een klein beetje van blozen en dat zo vroeg op de ochtend.
    En oeh! Podcasten! Dat is eigenlijk een filmpje, maar dan zonder beeld. En je hebt een aangename stem om naar de luisteren. Ik ben pro, maar ik ben dan natuurlijk ook wel geobsedeerd door podcasts. Lalala.

  6. Ik heb het “gemariekondood”, ik weet wat het betekent maar een onwetende zou mss toch wel eens zijn wenkbrauwen optrekken denk ik

  7. Ann

    Die foto van Dexter in het begin van je post was echt zo mooi.
    En wat je zegt van Evelien… Zo treffend. Ik kende haar niet en haar blog ook niet, maar na je bericht vorige week ben ik wel eens gaan kijken. Het doet toch iets met een mens. Ik zat met een dipje maar ben me daarna toch beginnen herpakken, want met wat voor onzin hield ik me in godsnaam allemaal bezig.

  8. Bekend, dat van die twee uitroeptekens. En jammer. Geduld is een schone deugd, liet ons vader mij vroeger wel eens schrijven. Fijn van die bloggertrip, veel plezier. Het hotel lijkt me inderdaad op z’n zachts gezegd: boeiend. Have fun, Barcelona is een top-stad!

  9. Ik vind het een tof blogidee je fbstatussen in een post, jammer dat ik dat niet heb bedacht maarzo gaat dat ;-). Ik sta helemaal achter je kadootjes idee, ik wil dat ook maar lukt niet, oeps

  10. Wat een geweldige foto aan het begin!!!
    Wat betreft TBR. Toen ik eens langs mijn boekenkast ging en zag in hoeveel boeken een boekenlegger zat, kwam het schaamrood ook op mijn wangen. Zal ik ooit eens leren eerst het ene af te maken (uit te lezen) voor ik aan het andere begin??? Helaas geldt dit niet alleen voor boeken…

  11. En dat het tof zal worden! Mijn vriend (u in een vorig leven beter bekend als Asfaltkonijn ;)) reist ook mee, en ik heb vernomen dat ook de bloggers van Yayzine erbij zullen zijn. Sinds mijn erasmus daar ben ik Barcelona expert/verslaafde, dus laat uw guidebooks maar thuis!

  12. drie dagen sinds ik je stukje het eerst las en ik was alle statussen vergeten, maar niet wat je zo terloops vermeldde en zo’n zware impact op jullie leven heeft. Veel woorden bestaan daar niet voor, dus hou ik het bij eentje. Courage

  13. Ik vind persoonlijke posts 100 keer leuker om te lezen dan beredeneerde. Persoonlijk heb ik niet echt behoefte aan de top 10 slaatjes in mijn feed, wel naar echte mensen met echte herkenbare uitdagingen, struggles, wensen, flaters, successen, … met wie ik kan meeleven. Maar ik begrijp en herken wel dat het zoeken naar evenwicht en het jezelf beschermen online.

    Sterkte voor je schoonmama ook!

  14. Zo moeilijk om een balans te vinden tussen al dan niet te persoonlijk worden. Ik worstel er vaak ook mee, wat resulteert in een week stilte. Dat terwijl ik wel wat te zeggen heb, maar dan denk ik, wie wilt dat nu lezen? Maar jij doet dat alleszins zeer goed, zo te zien ook aan de talrijke comments hierboven. :)

    Sterkte met je schoonmama, zulke dingen behoeven geen uitgebreide post om te weten wat voor een impact dat heeft op iemands leven.

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>