Maandelijks archief: september 2015

lilith deelt haar ochtendstond #boostyourpositivity

ontbijt_activia_1

De ene ochtend is de andere niet. Zo is de ochtend van voor je kinderen hebt gemaakt niet gelijk aan de ochtend van zodra die kinderen er zijn, om met een understatement te beginnen. En lopen de ochtenden waarop Youri Dexter naar school brengt voor mij ongeveer tachtig keer chiller dan die waarop ik zelf de hele ochtendspits in goede banen moet leiden.

Ik weet meestal op voorhand welke die ochtenden zijn, waarop ik warme koffie drink in plaats van lauwe omdat ik tijdens het drinken niet drie keer met iemand mee naar het toilet moest. Youri en ik maken tegenwoordig namelijk elke zondag een weekplanning, want dat soort dwangmatige flippo’s zijn wij. Dat duurt maar tien minuten, en is zoiets als “Ik moet donderdag op reportage, kun jij hem dan brengen? Wie doet de woensdagnamiddag deze week? Is er een dag waarop jij hem eens kunt ophalen? Zie je mij eigenlijk nog altijd graag?”, waarop dat zwart op wit (of eerder oranje op wit) in onze gesynchroniseerde iCal wordt gezet, in de hoop dat die planning ook echt gevolgd kan worden als de week zich op gang bolt. Oranje op wit is ook bij ons geen garantie op succes, maar we doen ons best, en meer kunt ge niet doen.

ontbijt_activia_5

Los van het of moeder of vader is die Dexter naar school brengt zijn dit de ingrediënten van een gemiddelde ochtend in de crib:

een humeurige kleuter. Niet altijd, hangt wat af van de fase waarin we ons bevinden in de kleuterale ontwikkeling, maar onze ochtenden vullen zich de laatste weken toch gemakkelijk met een vorm van hysterie waarvan ik het bestaan niet eens kon vermoeden voor ik moeder werd. Vaak heeft dit te maken met Dexter moeten wekken voor hij helemaal uitgeslapen is, terwijl het net zo goed kan dat hij ons zelf heeft gewekt voor wij helemaal uitgeslapen waren en het ook van dat is. Het is elke ochtend weer een boeddhistische oefening in kalm blijven en niet mee beginnen roepen, zeker als de onredelijkheid hoogtij viert en de onderwerpen variëren van “ik wil wel/niet dat jij mijn boterhammen in twee/zes/achttien stukken snijdt”, “ik wil dat jij mijn boterhammen weer aan elkaar plakt”, “jij mag niet naast mij zitten” tot “de moddervis wil mij opeten en ik wil dat niet en daarom wil ik niet eten”. Adem in, adem uit.

ontbijt_activia_3

– een te vullen snackdoos: aangezien Dexter warm eet op school hoef ik geen boterhammen te smeren, maar ik zorg wel voor een tienuurtje en iets voor in de namiddag. Voor de voormiddag is dat doorgaans fruit, in de namiddag een droge koek of een kaasje met kerstomaatjes of als ik helemaal goed bezig ben een vers stuk bananencake van de mama. Soms heb ik er veel zin in en voel ik me een bijzonder geslaagde doosjesmoeder, soms duw ik moe en humeurig een banaan in zijn boekentas en kan het me allemaal een beetje gestolen worden.

ontbijt_activia_4

een ontbijtmand: sinds de komst van de ontbijtmand enkele maanden geleden winnen we elke ochtend een paar minuten met het uitzoeken en naar de tafel brengen van ons beleg, en volgens mij tellen die aan het einde van de dag dubbel. Ik probeer al eens mijn inner Pascale Naessens te channelen en te kiezen voor een kom fruit met kokosroom en een yoghurt, maar Dexter en Youri houden het meestal  bij brood met choco of chocoladehagelslag met schildjes van Mega Mindy of ontbijtgranen. Ik kies mijn gevechten, en als die rond zeven uur ’s morgens moeten plaatsvinden ben ik net iets flexibeler wat het spijzen van de schatkisten van Gert Verhulst en Hans Bourlon betreft.

ontbijt_activia_2

– koffie: ja, ik ben zwanger, en neen, ik overdrijf niet, maar ik heb wel elke morgen mijn tas koffie nodig. Bij voorkeur in mijn blauwe kop van de Hema, en op het gemak. Dat laatste lukt soms alleen als ik hem drink nadat ik Dexter naar school heb gebracht, maar daar heb ik eigenlijk zelden het geduld voor. Jullie zien: the struggle is real, ook in de crib.

ontbijt_activia_6

een zucht van opluchting: als alles goed is verlopen en opgeruimd is en ik eindelijk aan mijn werkdag kan beginnen met de gedachte dat niemand met maar één schoen naar school is gestuurd. Het zou vast allemaal nog makkelijker lopen als ik me ’s avonds zou voorbereiden en kleren zou klaarleggen en fruit zou snijden, maar ’s avonds wil ik meestal alleen boeken lezen en boeken lezen. Valt uiteindelijk eigenlijk toch wel mee, op de schaal van organisatorische flippo.

Hoe verlopen jullie ochtenden? Volgens een vast stramien, of regeert de chaos? Links delen mag!

Deze blogpost schreef ik naar aanleiding van #boostyourpositivity van Activia. Meedoen mag en wordt zelfs toegejuicht! Registreer je even op deze website, dan kunnen we komen meelezen.

lilith trapt de nieuwe #boostyourpositivity campagne af

IMG_1684Al voor de vorige campagne van Activia ten einde liep kregen ambassadrices Lies en ikzelf regelmatig de vraag of er pretty please een vervolg kwam. Fijn nieuws: dat vervolg start zelfs vandaag. Deze keer gaan we eerder met thema’s werken dan met concrete opdrachten, zodat iedereen vrij is om zich te laten inspireren op een manier die bij hem of haar past. Of dat nu door het schrijven van een blogpost, het meedoen met een Instagramchallenge of iets anders is, maakt niet uit. Er is weer een site waarop alles wordt verzameld, omdat we weten dat het doorklikken en andere blogs leren kennen de helft van de fun was, vorige keer.

Ik had het geluk dat ik deze nieuwe reeks mocht aftrappen met een van mijn favoriete thema’s, namelijk: het ontbijt. Al helemaal omdat daar een geweldige brunch aan te pas kwam op een toplocatie in de Vlaamse Ardennen. Met de boodschap: nodig eens drie vriendinnen uit voor wat me-time op zaterdagochtend. Het was maar een woord!

Jammer voor mijn vriendinnen, maar ik gooide het over een andere boeg. Door drie blogsters uit te nodigen die ik al heel lang volg, maar nooit eerder IRL zag. Ze konden ook nog eens alle drie, en dus had ik de ongelooflijke chance om samen met Soetmin, Kelly en Josefien de voetjes onder een Pinterestwaardige tafel te kunnen schuiven op een zonovergoten ochtend, die ons allen deed verzuchten dat we precies op vakantie waren in de Provence. Als ik de foto’s, die nog maar enkele weken geleden genomen zijn, en het bijhorende filmpje nu zie, dan lijkt het een beetje een andere wereld. Al kan het doordat ik heel het weekend in rainy Krakau heb doorgebracht, in plaats van in deze Belgische nazomer.

IMG_1686

IMG_1691IMG_1713Ik kan hier alleen maar met een geweldig gevoel van heimwee op terugkijken, eigenlijk. En in bewegend beeld is het precies nog meer Pinterest.

De komende week zal het hier dus draaien rond ontbijt en ochtendrituelen, en dat thema mogen jullie gerust overnemen ter inspiratie op jullie eigen kanalen. In de volgende weken gaan ook Lies, Alidz en Emilie meedoen en thema’s lanceren.

Heb je zin om tips te delen, of je beklag te doen over hoe druk je ochtendspits is (I hear you, sister!) of heb je een leuk ontbijtrecept? Deel het, en schrijf je in via de site zodat we massaal kunnen komen doorklikken. Er zijn deze week twee ook twee Instagramchallenges: #showyourmorning en #mybedhead, waaraan je zoveel mag deelnemen als je wilt. Hang er meteen ook de #boostyourpositivity hashtag aan vast, en dan kan iedereen komen kijken hoe jouw ochtenden eruit zien.

IMG_2757 IMG_2759

Oh, en nog leuk nieuws: iemand anders maakt ook kans op een net zo zalige lunch als wij hadden, via boostyourpositivity.be. En mocht dat niet lukken, dan komen er de volgende weken nog een pak meer leuke activiteiten en thema’s aan waarmee jullie zeker weg gaan kunnen.

Zin om mee te doen? Schrijf dan deze week rond het thema “Ochtenden kunnen behoorlijk druk zijn. Hoe zien die van jou eruit en hoe slaag je erin om ze goed te doorspartelen?”. Registreren kan weer hier.

We zijn dus weer vertrokken, en ik heb er geweldig veel zin in! Ik hoop jullie ook! :)

Dexter en de sterretjes

Processed with VSCOcam with b1 preset

Mama, weet je, B. heeft een oma die nog geen sterretje geworden is“, klinkt het van achter mij in de auto. Ik voel mijn maag even samenkrimpen maar zeg gewoon “Ja?“. “Ja, en hij vindt die superlief omdat die nog niet dood is. Waarom zijn al mijn oma’s eigenlijk al dood?“.

Het is niet de eerste keer de laatste weken, en zeker ook niet de laatste, dat Dexter over de oma’s begint. Soms gebeurt het in bad, soms aan de ontbijttafel. En elke keer word ik tegelijk op snelheid gepakt door mijn samenkrimpende maag, en ben ik blij dat we het er even over kunnen hebben. Youri en ik waren het er van in het begin over eens dat oma een onderwerp is waar altijd tijd voor is. Volgens mij vond die afspraak plaats toen de begrafenisondernemer net was weggereden uit het huis waar oma was gestorven en Dexter heel luid “MAAR WAAR IS OMA NU NAARTOE?” riep toen hij zag dat haar plek in het bed in de woonkamer plots leeg was. Er waren op dat moment een hoop andere dingen te regelen, maar wij hebben toen een blik uitgewisseld en eerst een half uur met Dexter buiten gezeten in het gras. En gepraat over oma, op zijn niveau, en over wat er gebeurd was. Hij had daar deugd van, en wij ook.

Toen zijn juf me na de begrafenis vroeg of ik het fijn zou vinden dat er soms eens over oma werd gepraat, eventueel met een boekje, zei ik dan ook ja. Graag zelfs, maar alleen als hij er zelf naar vraagt. Ook dat was voor ons een keuze: Dexter is nog klein, en hoeft wat ons betreft niet per se deelgenoot gemaakt te worden van hoe wij het afscheid meemaken, en wat wij daaraan vasthangen van emoties die zijn petje soms nog ver teboven gaan. De vragen die Dexter stelt lijken niet voort te komen uit verdriet, maar uit oprechte interesse. Waarom vliegt Planes zo snel? Waarom hebben de eendjes in Plopsaland wielen? Wanneer gaat de oma van B. dood? Hebben ze een kapper in de hemel? Sterretjes hebben toch geen haar?

Soms is het hard, zoals op momenten dat we met de familie samenkomen om iets te eten en Dexter plots meldt dat hij wil dat oma nu naar beneden komt. Als in: uit de hemel. Omdat hij liever zou willen dat ze er weer bij is. Dan probeer ik altijd aan te geven dat ik dat snap, dat hij dat wil, en dat ik dat ook graag zou willen, en opa en papa ook. Maar dat wat je wilt soms niet kan. En meer heeft hij op dit moment vaak niet nodig. Twee seconden later vraagt hij zich al weer af waarom mayonaise wit is en ketchup niet. En ik met hem, terwijl ik de knoop in mijn maag stiekem weer probeer te ontwarren, zodat er nog plaats is voor frietjes.

lilith geeft het multitasken op

multitasking

Er was een tijd waarin ik bijzonder trots was op mijn talent voor multitasking. Het zal vast wel een overblijfsel uit het katholicisme van de jaren vijftig zijn dat via mijn opvoeding tot in het diepste van mijn vezels is gesijpeld. Niet klagen, niet zagen, stille voort doen en liefst zevenendertig bordjes tegelijk draaiende houden terwijl ge ondertussen met uw rechterhand in een pan staat te roeren met een geruite ovenschort rond uw middel.

In elk geval: ik vond dat ik dat goed kon, van alles door elkaar. Als freelancer leek me dat ook een van mijn belangrijkste troeven: columns voor blad 1 moeten immers vaak op dezelfde dag ingediend worden als grote reportages voor blad 2, terwijl er diezelfde dag vaak ook twee telefonische interviews, acht hoogdringende mails en een vergadering op de planning staan. Ik vond dat de max, hoe ik al die zottigheden toch altijd allemaal onder controle wist te houden. Al die bordjes, en ik maar draaien, en ondertussen mijn notificaties van Instagram checken en mijn Facebooklikes bijhouden en er nog een blogpostje tegenaan gooien ook. En ’s avonds weer sporten en boeken lezen en vers eten klaarmaken. Die Kelly, zie ze gaan, zeg!

Spoiler alert: dat blijft dus niet duren. Toch geen jaren aan een stuk. Bij mij resulteert het om de zoveel maanden in een aangekondigde crash, compleet met huilbuien en rillingen en stramme spieren en een hoofd dat zo volgepropt is dat het van het minste hobbeltje in de weg in de stress schiet. Na zo’n crash prevel ik altijd wel tegen iemand dat het anders moet en zal, maar ik zie mezelf daarna steeds weer in dezelfde vallen lopen.

Zeker sinds mijn werkdagen veel minder uren bevatten omdat ik een schoolpoortmoeder ben geworden gaat het mis: ik heb immers niet bepaald gesnoeid in mijn opdrachten, en moet dus nog meer in een nog kortere tijdspanne geduwd krijgen. Gevolg: nog meer tasken, nog meer manieren om mezelf op te rekken tot ik het gevoel heb niks meer goed te doen. Noch mijn werk, noch mijn moederschap. En dan heb ik het nog niet gehad over de schoolvakanties, waarin ik denk dat ik én voor Dexter kan zorgen én kan blijven werken, en een van die vreselijk gestresseerde moeders word die werk gedaan probeert te krijgen in de binnenspeeltuin. Sweet lord, eigenlijk. Ge kunt ermee lachen maar het is niet eens echt grappig.

De afgelopen (zeer drukke) weken kwam ik steeds weer blogposts en artikels tegen die gevoelige snaren raakten. Als knipperlichtjes die me misschien wel de weg naar het grote licht willen wijzen. Posts van mensen die krak dezelfde dingen proberen te doen als ik, en ineens doorkrijgen dat dat echt niet de manier is. Eén ding met een keer, dat zou het misschien wel eens kunnen zijn. En dus ben ik al een paar dagen aan het proberen om dingen te doen die ik eigenlijk al heel lang niet meer deed: een artikel uitlezen als ik eraan begin, in plaats van zeven keer te stoppen om te kijken welke mail er binnen is gekomen, wie me een whatsapp heeft gestuurd of op mijn Instagramfoto heeft gereageerd. Een app als Freedom gebruiken om mijn zielige zelf van het internet af te sluiten tot mijn artikel echt helemaal klaar is. Tijd nemen om te eten, in plaats van snelsnel iets binnen te slokken achter mijn computer. Beseffen dat ik mezelf en mijn gezin geen plezier doe met mijn huidige werkschema, en eens goed kijken hoeveel uren ik echt heb op een week, en wat ik daar echt in kan doen in plaats van wat ik daarin zou willen doen. Conclusies trekken. Blokken tijd uitzetten waarin ik exclusief aan één bepaalde opdracht werk, in plaats van aan vijf door elkaar. En ook nog eens blokken inplannen voor dingen die mij energie geven, zoals bloggen, en koken, en sporten, en andere dingen die er de laatste tijd een beetje bij inschoten. Schrap een beetje.

Onwaarschijnlijk om te beseffen hoe hard ik het verleerd ben om me op één ding te concentreren, trouwens. Er is nog zeer veel werk aan, maar ik begin steeds meer te denken dat het de snelste weg richting verlossing is.

Hebben jullie dit ook? Is het iets waar jullie bewust aan proberen te werken? Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen en manieren om meer te focussen. Reacties welkom hieronder!

5 beelden, 5 dingen (en een Playmobil giveaway!)

IMG_1790 IMG_1873 IMG_0740IMG_2030 IMG_2174

1. Hoe hard ik ook heb genoten van de zomervakantie, toch keek ik stiekem uit naar september. Er zal meer structuur zijn, dacht ik, en vooral: ik zal weer wat meer tijd hebben om te werken, en andere dingen gedaan te krijgen. Haha. In realiteit is het toch weer rushen als een halve zottin om op tijd aan de schoolpoort te staan en in de weinige uren die een dag soms lijkt te tellen genoeg vinkjes te kunnen zetten om toch als een tevreden werkmens mijn oor op mijn hoofdkussen te leggen. Het helpt niet dat ik weet dat er binnen een paar maanden weer een periode van zwangerschapsverlof aankomt, en dat als zelfstandige met een prijskaartje komt. Het is keihard een evenwicht zoeken tussen op tijd rust nemen en nu zo hard mogelijk werken om de zwakke maanden te kunnen overbruggen, en dat gegeven geeft zorgt soms voor gensters in mijn hoofd.

2. Ook bij Dexter is het weer wennen. Het naar school gaan zelf gaat goed, hij zit comfortabel in zijn vel en dat is een plezier om te zien. Alleen krijg ik ’s avonds vaak een instortend kindje mee naar huis dat onderweg naar de auto al zijn vermoeidheid op mij uitwerkt, en over alles klaagt en zaagt. Tel daar een moeder bij die vaak nog vijftien mails te beantwoorden heeft en het vonkt hier nogal eens, en niet alleen in mijn hoofd. We zijn allebei een beetje moe, en dat is niet altijd de meest chillaxe combinatie.

3. Gelukkig vallen er soms leutige dingen uit de lucht. Zoals een doos van Playmobil met Dexter zijn favoriete auto van het moment in. EEN PORSCHE MAAT, MET LICHTJES! Youri en zijn autominnende vader waren behoorlijk enthousiast, en dus ik ook, zeker omdat ik er een mag weggeven. Het enige dat je hoeft te doen om kans te maken is mij in de reacties vertellen wat jij dit jaar graag zou krijgen van de sint, en dat kan tot donderdag om 12 uur sharp. Vrijdagochtend post ik de random getrokken winnaar op mijn Facebookpagina. Good luck!

4. Exact vijf jaar geleden trad ik vandaag in het huwelijk met de man van mijn leven in een vleeskleurige wedding chapel in Las Vegas, Nevada. Los van het feit dat ik niet kan geloven dat we weer vijf jaar verder zijn ben ik daar wel nog altijd zeer content van. En zo strak dat ik toen was, maat, in mijn gegastricbypaste lichaam dat nog geen kind had gedragen. Go lilith van vijf jaar geleden, fwietfwiet! En proficiat, man van mijn leven! You know who you are. ;)

5. Qua zwangerschapsgoestjes is het zotste dat ik al heb gedaan vanmiddag aardappelen staan schillen en bloemkool staan koken terwijl ik daar geen tijd voor heb omdat IK BLOEMKOOL MET WITTE SAUS MOEST EN ZOU HEBBEN. Niet het beste zwangerschapsverhaal ooit, ik geef het toe, maar ik heb dat dus echt niet, van die wilde verhalen waarbij ik de man van mijn leven om vier uur ’s ochtends uit bed haal om naar de nachtwinkel om zure matten te rijden. Volgens mij zou ik daar bij hem niet mee moeten afkomen ook niet.  Ben ik te soft, dames? Ik heb de vorige keer namelijk ook al geen geboortejuweel geëist. :/

Dexter spreekt XIV

Processed with VSCOcam with f2 preset

Ondertussen is Dexter tot onze grote vreugde en opluchting goed gestart in de eerste kleuterklas. Als in popelen om naar zijn vriendjes te mogen, pruttelen als er in het weekend geen school is, en enthousiast vertellen over kindjes die hij vorig schooljaar niet zo leuk vond maar nu “wel heel flink geworden zijn, hoor”. Alles gaat dus goed, en dat lijkt zijn taalvaardigheid alleen maar te bevorderen. Een overzicht van mijn favoriete uitspraken van de afgelopen tijd.

  • Is onze baby hier al?“. Op fluistertoon als we ’s morgens de trap afdalen, alsof de baby een soort Sinterklaas is.
  • Ik wil dat onze baby een van de opvang is maar ik weet wel nog niet welke“.
  • Zit die baby daar misschien? Ik denk het“. Dexter wijst naar mijn borsten in het kleedhokje van het zwembad.
  • Ik wil liever een broer. Twee jongens is toch veel leuker?“. We weten het trouwens nog niet, maar iemand heeft een duidelijke voorkeur.
  • Ik ruik hier papa“. Tijdens een wandeling door de stad.
  • Goed op het werken he mama!“. Dexter vertrekt naar school.
  • Ik heb hier beirekoud“.
  • Ei! Ik heb toch voeten?“. Youri wilde Dexter de trap op dragen.
  • Maar pakt dan toch die groenen.”. Dexter heeft onze grijze plooibak voor de supermarkt kapot gemaakt maar heeft gelukkig al een oplossing.
  • Ga je dan gelukkig terugkomen?“. Ik heb net gezegd dat ik ga vertrekken naar de leesclub.
  • Ik ga met mijn knieten op de poef zitten“.
  • Ik ga het dan twee keer zeggen he autoband“. Dexter praat tegen zijn speelgoed.
  • Mo seg, hoeveel moekik da niet zeggen?“. Hij heeft één keer gevraagd of hij zijn tuutje mag.
  • Papa, als je voetbalt moet je veel vallen he?“.
  • Je mag niet kriebelkrabbel als je tekent he mama?“. Dat hebben de meisjes in de opvang volgens hem gezegd.
  • Ik heb een idee! Niemand heeft een naam!“.
  • Maar ik heb wel tijd, hoor“. Ik zei dat we naar de zee zouden gaan als er tijd over was.
  • Mama, ik heb een cadeautje voor jou“. *overhandigt me een Bliksem McQueen* Ik: “Amai, Bliksem McQueen, dankuwel!“. Dexter: “Je moet dat niet zeggen, je moet zeggen: “Wow, da’s cool!“.
  • Het is graag gedaan“. Op mijn “veel plezier op school vandaag“.

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

Zweten en weten met #teamdecathlon

IMG_0016

Er lag al een tijdje een pakje naar mij te grijnzen vanuit de kleerkast. Een pakje dat ik ontving toen ik net had ontdekt dat ik zwanger was, waardoor ik het weer wegmoffelde vanboven in de kast. Om het even later toch maar weer boven te halen. Een pakje van de mensen van Decathlon, met funky sportkledij, voor mij. Voor ik wist dat ik zwanger was had ik immers laten vallen dat ik weer wilde beginnen sporten, en toen ik zwanger bleek had ik direct een excuus om dat voornemen weer voor me uit te schuiven. Tegelijk wist ik twee dingen: ik zou er zo veel deugd van hebben, nog veel meer voor mijn druk hoofd dan voor mijn lichaam dat toch al weer aan het grote uitzetten is begonnen. En twee: er is net een nieuwe fitnessvestiging van een gekende keten geopend in Ieper, op een onwaarschijnlijk coole locatie, met name een kerk. Vorige week vielen de puzzelstukken in elkaar, en ik ging overstag richting huis van de heer.

IMG_0014

Ik bleek mezelf en mijn licht glooiende bump nog in mijn flashy (en gelukkig elastisch) ensemble te krijgen, wat een meevaller was. En ook de rest beviel. Enkele maanden geleden was ik al een beetje opnieuw gestart, in een andere, minder fenomenale zaal, in een andere, minder fenomenale outfit. En ik genoot er toen wel van, omdat ik een nieuwe invulling had bedacht voor de uren waarop ik sta te sterven op crosstrainers en loopbanden: inspirerende podcasts beluisteren. Ideaal, zo blijkt, want ik word niet alleen sportiever maar ook slimmer. Muscle and brains, jongen. En momenten van zware bezinning.

IMG_0017

In elk geval: ook vorige week genoot ik van mijn gestolen momenten in de fitness, en ik heb al weer twee blokjes in mijn agenda staan voor deze week.

Omdat fitness en podcasts beluisteren een combinatie is die ik iedereen ten zeerste kan aanraden heb ik wat tips voor goed materiaal.

Dit zijn mijn favoriete podcasts van het moment:

Death, Sex & Money:
over alle dingen waaraan we veel denken, maar waar we weinig over praten. Ik vind deze podcast geweldig, omdat mensen erin komen vertellen over hun erg publieke split als celebrity, of over hun burnout omdat ze als enige begrafenisondernemer in een klein dorp constant kennissen moeten begraven. Love love.

Startup:
een gast die niks kent van bedrijven opstarten start een bedrijf op, en maakt er een podcast over. BOEIEND. (ik zit aan seizoen 1)

Organize Mindfully:
soms een beetje op het randje van wollig en überwollig, maar deze interviews met Amerikaanse organisatieexperts (het is een job) zetten me wel altijd aan tot het opruimen van de crib. En lord knows dat dat echt geen kwaad kan.

Serial:
het duurde even voor ik er klaar voor was, maar plots was ik het en was ik helemaal verkocht. Over een moordzaak in Baltimore. Check het uit. ALS JE DURFT. (ik heb geen idee waarom dat erachter moest, maar deleten is ook maar zwak)

All The Books:
een podcast van de mensen van Book Riot over nieuwe boekreleases. Zorgt altijd voor heel wat nieuwe boeken op mijn “to read” lijst van Goodreads. Tof en enthousiast! (niet dat ik nog tijd heb om te lezen nu ik constant naar podcasts loop te luisteren, maar dat, vrienden, is een ander verhaal)

– The Longest Shortest Time:
een podcast over ouderschap in al zijn gedaantes, maar dan boeiend en inspirerend. De laatste gaat bijvoorbeeld over kinderen die vragen hebben over de dood, en staat hoog op mijn “to listen”-lijst.

Getting Things Done:
van guided mindsweeps tot interviews met David Allen zelf en mensen die het systeem gebruiken, ik vind deze podcasts altijd weer de moeite.

Radiolab:
waarover ik het al had in mei, toen ik nog een bleu was. Nog steeds wonderbaarlijk goed, in a million ways.

Merci Decathlon voor het pakje en de stamp onder mijn gat, als ik deze zwangerschap weer 18 kilogram bijkom zal het alvast niet aan jullie liggen.

lilith laat het los

Processed with VSCOcam with c1 preset

Dexter loslaten, ik heb dat moeten leren. Wat zeg ik? Ik ben dat nog steeds aan het leren. Bij de onthaalmoeder en de crèche had hij het- in het verlengde van zijn zware eerste maanden- erg lastig. En ik dus ook. Ik herinner me de dagen waarop ik wist dat ik zoals elke avond te horen zou krijgen dat hij weer zo veel had gehuild als stress stress en nog eens stress. Ik moest werken, maar heb hem ook een paar periodes bij mij thuis gehouden omdat ik die constante stress er echt te veel aan vond. En ik deed wat ik kon, maar in mijn hoofd was het nooit genoeg. Een ongelukkig kind is een ongelukkige moeder, dat heb ik in die eerste twee jaar met scha en schande geleerd.

En toen ging hij naar school. Ook dat was in het begin lang niet simpel, al ging het stukken beter dan ik had gevreesd, dankzij een hele lieve en geduldige juf en stapje per stapje. En toch was mijn stress zelden weg. Knopen in mijn maag bij het afzetten, omdat ik zijn lip zag trillen en de instorting zag naderen. Me heel de dag afvragen of hij het echt wel fijn vond en fulltime naar de klas gaan niet te zwaar was voor zo’n klein boontje van twee jaar en half. Zorgen dat ik zeker om half vier in de gang van de school stond, ook al betekende dat veel te korte werkdagen voor veel te veel werk. Heel vaak denken: zou hij niet beter gewoon nog even bij mij thuis blijven? Wetende dat ik de dingen alleen op de lange baan schoof, en dat het ook gewoon niet haalbaar was. Ook: dat ik er niet meteen gelukkig van zou worden, en hij vast ook niet.

En toen moest hij naar de vakantieopvang, en brak mijn hart daar al in april voor. Ocharme dacht ik, dat Dextertje. En ook toen vond ik het loslaten niet makkelijk, want hij kende daar niemand en mannekes toch, maar ik deed het, en ik beet op mijn tanden, en ik zag hem week na week openbloeien en aan zelfvertrouwen winnen. En aan het einde van de grote vakantie dacht ik: ik heb hem er helemaal niet mee gestraft, ik heb hem juist een cadeau gedaan. Hij had er deugd van, en ik ook.

IMG_1487

En ik weet dat dat met het nieuwe schooljaar net zo is. Ook al was het vanmorgen weer een beetje van nul beginnen qua overdondering, en moesten er zevenendertig knuffels en zoentjes aan te pas komen voor hij me los wilde laten. Hij heeft niet geweend. Ik heb niet geweend. En ik besefte deze namiddag plots dat ik al een hele dag zat te werken zonder noemenswaardige Dexterstress. We zijn het aan het leren, geloof ik. Volgende stap: naar de naschoolse opvang, een paar dagen per week.

Ik kan het, ik weet het. Al bestaat de kans dat ik en mijn zeer makkelijk bloedend moederhart dat volgende week al weer vergeten zijn.

Hoe was het bij jullie kleine schoolgangers, vandaag? En herkennen jullie het gevoel van telkens wat meer moeten loslaten, stress of geen stress?