Maandelijks archief: mei 2017

lilith en de bullet journal handleiding

bulletjournalhandleidingEerst en vooral: het lag niet in mijn bedoeling om plots te verdwijnen achter een muur van stilte. Ik weet nog altijd zelf niet goed waaraan het ligt. Mijn schrijfdrempel lijkt verhoogd. Elk idee wordt zo vaak omgedraaid dat het uiteindelijk niet wordt geschreven. Waarom? Geen idee. Misschien heb ik wat veel geschreven. Misschien is het tijd voor iets nieuws. Misschien weet ik niet goed meer waar ik heen wil met deze blog, die ondertussen al dertien jaar bestaat en al veel heeft zien passeren.

Het gebeurt, mijn blog zal een soort midlifecrisis hebben.
Mijn blog of ikzelf.
Ik laat het.
Het komt goed.
De laatste dagen ga ik veel wandelen, en dan borrelen er soms wat ideeën op. Ook voor deze blog. Dat is een goed teken, maar ik wil niet overhaasten om hier snel snel toch iets op te kunnen zetten. Ik heb tijd, ik hoop jullie ook nog een beetje.

In tussentijd heb ik nog iets voor jullie.
Een volledig boek!
Een handleiding, eigenlijk, maar wel een van maar liefst 127 pagina’s.

Het zit zo: ik was al een tijdje aan het bullet journalen. Ik was er enthousiast over, dus schreef ik er in januari een stuk over voor De Standaard Magazine.

bulletjournalhandleiding2

Op dat moment was ik zelf al zo’n lange tijd aan en af aan het bullet journallen dat ik dacht dat ik er een beetje laat mee kwam aanzetten. Boy, was I wrong. Ik kreeg zo ongelooflijk veel reacties op dat stuk. En een tijdje later ook nog een mail, van de fijne mensen van Horizon Uitgevers. Zij waren zo geboeid door het productiviteitssysteem dat ze niet snapten dat er naast de site van bedenker Ryder Carroll (met het filmpje dat het systeem uitlegt) nog geen handleiding bleek te bestaan. Ik bedacht me dat ik zo’n handleiding had gekocht als die er in de eerste soms verwarrende weken dat ik ermee aan de slag ging was geweest, maar hem misschien nog liever zelf zou schrijven. Met de dingen die ik ondertussen heb geleerd, en wat voor mij werkt en vooral: wat niet werkt. En zo geschiedde.

bulletjournalhandleiding3

Het werd een boeiende samenwerking met Emma Thyssen, wat grappig is want Dexter draagt kleren met haar tekeningen op en leest boeken met haar tekeningen in, wat betekende dat ik best een beetje starstruck was toen ik op een dag in haar geweldige loft met konijn in Antwerpen stond.

Ondertussen is Bullet Journal – De handleiding al keihard in productie, klaar om midden juni in de boekhandel te liggen. En er is ook nog een bullet journal om zelf in te vullen naar believen, al dan niet aan de hand van de tips in het boek. Want dat is het leuke: je doet ermee wat je wil, en zet het systeem maar liefst zo goed mogelijk naar je hand. Dat heb ik destijds ook gedaan, en het resultaat is een geweldig minimalistisch, sober, maar voor mij extreem goed werkend systeem dat me elke dag rustiger, georganiseerder en efficiënter maakt. Rust in dat hoofd, hoeveel geld is dat waard? En dat allemaal met zo’n stom schriftje.

IMG_6564 IMG_6621 IMG_6615

Ik merk dat heel veel mensen zitten te popelen om het boekje te kopen en er ook eens werk van te maken, wat de max is, en het kan weer gesigneerd, ik zet binnenkort de bestelpagina online.

In mijn volgende post vertel ik wat meer over het boek en wat je ervan kunt verwachten.
En over de ene workshop die ik plan te geven, en waar ik dat ga doen.
Zet u maar al gereed.

Ik krijg regelmatig de vraag welke bullet journals ik zelf gebruik: de Leuchtturm 1917, dotted, A5. Wegens dik papier dat niet doordrukt, handig formaat en dots.

lilith kiest haar vergelijkingen zelf

IMG_0960Ik rij ondertussen vier jaar wettig met de auto. Stel u daar niet te veel bij voor. Ik rij voornamelijk rond in groot-Ieper. Elke weekdag, af en toe in het weekend. Boodschappen doen, Dexter naar school of ergens anders brengen, mijn vader bezoeken, dat soort glamoureuze toestandjes. Als ik mezelf zou vergelijken met de duizenden mensen die ik ken, die zonder verpinken naar Brussel en Parijs rijden en met de vingers in de neus parallel parkeren op de Périférique, dan ben ik de grootste sukkelaar die ooit achter een stuur is gekropen.

Gelukkig doe ik dat niet meer.
Ik vergelijk nog wel, maar als ik het doe, dan probeer ik te focussen op mezelf.
Ik vergelijk met de chauffeur die ik vijf jaar geleden was, en die van twee jaar geleden, en een jaar. Als ik me met haar vergelijk, dan kan ik alleen maar blinken in mijn vel.

Aja. Ik laat nooit nog slaap als ik weet dat ik de dag erna moet rijden. Ik rij niet meer verkrampt zoals in het begin, maar vind het vaak zelfs zeer fijn om in het zonnetje ergens naartoe te rijden met de radio aan. Als ik mezelf vergelijk met de Kelly van vijf jaar geleden, die bijna moest overgeven bij de gedachte dat ze ooit zou moeten rijden met een auto waar haar kind inzat, dan denk ik: dikke vette chapeau.

Daar moest ik vandaag aan denken toen ik het verslag van Sofinesse haar Dwars door Brugge las. Ik snap het, ik zou ook niet graag het gevoel hebben dat ik de laatste ben. Tegelijk kun je maar beter goed kiezen met wie je vergelijkt, en haal je het meeste contentement uit de vergelijking die je het meeste eer aandoet. In Sofie haar geval: met zichzelf van een jaar geleden, of toch minstens met iedereen die in de zetel is blijven zitten, of nooit 15 kilometer zou aandurven, zoals ik.

Jammer dat het al maandag is, of het was er eentje voor Cherokee Friday.

lilith speelt de mins game (als een baas)

IMG_7316“Hebben wij die ananassnijder echt nog nodig?”.
“En die kleine confituurpotjes? Gebruiken wij ooit kleine confituurpotjes?”.
“Ben jij van plan om die schoenen die ik je het laatst heb zien dragen in 2004 nog aan te doen?”.
“Waarom heb jij in godsnaam een tennisraket in je auto liggen?”.

De afgelopen weken hadden wij bijzonder boeiende gesprekken in de crib. Dat zit zo: ik verhuis niet graag. Er zit nochtans niet veel anders op, want word is on the street dat ze binnen een kleine maand beginnen met de bouw van de crib van onze dromen. Kijk hier, wij op onze eerste spadesteek, afgelopen weekend.

IMG_7295

In die crib van onze dromen eet ik elke dag zelfgemaakte granola, mediteer ik en heb ik weinig tot geen brol. Er is veel licht, en ruimte. Maar geen ruimte voor dozen met dingen die ik nooit gebruik, zoals tennisraketten en kleine confituurpotjes. Dat is echt zo: de nieuwe crib wordt groter dan deze crib, maar die ruimte wilden we niet allemaal in berging steken. Er is bewust weinig berging. Zodat we niet weer beginnen stapelen.

Ik ben al een hele tijd bezig met minimaliseren. Ik las zoals de rest van de wereld Marie Kondo. In mijn RSS-feed zitten heel wat minimalismebloggers. Declutteren. The Simple Life. Minder dingen, meer ervaringen. Ik ben er vatbaar voor. Wat niet wil zeggen dat mijn zolder er veel leger van werd. Blijkt dat je er niet komt als je om de drie maanden eens een doosje naar de Kringloopwinkel brengt.

Na het zien van de Minimalism documentaire op Netflix ging ik een kleine maand geleden over op drastische systemen. De mins game is een spel waarbij je op de eerste dag één voorwerp weggeeft, verkoopt of op een andere manier uit je huis verwijdert, op dag twee twee voorwerpen, op dag drie drie, en de rest zou je ongeveer moeten kunnen raden. Dertig dingen wegdoen op dag 30 dus, terwijl je op dag negenentwintig al negenentwintig dingen hebt weggedaan. Ik daagde Youri uit om mee te doen, omdat een snelle Google search aangaf dat we samen bijna duizend dingen zouden wegdoen als we het volhielden tot het einde. Waw.

Zoals je aan het blad aan onze koelkast kunt zien ben ik Youri kwijtgespeeld omstreeks dag acht. No biggie, dan deed ik wel alleen verder, en liet ik een contract opstellen dat als er met zijn dozen vol brol moest gesleurd worden hij dat zelf mocht doen. Hij is wel voor mij naar de kringloopwinkel gereden, met dozen vol kleren, boeken, servies en keukengerei. En hij heeft mijn oude cursussen bij het oud papier gezet. En afgesproken met heel wat mensen die onze soms al derdehandse babyspullen zijn komen kopen. Ere wie ere toekomt.

Het klinkt allemaal heel zen en glamoureus, niks in je huis hebben dat geen blije vonk bij je ontlokt, maar uiteindelijk komt het toch vooral neer op beseffen dat je in je leven al geweldig veel brol hebt gekocht en dat je die thee die je ooit bij een ontbijtdoos van Smartmat hebt gekregen echt nooit gaat aanraken, want er zit lavendel in en het leven blijkt toch echt te kort voor het drinken van warm water met lavendelsmaak. There, I said it. Het is toegeven aan jezelf dat je ooit een rib uit je lijf hebt betaald voor een fles parfum die je in een bolletje doet kruipen van de migraine als je het draagt. Het is je neerleggen bij het feit dat de kans dat je die tweede weessok alsnog weet te detecteren ongeveer even groot is geworden als de kans dat je ooit iemand wordt die elke dag zelfgemaakte granola eet.

Nog minder dan een week te gaan, en ik heb het gevoel dat ik de dagen heb bereikt die echt het verschil maken. Omdat je niet aan 25 voorwerpen komt zonder eindelijk eens na te denken of je die lelijke lamp echt mee wilt sleuren naar de volgende etappe, en of iemand die fles Grand Marnier liever zou opdrinken dan wij.

We gaan er nog geraken. Al heb ik ook het gevoel dat ik er nog een minsgame achter zou moeten plakken om het pas echt helemaal grondig te doen. Hoe schaamtelijk is dat?

lilith doet even niks

shutterstock_287117135“Wat gaan we doen?”.
“Dat zullen we wel zien, jongen”.
“Maar ik wil het nu weten voor de hele dag”.

Bijna vijf is hij, en hij slaagt er als geen ander in om me een spiegel voor te houden. Alsof ik mezelf bezig hoor. Niet alleen als kind, maar ook als wie ik nog steeds ben. Iemand met een totaal gebrek aan talent voor niets doen, en nog minder voor niets plannen. Ook ik wil namelijk op elk moment weten hoe de planning eruit ziet, altijd en overal. En als er om een of andere onverklaarbare reden niks op die planning blijkt te staan, dan wil ik daar iets aan doen. Tot in den treure.

In bad lees ik een boek. Op de trein organiseer ik brainstorms met mezelf, over mijn werk, of mijn blog. Op het toilet blader ik door mijn Instagramfeed. Ga ik lopen, dan luister ik niet naar de stilte van de natuur, maar wil ik op de hoogte blijven van alle boeiende podcasts die ik volg. Ik kan zo jaloers zijn als ik zie dat anderen een uur door een treinraam kunnen staren. Want ik kan het niet.

Is het stil, dan wil ik praten. Een vreselijke default voor een journalist, want het is net in de stiltes dat het vaak gebeurt. Dat weet ik, maar het wil daarom niet zeggen dat zwijgen makkelijker geworden is. Ergens het belang van inzien betekent niet per se dat je er ook in slaagt om het tot een goed einde te brengen.

Zo zalig als mijn lief een dag niks doen vindt, zo compleet moorddadig word ik ervan. Vlieg me asjeblieft niet naar een zonnige plek waar ik verondersteld word om een week aan een zwembad te liggen, want hoe graag ik ook lees, na ongeveer drie kwartier moet er iets gebeuren. Wil ik iets zien. Iets eten dat ik nog nooit heb gegeten. Iets ontdekken.

Vermoeiend is het.
Uitputtend ook.

En confronterend om zien dat ik die onhebbelijke gewoonte nu al heb doorgegeven aan Dexter. Geen idee of dat via mijn genen was of via hoe ik overkom in de dagelijkse omgang, maar op dat vlak is hij mij, alleen ongeveer zestig centimeter korter.

Niks is verloren, we zijn aan het oefenen. Op zondagen zonder dingen op de planning. Om Dexter te leren dat ook die leuk kunnen zijn. En dus probeer ik te fluisteren als ik rond een uur of tien, ergens na het ontbijt, zo ongemakkelijk begin te worden dat ik niet anders kan dan het vragen aan mijn lief. “Ik weet dat we niks zouden doen, maar gaan we echt niks doen?”.

Waarop hij neen zegt en Dexter komt zeuren of we echt niks gaan doen. “Niks doen kan ook heel fijn zijn hoor, jongen”, hoor ik mezelf dan zeggen.

Een grote leugen, dat ouderschap, maar wel bijzonder goed bedoeld.

Deze column verscheen een tijdje geleden in Femma Magazine.
Ondertussen kan ik het zelfs nog een heel klein beetje beter, dat niks doen. 

Met lilith is alles oké

shutterstock_439360372 (1)Het zegt veel over je gebruik van internet en sociale media als mensen na enkele dagen lieve berichtjes beginnen sturen omdat je er wat te stil op bent. Of toch veel stiller dan anders. Daar zit niet veel meer reden achter dan dat het hier de laatste maanden nogal druk is geweest. Ik wil er niet te veel over zagen, omdat ik het gevoel heb dat ik te vaak kom vertellen hoe druk het is. Ik heb net mijn tweede boek in zes maanden ingediend, en het gaat de max zijn. We gaan bouwen, binnenkort, dat is ook nog iets. Naast een hoop andere zaken die ik door tijdsgebrek nog niet geblogd kreeg, zaten de dagen dus properkes vol.

Ik snak al een tijdje naar een paar dagen vakantie, maar dat zit er op dit moment niet in, laat staan zonder de kindjes. En daarom ben ik mezelf even aan het trakteren op minder dingen die ik van mezelf gedaan moet krijgen op dagelijkse basis.

Het valt niet mee om los te komen uit het tempo van de laatste maanden, maar het lukt. Wat minder Instagrammen en bloggen en wat meer lezen en wandelen blijkt een bijzonder goed idee. Er staan twee dagen verlof gepland voor volgende week. Nood aan, jong, geen zever.

In een vorig leven was ik gewoon blijven doorsjezen tot tegen de muur.
Dat vorig leven is voorbij, merk ik, en daar ben ik zo blij mee.
Net als met de bezorgde berichtjes, die zijn lief.
Maar het gaat dus goed. Beter dan in lang. :)