lilith heeft een startnummer voor de Dodentocht #19voor2019

De lente begon. Ik stond nog eens in ons vorig huis, wat een gekke ervaring was. Flo kreeg de waterpokken. Ik trakteerde mezelf op rood haar. De kindjes konden nog eens buiten spelen. Wat ze ook deden, met stoepkrijt en flink wat prehistorische hulp.

De boer achter ons huis liet de koeien weer op de wei, exact op 21 maart, en ik vond dat mooi, dat hij die datum koos. Ik vond het ook heerlijk om zien hoe zot koeien kunnen springen en hoe snel ze kunnen lopen. Ik mag er dan prat op gaan dat ik een meisje van het platteland ben (iets dat eigenlijk op bitter weinig slaat), zo dicht heb ik er van mijn leven niet met mijn neus opgezeten.

Het was ook een cruciale week in de aanloop naar één van mijn meest ambitieuze punten op de lijst van #19voor2019: deelnemen aan de Dodentocht. Niet alleen slaagde ik er donderdag in om mijn eerste tussendoel van 25 km wandelen te crushen met twee kilometer, ik raakte gisteren ook ingeschreven, net als vriendin J. Als je weet dat alle dertienduizend startnummers er op twee uur doorheen waren, dan weet je ook dat het best is dat ik het zekere voor het onzekere nam door later te komen opdraven op de zwerfvuilactie van de oudervereniging. Had ik gewacht tot de middag, het was gedaan met mijn Dodentochtplannen.

Die Dodentocht dus.
Nu is het voor echt.

Aangezien het niet iets is waar ik elk jaar tijd voor kan maken wil ik er niet zonder voorbereiding aan beginnen. Ik weet het, dat klinkt nochtans allemaal wreed spontaan en joie de vivre, maar als ik meedoe, dan wil ik mijn kansen liefst niet de kop induwen door te denken dat je dat wel eventjes tussendoor doet, zo honderd kilometer wandelen. Ik ken ze, de verhalen van mensen die dat met hun vingers in de neus deden, maar na mijn 27 km van donderdag kon ik met moeite de trap nog op en af. Trainen gaan we, dus.

Het was trouwens wel zalig, die wandeling.
De eerste twee uur zonder muziek of podcasts, alleen met mezelf, wat een te lang niet meer ervaren luxe bleek.
Ik zag zoveel hoopgevende tekenen van lente, ook.

Hier en daar ook tekenen van mensen die echt geen goesting hadden om hun kerstversiering weg te doen.

Gaven de burger moed: geen blaren, met dank aan de dure maar geweldige wandelschoenen en wandelkousen waarin ik onlangs investeerde. (Lowa Renegade’s, voor de wandelnerds)

(ik nam deze foto nadat ik 500 meter had lopen zoeken naar mijn briefje met wandelknooppunten op. Wandelknooppuntpaniek is a thing)

Waarom ik deelneem?
Omdat het me een unieke ervaring lijkt.
Een unieke ervaring waarover het stemmetje in mijn hoofd al jaren zegt dat ik dat nooit zou kunnen. Dat stemmetje zegt dat ook over kinderen opvoeden, werken als freelance journalist, stoppen met roken, alcohol drinken en liters cola light achterover slaan. Ik ken dat stemmetje met andere woorden bijzonder goed, maar het heeft lang niet altijd gelijk, gelukkig.

Mijn volgende tussendoel is ergens in mei, een serieus stuk verder dan ik donderdag stapte, maar ik ga keihard mijn best doen om ook dat doel te halen. Ook al is het in mijn geval lang niet altijd simpel om er een wandeltraining tussen te krijgen, wat ervoor zorgt dat ik al eens om zes uur ’s ochtends over de Ieperse Vestingen stap, en voor die moeite getrakteerd wordt op een geflipt zangvogelconcerto.

Ge gaat daar niet alleen zijn“, appte mijn vader vanmorgen deze foto door.
Nu ik mijn ticket heb wordt al de rest alleen nog een makkie“, stuurde ik terug. Als je weet dat de spieren in mijn handen zowat de enige waren die na mijn wandeling niet van hun oren hebben gemaakt, dan weet je genoeg.

Nog mensen die zich hebben weten in te schrijven?
Of hem hebben uitgestapt, en tips hebben voor deze “prutser” die volgens de boze reacties op de internetfora “de plaats heeft weggekaapt van de echte stappers”? :aah:


Welkom in de reacties!

Reacties

  1. Als niet-Ieperling meen ik te weten dat je om 6u ’s morgens niet op de vesten moogt wandelen 😉.
    Voor de rest: goed zot gij, zo van dat zot waar iedereen wat zou van moeten hebben.
    Succes!

  2. Katleen

    Proficiat met je startplaatsje! Voor mij wordt het de derde deelname en hopelijk eerste finish. Het fysieke heeft me nooit parten gespeeld maar wel het mentale… bereid je voor op een harde kennismaking met jezelf en ga door op de moment dat je niet meer stopt met huilen van vermoeidheid en emoties door al de mooie dingen die je tegenkomt. Bekijk de wandeling van post tot post, eet en drink voldoende,ga niet teveel zitten en neem voldoende pijnstilling mee. Geniet ervan en tot op de eindmeet 😘

  3. Annick

    Hey Kelly, kei-leuk dat je meedoet aan de Dodentocht! Het is echt een unieke ervaring. Zowel in 2010 (gestopt op 65km wegens verkrampte spieren en 7 weken zwanger) als in 2012 (100km gehaald) heb ik genoten van de sfeer die er hangt. Mensen in Bornem en omstreken zetten zich heel de avond/nacht buiten met sfeerverlichting en muziek om de deelnemers op te vrolijken. :-)
    Enkele tips:
    – ’s Ochtends, wanneer de dauw optreedt, is het vaak het moeilijkste moment omdat het dan flink afkoelt. Je spieren warm houden (lange broek en warme sokken) is dan zeer belangrijk.
    – Alles wat ze je onderweg aanbieden (van de organisatie) neem je best aan. Ze hebben echt nagedacht over wat je op zoveel kilometer wandelen nodig hebt qua eten en drinken.
    – De warme maaltijd die je kan bestellen (in de Palm te Steenhuffel kan je pasta kopen) raad ik niet aan; te lange wachttijden waardoor je uit ritme geraakt + je lijf kan de zware en grote hoeveelheid eten niet deftig verwerken. Beter is om een klein rugzakje mee te nemen met daarin wat bokes met choco en graanrepen.
    – Vraag aan mensen om op bepaalde punten klaar te staan met een drankje of iets anders. Het is ook handig dat je op die momenten van sokken kan verwisselen of een andere jas kan aandoen. Een zonnebril en zonnepet zijn geen overbodige luxe.
    – Bij regenweer: extra schoenen voorzien en die ook inlopen. Natte schoenen + natte sokken = blaren.
    – Op de dijk aan het water (St. Amands) kan je wel wat gezelschap gebruiken: een lang stuk, met weinig schaduw en op dat moment heb je al wat kilometers in de benen.
    En laat die criticasters maar spreken; iedereen heeft het recht om zijn/haar grenzen te verleggen. :-) Als ik kan, dan kom ik kijken!

  4. Viviane

    Heel toffe sfeer inderdaad !
    Investeer zeker in goede regenkledij voor mocht het drashen, er bestaan regenbroeken met schoenovertrekken, of waterdichte overtrekken voor over je onderbenen en schoenen. Natte voeten = blaren, natte kleren is serieus afkoelen en spierkrampen.
    Meenemen : water om te drinken, als het koud is kan je je supporters vragen om hier en daar eens een tasje warme soep of thee te brengen. Verder granenrepen, een banaan, een stukje chocola per zoveel kilometer.
    En wat flauw van die criticasters : iedereen die de dodentocht voor de zoveelste keer meedoet, is ook ooit voor de eerste aan de start opgedaagd.
    Succes !

  5. Wow, heel veel respect voor al die mensen die deelnemen. Ik wist niet dat een startplaatsje bekomen al voor problemen zou kunnen zorgen. Alvast heel veel succes met de training!

  6. Karen

    De nacht van Vlaanderen in Torhout, goede voorbereiding! Ik heb vorig jaar de Dodentocht meegedaan. Ook omdat ik het echt eens wou doen in mijn leven. Iedereen zei: je gaat dat nog willen doen nu, 1 keer kan niet! Maar kijk, heel blij dat ik het vorig jaar heb gedaan en voor dit jaar een nieuwe uitdaging!

  7. An

    Alles opeten wat ze aanbieden. Op tijd naar de wc gaan. Veel water drinken. Alleen stappen. Bananen en flexium gel meenemen. Ik doe voor de zevende keer mee. 6 keer uitgestapt. Ik bereid mij niet voor en kan nadien 2 dagen niet stappen…

  8. Caroline

    Ik was dit weekend weg met een groep vrienden uit de omstreken van Bornem en het was het onderwerp dat diehard-dodentochtwandelaars geen nr hebben dit jaar. Dus super dat je er al eentje hebt…. laat je ons je startnummer weten als het zover is? … ik kom je zeker aanmoedigen. Luister zeker naar de adviezen die hier al gegeven zijn!! Toitoitoi!!!

  9. Inge

    Algemeen gekende tips: nooit lang stoppen, schoenen zo min mogelijk uitdoen. Zover mogelijk proberen geraken voor 6u ’s morgens want inderdaad, de ochtend schijnt het zwaarste te zijn, als het warmer wordt. Dan wordt het ook mentaal zwaar. Soms kan het helpen als iemand ‘vers’ dan een stuk meewandelt, of je hebt een motiverende podcast mee om af te leiden ofzo. Het mentale aspect is sowieso het moeilijkste maar eens je in Bornem aankomt, is dat een overwinning op jezelf die ze je nooit meer kunnen afpakken.

    Staat op de planning om ook ooit eens te doen, als ik ook kan trainen ervoor, binnen een jaar of 4 denk ik. Dan is de hype hopelijk weer gaan liggen.

  10. Carine

    Hey poepemie, ik ben helemaal mee!
    Ik wens je heel veel succes! 🤞🍀🍀🍀👣💪

  11. Lien Van den Broeck

    Ik heb ook een startnummer! Na 3 jaar mijn man te zien finishen is het dit keer aan mij. Enig minpunt: na de 35 km training 2 weken geleden, nog steeds last van een pees in mijn knieholte… Ik moet dus nog wat opbouwen :) Veel succes!

  12. Proficiat, Kelly! Wat een uitdaging.
    Ik ben geen dodentocht-wandelaar, maar mijn man en ik hebben het virus van de camino’s naar Santiago de Compostella wreed hard te pakken. We gaan als het enigszins kan elk jaar een aantal weken op weg.
    Wat ons altijd helpt tegen sportkramp en stijfheid is het wondermiddel magnesium. Wij beginnen ongeveer twee maanden op voorhand aan een kuur en nemen ook onderweg elke dag een tabletje. Vaarwel pijnlijke kuiten en dijen!
    Wat die sokken betreft: ik zou toch af en toe van sokken wisselen. Droge voeten zijn het beste middel tegen blaren en je voetjes zijn oh zo blij en dankbaar als ze in frisse droge sokken mogen stappen.
    In elk geval Veeeel succes!

  13. Hoelang stapt een mens over 27km? Ik kan daar al niet bij. Op zonnige dagen te voet naar de Ieperse markt: +/-4km. In het terugkeren heb ik ter hoogte van De Vloei pijn aan mijn bekken en verlang ik zoooo om thuis te zijn. In november ’18 bevallen, kan me voorlopig niet inbeelden dat mijn lichaam 100km zou aankunnen…

  14. Lieve

    Vorig jaar voor het eerst meegedaan en uitgestapt. Dat ging al bij al vrij vlot! Uitgezonderd de gigantische drash aan het begin van de avond :-( Maar zelfs met natte voeten en bijgevolg blaren dus toch volgehouden.
    Enkele tips die ik zelf ook meeneem dit jaar (yep, weer ingeschreven!)
    – een COLA meenemen voor als de man met de hamer komt. De nacht doorstappen bleek geen probleem. Ook veel animo overal. Maar rond 12-13u voelde het alsof ik al wandelend in slaap zou vallen. Als mijn schoonouders toen niet op het parcours hadden gestaan met een cola, was dat zeker ook gebeurd. Aan de bevoorradingen was nl. nergens cola te bespeuren.
    – iPod(s). Je favoriete muziek doet wonderen. En iPods houden het batterijbewijs uuuuuren vol.
    – Zonnebril + pet of hoedje
    – Halverwege omkleden, verse sokken (dat laatste eventueel vaker, want natte sokken=blaren). Gevoelige plekjes op de voeten vooraf intapen.
    – Compeed, just in case
    – Pijnstillers die ook ontstekingsremmend zijn
    – Niet meer gaan zitten na 50-60 km. Zelfs 5-10 minuten zitten resulteert dan in verkrampte spieren en dan weer vertrekken is h e l l.
    – Als de nood het hoogst is, is een maïsveld altijd nabij. Vooral in het begin is het VEEL te lang aanschuiven aan de damestoiletten van de controleposten! Wel opletten, want je bent vaak niet de enige met een maïsveldplan…
    – Stel altijd de volgende post als doel. Of eventueel de borden die er staan op 25, 50 en 75 km. Eens de 50 gehaald, kan je beginnen aftellen. En als je dan de 75 haalt zou het stom zijn om dan nog te stoppen ;-)
    – Ik had als laatste training 60 km gewandeld, ongeveer 1 maand voor de dodentocht. Maar dat was eigenlijk te veel (lichte blessure). Zou nu max. 40 of 50 doen als laatste training. Maar dan weet je wel dat je 50 km aankan.
    – Succes!

  15. Oh, veel succes. Een vriendin van me doet mee. Die is ondertussen al een tijdje aan het oefenen. Daar kan ik haar jammer genoeg geen gezelschap bij houden maar supporteren vanuit de zetel telt ook hé. Na eind januari wordt kerstverlichting gewoon sfeerverlichting hoor. Ik heb hier ook nog steeds een lichtsnoer op de vensterbank van de keuken liggen omdat het hier anders zo donker is.

  16. Echt, zijn er mensen die die 100 km met vingers in de neus wandelen ? Ik ken ultralopers en marathonlopers die die deels wandelen en lopen. Maar die vallen toch niet te klasseren onder de wandelings (mijn gedacht !). Op de Vierdaagse kom ik wel mensen van de Dodentocht tegen. Die
    Geweldig dat je meedoet !
    27 km al, da’s toch niet niks !
    Go for it girl !

  17. Ik wens je alvast veel succes. Ik deed zelf ook ooit 1x mee en ik haalde de finish en zei toen: nooit meer. Hahahahahaha. Nu kan ik ermee lachen en ik ben blij dat ik het haalde, maar ik wil de kans niet lopen dat ik het de volgende keer niet haal en dan opnieuw en opnieuw moet deel nemen.
    Heb je een trainingsschema? Ik zocht indertijd op internet maar vond niet veel. Ik denk ook dat het afhankelijk is van persoon tot persoon.
    En verder heb ik niet veel tips. Stappen op je eigen tempo en niet te veel rustpauzes nemen. Daarna heb je het alleen maar moeilijker om terug in gang te raken.

  18. Annemie

    Wandelsport Vlaanderen heeft een trainingsschema, een kort en een lang (ik dacht 100km in 3 maanden of in 6 maanden). Maar ik vind het niet direct terug op de site, misschien komt het er binnenkort weer op.

  19. Lieve

    Het trainingsschema van Wandelsport Vlaanderen staat inderdaad niet meer online.
    Het was een schema om te trainen voor 100 km in 200 dagen, en ook eentje om het in 100 dagen te doen. Ik heb dat van 200 dagen vorig jaar ook gebruikt en ik heb het nog :-)
    Hier kan je het kan downloaden, voor wie geïnteresseerd is (beide schema’s in 1 link):
    http://bit.ly/wandeltraining

  20. Een paar jaar geleden zonder voorbereiding meegedaan en net de veertig kilometer gehaald. Het cliché klopt: zonder voorbereiding begin je er beter niet aan. En je gaat op het einde nog karakter genoeg kunnen gebruiken. Wat ik ook heb geleerd: dat ik volwassenen mannen op die veertig ook al zag ineenstuiken van vermoeidheid of uitputting, dat goeie schoenen onontbeerlijk zijn, je heel wat moet eten en dat zelfs getrainde mensen als mijn broer het door het slaaptekort het emotioneel heel lastig krijgen naar het einde toe. De beste tip voor de ‘aftermath’ is rusten, maar écht rusten. De dag nadien enkel uit je zetel komen voor het toilet, en echt niets meer, dat helpt enorm. Na twee dagen was ik alweer up and running. En leuk detail: mijn andere broer heeft bovenstaand stukje in De Zondag geschreven, hoera!

  21. Anja Scheelen

    Ook ik doe mee voor de eerste keer en de doto kriebels zijn er zeker. Fier mogen we zijn dat we die tickets hebben bemachtigd. Veel succes en wie weet… Tot onderweg 😉

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>