Categorie archief: dexter

Dexter spreekt XVIII

IMG_7447

De Dexter waarvan sprake is een grote broer, nu. Daar had hij het in het begin niet al te makkelijk mee, zeker niet toen bleek dat er nogal luid geschreeuw uit zijn zusje kan komen. Het zorgde ervoor dat hij op de dag dat we uit de materniteit kwamen met grote ogen vol paniek “ik vind haar veel te luid” zat te snikken aan de eettafel. Hart in duizend stukjes.

Maar het werd ondertussen beter, gelukkig. Hij is zot van “Flootje” zoals hij haar noemt als hij het niet heeft over “mijn baby”, en hij voert hele gesprekken met haar met het hoogste en meest schattige stemmetje dat hij speciaal voor haar lijkt te hebben bewaard. En dat was niet het enige memorabele dat ik de afgelopen weken hoorde.

  • Mama, ik vind het heel lief dat jij er een baby hebt uitgeduwd“. Zijn manier om te melden dat hij blij was met de komst van zijn zus. Misschien heeft hij toch meer meegekregen van de bevallingsprogramma’s waaraan ik verslaafd was dan ik dacht.
  • Wat is een okkerhoofd?“. Op school werd gewerkt rond indianen.
  • Waarom is K3 nooit boos?“. Ik vind dat ook verdacht, jongen.
  • Waarom kijkt die eend zo streng?“.
  • Waarom drinkt die superveel theetjes?“. Er zit zich iemand te bezatten aan een toog op tv.
  • Laten pandaberen eitjes?“. Hij is enorm bezig met eitjes of levende wezens eruit duwen, ineens.
  • Als ik een tekening maak, ga jij hem dan sturen naar Kitmit?“. Ketnet, ge zijt gewaarschuwd.
  • Oooo-ooow, de rij is schuim“. Dexter zet al zijn auto’s naast elkaar op de grond, en ik heb een Rainman flashback.
  • De meisjes zijn de slapste he papa?“.
  • Ik vind dat een heel slap idee“. Dexter heeft geen zin om naar de winkel te gaan.
  • Dat is Spider-Man, en dat is Ider-Man“. Iron Man, dus.
  • Mag ik kijken naar Flapvoet?“. Want Platvoet was nog niet erg genoeg, qua fysieke afwijking.
  • Ik moet geen appelmoes meer hebben. Punt.
  • Jah. Dan moeten ze er maar gaan halen naar de markt hé“. Ik zei dat er kindjes zijn die geen centjes hebben om auto’s van Cars te kopen. Dexter gaat soms mee naar de geldautomaat op de markt, dus echt moeilijk is het allemaal niet.
  • Je moet wel kijken waar je je teen zet“. Iemand heeft net keihard op mijn teen getrapt.
  • Ik wil een boterham met pisteloospasta“. Speculoospasta. I die.
  • Je moet het pelleke van de kaas afsmeren.”
  • Lasagna is me lievelingseten.” Vanuit zijn kamer. Om DRIE. UUR. ‘S NACHTS.
  • Slaap lekker, Kelly Deriemaeker“. Met een gigantische grijns, op mijn “slaap lekker, Dexter”.
  • Het is wel onze Flo“. Ik sprak haar aan met “Mijn kleine Flo”.
  • De meisjes zijn slaapkoppen hé papa“. Als Flo en ik vijf minuten langer blijven liggen.
  • En je knie stinkt“. Dexter is boos, en wil me diep raken. Toch even niet goed van.
  • Maar ik weet niet meer hoe ik lief moet zijn.” It shows, bij momenten.
  • Zeg papa, je moet wel je baard een keer afmaaien“.

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

Als Flo mijn eerste kind was geweest, dan …

flo_eerstekind
  • had ik me vast niet zo’n waardeloze moeder gevoeld. Dan hadden gedachten als “Waarom kan iedereen dit en ik helemaal niet?” waarschijnlijk niet zo vaak de kop op gestoken, net als de vraag waarom ik zo nodig kinderen wilde en of ik dan niet gelukkig genoeg was zonder. Dan zou ik me vast niet op bijzonder regelmatige basis afgevraagd hebben of er mensen zijn die nu eenmaal niet gemaakt zijn om zich voort te planten, en of ik dan zo’n mens was. Of ik er niet beter wat langer over had nagedacht, terwijl ik al de dertig gepasseerd was toen ik zwanger werd.
  • was er vast sneller een tweede gekomen, en was de vraag of die er überhaupt wel zou komen en of dat niet een gigantisch risico was voor mijn mentale gezondheid waarschijnlijk zelfs niet gevallen. Terwijl die vraag deze keer erg lang en prominent boven onze hoofden is blijven hangen. Misschien zelfs tot na de bevalling.
  • was ik veel minder geld kwijt geweest. Aan osteopaten, aan tien verschillende soorten flesjes en speentjes, aan die ene stinkend dure vibrerende kinderstoel waarover ik op internet las dat hij kolieken wegnam als sneeuw voor de zon (nog nooit zo snel een bom geld uitgegeven voor iets dat niks bleek te doen, behalve vibreren), aan homeopatische (say what Kelly, say what?) krampenwatertjes, astronautenvoeding die ook al niet hielp en herhaaldelijke bezoeken aan de kinderarts. Als Flo mijn eerste kind was geweest, dan had ik dat allemaal op mijn spaarboek kunnen zetten, maat. Het resultaat zou hetzelfde zijn gebleven.
  • was ik veel meer geld kwijt geweest. Aan kleertjes en uiterlijkheden en dingen die mij bij Dexter niet boeiden, omdat er geen tijd en energie over was en ik vooral probeerde te overleven. Het was uiteindelijk dus vast toch op een nuloperatie uitgedraaid.
  • zou ik gedacht hebben dat een huilbaby een kindje is dat drie uur per dag weent, en zou ik ook gedacht hebben dat dat verschrikkelijk moet zijn. Terwijl ik bij Dexter op mijn blote knietjes in een paar houten klompen zou hebben gezeten voor een dag met maar drie uur wenen.
  • was ik nu vast ook al met haar naar de osteopaat geweest, en had ik vast gevonden dat ze veel weende. De laatste week is de eeuwig contente baby die nooit weent er wat af, wegens op gang komende spijsvertering en al wat daar bijhoort. Nu denk ik: het gaat wel over, en ‘ze hebben allemaal krampjes’. Honderd keer kalmer dan toen ben ik nu, en ik kan ook veel meer hebben. Tegelijk moet ik niet zoveel kunnen hebben, want door wat we met Dexter hebben meegemaakt stellen een paar lastige uurtjes bijzonder weinig voor.

Maar Flo was mijn eerste kind niet, en eerlijk? Het moederschap had mij ook met een makkelijkere baby overweldigd, daar ben ik van overtuigd. Ook met Flo zou ik geschrokken zijn van hoe het krijgen van zo’n kindje je leven overhoop haalt. Hoe je van iemand die elke nacht gewoon slaapt en elke dag gewoon invult naar believen gaat naar iemand die flink wat extra werk heeft aan moederen en heel wat controle over dag- en nachtinvullingen moet opgeven. Ik zou ook geschrokken zijn van hoe vaak je zo’n klein wormpje moet verschonen, voeden en van TLC moet voorzien. Omdat ik niet zo’n moeder ben bij wie zo’n dingen compleet vanzelf gaan en zonder nadenken. Alleen zou het niet in een klimaat van constante moordende stress zijn geweest, met het eeuwige gekrijs op de achtergrond.

Als Flo mijn eerste kind was geweest, dan zou ik alles zeker niet als zo ontspannen ervaren hebben als nu, met Flo als mijn tweede kind en tien jaar extra ervaring in mijn mouw. Want zo voelt het echt: in het eerste jaar met Dexter ben ik niet alleen tien jaar ouder geworden wat rimpels en grijze haren betreft, maar ook op vlak van persoonlijke ontwikkeling. En dat is niet alleen een gigantisch cadeau gebleken voor mezelf, maar ook voor Flo en Dexter. Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ja echt, ik ben dankbaar voor hoe de dingen gegaan zijn. Hoe gek dat ook is, en hoe pikdonker het ook was. Als mensen die nog steeds op deze pagina’s stranden na het intikken van “huilbaby niet meer aankunnen” of “hoe lang tot huilbaby stopt met huilen?” zich daar ook maar een klein beetje aan kunnen optrekken, dan ben ik door het delen en blijven delen van een verhaal dat mij nog steeds pijn doet in mijn opzet geslaagd.

Dexter spreekt XVII

IMG_9861

Mijn laatste werkweek voor de start van mijn zwangerschapsverlof bleek samen te vallen met de krokusvakantie. Dat zorgde ervoor dat het eigenlijk maar een halve werkweek meer werd, want werken en voor Dexter zorgen blijft een talent dat niet voor deze moeder weggelegd is. Het voordeel van dit alles is dat er behoorlijk wat werd aangevuld in mijn Evernote-documentje met uitspraken van Dexter. En ik ben er de vrouw niet naar om ze u te onthouden, dus ziehier:

  • Waarom heb jij eigenlijk kerstversiering aan?“. Dexter vindt mijn nieuwe halsketting er precies wat over.
  • Je moet hlittertjes aandoen. Dan ga je veel mooier zijn“. Aanwijzingen tijdens het schminken, gratis en voor niks.
  • Ik ga eens meten hoe lang jullie vinger is. Papa, van jou: 35 kielemeter. Mama, jij: één maand“.
  • Ik heb gebeld naar mijn zus. Ze wil naar het ziekenhuis omdat ze eruit wil“. *wijst naar de speelgoedtelefoon in zijn hand*
  • Wat is jouw werk?“. “Dingen schrijven“. “Mijn werk is kapot maken wat niet mooi is.”
  • Haha, ik heb een hik gelaten!“.
  • Ei! Wie laat er hier een toet?“. Een auto claxonneert.
  • Hebben eeliums veel ogen?“. Als in aliens.
  • Zijn je kaka’s langer als je worst gegeten hebt?“.
  • Eten honden knieën van dieren?“.
  • Meisjes hebben een streep, en jongens hebben een poepstreep“.
  • Papa, ik wil eftjes op Youtube en anders snij ik je hoofd af met een heel scherp mes“.
  • “Is die film van in Ieper?”. Als in: is het in het Nederlands?
  • Kijk mama, Jules kijkt naar de televisie!“. “En heeft Jules ook honger?“. *rolt met ogen* “Dadis wel geen echten hé.” Dexter heeft de klaspop mee naar huis.
  • Cookie Monster woont in de Sijselstraat he mama“. Zo ongeveer.
  • Weet je wat dat is, een chocosnoot? Een kokosnoot met choco in! Hahahaha!“.
  • Papa, jij moet mij dragen.” “Omdat je moe bent?“. “Maar neen, omdat ik twee spullen in mijn hand heb“.
  • Papa! Kijk hoeveel ketchup mama op haar boterham doet!“. Ik zweer dat het frambozenconfituur was, meneer de juge.
  • Maar mama, je moet daar toch niet bang voor zijn, dat is toch niet zoals spoken?“. Ik zei dat ik bang was dat hij snel weer honger zou krijgen omdat hij niet veel gegeten had.
  • Maar ik ga dan supersnel mijn tanden poetsen hoor“. Dexter legt uit waarom hij nog een snoep mag.
  • Dat kan gebeuren hoor papa“. Youri laat iets vallen in de keuken.
  • Mama, jij moet dat hier maar allemaal opruimen want jij bent groot“. *mama trekt een wenkbrauw op* “En ook heel sterk“.

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

Dat was het geluid van mijn brekend hart

IMG_9530

“Is het morgen grootouderfeest? Nog één keer slapen?”.
“Jep! Nog één keer. Heb je er zin in?”.

En dan ineens, dikke vette tranen die over zijn wangen naar beneden rollen. Ik schrik, omdat hij net nog zo enthousiast was, en ik niet weet waar dit plots vandaan komt. En dan: “Ik wil dat mijn oma ook komt naar het feest”. Ergens in mijn borst hoor ik iets breken, en ik denk dat ik kan raden wat het is. “Ik weet het, vriendje”, zeg ik, “Dat zou ik ook heel graag willen.” En ik probeer hem te troosten met het verhaal van de sterrenoma’s, en dat ze hem zullen kunnen zien en supertrots op hem zullen zijn. Het helpt een beetje. Wat later hoor ik bij het afzetten dat hij deze week tegen de juf heeft gezegd dat “je nooit meer kan terugkomen als je dood bent”. Wat een uurtje eerder nog niet gebroken was gaat finaal in twee. Auw auw auw.

Het verdriet om de dood van mijn schoonmama is voor mij van een andere orde geweest dan de dood van mijn mama. Ergens was dat een opluchting, dat het mij wel door elkaar heeft geschud, maar niet heeft doen crashen. Een gegeven dat niks afdoet aan hoe hard ik mijn schoonmama mis en hoe graag ik haar heb gezien, maar een moeder kun je gelukkig maar één keer verliezen. Een moeder die doodgaat is een fundament dat onder je voeten wordt weggeslagen, en ik hoor het mensen die oma’s, schoonmama’s of tantes verliezen graag zeggen (of net niet), dat ze zich nu beter kunnen inbeelden hoe dat voor mij moet gevoeld hebben, maar ik kan niet laten van denken: neen, je kunt het je eigenlijk nog steeds niet inbeelden. Maar goed ook. Een moeder of vader verliezen, dat is van een andere orde. Tegelijk denk ik: verdriet kun je niet vergelijken. Dat doe je ook maar beter niet.

Maar het blijft schrikken, hoe mijn kwetsbaarheid zich naar mijn kind heeft verplaatst. Ik kan zonder huilen babbelen over mijn mama en schoonmama, over wat er is gebeurd, over hoe jong ze waren toen ze wegvielen en wat dat met ons deed. Het lijkt alsof ik me erbij heb neergelegd, voor mezelf. Dat ik ermee weg kan, nog maar weinig kwaadheid voel, zelden of nooit denk: waarom wij, waarom ik? Omdat ik kan focussen op wat ik wel heb, en daar zeer blij en dankbaar om ben. Maar dan wil mijn kind dat zijn oma’s naar zijn eerste grootouderfeestje komen, en dan denk ik: godver, hij is drie en half, zijn ene oma was met moeite 48, de andere in de vijftig, was dat nu echt zo ongelooflijk veel gevraagd? Om het nog niet te hebben over mijn dochter, die ik zo graag die geweldige vrouwen in haar leven had gegund.

“Je mag wenen hoor, als je wilt”, zeg ik, terwijl ik over de rug van mijn zoon wrijf. En ik zeg het net zo goed tegen hem als tegen mezelf.

Dexter spreekt XVI

IMG_4748

Tijdens de kerstvakantie zaten Youri en ik met Dexter in de auto en sprak ik de woorden: “Weet je waar ik soms mee inzit? Dat Dexter zo weinig babbelt.” Waarop wij allebei bijna uit onze autostoel rolden van het lachen, hier en daar misschien een beetje groenig. Want onze Dexter, die zwijgt geen seconde. Toch niet in ons bijzijn. Dat betekent dat een kerstvakantie met Dexter er een is met constant gekwebbel. Honderden vragen, soms per uur. Leuk hoor, en heel vaak ook grappig, maar als die kleine fucker ’s avonds in zijn bedje ligt en het weer eens langer dan twee seconden stil is, dan kan ik toch ook wel eens verheugd zijn tot over mijn oren. Hashtag vreselijke moeder.

Anyway, ik heb nog eens wat uitspraken verzameld, voor de liefhebbers van deze rubriek. Jullie weten wie jullie zijn.

  •  “Ik ga heel veel met de baby knuffelen en delen. Is dat flink?“.
  • Onze baby kan dat nog niet hé mama?“. Bij zowat alles dat hij onder de knie heeft, zoals zelf een kledingstuk aandoen, een puzzel van 35 stukken maken of iets in de vuilnisbak gooien.
  • Jij mag nooit meer naar mijn huis komen“. Als ik iets zeg dat hem niet vrolijk stemt.
  • Mama weet je, alleen oehoe’s hebben oranje ogen“. Of iets anders waarmee hij thuis komt van de klas. Ik vind dat zo keihard de max.
  • Jij bent een steenuil, jij bent een steenuil“. Tegen toevallige omstaanders in de rij aan de kassa.
  • Welke kaka doen sprinkhanen? En stinkdieren?“.
  • Bumba woont in Azium hé mama? En struisvogels in Australium“.
  • Waarom sterven papa’s soms?“. The Lion King hakte er toch een beetje in.
  • Ik wil een beetje nagellak aan mijn lippen“.
  • Kijk mama, zo’n lange fielje!“.
  • Een plop monsieur“. Op mijn vraag “wat zou je graag eens eten?”.
  • Wat is instoren? Wat is uitstoren? Wat is waterstoren?“. Weet iemand van jullie het? *stresske*
  • Wat is aanvallen?”. Ik: “Goh, dat is moeilijk om uit te leggen.” Dexter: “Dat is toch gewoon dat je snel loopt en dat je dan begint te vechten?”.  *moeder druipt af*
  • “Er was een meisje in onze klas, en die konste mij!”. De dochter van iemand die mijn blog volgt, Dexter zijn mind was blown.
  • Wie eens weg is is gezien“.
  • Ik wil nog vijftig negen keer“. Als Youri zegt dat hij nog één keer met Jenga wil spelen.
  • Hoe noemt Star Wars ze achternaam?”.
  • Waar zijn de Star Waarzen nu?”.
  • “Weet je wat we gaan doen papa? jij mag een beetje rustig de keuken opruimen en mama en ik gaan hier wat rusten”.
  • “Papa is zot he mama? Ik geloof het ook.”

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

lilith tipt de leukste prentenboeken voor onder de kerstboom

prentenboeken_kerstmis

Lezeres Nele mailde me vorige week met een verzoeknummertje. Dat mijn vorige tips voor kinderboeken haar kroost zo bevallen waren dat ze wel zin had in wat nieuwe inspiratie voor onder de kerstboom. Nele vraagt, ik draai. En omdat ik nog niet kan zeggen of het kerstverlanglijstje dat ik voor Dexter heb ook bij hem in de smaak zal vallen grijp ik even terug naar de boeken waarin hij de afgelopen maanden met de grootste pretlichtjes in zijn ogen zat te bladeren. (en ik weet het, bij de meesten van jullie moet de Sint nog komen, dus mocht ge aanstoot nemen aan mijn belachelijk te vroege blogpost: vraag ze gerust aan hem. Dat mag.)

prentenboeken_kerstmis2

* Circus! Een zoek- en ontdekboek van Doro Göbel en Peter Knorr: een heel leuk prentenboek over de komst van een circus naar de stad. Op elke dubbele pagina gebeurt vanalles met allerlei verschillende personages, waardoor je het boek dertig keer kunt doorbladeren en toch nieuwe dingen kunt ontdekken. Dexter vindt het nog steeds heel leuk, en we hebben hem al een tijd in de boekenkast staan.

* Volg die auto van Lucy Feather en Stephan Lomp: deze brachten we mee uit de bib, dus voor een foto moeten jullie even doorklikken. Alles dat met auto’s en verkeer te maken heeft is scoren bij Dexter, maar dit boek is ook nog eens erg vrolijk en kleurrijk geïllustreerd, met heel veel leuke details.

* Sinterklaas van Charlotte Dematons: ik had dit boek al zeer vaak zien liggen in boekhandels, maar pas toen vrienden van ons het meegaven omdat ze dachten dat Dexter het wel leuk zou vinden besefte ik wat voor een compleet geweldig boek dit is, al helemaal voor deze tijd van het jaar. Als ik dit boek als kind had gehad dan had ik het verslonden, zo mooi zijn de platen over het kasteel waarin de Sint woont en zo gedetailleerd de uitwerking van de badkamertjes van de pieten en de ruimte waarin de pakjes worden klaargemaakt. Toen ik op de Boekenbeurs was zag ik dat ze het boek in heel veel verschillende uitgaven hebben, van compact tot gigantisch. Zeer dikke aanrader!

* Meer weten over … Dinosauriërs van Alex Frith en Peter Scott: een leuk boek waarin Dexter lang kan bladeren omdat er vanalles te ontdekken valt achter de vele flapjes. Normaal voor kinderen van acht tot tien, zo blijkt, maar hier al een hele tijd een succesnummer.

* Tel mee met Otto van Tom Schamp: hier ten huize zijn wij fan van de tekeningen van Tom Schamp, en dit boek is helemaal op Dexter zijn lijf geschreven met heel veel takelwagens en tractoren en vrachtwagens in allerhande gekke uitvoeringen. Daarnaast is het de bedoeling dat je ze telt, en dat begint Dexter serieus onder de knie te hebben, wat dan weer een coole extra is.

* Een boek van Hervé Tullet: dit boek valt een beetje buiten categorie, want het is misschien te veel eer om het echt een prentenboek te noemen. Het is gewoon een heel heel cool boek, waarbij de lezer door op een geel bolletje te duwen plots het licht heeft uitgedaan op de volgende pagina, of alle bolletjes door elkaar kan halen door heel hard met het boek te schudden. Heel grappig en fantasierijk, en daardoor een enorme hit bij mijn persoonlijke kleuter.

Heb jij plannen om deze kerst boeken onder de boom te leggen? Of tips voor andere prentenboeken die we niet mogen missen? Ik lees het graag in de reacties hieronder!

Wil je elke maand op de hoogte gehouden worden van mijn favoriete boeken en die van Dexter en Flo? Schrijf je dan zeker in voor #nevernotreading, mijn maandelijkse boekennieuwsbrief!

Kalm blijven als je kind dat niet is, een werkpuntje #boostyourpositivity

kalmblijven

Eén van de grootste uitdagingen waar ik als moeder mee worstel is kalm blijven als mijn kind dat niet is. Ik ben nogal een spons, op dat vlak. Zet mij naast een enthousiaste mens en mijn enthousiasme explodeert mee, zet mij in de buurt van een kleuter die onderhevig is aan een hysterische woedeaanval en ik explodeer nog harder, alleen dan in minder enthousiaste bewoordingen.
Niet iets waar ik trots op ben, maar een mens verandert nu eenmaal niet in iemand compleet anders als hij plots een kind heeft, zo blijkt.

Ik heb de afgelopen drie jaar met scha en schande moeten leren dat roepen dat Dexter moet stoppen met ontploffen er alleen maar voor zorgt dat hij nog harder ontploft. Waardoor dingen escaleren en iedereen zich achteraf buiten adem en zinnen afvraagt wat er in hemelsnaam is gebeurd. Youri ook, trouwens, want hij slaagt er doorgaans wel in om kalm te blijven en moet dan toezien hoe zijn teergeliefde staat te bekvechten met een jongen van drie. Dat was dus een werkpuntje.

dexisnotamused

Toen ik enkele maanden geleden als bij toeval de podcast van Janet Lansbury tegenkwam was mijn aandacht gewekt. Later las ik ook nog haar boek, No Bad Kids, over hetzelfde onderwerp. Het is niet dat ik helemaal mee ben in haar filosofie van alles ligt altijd aan de ouders en die moeten zich maar als een heilige zonder foutjes of persoonlijkheidskenmerken gedragen, maar ik heb er wel behoorlijk wat uit geleerd. Lansbury staat voor een opvoedingsstrategie waarbij je je kind zoveel mogelijk laat razen terwijl je vooral luistert en zelf kalm probeert te blijven. Een manier van opvoeden waarbij je erkent dat het soms hysterische gedrag van je kind bij de leeftijd hoort en het de ruimte geeft om in jouw bijzijn stoom af te laten, en ook verwacht dat het dat zal doen. Je niet verzetten tegen de woedeaanvallen dus, maar er in meegaan.

Het moet gezegd: sinds ik beter probeer te luisteren naar Dexter als hij ongelooflijk boos is omdat ik zijn boterham in twee heb gesneden gaat het beter en vooral veel sneller weer over. Ik moet soms alle moeite van de wereld doen om niet mee uit mijn savatten te schieten, maar het leverde me al zoveel momenten op waarop ik verbaasd moest toegeven dat de onweersbui die er een van een hele namiddag leek in twee minuten weer was opgeklaard dat ik haar toch wat credit moet geven.

Mijn tactiek is sinds een paar weken vooral: luisteren, erkennen dat hij kwaad is, kalm blijven, aangeven dat ik snap dat hij kwaad is, maar dat ik toch achter mijn “neen” blijf staan, en heel diep in en uit ademen en doen alsof ik mijn bloeddruk niet omhoog voel schieten. En neen, het lukt me lang niet elke dag. Maar als het me lukt, dan voel ik me even een geweldig geslaagde moeder die zichzelf helemaal onder controle heeft. Iets om me aan op te trekken op de momenten dat ik mezelf “DEXTER STOP DAAR NU ONMIDDELLIJK MEE OF HET ZAL UWEN BESTEN DAG NIET ZIJN!!!” hoor roepen.

Wat is jouw grootste uitdaging als ouder? Ik lees het graag in de reacties, of op je eigen blog. Deze blogpost is de laatste voor de #boostyourpositivity campagne van Activia, deze week nog onder de categorie kids. Deelnemen kan nog steeds, ook met deze twee nieuwe instagramchallenges: #reallifeparenting, en #stuffmykidsays.

reallifeparentingstuffmykidsays

Oh, en hou mijn Facebookpagina in de gaten, want er volgt nog iets supercools om af te sluiten!

Dexter spreekt XV

IMG_2263

Bijna drie en half zijn, dat valt precies toch nog steeds niet altijd mee. Er gaat zoveel om in Dexter zijn hoofd dat het er vaak al schreeuwend en stomend uitkomt, al zijn er ook momenten waarop hij een zonnetje onder de mensen is. Om te koesteren, net als deze uitspraken die ik de afgelopen weken in mijn Evernote documentje kon verzamelen:

  •  “Zit batman altijd in bad, mama?“.
  • Papa, jij bent al een stoere kegel“.
  • Dames en heren, mijn boek ga beginnen!“. Dexter zet zich in de zetel met zijn favoriete boek van het moment.
  • T. is echt nog beireklein“. Er zit een nieuw kleutertje in Dexter zijn klas. Een kleintje, blijkbaar.
  • B. en ik zijn flinke gewone“.
  • I. en ik zijn tegen elkaar gebotst, juist zoals de botsauto’s!“. Ik vroeg waarom I. een buil had.
  • Papa, deze auto is vlugger dan vlug.
  • Mama, jij doet dat perfect.” “…”. “Luigi van Cars zegt dat altijd“.
  • Ik wil een volkswagen bus appelgroenzeven.”
  • Waarom heb een octopus geen mond?“.
  • Waarom zijn beren geen dinosaurussen?“.
  • Waarom is koeiezwaai kaka van koeien?“.
  • Baai baai kaka van koeien!“. Dexter doet een nieuwe interpretatie van Kaatje van Ketnet haar manier van afscheid nemen als Youri naar zijn werk vertrekt.
  • Waarom doet manneke pis pipi op de grond? Magda?“.
  • Waar woont de orentandarts dan?“.
  • Ik denk dat dat Floribert is“. Dexter hoort Bon Iver op de radio.
  • Waarom noemen die allebei Zardo?“. Vader en zoon kijken Formule 1.
  • Papa, als jij mijn voader is moet jij wel de hele tijd met mij spelen he“.
  • Kijk dan niet naar mij he“. Op mijn “Dexter, dat wil ik niet meer zien, he“.
  • Jij mag niet vertellen tegen papa, want jij moet eten maken“. Nou.
  • Mag ik dat doen?“. “Neen.” “Cheeeeeeeese?“.
  • Haha, Rox heb een toeter gelaten!“.

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

Dexter en de sterretjes

Processed with VSCOcam with b1 preset

Mama, weet je, B. heeft een oma die nog geen sterretje geworden is“, klinkt het van achter mij in de auto. Ik voel mijn maag even samenkrimpen maar zeg gewoon “Ja?“. “Ja, en hij vindt die superlief omdat die nog niet dood is. Waarom zijn al mijn oma’s eigenlijk al dood?“.

Het is niet de eerste keer de laatste weken, en zeker ook niet de laatste, dat Dexter over de oma’s begint. Soms gebeurt het in bad, soms aan de ontbijttafel. En elke keer word ik tegelijk op snelheid gepakt door mijn samenkrimpende maag, en ben ik blij dat we het er even over kunnen hebben. Youri en ik waren het er van in het begin over eens dat oma een onderwerp is waar altijd tijd voor is. Volgens mij vond die afspraak plaats toen de begrafenisondernemer net was weggereden uit het huis waar oma was gestorven en Dexter heel luid “MAAR WAAR IS OMA NU NAARTOE?” riep toen hij zag dat haar plek in het bed in de woonkamer plots leeg was. Er waren op dat moment een hoop andere dingen te regelen, maar wij hebben toen een blik uitgewisseld en eerst een half uur met Dexter buiten gezeten in het gras. En gepraat over oma, op zijn niveau, en over wat er gebeurd was. Hij had daar deugd van, en wij ook.

Toen zijn juf me na de begrafenis vroeg of ik het fijn zou vinden dat er soms eens over oma werd gepraat, eventueel met een boekje, zei ik dan ook ja. Graag zelfs, maar alleen als hij er zelf naar vraagt. Ook dat was voor ons een keuze: Dexter is nog klein, en hoeft wat ons betreft niet per se deelgenoot gemaakt te worden van hoe wij het afscheid meemaken, en wat wij daaraan vasthangen van emoties die zijn petje soms nog ver teboven gaan. De vragen die Dexter stelt lijken niet voort te komen uit verdriet, maar uit oprechte interesse. Waarom vliegt Planes zo snel? Waarom hebben de eendjes in Plopsaland wielen? Wanneer gaat de oma van B. dood? Hebben ze een kapper in de hemel? Sterretjes hebben toch geen haar?

Soms is het hard, zoals op momenten dat we met de familie samenkomen om iets te eten en Dexter plots meldt dat hij wil dat oma nu naar beneden komt. Als in: uit de hemel. Omdat hij liever zou willen dat ze er weer bij is. Dan probeer ik altijd aan te geven dat ik dat snap, dat hij dat wil, en dat ik dat ook graag zou willen, en opa en papa ook. Maar dat wat je wilt soms niet kan. En meer heeft hij op dit moment vaak niet nodig. Twee seconden later vraagt hij zich al weer af waarom mayonaise wit is en ketchup niet. En ik met hem, terwijl ik de knoop in mijn maag stiekem weer probeer te ontwarren, zodat er nog plaats is voor frietjes.

Dexter spreekt XIV

Processed with VSCOcam with f2 preset

Ondertussen is Dexter tot onze grote vreugde en opluchting goed gestart in de eerste kleuterklas. Als in popelen om naar zijn vriendjes te mogen, pruttelen als er in het weekend geen school is, en enthousiast vertellen over kindjes die hij vorig schooljaar niet zo leuk vond maar nu “wel heel flink geworden zijn, hoor”. Alles gaat dus goed, en dat lijkt zijn taalvaardigheid alleen maar te bevorderen. Een overzicht van mijn favoriete uitspraken van de afgelopen tijd.

  • Is onze baby hier al?“. Op fluistertoon als we ’s morgens de trap afdalen, alsof de baby een soort Sinterklaas is.
  • Ik wil dat onze baby een van de opvang is maar ik weet wel nog niet welke“.
  • Zit die baby daar misschien? Ik denk het“. Dexter wijst naar mijn borsten in het kleedhokje van het zwembad.
  • Ik wil liever een broer. Twee jongens is toch veel leuker?“. We weten het trouwens nog niet, maar iemand heeft een duidelijke voorkeur.
  • Ik ruik hier papa“. Tijdens een wandeling door de stad.
  • Goed op het werken he mama!“. Dexter vertrekt naar school.
  • Ik heb hier beirekoud“.
  • Ei! Ik heb toch voeten?“. Youri wilde Dexter de trap op dragen.
  • Maar pakt dan toch die groenen.”. Dexter heeft onze grijze plooibak voor de supermarkt kapot gemaakt maar heeft gelukkig al een oplossing.
  • Ga je dan gelukkig terugkomen?“. Ik heb net gezegd dat ik ga vertrekken naar de leesclub.
  • Ik ga met mijn knieten op de poef zitten“.
  • Ik ga het dan twee keer zeggen he autoband“. Dexter praat tegen zijn speelgoed.
  • Mo seg, hoeveel moekik da niet zeggen?“. Hij heeft één keer gevraagd of hij zijn tuutje mag.
  • Papa, als je voetbalt moet je veel vallen he?“.
  • Je mag niet kriebelkrabbel als je tekent he mama?“. Dat hebben de meisjes in de opvang volgens hem gezegd.
  • Ik heb een idee! Niemand heeft een naam!“.
  • Maar ik heb wel tijd, hoor“. Ik zei dat we naar de zee zouden gaan als er tijd over was.
  • Mama, ik heb een cadeautje voor jou“. *overhandigt me een Bliksem McQueen* Ik: “Amai, Bliksem McQueen, dankuwel!“. Dexter: “Je moet dat niet zeggen, je moet zeggen: “Wow, da’s cool!“.
  • Het is graag gedaan“. Op mijn “veel plezier op school vandaag“.

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.