Categorie archief: dieet

lilith past weer in haar broek van tien jaar geleden, en zo deed ze dat

IMG_6655Even een kort overzicht van de statistieken van mijn lichaam, voor de mensen die hier nog geen tien jaar volgen. Ooit was ik morbide obees, met een BMI van 47 om dat te ondersteunen. Toen viel ik door middel van een gastric bypass-operatie 54 kilogram af. Dat was vorig jaar tien jaar geleden. Gemiddeld kom je na die operatie weer tien procent van je afgevallen gewicht bij in de eerste periode. Ik ging naar 75 als laagste gewicht, en strandde uiteindelijk rond de tachtig kilo. Ik heb dus alle regels gevolgd op dat vlak, en was zeer blij met het eindresultaat.

Schermafdruk 2017-03-23 12.24.48

En toen werd ik zwanger. Bij Dexter kwam ik geloof ik 18 kilogram bij. Na zijn geboorte sloeg ik weer aan het sporten en gezonder eten, en ik was net weer wat op gang toen ik zwanger werd van Flo. Ik deed niet al te zot tijdens die zwangerschap (tijdens die van Dexter eigenlijk ook niet), maar ik was niet al mijn kilo’s kwijtgespeeld tegen dat ik weer zwanger was, waardoor het feit dat ik maar tien kilogram aankwam er deze keer voor zorgde dat ik op hetzelfde gewicht strandde op dag dat ik moest bevallen: 97 kilogram. Akelig dicht bij dat getal met drie cijfers dat ik liefst nooit meer wilde zien.

IMG_5935

Ondertussen is Flo een jaar oud.
Ik, die in mijn leven alle diëten heb gevolgd die er bestaan (Montignac, dat vreselijke koolsoepdieet, Weight Watchers, nog eens Weight Watchers, weet ik veel wat nog ..) en al op mijn negende wekelijks bij de diëtiste zat, had er in het begin absoluut geen goed oog op. Youri zal bevestigen dat ik zo goed als een jaar aan een stuk heb geklaagd dat ik er maar niet in slaagde om gezonder te leven. Hij zal ook bevestigen dat hij toen systematisch heeft gezegd: doe gewoon verder. En ik zal bij deze bevestigen dat dat achteraf gezien de enige truc bleek.

Ik ben bijna zesendertig moeten worden om te beseffen dat de zin “Zie je wel, ik kan dat toch niet”, mij nog nooit in dit leven ergens heeft gebracht. En dat dat nochtans de zin is die ik het vaakst tegen mezelf heb uitgesproken. “Ik ga geen suiker meer eten!”. *eet suiker* “Zie je wel, ik kan dat toch niet.” *eet vijf dagen alleen nog maar suiker* “Ik ga nooit nog brood eten!”. *ziet brood en kan er niet afblijven* “Zie je wel, ik kan dat toch niet! Zeven koffiekoeken, bakker, en geef de rest ook iets!”. En ga zo maar door.

Op dit punt in mijn leven, met twee jonge kindjes, een meer dan fulltime job in de uren van een stuk minder dan een vier vijfden, en heel wat extracurriculaire bezigheden zou ik bijna zot moeten zijn om dat te doen op 1200 calorieën per dag. En toch heb ik het ernstig overgewogen. Ik heb het zelfs geprobeerd, en ik heb mezelf in mijn hoofd bijna afgemaakt, want zie je wel, zelfs dat kon ik ook weer niet. Net als stoppen met suiker. Net als stoppen met koolhydraten. Ik ben nochtans geen domme, en toch laat ik me meeslepen door de gedachte dat het alleen maar alles of niets kan zijn.

Maar het afgelopen jaar was er dus een verschil. Ik deed de dingen meestal redelijk doordacht, en vaak ook niet. Ik at op de meeste dagen redelijk gezond, op zeldzame dagen heel gezond, en op regelmatige dagen deed ik dingen die Pascale Naessens zeven bomen tegelijk in zouden jagen. So be it. Het verschil is dat ik geen “zie je wel, ik kan dat toch niet” als excuus mocht gebruiken van mezelf. Iets doen dat niet perfect was mocht niet meer zijn dan dat: iets doen dat niet perfect was. Daarna deed ik gewoon weer verder. Omdat het niks zei over mijn persoonlijkheid. Ik heb ook geweigerd om nog ooit over mezelf na te denken als een dikke koe, of een mislukkeling, of iets anders negatiefs. Waarom zou ik? Ik ben een toffe en ik doe mijn best.

IMG_5622

Het resultaat? Ik ben twaalf kilo kwijt op net geen jaar. Sinds de dag van de bevalling zelfs zeventien.
Ik pas weer in de broek die ik tien jaar geleden kocht toen ik net bijna al mijn kilo’s kwijt was. Hij spant niet eens. Tachtig kilo, als het aan mij ligt duik ik daar tegen de zomer nog eens onder. Niet omdat ik denk dat ik dan leuker ben, of grappiger, of zelfs mooier. Ik ben een even toffe als ik meer dan honderd kilo weeg, dat heb ik ondertussen ook door. Maar als ik mezelf geen geweldige pijn moet doen om iets geruster te zijn over mijn gewicht en gezondheid, dan graag, eigenlijk. En dat dus enkel en alleen omdat ik eens wat minder hard en bitchy tegen mezelf ben geweest. Who knew?

Ik noem het het DUEND-dieet. Het Doet Uzelf Eens Niet Dood-dieet.
Echt, ge moet het eens proberen.
Het is eigenlijk niet eens een dieet.
En het grote voordeel is: als het niet direct lukt, is het ook geen ramp.
Maar de kans dat het dus lukt is niet onbestaande.

lilith houdt een picknick (en deelt een lekker sandwichrecept)

weightwatcherspicknick1

Een van de dingen die ik probeer af te leren is overplannen. Ik heb mezelf lang wijsgemaakt dat afspreken met vrienden moest betekenen dat ik een hele dag op overschot moest hebben om me uit de naad te koken, en aangezien tijd een goed is dat ik steeds minder heb betekende dat te vaak dat het er niet meer van kwam.

Het eeuwige samenleggen van agenda’s om elkaar nog eens te zien, ik was dat een beetje beu. En dus ben ik weer keihard aan het vallen voor het geïmproviseerde avondje dat begint met een sms ’s ochtends en eindigt met samen wijn drinken en een boterham eten omdat er niks geregeld is.

sandwich weight watchers

Serieus: een geïmproviseerde sandwich op een onverwachte avond is altijd honderd keer lekkerder dan een onbestaand vijfgangendiner omdat de agenda’s weer niet op elkaar afgestemd raakten.

Ik weet niet hoe het bij u zit, maar eten smaakt bij mij ook altijd beter als het buiten kan. Als er ook nog een dekentje en zon bij betrokken is ben ik helemaal mee. Toen de mensen van Weight Watchers me vroegen of ik zin had om aan het begin van dit zonnig lang weekend een picknickmand te ontvangen met een hoop nieuwe producten dacht ik dus: awel ja.

picknickmand weight watchers

In het mandje de producten die ik nog zo’n beetje ken uit de tijd dat ik zelf een Weight Watchers succesverhaal was (min 35 kilogram, toen. Die ik daarna weer bijkwam, waarop ik mijn maag uiteindelijk liet verkleinen. Maar als mensen me vragen wat voor mij het beste heeft gewerkt, dan verwijs ik nog altijd naar het systeem met de points, omdat het tracken bij mij het best marcheerde.) Door die producten moet je zelf niet meer uitrekenen, je leest op de verpakking dat een schelleke kaas 2 punten is en een vanillewafel ook. Dat kan al eens een gemak zijn.

Gisteren bleek het mooi weer, en dus strooide ik snel wat fijne mensen uit over een geruite deken, smeerde wat sandwiches volgens de recepten die in de mand zaten, en dat was het begin van een zeer aangename middag in de zon.

weightwatcherspicknick4 weightwatcherspicknick5

Mijn favoriete combinatie was de exotische sandwich met mango en verse koriander, maar de versie met avocado werd ook geweldig gesmaakt. Het herinnerde me eraan dat een mens het eigenlijk niet ver moet zoeken. En dat wat verse kruiden van een gewone boterham een geweldig lekkere boterham kunnen maken.

Recept voor een exotische sandwich

– 1 Weight Watchers sandwich
– 2 sneetjes Weight Watchers gevogelte vleesbrood
– 1 el Weight Watchers Andalouse saus
– 1 rijpe mango
– verse koriander
– een paar blaadjes jonge spinazie
– 1 rode ui
– 1 koffielepel sesamzaad

Halveer de sandwich en beleg de onderste helft met andalouse saus, enkele blaadjes jonge spinazie, 1 of 2 gevouwen sneetjes gevogelte vleesbrood, 1 plakje mango, enkele blaadjes verse koriander en enkele fijngesneden ringetjes rode ui, in deze volgorde. Rooster de sesamzaadjes lichtbruin in een koekenpan zonder boter of olie op matig vuur, 3-4 minuten. Bestrooi de sandwich met de geroosterde sesamzaadjes. Leg de bovenkant terug op de sandwich. En dat is’t. Lekkerlekker.
weightwatcherspicknick6Mensen moeten weer vaker samen komen zonder dat het perfect moet zijn, denk ik steeds vaker. We moeten de lat niet altijd te hoog willen leggen. We mogen onze kop niet zot laten maken door Komen Eten. Een kom soep en een brood is de max. Een paar stukken kaas en een glas wijn. Een croque monsieur of een sandwich. Als er maar gesprekken zijn, en leute. Geruite dekentjes zijn altijd meegenomen.

week 10: maar hoe zit het nu eigenlijk met dat weight watchen van u?

week10

Het lijkt vast alsof ik in de fase zit van doen alsof weight watchers er nooit is geweest, maar dat klopt niet helemaal, gelukkig. Jullie reacties na mijn nogal depri post van twee weken geleden kwamen aan, net als een paar andere zaken die me deden inzien dat ik mezelf de laatste maanden weer ernstig aan het voorbijlopen ben. Dat dat maar zichtbaar wordt als ik een lijst maak van wat ik allemaal van mezelf verwacht. Het is benauwelijk, vint. Zo benauwelijk dat ik zwaar met mijn hoofd zou schudden met een “kind toch, focus u eens op een paar dingen in plaats van op dertig” als ik een vriendin hetzelfde zou zien doen.

Mijn werk, dat als freelancer niet altijd zo op elkaar is afgestemd dat ik me er chill doorheen kan werken. Mijn kind van zestien maanden, die deze week voor de tweede keer in korte tijd zo goed als de hele week ziek thuis moest blijven van de crèche. Mijn blog, die ik doodgraag zie, dat weet je, maar die zichzelf niet onderhoudt. Een paar keer per week willen sporten. Elke dag vers en vegetarisch koken. Een kilo per week willen afvallen. Liefst op de juiste plaatsen. Mijn sociaal leven onderhouden. Het eeuwige plannen en organiseren om het allemaal rond te krijgen. Het feit dat ik mezelf niet eens toelaat om ’s avonds tv te kijken, omdat ik niet snap hoe ik anders alles gedaan zou krijgen dat ik wil gedaan krijgen. En dat is nog maar een tipje van mijn ijsberg.

En altijd weer het gevoel dat ik niet genoeg moeite doe. Dat het toch niet genoeg is. Dat ik sneller moet afvallen, vlugger strak moet worden. En waarom eigenlijk?

Oke, ik zou trots zijn op mezelf als ik erin zou slagen om tien kilogram af te vallen. Maar moet ik nu ook niet trots zijn op mezelf? Waarom doe ik het dan niet? Zal ik geweldig veel gelukkiger zijn als ik tien kilo minder weeg? Ik betwijfel het soms. Dus, wat nu? Het ding is, ik besef na mijn vorige post vooral dat mijn focus niet juist ligt. Ik focus op mijn uiterlijk. Terwijl ik eigenlijk gewoon wat gezonder moet proberen te leven. En wel zal zien waar het me dan brengt.

Geef ik op? Neen. Ik ben wel gestopt met punten tellen, omdat ik het zo beu was als koude pap en het me echt te veel deed focussen op wat ik in mijn mond stak, waardoor ik dan weer meer ging eten dan nodig. En ook: ik weet onderhand wel dat cracotten ’s ochtends beter zijn dan brood.

Ik ben dus niet meer op dieet. Ik eet wel heel gezond. Een paar uitspattingen, zoals een Bicky Burger op een avond waarop ik laat thuis kwam van een interview, buiten beschouwing gelaten. Soms is er gewoon nood aan een Bicky Burger. Het goede nieuws is: ik ben me veel bewuster van wat ik elke dag in mijn mond stop. Eet ’s middags dingen als dit, in plaats van belegde broodjes en spaghetti bolognese.

wraps

Hier was trouwens wel een grote kom versgemaakte soep bij, dat jullie niet denken dat ik anorectisch ben. Alsof jullie ooit zouden denken dat ik anorectisch ben.

Maar goed, ik zie wel. Ik probeer zoveel mogelijk koolhydraten te schrappen, niet te veel alcohol te drinken, mijn vreetbuien te beperken tot een paar crackers met smeerkaas en een mandarijn. De druk om snel in een maat 38 te passen is een druk die ik onder deze omstandigheden eigenlijk best even kan missen. Dus laat dat dan even het cadeautje aan mezelf zijn, in plaats van die vijf kilogram minder. Het zijn er op dit moment trouwens nog altijd drie. Zoals twee maanden geleden ja, goed geteld. Het hadden er ook drie bij kunnen zijn ook, waar. Zeggen we dan.

Maar goed, hoe vlot het ondertussen bij jullie?

week 8: de slak houdt een pity party

sweat, tears, or the sea

Ik heb voor tranen gekozen vanmorgen. Het hielp een beetje.

Ik draag deze blogpost dan ook op aan alle chocoladekoeken die de afgelopen twee maanden in de etalage van de Panos zijn blijven liggen, alle flessen witte wijn die in de winkel zijn blijven staan, alle vieze weight watchersmaaltijden en zakken vol wokgroenten die ik heb klaargemaakt toen al de rest van mijn familie gehaktbrood met puree zat te eten op familiemaaltijden. Aan alle koekjes die ik geweigerd heb met een glimlach waar Mona Lisa nog een puntje aan kon zuigen, aan alle uren dat ik op een spinningfiets zat af te zien terwijl andere mensen of nog lagen te slapen, of hun chocoladekoeken aan het opeten waren, of in de zetel naar tv zaten te kijken met de glazen wijn die ik heb laten staan.

Vanmorgen was ik negenhonderd gram bijgekomen. Een kilo, pakt. Resultaat na acht weken beter mijn best doen dan ik ooit heb gedaan: min 2,6 kilogram. Soms verdient een mens een pity party, en de mijne was vanmorgen om tien voor zeven.

Waaraan het ligt? Ik weet het niet. Ik ben nog geen enkele week boven mijn punten gegaan. Ik tel en plan consequent. Ik heb in de afgelopen week drie keer intensief gesport. Wat kan ik zeggen? Mijn buik is wel platter geworden, dat zie ik, en er zullen vast wel wat centimeters af zijn. En spieren wegen meer dan vet en bladiebla, maar zo weinig afvallen na acht weken? Ik vind dat raar.

In elk geval: in deze situatie helpt het mij niet om hier elke week mijn gezicht en een cijfer te komen posten. Ge zult dat wel snappen. Ik doe in stilte verder, ik zal hier ook wel nog komen posten hoe het gaat, maar echt: mijn weegschaal maakt mij ongelukkig, terwijl ik een kweetnie hoe toffe ben die superhard haar best heeft gedaan. Terwijl ik eigenlijk geweldig trots zou moeten zijn op alle veranderingen die ik de laatste weken heb doorgevoerd.

Ik was van plan om hier elke week wat tips te geven, maar dat voelt nu toch wel een beetje alsof Herman Brusselmans tips zou geven over stoppen met roken.

OP NAAR WEEK NEGEN, JONGENS. We gaan doen alsof dit allemaal nooit is gebeurd. Kijk daar, een dood vogeltje!

week 7: de slak bereikte de ark door volharding

week 7

Het is wat het is: niet bijzonder spectaculair qua resultaat. We moeten eerlijk zijn. In weken waarop de dagen een uur of zeven te kort lijken om alles gedaan te krijgen, en waarin ze in het midden ook nog eens bellen van de crèche omdat het Dextertje veertig graden koorts heeft is het roeien met de riemen die je hebt. In die weken ben ik al blij dat ik erin ben geslaagd om een dag van ziekenboeg te doen, ondertussen al mijn teksten op tijd door te krijgen en zelfs te gaan sporten, zonder dat ik volledig ben ingestort/mij op een pak frieten met vol-au-vent heb gesmeten/van mijn vent ben weggegaan.

Maar goed: ik heb me, behalve -op de eerste dag waarop mijn kind ziek was en we naar zevenendertig afleveringen van Bumba hebben gekeken om de dag door te komen en ik ’s middags dacht: sod it, wij gaan ergens een croque monsieur eten- nochtans aan mijn punten gehouden. Toen waarschijnlijk zelfs ook, maar ik heb ze niet geteld. Could not bother. Ik heb eigenlijk helemaal niks buitensporigs gedaan om aan het nogal belabberde resultaat van maar tweehonderd gram minder op twee weken te komen. En natuurlijk is er een stemmetje in mijn hoofd dat schreeuwt “Maar allez! Heb ik daarvoor zo hard mijn best gedaan?! Komaan doe keer serieus hastn, IK GA EEN CHOCOLADEKOEK HALEN NAAR DE PANOS EN WE KLAPPEN ER NIET MEER OVER!”. Maar ik doe het niet. Ik ben van mijn enorme verwachtingen af, ik ben blij als de weegschaal in dit soort periodes naar beneden blijft gaan in plaats van naar omhoog. Wat ik niet zie op de weegschaal begin ik trouwens wel te voelen aan mijn kledij, en ik heb al een paar keer gehoord dat andere mensen ook iets beginnen te merken.

I know, bijzonder “TJAKKKAAAAAAAA!” klinkt het allemaal even niet, maar on a brighter note: ik heb wat receptjes geprobeerd, ik ben gaan spinnen, ook al had ik bijzonder weinig zin, en ja, ik heb me al fleuriger gevoeld maar dat komt wel weer terug als het allemaal iets kalmer wordt. Nu is het pompen of verzuipen, en ik weet dat ik vroeger al lang de handdoek met een pruillip in de ring had gegooid, maar nu dus niet. Best wel trots, ondanks alles.

Eftokati vroeg of ik ondertussen wat tips heb voor broodloze middagmalen. Awel, dat heb ik! Mijn nieuwe liefde: wraps. Minder punten dan brood, en je kunt er zoveel gezonde dingen tussen steken dat je het gevoel hebt dat je veel meer mag eten. En eindeloos op te variëren, met rauwe of geroosterde groenten en eitjes en vlees en vis en avocado en nog vanalles.

Mijn lievelingswrap van het moment is één die ik besmeer met Philadelphia met geroosterde paprika, daar dan tomaat en rauwe wortel op in reepjes, een schijf courgette en rode paprika tussen die ik even heb gegrild, en dan afwerken met een beetje light geraspte kaas en wat muntblaadjes. Superlekker!

Teleurstellend resultaat of geen teleurstellend resultaat, wat ik nu doe is veel beter voor mij dan wat ik hiervoor deed. Op naar week acht!

week 6: waarin lilith naar motivatie zoekt

week 6
Als het een goede week was geweest dan zou ik zeggen: oke, af is af. Maar het was geen goede week. Ik had nochtans oprecht gedacht dat dit zelfs een gemakkelijke week zou worden. De eerste zonder feestjes, aja. Ik had niet ingecalculeerd dat het ook mijn derde waanzinnig drukke werkweek op rij was, en dat een mens in het begin wel content kan zijn met rijst met een snelsnel in de wok uitgeschudde zak voorgesneden groenten, maar in week vijf begint dat tijdsgebrek in combinatie met gezond eten zwaar tegen te steken. Niet dat dat gezond eten daar iets aan kan doen, maar deze vrouw zit serieus stuck in a rut. Als daar ook nog eens veel werkstress en vermoeidheid bijkomt dan gaat het lipje al eens hangen.

Dus neen, het was geen goede week. Ik heb al mijn weekextra’s opgebruikt. Ik ben er vast ook een stuk overgegaan. Ik heb het meeste wel ingegeven, maar sommige dingen ook niet. Ik was niet eerlijk tegen mezelf en tegen mijn app. Forgive me father for I have sinned. Niet eens iets heel zots ofzo, maar de moraal is weg. Ik heb het de laatste dagen elke dag gevoeld.

Dat gewicht is even helemaal niet zo belangrijk, mijn motivatie terug vinden is dat wel. Anders voorspel ik dat dit reeksje binnen dit en twee weken niet meer bestaat, en ik gewoon zal doen alsof het er nooit is geweest. “Weight watchers? U zegt?”. Ik kan echt heel goed doen alsof dingen er nooit zijn geweest.

Eigenlijk was ik van plan om hier deze week een ode aan de soep te brengen, maar zelfs die komt even mijn oren uit. Dus doen we een lijstje van wat ik met de moed der wanhoop probeer om mijn motivatie terug te krijgen.

  • motivational quotes lezen op Pinterest. Dat klinkt misschien een beetje stom en cheesy, maar echt, als ik mij niet goed voel en helemaal vergeten ben waarom ik ook weer per sé punten wilde beginnen tellen dan helpt het echt om dingen te lezen als “Don’t let the fear of the time it will take to accomplish something stand in the way of your doing it. The time will pass anyway” of “sweat is fat crying” en zotte voor en na’s te zien van mensen die nog dikker waren dan ik.
  • nieuwe dingen proberen. Als het begint tegen te steken dan ligt dat bij mij vaak aan het feit dat ik altijd hetzelfde aan het eten ben en alles kotsbeu ben. Ik ga deze week dus, ondanks mijn tijdsgebrek, proberen om een paar nieuwe recepten te testen en hopen dat ik daar weer vrolijk van word. Net iets te vaak een zak groensels met pasta gegeten, de laatste weken, geloof ik.
  • uitvogelen waar het fout loopt. Bij mij ging het deze week tijdens de dag goed, maar na een lange werkdag ging ik ’s avonds de mist in. Omdat ik moe was, en troost nodig had, en ik niet had gepland hoe ik dat zou invullen. Dan is wijn een goed idee, en brood ook. Volgende week ga ik dus….
  • nog beter plannen. Ook mijn avonden. Zorgen dat ik iets van fruit heb liggen waar ik enthousiast van word. Of rauwkost met dressing, ofzo. Zodat ik tenminste weet wat ik ga doen als ik thuis kom en me moe en hongerig voel. Dat deel van mijn dag wordt op dit moment niet genoeg gepland, waardoor ik alles zou opeten dat ik in een straal van tien meter rond mij zie. Niet goed. Kan beter.
  • gaan sporten. Hoe moe ik gisterenavond ook was en hoe weinig zin ik ook had om naar het fitnesscentrum te rijden, ik heb het toch gedaan en ik ben blij. Ik heb voor volgende week dus al weer twee spinninglessen in mijn agenda gezet. Omdat ik me beter voel als ik dat doe. En zo blij en trots ben als ik weer buiten wandel.

En jullie? Hebben jullie geweldige tips om je motivatie op te diepen uit de diepe krochten waar die soms durft indonderen? Please share!

week 4: weight watchers voor vegetariërs

weight watchers week 4

Content ja. Ik heb mijn eerste echte dip sinds de metingen gehad op woensdagavond. Alles ging goed tot ik na een lastige dag thuiskwam en zin had om een heel brood op te eten. Met brood op. Wat ik uiteindelijk niet deed, maar ik at wel twee boterhammen die niet in mijn puntenbudget zaten, gevolgd door een half klein zakje chips en toen Youri naar de frituur ging heb ik drie keer in zijn hamburger gebeten. Al bij al valt dat geweldig mee, als ik het zo lees. Een wreed gecontroleerde vreetbui, maar een vreetbui all the same.

Gelukkig had ik zo’n momenten zien aankomen. Het is op dit moment echt godsgruwelijk druk op mijn werk, en dan is het echt niet allemaal even evident. Als ik zo’n mindere dag vergelijk met mijn beste dagen lijkt het allemaal niet zo oke, maar als ik vergelijk met de dagen waarop ik zonder nadenken heel de dag door vanalles in mijn mond stak viel de schade al bij al geweldig mee. En het beste van al: donderdag ben ik gewoon opnieuw begonnen. Zonder mezelf met de grond gelijk te maken. Even een zwak moment. Even slikken en weer doorgaan. En beseffen dat er zo nog gaan komen, want het ziet er niet meteen naar uit dat het hier veel kalmer gaat worden de volgende tijd.

Als ik zie hoe veel punten mensen elke dag aan vlees moeten besteden ben ik nog eens des te blijer dat ik ervoor heb gekozen om thuis vegetarisch te leven. Plus: ik doe het al zo lang ondertussen dat het voor mij geen extra straf is om al eens vlees of vis te schrappen. Ik ben het zo gewend.

Voor zij die het ook al eens willen doen, vleesloze gerechten inplannen, en net als ik weinig tijd hebben om achter het fornuis te staan: enkele tips.

  • Voorgesneden groenten. De Albert Heijn is daar een absolute master in, met al hun zotte mengelingen gaande van Japans tot Mexicaans over Thais, maar in de meeste andere supermarkten vind je ook wel één en ander tegenwoordig. Ik weet het, dat is een stukje duurder dan gewoon zelf groenten snijden, maar ik heb op dit moment gewoon geen tijd om zelf groenten te snijden. Neen, echt niet, ge moet niet aandringen. Als ik per week twee uur groenten sta te snijden verlies ik twee uur om te gaan sporten, en dan heb ik echt wel geen idee meer waar ik die nog moet zien te halen. Voorgesneden dus, om bij pasta te doen of te verwerken in een snelle soep. Met passata erbij of een lekkere dressing. Spicy met harissa. Los gehen!
  • Vlees hoeft geen essentieel onderdeel van elke maaltijd te zijn. Als je pasta met vier scampi eet, dan kun je die scampi bijna net zo goed weglaten en wat meer groenten eten. Het duurde even voor ik omgeschakeld was in mijn hoofd, na vijfentwintig jaar en langer elke dag vlees te eten, maar nu sta ik er niet meer bij stil. Eten wij hier risotto met champignons, en spaghetti zonder gehakt, en gevulde tomaten met rijst, of bruschetta of aardappelen met vegetarische ratatouille en een gekookt ei, ofzo. Het is gewoon even vlees wegdenken en bedenken wat wel nog kan.
  • Broodbeleg: gene gemakkelijken. Ik eet graag smeerkaas en light aardbeienconfituur, dus oke, maar soms heb ik ook zin in iets hartigs. Dan eet ik geweldig graag de rashers van Cheatin. Met mosterd is dat echt om van te sterven zo lekker, en precies vlees
  • Ik eet ook graag kaas, wat vaak vettig is, maar ook op dat vlak heb je magere opties. De verpakkingen checken loont, op dat vlak
  • Niet alle vleesvervangers zijn caloriearm, soms zijn dingen gewoon gepaneerd of gefrituurd. Altijd de labels checken dus, maar dingen als tofu en seitan vallen heel goed mee, en kunnen erg lekker zijn op voorwaarde dat ze goed klaargemaakt zijn. Ik hou ook van de veggie worstjes van Garden Gourmet voor momenten dat ik een hele namiddag op een Vlaamse kermis heb lopen kwijlen van de goesting in een hotdog. Dan maak ik thuis een ww-versie van veel minder punten, en voel ik mij een echte baas.

Ik las trouwens ergens dat het vier weken duurt voor je zelf resultaat merkt, acht voor je vrienden iets merken en twaalf voor de rest van de wereld ziet dat je bent afgevallen. Ik voel al iets, jullie moeten gewoon nog even geduld hebben.

Conclusie na een maand weight watchen: ik heb geen honger, ik zie het nog altijd niet als een straf, ik wou dat ik wat vaker tijd had om te sporten en te ademen, maar ik zie het nog altijd zitten. Week 5 wordt er één zonder trouwfeesten/verjaardagsfeesten/vreetfestijn, en dat is meteen de eerste sinds het begin van de metingen, dus dat zou moeten lukken.

En hoe is het met u?

week 3: lilith weight watcht on the road

weightwatchersweek3.jpg

Min een halve kilo. Na een week hard werken zou dit in het verleden voldoende geweest zijn om een pruillip te trekken, mijn weegschaal een gigantische stamp te geven en mezelf op een chocoladekoek met crème uit de Panos te storten. So far for Weight Watchers en hun hele idiote niet marcherende sekte!

Geloof het of niet: vanmorgen was ik blij. Niet alleen omdat ik voor de derde week op rij afgevallen ben, maar vooral omdat ik vandaag al aan week vier begin. En ik nog steeds geweldig gemotiveerd ben. Geen honger heb geleden. Naar etentjes ben geweest en heb afgesproken met vriendin J. onder het genot van een glas witte wijn, naar Londen ben getript, en niet als een monnik heb moeten leven om dit resultaat te behalen. Ik ben blij, ik zie het nog altijd zitten, en ik zie dit op lange termijn echt keihard de goede richting uitgaan. Maar yay zeg.

Ik denk dat dat voor een groot deel komt omdat ik mijn verwachtingen vanaf het begin laag heb gehouden. Weight Watchers richt zich op een halve kilo gewichtsverlies per week, gemiddeld. Ik zit op achthonderd gram. Alles dat extra is is super, ik ben niet begonnen met het idee een kilo per week te willen verliezen, zoals ik vroeger steevast deed. Omdat ik na al die jaren weet dat ik dan op de hogesnelheidstrein zit richting de teleurstelling die mij elke keer weer nekt.

De afgelopen week was trouwens een behoorlijke uitdaging, met een weekend Londen waarin ik weinig controle had over mijn eten. Hoewel. Ik ben elke morgen op zoek gegaan naar fruit en groenten om tijdens de dag van te eten zodat ik me ’s avonds niet als een wildeman op een hamburger moest storten. Ik heb slaatjes besteld op restaurant, en ja, ook wijn gedronken. Timemanagementtechnisch was mijn week zo’n enorme ramp dat ik geen enkele keer ben kunnen gaan sporten. Maar zie, de schade viel geweldig mee.

Weight watchen on the road is een en al planning en organisatie, maar ook als je ’s morgens geen tijd hebt gehad om je knapzak te vullen met gezonde voeding hoef je niet per sé “fuck this shit!” te roepen. Je mag, ik heb het ook vaak gedaan dus ik begrijp het, bolleke, maar je moet niet. Dit zijn mijn tips from me to you (die trouwens ook bruikbaar zijn zonder dat je weight wil watchen).

* weet waar je moet zijn
Als je plots verplicht wordt om buitenhuis te lunchen dan kun je wel een McDonalds of een Panos binnenstappen, maar dan ben je verplicht om of een hamburger of een belegd broodje van superveel calorieën te eten, of te kiezen voor hun belabberde slaatjes die je het gevoel geven dat je keihard gestraft bent. Als je dan toch gezond wil eten, wees dan lief voor jezelf en doe het van de eerste keer lekker. Het kan helpen om op voorhand eens wat zaken in de buurt te googelen, en anders kun je rekenen op ketens als Exki, La Place of Food Makers, waar het niet altijd even goedkoop is, I know, maar waar ze doorgaans wel lekkere soep hebben of je je eigen slaatje of wokbord kunt samenstellen. Dan weet je tenminste ongeveer wat je eet.

* gebruik je gezond verstand
Het is niet omdat La Place een groot bord pasta met spek, room en drie blaadjes rucola een slank pastaslaatje noemt dat jij er daarom in mee moet gaan. Geloof me, they do. Been there, done that, bought their crap.

* pick your battles
Een magere bouillonsoep is natuurlijk beter dan soep waar room aan toegevoegd is, maar then again: soep waar room aan toegevoegd is is dan weer beter dan een groot stuk cheesecake, of een spaghetti bolognaise met enorme klompen gehakt. Same goes voor het hele “druiven en bananen zijn keiveel calorieën”-gezaag. Ja, misschien, maar minder dan een Snickers. Talk to the hand.

* zorg dat je niet buitengaat met honger.
Dat is immers een rechte lijn naar de snoepautomaat in de namiddag. En ge weet het. Eet desnoods drie kommen soep, in combinatie met nog een kom soep en wat brood. Maar liefst altijd meer soep dan brood.

* ga op zoek naar een supermarkt
Mijn number one tip als het gaat over het weerstaan van de automaat vol chocolade in de gang. Als je niks bijhebt, en je hebt plots razende honger, en er is maar vijf minuten pauze om iets eetbaars te vinden en ook nog eens naar het toilet te gaan, dan heb je er gelegen. Geen ramp, maar in mijn geval was zo’n situatie zo vaak voldoende voor een “boehoehoew, ik ben de allerslechtste diëter in de geschiedenis van de diëters en dit heeft allemaal geen zin en oe kijk een WORSTEBROODJE!!! GEEF HET!!” dat ik het er nogal mee gehad heb.
Dus: zoek een supermarkt of kruidenierswinkeltje, en investeer in fruit, of kerstomaatjes, noten, rijstwafels, radijsjes, van die al geraspte wortels of een pot yoghurt. En een grote fles water, want honger is dikwijls gewoon dorst.

Nog tips? Feel very free to share, babes en duderino’s!

week 2: lilith plant zich een breuk

Vrijdag weegdag bracht de stand op 1,9 kilogram minder lilith. Hoera! Het is waarlijks heel lief van jullie om al eens te zeggen dat ik er op foto’s helemaal niet dik uitzie, maar we moeten daar eerlijk in zijn: dikke foto’s posten van mezelf, ik doe daar eigenlijk niet aan. Ik post altijd de slankste. Lucky shots, ja, want ik ben echt helemaal niet slank. Toch niet slanker dan iemand met een BMI van dertig kan zijn.

Maar goed, ik ben best tevreden over mijn week, want het was gene gemakkelijken, y’all. Er was een trouwfeest op vrijdagavond, waarop ik in de wijn vloog, want zo ben ik. Er was een interviewtrip naar Amsterdam op woensdag, die me deed beseffen hoe essentieel plannen is als je gewicht wil verliezen. Om toch te kunnen sporten betekende dat spinnen op zondagmorgen en bodypump om half negen op maandagavond.

postworkouttronie.jpg

Maak kennis met mijn trotse “het is zondagochtend en ik heb net gesport!”-tronie.

Wat nog veel meer moest gepland worden was mijn eten, want ik ken dat, over en weer naar Amsterdam. Hoe gezond ze ook lijken, belegde broodjes van de Panos zijn duizend punten per stuk, en die kan ik mij echt niet veroorloven. Ik wilde ook het risico niet lopen dat ik ergens halverwege zo veel honger kreeg dat ik niet anders kon dan een Snickers uit de automaat halen, en dus werd er gepland.

En stond ik de avond ervoor potjes met kerstomaten te vullen, aardappelslaatjes met yoghurtdressing in elkaar te flansen en fruitsla weg te steken.

amsterdamzak.jpg

Op dat vlak dank ik de Albert Heijn trouwens uit de grond van mijn hart: hun assortiment voorgesneden wokgroenten en fruit bleek ook deze week weer een gigantische lifesaver voor deze fulltime werkende moeder die soms niet weet waar haar hoofd staat.

Weekmenu’s blijken nu nog essentiëler dan anders, omdat ik ook mijn middagmalen wil plannen. Anders is dat brood, maar ik probeer daar iets aan te doen, en dus worden er nu soepjes gekookt en slaatjes gepimpt.

slaatjeamsterdam.jpg

Behoorlijk veel werk, ja, maar door gewoon te blijven doen wat ik altijd deed gaat het ook niet lukken, dus hupla.

Het goede nieuws: ik ben twee kilo kwijt, en ik heb geen honger geleden. Ik zie het zitten om verder te doen. Alles is goed.

Vanavond vertrek ik naar Londen voor een weekend Blogcademy, waar ik trouwens geweldig benieuwd naar ben. Aangezien ik wel zot ben, maar niet zo zot om een hele lading fruit en groenten naar Londen te verslepen heb ik beslist dat ik gezonde keuzes zal proberen te maken, maar twee dagen geen punten zal tellen. En maandag begin ik gewoon weer opnieuw. Goed? Goed!

Week 1: lilith stopt met zichzelf dingen wijs te maken

Zo. Week één is achter de kiezen. First things first: ik ben back on the Weight Watchers wagon. Meteen het laatste dat ik had verwacht toen ik mijn maag liet verkleinen, dat ik van mijn leven nog punten zou tellen. Ook al is Weight Watchers het enige eetplan in zijn soort waarvan ik oprecht geloof dat het werkt. Ik kan dat geloof onderbouwen: ik ben er ooit vijfendertig kilo mee afgevallen, in mijn jonge jaren. Ik geloof niet in diëten, maar ik geloof wel in Weight Watchers. (en neen, ik word echt niet gesponsord, al mogen ze mij altijd bellen als ze mijn online dink terug willen betalen in ruil voor foto’s van ik die de volgende maanden fenomenaal retestrak word)

Ge wilt weten waarom? Ik ben een mens van schema’s en grafiekjes. Daarom staat mijn telefoon vol apps. Ik moet het zien. Het moet concreet zijn. Ik moet het kunnen tracken. Wat nog belangrijker is: doe ik dat niet, dan ben ik de meester in het mezelf dingen wijsmaken.

Dan doe ik vanalles. Met de beste bedoelingen. Brood schrappen, en pasta. Drie dagen volgehouden. Geen wijn meer drinken tijdens de week. Behalve die ene keer, op dat feestje op donderdagavond. En toen moest ik gaan eten voor mijn verjaardag. En toen was het toch naar de vaantjes. Terug naar af. Dan mag ik ineens enkel nog fruit eten in de voormiddag, of helemaal geen vlees meer, of iets anders van moetens. En dat doe ik dan een paar dagen, en dan sta ik op de weegschaal, en dan ben ik zo teleurgesteld dat ik wel kan janken. Ik snap er niks van. Dit kan toch niet?! IK EET GEEN BROOD, GODVER. EN GEEN VLEES. IK LEEF ALS EEN FUCKING KONIJN.

konijn.jpg

Maar ik maak mezelf dus één ding wijs: dat calorieën alleen door het lichaam worden opgenomen als je aan tafel eet, en niet als je, zoals ik vaak, snelsnel iets in je mond propt terwijl je aan de frigo of de kast blijft staan. Jullie willen niet weten hoeveel koeken ik al snelsnel bij het thuiskomen heb opgegeten, maar het was snel, en niemand zag het, dus dat telt niet. Kaas, in de rapte, terwijl ik aan de frigo blijf staan. Telt niet. Dat handjevol chips? Niet gebeurd, jongen.

Raar maar waar: als ik punten tel, dan ben ik wel eerlijk met mezelf. Omdat ik die kaas ook gewoon mag eten, als ik er genoeg punten voor over heb. Omdat ik een glas witte wijn mag drinken, op mijn gemak, met smaak, als ik er vier punten voor wil neertellen. Weight Watchers is een beetje een spelletje, met geven en nemen, en na een week back on track besef ik dat het voor mij weer werkt. Ik hou het al een week vol, immers. Dat is een gigantisch succes, believe you me. Plus: ze hebben nu ook een app, in tegenstelling tot jaren geleden, toen ik het moest doen met een notitieboekje. En echt waar: hun app is best nogal de max.

Ik heb mijn best gedaan, de afgelopen week. Ik heb gezond gegeten. Ik ben zelfs een uur gaan spinnen, voor het eerst in mijn leven. Vanmorgen ben ik op zoek gegaan naar mijn loopschoenen, die ik al meer dan twee jaar niet meer had gezien, en heb ik me twintig minuten afgevraagd wie er in godsnaam de sportbh’s van andere mensen zou willen stelen. En dan nog die van mij. Maar ik heb alles teruggevonden, en ik ben vertrokken. Heel traag, met een paars hoofd, en het zag er vast allemaal niet uit ook niet. Maar ik ben vertrokken, langs hetzelfde weggetje waar ik al liep toen mijn mama ziek was, en later toen ik begon na te denken over een baby. Ik loop daar al zo lang, en kijk, nu loop ik daar opnieuw.

loperd.jpg

Ik heb vanmorgen meer kilometers afgelegd dan als ik in mijn zetel was blijven zitten. Daar alleen al ben ik vreselijk trots op.

En dan zijn er altijd weer mijn old ways. Vanmorgen mocht ik mezelf wegen, na een week, en natuurlijk had ik stiekem verwacht dat ik na al mijn inspanningen al minstens zeven kilo zou afgevallen zijn. Dat is wie ik ben. Het was uiteindelijk één kilo. Ik ben van mijn weegschaal gesprongen, heb mijn pruilende onderlip opgerold en mezelf een geweldige schouderklop gegeven. Vanaf nu is het hier lange termijn.

Niet in het minst omdat ik het afgelopen jaar nogal wat dingen over mezelf en de manier waarop ik dingen aanpak heb geleerd. Met dank aan in therapie gaan. Dat ik mezelf met mijn alles of niets-aanpak compleet de dieperik in aan het kegelen was, bijvoorbeeld. Dat ik de lat altijd weer veel te hoog leg, net als mijn verwachtingen, waardoor ik vol vuur aan iets begin, na twee dagen al wonderen verwacht, superteleurgesteld raak omdat die niet gebeuren en altijd weer vol verwijten naar mezelf wijs met een “Zie je wel dat je het niet kan?”. Ik heb het laatste jaar beseft dat ik afschuwelijk hard ben voor mezelf. Dat klinkt vreemd, komende van een vrouw die zichzelf ooit toeliet om een stuk meer dan honderd kilo te wegen, maar tegelijk maakt het ook geweldig veel sense.

Het is best confronterend, op je tweeëndertigste beseffen dat je nog vreselijk veel moet leren, maar het is tegelijk ook verrijkend. Jezelf graag zien. Hulp leren aanvaarden. Tijd nemen om dingen gedaan te krijgen. Fouten maken en opnieuw beginnen, zonder dat je er duizend ellendige conclusies aan vast hangt.

Niet te streng. Op het gemak. Zonder deadlines. Gewoon verder doen. En beseffen dat er avonden gaan zijn dat ik ga thuiskomen met een lastige dag in mijn maag, en dat ik erop zal reageren als de emo-eter die ik ben. Dat ik in mijn hoofd wel zal weten dat het geen goed idee is om me op een zak paprika chips te storten, maar dat het in mijn hart de allerbeste oplossing OOIT zal lijken. Op die avonden zal ik op die zak chips vliegen, daar moet ik me na tweeëndertig jaar in dit lichaam en in dit hoofd niet eens illusies over maken. Maar ik hoop dat ik, als de chips binnen is en het kwaad geschied, eindelijk zal beseffen dat het eigenlijk niet eens gaat om die avonden. Wel om de dag erna, en hoe ik mezelf dan zal zien. Als een gigantische mislukkeling die niks kan en beter gewoon overal mee zou stoppen, omdat het toch geen zin heeft, of als iemand die af en toe een steek laat vallen, dat ook mag, maar ook altijd weer gewoon mag herbeginnen.

Ik denk dat het daarover gaat.

Op naar week twee!