Categorie archief: food-a-licious

Lenterolletjes, voor al uw restjesgroenten!

lenterolletje1Deze blogpost is er voor iedereen die recent een van de volgende goede voornemens heeft overwogen: een gezonder lijf tegen de zomer. Besparen op de boodschappenfactuur. Minder weggooien in de keuken. Eens iets anders proberen op culinair vlak dan koteletten met prei.

Lenterolletjes kunnen voor elk van die voornemens iets betekenen. Besefte ik terwijl ik me in de kerstvakantie een arm af rolde omdat ik zoveel groentjes over had van tijdens de feestmaaltijden. En dan zijn lenterolletjes samen met soep en spaghetti met veel groenten de beste manieren om die te redden van de vuilnisbak.

Voor wie de magie van het lenterolletje niet kent: geen schaamte, ik kende die lang ook niet. Ik schreef hier over het fantastische moment waarop ik voor het eerst een lenterol in mijn mond stak en niet wist waar mijn hoofd stond. Ook niet wist wat ik in godsnaam net in mijn mond had gestoken, want ik kende de textuur van ongefrituurd rijstpapier niet. Die textuur, ik ben daar echt zwaar fan van, maar ik kan me inbeelden dat het alles of niks is met rijstpapier. Eens proberen dus. Ik koop dat van mij gewoon in de supermarkt.

Wat is dat nu, zo’n lenterol?

Eigenlijk niet meer dan een loempia die niet gefrituurd is. Koud dus. Ik ben zelf niet zo’n fan van loempia’s, maar lenterolletjes zijn net zacht in plaats van knapperig, en licht in plaats van vettig. En in principe rol je erin wat je wilt. Ik neem meestal wat ik liggen heb. Deze keer was dat zoete aardappel, koriander en munt, avocado, lenteui en romaine sla. Maar ik heb er al minstens even lekkere gemaakt met (aangebakken) paprika, edamame boontjes, komkommer en nog van alles. Hoeft ook niet veggie te zijn: ook lekker met gebakken reepjes kip, (al dan niet rauwe) vis, en het kan ook met aangebakken en lekker gekruid gehakt, heb ik me laten vertellen. Verse kruiden vind ik wel essentieel voor de smaak, omdat het moeilijk is om peper en zout in zo’n rol te strooien.
Het rollen is op zich niet gigantisch moeilijk, maar vergt wel een beetje oefening. Gelukkig staan er zoals bij alles hopen filmpjes online. Zoals dit. Zij heeft wel grotere blaadjes, ik wil ze. Maar met mijn kleintjes lukt het dus ook.

lenterolletje2

Je maakt een blad rijstpapier dat hard in de verpakking zit zacht door het even onder warm water te houden. Dan leg ik het op een propere handdoek, en begint het assembleren. Het is handig als alles al gesneden is. Echte pietjes precies doen dat julienne, maar ik ben eerder van het ruwere werk. Soms mislukt het en wenste ik dat ik meer van de julienne was, maar ge kunt het niet allemaal hebben.

lenterolletje3

Ziet ne keer hoe schattig, zeg! Nog dichtrollen en klaar.
Er zijn mensen die hun eigen loempiasaus maken, en een hele dikke duim daarvoor, maar ik koop die gewoon.

lenterolletje4

Niet gesponsord! Eerlijk Oosters!

Ik kan mij daar dus ziek aan eten. Dat weet ik omdat ik het tijdens het kerstverlof minstens een keer heb gedaan.

Jullie al aan de lenterol? Tips en recepten zijn ook in 2017 meer dan welkom in de reacties onder dit stuk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith omarmt de soepmaanden

soepmaanden

Slaatjes ’s middags, allemaal fijn en schoon op Instagram, maar na een paar maanden ben ik toch content dat ik al wat groen is kan aanstoven in een klont boter, er water bij kan kappen en het soep kan noemen. Zo heb ik ineens een van de voornaamste regels van mijn zelfverklaard dieet verklapt. ’s Middags en ’s morgens eet ik het fotogeniekst (yoghurt met fruit, wat sla met vis of kip of vlees, en vanaf nu dus soep) en ’s avonds eet ik waar ik goesting in heb.

Het is allemaal niet perfect, zeker niet omdat er standaard een zak snoep in mijn auto zit waar ik niet af kan blijven, maar ik ben ondertussen wel al meer dan vijftien kilo kwijt sinds mijn bevalling dus het moet toch iets doen. Sprak ze casual en alsof ze niet doelbewust een hele inleiding heeft geconstrueerd rond dit random en triviaal feitje. Vijftien kilo. Ik neem de bloemen straks graag in ontvangst en zal daarbij de broek dragen die ik kocht voor ik Youri leerde kennen en waar ik weer in pas zonder dat ik mezelf pijn moet doen. De broek die ik kocht toen ik 22 jaar was, en net geweldig veel was afgevallen op mijn eigen en er hoop was dat ik het tij had weten te keren en er nooit een maagverkleining nodig zou zijn. We weten allemaal welke bocht dat verhaal nog heeft genomen.

Maar goed, hoe strak en katachtig ik me tegenwoordig ook door de straten van Ieper beweeg, mijn soepen zijn eerlijk gezegd nogal aan de saaie kant. Dat heeft onder meer met de bereidingswijze te maken die altijd neerkomt op rondslingerende groenten in een pot gooien, aanstoven, water bijdoen en al dan niet mixen. Goed kruiden wel, daar sta ik op.

Het ding is: de zeldzame keren dat ik wel een recept volg voor soep valt dat me altijd zeer goed mee. Ik schreef er hier al eens over, en als je ver genoeg leest staat er een heerlijk recept in voor ribollita, een dikke Toscaanse soep. Net zoals dat fantastische Hello Fresh-recept met tomaten en abrikozen dat ik hier nog zeer vaak op tafel tover, wegens dat Dexter er zot van is en ik ook. Een kind dat niet spontaan begint te walgen als er ergens groentjes in zitten, die gezinsmomenten moet je koesteren.

En dus bedacht ik me, toen de sladagen traag maar zeker overgingen in de soepdagen, dat ik nood had aan een project. Aja, want ik heb dit najaar nog niet genoeg aan mijn hoofd zonder. Het project is gelukkig niet moeilijk, maar wel net voldoende uitdagend.

Het gaat zo:

  1. maak elke zondag een andere soep
  2. ga liefst op zoek naar recepten uit kookboeken en smaakcombinaties die je nog niet hebt geprobeerd
  3. drink de volgende dagen soep en vries indien mogelijk ook nog wat in

En dat is het. Ik moet toegeven dat ik door de drukte nogal ongeïnspireerd ben opgestart, maar ik ben wel al drie weken soep aan het eten.

img_2408

WEEK 1: erwtensoep uit zo’n soeppakket van de AH (om er uw lepel in recht te zetten zo lekker)
WEEK 2: pompoensoep uit zo’n soeppakket van de AH (met appeltjes in! De max van een soeptje)
En toen ging ik gisteren eindelijk eens iets creatiefs proberen met spicy chicken en mijn slow cooker maar kwam er plots een zak groenten toe die ik besteld had voor een schoolverkoop bij de nichtjes. Groentesoep met zoveel groenten dat mijn handen na het snijden vol blaren stonden. Wel wreed lekker!

img_2972

Ge kent mij lang genoeg, er is ondertussen een Evernotedocument met twee kolommen en een soepplanning. Er is een boekhouder aan mij verloren gegaan, denk ik soms, tot ik besef dat de kans groot is dat het document maar een week of drie wordt bijgehouden en dan weer vergeten. Maar de intentie, die is er toch altijd. Net als het enthousiasme.

Hebben jullie nog interessante recepten die er zeker op moeten? Ik ben ook van plan om eens door mijn kookboeken van Jamie en Nigella en de madame te gaan, want ik weet zeker dat er van alles instaat wat soep betreft waar ik nog niet voldoende aandacht aan heb gegeven.

In ruil voor jullie fijne ideeën geef ik u:

Bedankt alvast!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith doet al een maand van 5:2

IMG_8095Ik heb hier al een paar keer vermeld dat ik mezelf en mijn lichaam heb onderworpen aan het 5:2 dieet. Weer zo’n dieethype van mijn voeten, hoor ik u denken, en ik snap dat want ik dacht dat ook. Er waren geen plannen om ooit nog een dieet te volgen, want ik vind diëten per definitie stom, maar dat was tot ik deze documentaire van de BBC bekeek. Toen kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk niet echt een dieet is, maar een filosofie. Aan filosofieën doe ik nog wel, al helemaal als mijn gat er wat minder dik van wordt.

Lang verhaal kort: wie geïnteresseerd is in een manier van leven die ervoor zorgt dat hij gezonder en naar alle waarschijnlijkheid ook slanker zal worden moet even de moeite nemen om de documentaire te bekijken. Daarna snap je het helemaal, en is er eigenlijk nog weinig aan. Ik ben trouwens lang niet de enige in de Vlaamse blogosfeer die ermee bezig is. Sofie blogde er al twee keer over, en verwacht u binnenkort maar aan een paar enthousiaste posts van enkele blogcoryfeeën. Die plots opvallend strakker in hun bloggend vel zitten. EN MEER ZEG IK NIET.

Het 5:2 dieet komt er kort gezegd op neer dat je je lichaam tijd geeft om te bekomen van je bacchanalen door af en toe eens de rem op te zetten. Het handigste is om dat elke week twee dagen te doen, en de andere vijf “gewoon” te eten. Gewoon als in “ge moogt al eens een glas wijn of twee”, of “eet gerust een boterhammeke met choco”, of “als uw collega cake heeft gebakken voor haar verjaardag, dan moet ge niet met een zuur gezicht in de pak rijstkoeken op uw bureau zitten graaien”. Niet als: maak u elke avond een sandwich zoals Elvis Presley ze graag at. Allez, dat mag dus ook, maar dan gaat het hele afvalproces wel wat trager verlopen.

IMG_9030

Ik heb eens een collage gemaakt van wat ik zoal eet, vooral ’s middags dan. Het is eigenlijk een mix van 5:2 en low carb slash paleo slash pascale naessens slash hemsley + hemsley, en voor mij werkt het. Op vastendagen eet ik vijfhonderd calorieën of minder (soms ook meer, maar zoals een groot filosoof ooit zei: beter zevenhonderd calorieën dan drieduizend), op de andere let ik op maar ook niet om te zeggen extreem. Zaterdag kwam vriendin J. koffie drinken en at ik gretig mee van de koekjes en heb ik geen neen gezegd tegen mijn eigen wijn. Het heeft geen effect gehad op het resultaat op de weegschaal.

Ik ben er niet zozeer enthousiast over omdat je ervan afvalt, eigenlijk. Dat doe je met alle caloriebeperkende levenswijzes, dus daar is echt niks speciaals aan. Het grote verschil met dit systeem is dat je het volhoudt. Alle artikels als deze ten spijt: ja, natuurlijk is elke dag op uw eten letten zeker even goed of misschien een tikje beter, maar weten we niet allemaal dat dat niet of amper vol te houden is door de meeste persoonlijkheidstypes? Mocht het zo simpel zijn, dan was iedereen slank en sportief, hln.be. Ik denk niet dat dat niveau kernfysica is. Awel, bij mij lukt het tot nu toe prima om elke week twee dagen in te plannen waarop ik superflink ben. Meestal op maandag en donderdag, maar ik ben flexibel. Ik ken mensen en bloggers die het al een jaar met veel succes doen, en nochtans niet bekend staan om hun karakter als er chipkes en een fles wijn in de buurt zijn. (EN IK KIJK NAAR NIEMAND IN HET BIJZONDER, LIEN B.)

Wat helpt om het vol te houden?

het concept maaltijd anders zien. De tijd dat er bij een maaltijd pasta, aardappel of rijst moest zijn is eindelijk voorbij in mijn hoofd. Een slaatje is bijvoorbeeld nooit meer met iets van koolhydraten bij. Mijn recept is altijd: geweldig veel groenten met iets van proteïnen. Een stukje vis, kip of een ei, bijvoorbeeld. Iets dat vult. Daar mogen ook zaadjes (yum, geroosterde sesam) of noten bij. En een dressing. Ik weet het, dat is niet zo gezond, maar ik ga uit van het principe dat een slaatje met dressing gezonder is dan een big mac. Perfectie is de party pooper van alles, dus daar doe ik echt niet meer aan mee.

kiezen voor gemak. Ik heb echt niet altijd tijd om groenten te staan snijden, maar meestal wel om een zak voorgesneden groentjes van de AH in een wok te gooien. En dus zorg ik dat ik er altijd een stuk of twee in mijn koelkast zitten heb. Net als spinazie, goed voor in een slaatje maar ook om snel te wokken met wat gemarineerde zalm. Ik heb dus ook altijd blokjes zalm in mijn diepvries zitten, en zakjes wokvis en scampi.

plannen. Op vastendagen weet ik altijd wat ik ga eten, en ik ben aan het proberen om er nog meer voorspelbaarheid in te krijgen. Volgens mij is het makkelijker om voor jezelf uit te maken dat je op vastendagen vijf appels en drie rijstkoeken eet dan elke keer weer te moeten tellen en nadenken. Ik vind het vermoeiend om elke keer weer het warm water te moeten uitvinden als ik eigenlijk gewoon honger heb en wil eten. Het zou nog simpeler zijn als er gewoon gewoonte inzat en ik mindless alles kon klaarleggen ’s morgens.

focussen op wat wel nog mag. Koffie is weinig calorieën. En koffie is best lekker. Net als zelfgemaakte soep.

bewustwording. Beseffen dat er overal calorieën in zitten, ook in fruit en groenten die ge vroeger niet moest tellen bij bepaalde diëten. Nu eet ik plots halve appels en bananen, en neen, dat is geen waanzin, maar je zou verschieten wat je binnenspeelt als je een gigantische kom fruitsla met yoghurt en granola binnen lepelt. Die bewustwording blijft spelen als ik niet-vastendagen heb. Dan ga ik mezelf ook plots niet meer volproppen met brood en chips, merk ik, want ik heb te veel inspanningen gedaan op vastendag om alles teniet te doen.

IMG_8976

De eerste resultaten zijn ondertussen binnen: min 4,2 kilogram op een maand tijd. Daar ben ik echt zeer tevreden mee. Mind you: ik ben ook wel regelmatig gaan sporten (lopen of fitnessen), dus ook dat zal wel geholpen hebben. 5:2 is op dat vlak geen quick fix: gemiddeld val je een halve kilo af per week. Ik voel me zeer goed, en vooral: ik heb voor het eerst in honderd jaar het gevoel dat ik iets doe dat ik perfect kan volhouden. Twee dagen in de week wat beter opletten dan anders is zeer haalbaar. Als ik het beu ben, dan denk ik “morgen mag ik weer een boterham met choco, of een spaghetti bolognaise”. Als ik eens een glas wijn drink (of drie), dan doe ik mezelf daarvoor niet dood onder het motto “zie je wel dat ik het niet kan? Ik ben met voorsprong de grootste loser ooit!”, ik zorg er gewoon voor dat ik dat doe op de gewone dagen, en dat mag, want het is een gewone dag en ik haal dat wel weer in op vastendag. Heb je vakantie, dan doe je gewoon een week niet mee, of doe je 6:1. Wil je daarna dat het weer wat sneller gaat, dan doe je 4:3. Nooit gedacht dat wiskunde me nog zo zou boeien.

Iemand van mijn lezers die er al mee bezig is? Ik ben benieuwd naar ervaringen, tips voor de vastendagen en andere reacties. Nog eens merci voor alle hartverwarmende reacties op mijn vorige posts, trouwens, dat was echt zeer fijn!

lilith geeft weg: een kookboek met eten dat je kinderen echt willen eten

relaxmamaKoken, ik doe dat echt machtig graag. Alleen tempert mijn enthousiasme behoorlijk als het voor mijn zoon is. Ik hoor van veel mensen dat hij een gemakkelijke eter is, zelfs best veel dingen met eerder lastige smaken eet voor zo’n jong kindje (hij zou zich te pletter eten aan ansjovis, bijvoorbeeld) maar ik vind hem toch nogal een ondankbaar publiek. Wispelturig, ook. De ene dag is hij wild van zalm, maar dat kan een week later helemaal omslaan, altijd net als ik zelfzeker aan kom zetten met wat in mijn hoofd wel zijn lievelingsmaal moet zijn: zalm met kerstomaatjes en pasta. Plots lust hij dan geen zalm meer, vindt hij kerstomaatjes iets voor regelrechte losers, en pasta, dacht ik echt dat hij nog pasta lust? Baha, moeder, vergeet nooit les nummer één: nooit zeker van jezelf zijn in het bijzijn van een kleuter. Al helemaal niet als het om eten gaat.

Ik weet het, ik moet hem alles voorzetten. Van asperges tot schorseneren met lever en spruitjes met varkenspoten, in plaats van enkel naar zijn gekruld neusje te koken. Alleen, mijn man is al zo’n slechte eter dat ik het soms gewoon niet aankan om weer een bord vol onaangeroerd voedsel richting de keuken te moeten brengen. Meteen ook de reden waarom Dexter op school warm eet: daar eet hij veel meer en makkelijker dan bij mij, omdat hij daar minder makkelijk durft te zeggen dat ze het weer mogen meenemen richting van waar het gekomen is. Het is niet dat ik me bij dingen neerleg, trouwens. Ik schotel hem met de regelmaat van de klok verse soep voor, en ik ben vreselijk enthousiast over groenten en fruit, en dat werkt wel. In fases. Toen de mensen van Uitgeverij Snor me voorstelden om het boek “Relax mama! In de keuken” op te sturen dacht ik evenwel: “YES PLEASE!”. De belofte dat er gerechten in het boek staan die gelust worden door andere kinderen is een USP om u tegen te zeggen, merkte ik aan mijn overslaand moederhart. Stel je voor, maat, dat zo’n geluk je zomaar zou overvallen: een kind dat met smaak eet wat je hem net hebt voorgezet.

In het boek drukken ze het zo uit: “recepten die niet té spannend zijn, maar ook weer niet zo saai dat je eigen smaakpapillen afsterven”. Het zijn allemaal recepten die schrijfster Elsbeth verzamelde door middel van een oproep op de Facebookpagina van de Club van relaxte moeders. Succesrecepten van andere moeders, onderverdeeld in categorieën als “lekker makkelijk”, “throwback thursday” en “thank god it’s friday”. Sommige dingen zie ik Dexter best zonder al te veel miserie binnenspelen. Spaghetti met ballen, bijvoorbeeld, of chili con carne, zonder de guacamole (die hij zeker “dat groen” zou noemen). Met de geroosterde tomatensoep en de tajine met gehaktballetjes zie ik het ook goedkomen, en de visburgers moet ik gewoon proberen, al is het om ze allemaal zelf binnen te spelen als Dexter ze toch niet zou lusten. Zo lekker zien ze eruit. Andere zaken zie ik minder snel gebeuren: pannenkoeken met geroosterde groenten, om maar iets te noemen, net als naanpizza met courgette en geitenkaas. Al zou ik het misschien gewoon moeten proberen.

Of de belofte van het boek volledig wordt ingelost durf ik niet te zeggen, want ik heb het zelf maar pas en heb nog maar één gerecht kunnen maken. En misschien heb ik wel voor een gekozen waarmee het bij Dexter erg makkelijk scoren is, ik geef het toe, maar het was een behoorlijk intensieve week. Dan mag dat. Wat zeg ik? Dan moet dat soms. Dexter was er in elk geval enthousiast over, en Youri ging voor een extra portie. Ha!

relaxmama2

Pasta met ricotta en tomaat

Nodig voor vier personen:

  • 1 el olijfolie
  • 1 ui, gesnipperd
  • 1 teen knoflook, fijngehakt
  • 1 rode peper, zaadlijst verwijderd en fijngesneden (deze had ik niet in huis, en misschien goed ook, want Dexter kan nog niet zo heel goed tegen spicy)
  • 150 ml tomato frito of andere gladde tomatensaus
  • 125 g ricotta
  • 350 g orechiette (oortjespasta)
  • enkele verse basilicumblaadjes

Verwarm de olijfolie in een wok of hapjespan. Fruit ui, knoflook en peper tot de ui goudgeel is; pas op voor aanbranden. Roer de tomatensaus en ricotta erdoor, breng op smaak met peper en zout, draai het vuur uit en houd warm.

Kook intussen de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Giet de pasta af, houd 1 soeplepel vocht achter. Roer de pasta en het kookvocht door het tomaat-ricottamengsel en schep direct in kommen. Garneer met basilicum. Lekker met een groene salade.

——

Er staan trouwens lang niet enkel recepten in het boek, maar ook tips van en interviews met gezinscoaches en deskundigen over alles dat je kunt bedenken binnen de context van met kinderen eten en aan tafel gaan. Het is allemaal zeer leuk, speels en vlot gelay-out, en nodigt dus echt uit tot lezen en bladeren. Daarnaast bevat het ook de nodige humor, zoals een zot herkenbare keukentafelbingo (“kind heeft klachten over ‘dingetjes’ in het eten”), en barst het boek uit zijn voegen van de relativerende schouderklopjes. Neen, het hoeft niet elke dag goed te gaan, en ja, je mag jezelf al eens een kanskaart geven waarop bel 0900-PIZZA staat. Hou ik van.

Wil je graag een exemplaar van “Relax mama! In de keuken” winnen? Post dan in de reacties hieronder met welk gerecht jij altijd weet te scoren bij kinderen. Ik trek op woensdagmiddag twaalf uur twee winnaars, en die krijgen een mailtje om te melden dat ze gewonnen hebben. Veel succes!

lilith test: de Crock-Pot

IMG_3494

Sinds ik Marie Kondo heb leren kennen (en zeker sinds ik haar tweede boek heb gelezen, en dat nog veel beter en praktischer vond dan haar eerste) ben ik bijzonder weigerachtig om nieuwe voorwerpen de crib binnen te brengen. In de keuken ben ik waarachtig nog strenger: die is zo klein dat zelf een extra lepel in de bestekla me een claustrofobisch gevoel geeft. Geen kastenruimte genoeg, laat staan plek op het aanrecht. Mijn keuken, daar moeten vooral dingen uit, niet in.

Dus neen, ook niet die coole smoothiemachine die ik kreeg aangeboden om aan een test te onderwerpen voor mijn blog. Of die frisdranktap. Of dat ding om cake pops mee te maken, of hoe heetten die dingen weer die we al weer vergeten waren voor we cake pops konden onthouden? Ik bleef volhouden om neen te zeggen tegen alle voorstellen die ik kreeg, tot ik een mail kreeg van Stephanie. Of ik zin had om een Crock Pot te testen. Plots zag ik flashbacks van mezelf in de Walmart en de Target, tijdens een van onze road trips door Amerika, jaren geleden. Ik was toen al gebiologeerd door de toestellen, overwoog een hele tijd om er bij thuiskomst een te kopen, en deed het toen niet, want ik had geen plaats en wist niet of ik hem wel echt zou gebruiken. Ik had ook al een pan van Le Creuset voor stoofpotjes en dergelijke. Maar nu kreeg ik er dus een aan huis geleverd, en Stephanie zou hem komen demonstreren en zelfs eten maken voor ’s avonds. She had me at eten maken voor ’s avonds. Mijn weerstand was gebroken.

IMG_3679

Even voor de duidelijkheid: Crock Pot is een merk van slowcookers. Een slowcooker is een toestel dat je toelaat om op lage temperatuur over een langere tijd een eenpansmaaltijd klaar te maken. Dat doe je in een pot die je in een elektrisch verwarmingselement zet, in mijn geval met drie standen: hoog, laag, en warm houden. De knop ernaast is voor het kiezen van de gaartijd. Kook je op hoog, dan bereikt je pot sneller de maximumtemperatuur dan bij laag. Meestal staat een uur op hoog gelijk aan twee uur op laag.

Dat langzaam koken heeft als je het opzoekt een hoop voordelen: door de lage temperatuur zouden de voedingswaarden intact blijven (hoewel andere onderzoeken dit weer tegenspreken, dus ge hebt het niet van mij), je hebt zeer weinig vet nodig, de smaken krijgen de tijd om zich goed met elkaar te mengen. Allemaal goed en wel, maar het allerbelangrijkste leek voor mij dit: doordat de temperatuur zo laag is en alles zich zo op het gemak voltrekt hoef je niet in de buurt van het toestel te blijven. Meer nog: een slowcooker kun je perfect ’s morgens aanleggen, en als je een werkdag later afgepeigerd thuiskomt is je eten klaar. Kom je later thuis dan gepland, door een file of omdat er drie herfstblaadjes op de treinsporen gewaaid waren, dan springt het ding gewoon op warmhoudstand tot je er bent. “Set and forget“, noemen ze dat in het Engels. Ik was geboeid.

Mijn ervaring met de Crock Pot

Stephanie demonstreerde het toestel door er pulled pork in te maken, dat we dan ’s avonds mochten verorberen met koolsla en wat broodjes. Daar waren niet meer handelingen voor nodig dan het vlees kruiden, wat appelsap erbij in de pot gieten (ja, echt) en een uur of zes laten opstaan.
IMG_3507

Ondertussen ging ik naar een feestje op de school van Dexter, was ik lichtjes zenuwachtig dat mijn huis bij terugkeer tot op de grond zou afgefikt zijn, maar dat bleek nergens voor nodig. En ’s avonds hadden we zoals beloofd lekker eten, zonder dat ik er een moment naar had moeten omkijken. Dat scenario herhaalde zich in de weken die volgden met een heerlijke vegetarische curry, boterzacht stoofvlees, honey glazed worteltjes om duimen en vingers bij af te smikkelen, creamy mac and cheese, soep, spaghettisaus, en zelfs een volledige braadkip. Want je kunt dan wel niet bakken in een Crock Pot, je kunt de pot wel eerst op het vuur zetten om je stoofvlees of kip even een korstje te geven voor je hem terug in de cooker zet om te garen.

Werkt perfect, en het resultaat was altijd: lekker eten, dat heerlijk zacht was, en vooral: waar ik dus echt uren niet naar om moest kijken. Na een tijd had ik door dat het dus helemaal niet gevaarlijk is om je huis te verlaten als het ding opstaat. Er staat trouwens een veiligheid op zodat hij bij kortsluiting gewoon afslaat. En ook aanbranden of overkoken is mij geen enkele keer overkomen. Alles komt er altijd perfect uit zoals ik had gehoopt: zacht, warm, en met veel smaak. (o, en omdat ik weet dat de vraag zal komen: we zijn een tijdje geleden weer overgeschakeld van helemaal vegetarisch in de crib naar af en toe vlees en vis. Het was nodig. Mijn kookgoesting was zo dood na jaren alleen maar pasta met tomaten en champignons dat die beslissing misschien wel mijn huwelijk heeft gered. Nvdr.)

IMG_3731

 

Voordelen van de Crock Pot:

– je hebt een lekkere, warme maaltijd met een minimum aan inspanning. Meestal ben je niet langer dan tien minuten bezig met alles in een pot te doen, en daarna hoef je er niet meer naar om te kijken tot je ’s avonds een hongertje begint te kweken. Dat is echt zo gemakkelijk. Niks roeren, checken of het niet aanbakt of wel goed genoeg doorbakken is. En ben je een uur later klaar om te eten, dan is er ook niks aan de hand. Je eten blijft helemaal oké.

– het toestel verbruikt weinig energie, dus ook goed voor het milieu en je elektriciteitsrekening.

– je kunt er meer mee dan enkel stoofpotjes maken, en dus heb ik nog behoorlijk wat plannen. Als je ’s avonds je havermout opzet heb je ’s ochtends ontbijt, je kunt er brood en brownies in bakken, bonen in wellen en zelfs glühwein in maken, om maar een paar dingen te noemen.

– ik vind hem ook zeer handig in onderhoud, omdat er niks in kan aanbranden en het keramiek gewoon heel snel en simpel schoon te maken is.

Nadelen van de Crock Pot:

– je kunt hem niet gebruiken om je eten opnieuw in op te warmen (wegens te traag en dus niet voedselveilig), dus je moet het soms wel een beetje timen.

– je hebt tijd nodig. Als je binnen twee uur wilt eten en daar nu pas aan denkt dan heeft een slow cooker geen zin en gebruik je beter je gewoon fornuis. Slowcooken vergt een klein beetje meer planning, zeker als je volk hebt. Tegelijk: veel minder inspanning, eens je alles erin hebt gegooid. Dat zei ik zeker al?

– je kunt er niks in aanbakken, behalve als je de keramieken pot even op het vuur zet. Ik doe dat bijvoorbeeld ook om mijn uitjes even glazig te laten worden.

– het toestel neemt wel wat ruimte in, zeker als je er een hebt in het formaat dat ik heb. Zes liter, meerbepaald.

Conclusie na enkele maanden slowcooken:

Ondertussen heb ik mijn Crock Pot een paar maanden, en het moet gezegd: ik gebruik hem regelmatig. Zo regelmatig dat ik er – op de donkere dag waarop ik uit pure lompheid mijn glazen deksel in duizend stukken op de keukenvloer liet vallen- echt het hart van in was. Gelukkig is de service zo geweldig dat ik heel snel werd gedepanneerd, en als een kind zo blij was toen ik weer aan het slowcooken kon slaan. Om maar te zeggen: het is niet zo’n toestel dat ik even leuk vond en toen heel snel weer vergat. Ik vind het echt zeer zeer handig om in huis te hebben, en doordat hij zo groot is kan ik hem bijvoorbeeld ook perfect inschakelen als ik volk heb om te eten. ’s Morgens mijn ingrediënten voor een zalige chili sin of con carne erin, acht uur laten draaien, en als de gasten aankomen nog wat ovenaardappeltjes bakken of rijst koken en ik ben klaar. Machtig gemakkelijk, ook voor als ik binnenkort een diepvrieskookdag inlas om wat eten te hebben zitten voor na de bevalling.

Het internet bulkt ook van de recepten voor slow cookers (vooral Pinterest is een ware goudmijn), en ik zag dat Slow Cooked, het kookboek, binnenkort vertaald wordt uitgegeven bij Good Cook. Dus misschien ook wel eentje om te testen.

Heb jij ervaring met een Crock Pot of andere slowcooker? Of interesse om er een te kopen? Ik ben altijd op zoek naar goede recepten, dus deel zeker in de reacties hieronder!

Tahu telor: een toprecept voor op uw weekmenu!

tahutelor1

Hoe? Daarnet was het nog volle bak kerstmis, en ondertussen is de eerste werkweek al weer gepasseerd? En is onze kerstboom weg, staan er geen kaarten met glitters en winterlandschappen meer op de kast, en zelfs nog zotter: ben ik weer een week dichter bij mijn zwangerschapsverlof. WHEN DID THAT HAPPEN? Kind 2 is volgens mijn app van The Bump zo groot als een stuk fruit dat ik niet ken en dat bij Dexter de vraag “Heeft onze baby dan ook zoveel sprekeltjes?” ontlokte. Hij is er trouwens steeds meer van overtuigd dat onze baby Martha gaat heten, want in zijn klas zijn er ondertussen twee meisjes die een zusje hebben dat of Martha of Marte heet. Martha of Mega Mindy, zeitem. The bets are on!

Aangezien ik in mijn zwangerschapsverlof weer een diepvrieskookdag heb ingepland ben ik traag maar zeker van start gegaan met het leegeten van mijn voorraden. Een mens diept toch iets op uit de diepste krochten van zijn diepvries, merk ik. (geweldig diep, die zin) Curry’s die ik niet meer thuis kan brengen, en een paar liter soep waarvan ik enkel weet dat ze groen is (keispannend!), hier en daar een halve zak diepvrieserwten die tot heden veel te weinig liefde hebben gekregen. Daar moet ik dus iets op vinden.

Ik probeer mijn wilde plannen een beetje te combineren met een pantry challenge: zoveel mogelijk van wat er op mijn voorraadrek staat opeten en eventueel door de diepvriesdingen gooien. Want laat ons eerlijk zijn: ik durf al eens een beetje overboord gaan wat het voorraadrek betreft. Waardoor het onderhand voller ligt dan een gemiddelde kelder van een doomsday prepper die denkt dat het voor elk moment zal zijn. Sinds 1 januari probeer ik dus van alles dat erop staat in mijn weekmenu te verwerken, en het moet gezegd: we komen dichter bij een halfvol rek dan ooit tevoren. En mijn boodschappencategorie in YNAB is ook content, want dat eten is al betaald. Ha. Vanuit die gedachte zette ik vorige week ook nog eens bruschetta op het menu. Toch ook wel wreed lekker, eigenlijk.

bruschetta

Er stond dus nog een zakje emping op mijn rek (een soort Indonesische notenchips), en toen ontdekte ik nog een roedel eieren in de koelkast en een halve komkommer die mijn aanrecht liefdevol deelde met een bidonnetje ketjap manis. De rekensom was gauw gemaakt: ik had alles in huis voor een tahu telor, een gerecht dat ik leerde maken toen ik een hele tijd geleden bij Kartini in Antwerpen terecht kon om te leren wat je met tofu kunt doen. Het gerecht van de Chinese vuurdraak kreeg toen het meeste aandacht, want omnjomjom, maar ook dit poepsimpele armemensenmaal heeft de tand des tijds doorstaan en komt af en toe voor in mijn weekmenu. Ik besef evenwel dat ik twee gerechten door elkaar heb gehusseld: tahu telor en gado gado, meerbepaald. Maar dat geeft niet en het is zeker ook niet strafbaar. Telkens Youri en ik het eten zijn we het er over eens: we eten het te weinig. Zo simpel en lekker, dat verdient eigenlijk beter. En neen, het ziet er niet onmiddellijk uit als een culinair hoogstandje om mee uit te pakken op al uw feestjes, maar het is perfect voor op een drukke weekavond.

tahutelor2

Tahu telor voor twee

Nodig:

* 3 à 4 eieren
* 1 schijf gefrituurde tofu (ik doe dat zelf, even in wat arachideolie in de wok)
* peper en zout
* een paar kerstomaatjes, gehalveerd
* een halve komkommer in blokjes
* een zakje emping (ah), gebakken sjalotjes of uitjes uit een zakje kunnen ook

Voor de saus:
* 3 lepels pindakaas
* een beetje citroensap
* wat ketjap manis, voldoende om een dikke lopende massa te maken

Maak een omeletje met het ei, de tofu en peper en zout. Doe wat ketjap manis bij de pindakaas, warm in een pannetje en doe er aan het einde wat citroensap door. Serveer de omelet met de saus, de uitjes, de komkommer en tomaat, en werk af met wat emping.

En laat eens weten wat ge ervan vond.

Vertel eens: is jullie voorraadrek ook zo schaamtelijk? Of hebben jullie wel een systeem?

Lilith geeft weg: haar drie favoriete kookboeken van het jaar, en meer!

bestekookboeken2015

Er zijn hier in de loop der jaren al wel wat weggeefacties gepasseerd, maar toen de mensen van booksetcetera.be me een tijdje geleden voorstelden om eens iets te doen rond mijn favoriete kookboeken dacht ik: man toch, dat gaat leutig zijn. Het toeval wil (of misschien is het geen toeval, dat kan ook) dat de kookboeken die ik het afgelopen jaar het vaakst uit mijn kast heb getoverd zo goed als allemaal in hun assortiment zitten. En dat hetzelfde geldt voor de kookboeken die ik nog wil. En dus maakten we een afspraak: ik mag twee pakketjes weggeven aan twee bloglezers, en ik deel later deze week wat er op mijn wishlist voor de komende tijd stond. Stond ja, want ondertussen staan de drie desbetreffende boeken al op mijn boekenplank te blinken, en ben ik na de eerste doorbladering superblij dat ik ze heb gekozen.

Zodus: een winactie + inspiratie. Hier gaan we met deel één!

Dit pakket kunnen twee uitverkoren lezers winnen:

Een nieuwe kijk op eten van Anna Jones:

Ik was deze zomer zo enthousiast over dit boek dat ik er al eens een recept uit blogde, en dat enthousiasme is er nog steeds. Uit de reacties onder het stuk valt op te maken dat ik daarin lang niet de enige ben. Het boek staat vol simpele, vegetarische gerechten met groenten in de hoofdrol en is bijzonder aanstekelijk. Er staan ook erg interessante schema’s in waarmee je makkelijk aan de slag kunt om je eigen gerechten in elkaar te flansen. Zoals vaak wou ik dat ik er al wat meer gerechten uit had klaargemaakt, maar het staat op de planning. Dit gerecht met tomaat en kokos vond ik in elk geval ook erg lekker. En als het even kan, dan zou ik me volgend jaar graag eens gooien op haar vegetarische versie van eggs benedict met zoete aardappels, en haar farro met geroosterde prei. Minstens!

Je vindt dit geweldige boek hier!

De kunst om goed te eten van Hemsley & Hemsley:

In maart van dit jaar mocht ik voor De Standaard Magazine naar Amsterdam om er de zusjes Hemsley te gaan interviewen en een kookworkshop te volgen. Dat bleek echt heel fijn. Ik kreeg een gesigneerd exemplaar van hun boek mee, en heb het ondertussen al heel vaak aangeraden. Dit is allesbehalve een vegetarisch kookboek, de zussen houden erg van de weldaden van zelfgetrokken vleesbouillon, maar elk gerecht kan wel vegetarisch gemaakt worden. Het zijn vooral recepten waarbij de nadruk ligt op natuurlijke, onbewerkte producten. Youri en ik zijn de laatste maanden weer overgestapt op af en toe vlees en vis, thuis, wegens dat ik het koken met tomaten en champignons op een bepaald moment zo beu was dat ik het gevoel had dat elk sprankeltje culinaire goesting uit mij was weggezogen, en ik kan u daardoor van harte hun runderragu met courgetti aanraden, wegens beste saus ooit. Ook hun curry met courgette en aubergine is machtig.

Je vindt dit geweldige boek hier!

New York, recepten uit The Big Apple van Marc Grossman:

Dit boek hebben wij hier al lang, en het blijft meegaan en wordt regelmatig doorgegeven aan familieleden die voor onze kast staan bladeren en met smekende ogen in onze richting kijken. Vaneigens, zolang ge het maar weer teruggeeft. De beste cheesecake ooit komt daar namelijk uit (ik blogde er hier al over), net als geweldig lekkere sloppy joe’s en een hoop andere kwijlveroorzakende gerechten als mac and cheese en zeer te smaken al dan niet vegetarische burgers. Dit boek is niet nieuw, maar wel supermooi en erg inspirerend, en als je houdt van eten en New York dan moet je echt niet veel verder zoeken. Vandaar de plaats in deze selectie, en omdat ik dacht dat ge Plenty van Ottolenghi vast al zou hebben. (indien niet: zet hem op uw lijstje!)

Je vindt dit geweldige boek hier!

Dat allemaal, dus.

boekenstaander

+ deze boekenhouder. Ja echt, dit is een zot leuk pakket. Perfect voor wie de boeken nog niet heeft, en ook perfect voor wie er misschien wel al een van heeft maar graag iemand wil verrassen met een fantastisch mooi cadeau deze kerst. Believe you me, scoren wordt het!

Wat moet je doen? Post in de reacties hieronder welk gerecht jij in 2015 het vaakst hebt klaargemaakt en waarom, en ik trek vrijdagmiddag om 12 uur twee winnaars. Heel veel succes! Als ik ze zelf nog niet had, ik wilde ze direct.

Al deze kookboeken en vooral ook heel wat leuke boekengadgets vind je in de webshop www.booksetcetera.be. Met de code Talesfromthecrib  betaal je daar bovendien geen verzendingskosten.

lilith loves the salad jar #boostyourpositivity

IMG_8367

Het klinkt vreemd, maar ik werd pas een slaatjesadept toen ik enkele weken het paleodieet mocht uittesten voor de krant. Daarvoor associeerde ik slaatjes vooral met sla. Ik vind sla niet bijzonder smakelijk, toch niet culinair interessanter dan een glas water met slasmaak. Ook niet als iemand er een komkommer en een tomaat overheen doet. Zelfs niet met een kwak mayonaise.

Het paleodieet, dat voornamelijk uit vlees en groenten bestond, leerde me dat er ook slaatjes zijn die vullen. En dat opende perspectieven, want toen ik ermee gestopt was en weer overschakelde naar minder vlees en vis, bleef de gedachte hangen dat je vanalles door een slaatje kunt doen waardoor je niet uitgehongerd en hangry like the wolf achterblijft. Ik ben nu nog steeds fan van slaatjes met avocado, gekookte eitjes, verse kruiden, (geroosterde) pitten en noten, edamame bonen, fruit, fantastische dressings (oosterse zijn mijn favoriet), en oh ja, van die Thaïse met runderreepjes, zoals je zo heerlijk kunt eten op de markt van Ieper.

IMG_7521

Ik slaagde er lang niet in om vaak slaatjes te eten, omdat mijn middagpauzes doorgaans kort zijn, en ik het dan niet zo zie zitten om witlof te beginnen snijden en dressings te kloppen. Maar toen ontdekte ik de salad jar: very pinterest, maar oh zo handig. En sindsdien eet ik dus wel gigantisch veel slaatjes, als ik er maar aan denk om op zondag aan wat food prepping te doen.

IMG_7893

De salad jar of slaatjesbokaal is even geniaal als simpel. Je prepareert alles voor je slaatje op voorhand, en dankzij een slim stapelsysteem in een glazen bokaal (ik gebruik deze van Kilner) slaag je erin om dat slaatje een dag of vier crispy te houden in de koelkast. Het enige dat je hoeft te doen is zo’n bokaal in je handtas steken, hem op je werk nog even koel bewaren, en ’s middags giet je hem uit over een kom of bord en kap je er de dressing overheen die je in een potje apart hebt meegenomen. Like. A. Boss.

En doodsimpel dus, zolang je de stapelregels goed volgt. (ik volg altijd deze regels, en die zijn mij al goed bekomen) De stapelregels zorgen ervoor dat je een droog slaatje hebt, en geen zompig slaatje. Bijzonder essentieel, dunkt me, qua mondgevoel en slaatjesenthousiasme.

IMG_7933

(een handig toestel als dit kan ook helpen, wat enthousiasme betreft, heb ik geleerd)

Stapelregels van de slaatjesbokaal:

de dressing gaat onderaan. Ik doe die meestal niet in de bokaal, maar in een potje apart, maar als je liever alles in één pot doet, dan doe je de dressing eerst in de pot. Op die manier raakt die de andere ingrediënten niet aan. Met een lepel of drie dressing kom je doorgaans wel toe, al wil ik zeker niet dat je je inhoudt. Een goede dressing is vaak het verschil tussen een bleh slaatje en een machtig lekker slaatje.

de harde groenten komen erna. Je wilt een soort schild vormen waardoor de dressing niet in aanraking komt met de sla. Groenten die dus niet helemaal van textuur veranderen bij contact met een dressing, dus. Denk komkommer, tomaat, witlof, selder, wortel, paprika, etc.

de derde laag is tussen de twee. Niet hard, en niet zacht, zoals boontjes, of champignons, of avocado, al is het misschien aan te raden om die er nog snel achteraf bij te snijden zodat die groen is, en niet bruin. Al moet ik zeggen dat die van mij het leven in de bokaal altijd behoorlijk heeft doorstaan.

Laag vier is voor pasta of granen. Quinoa, of bulgur, of rijst, of whatever floats your boat.

Laag vijf is voor eieren, of kaas, of vlees, of vis. Die van mij zijn doorgaans vegetarisch, dus ik heb persoonlijk geen idee hoe lang die laatste twee ingrediënten houden. Mocht iemand daar ervaring mee hebben, dan lees ik dat graag.

Laag zes is voor de sla, en noten of zaden.

Er zijn geen regels voor het aantal ingrediënten, je kunt het zo sober of zot maken als je zelf wilt. Daarna is het gewoon kwestie van de potten goed dicht draaien, en bewaren in de koelkast.

Heb jij ervaring met deze manier van slaatjesprepareren? Goede of slechte? Of extra tips? Mijn comments zijn jouw comments, zoals altijd.

Deze post maakt deel uit van #boostyourpositivity van Activia. De komende tijd gaan we op zoek naar tips om de werkdag aangenamer te maken, en hem ook nog wat gezond door te komen. Heb jij tips voor lunch breaks, of deel je graag hoe jij je dag zo efficiënt of vlot mogelijk doorkomt? Er zijn ook weer twee instagram challenges voor deze week: #showyourjob, en #myworktools.

showyourjob myworktools

Erg benieuwd naar hoe jullie werken. Deelnemen kan via de site, waar je ook een onvergetelijke lunch met collega’s kunt winnen.

lilith ontdekt ribollita, ofte zeer lekkere soep met brood

ribollita

Disclaimer: deze post gaat niet over borstvoeding of Bart De Wever, dat kan ik nu al verklappen. Wel over soep, nog eens een onderwerp dat er vlot ingaat bij iedereen en niet zorgt voor tandengeknars bij verschillende partijen waaronder mogelijks ook ikzelf. Hemel.

Ik ben een soepmens, namelijk. Of het nu die van de meme is, of ziekenhuissoep, een fancy consommé van tomaat in een sterrenzaak of een kom snert waarin je je lepel rechtop kunt zetten, soep heeft voor mij iets dat troost en verzacht, als een dekentje over mijn schouders tegen de grillen van de buitenwereld. Voor een lekker bord soep mogen ze mij wakker maken, en dat mag je letterlijk nemen, want net als mijn vader – die elke ochtend ontbijt met een paar kommen verse soep- deins ik er niet voor terug om er mijn dag mee te beginnen. Mijn maag protesteert niet, en ik heb al een portie groenten binnen voor ik goed besef dat ik wakker ben. Wie kan daarover klagen?

Met die wetenschap in het achterhoofd is het vreemd dat ik de soepen die ik zelf maak stiefmoederlijk behandel. En dat ik me erg herken in de inleiding van het fantastische stuk over de soepwetten die Dorien Knockaert ooit schreef voor De Standaard. (dit is een kort stukje voor zij die geen abonnement hebben, maar ze zijn ook in hun heerlijke volledigheid opgenomen in De Moestuin van Mme Zsazsa)

Een soeppot is geen vuilnisbak. Dat is mijn eerste soepwet. Het klinkt in feite evident. Maar jarenlang zag ik onze staafmixer als een nietsontziend superwapen om willekeurig bijeengegraaide, platgekookte groenteresten mee neer te knallen. In de onschuldige overtuiging dat er iets lekkers uit zou voorkomen. Altijd tevergeefs.

Voor mij is soep vaak eerder een vehikel voor het verwerken van restjesgroenten dan iets van enig culinair niveau. Ik volg zelden een recept, en de groenten waarmee ik werk zijn vaak dezelfde (tomaten, ui, courgette, een verloren gelegde halve prei), waardoor het resultaat lekker is, maar niet meteen om dringend over naar huis te willen schrijven. Het lijkt allemaal te volstaan, op doordeweekse dagen, tot ik nog eens een echt soeprecept probeer, zoals vorige week dat van de tomaat-paprikasoep met knoflook die in het Hellofresh-pakket zat. Die was heerlijk, bijna net zo lekker als toen ik het recept van Nigella’s minestronesoep uit Hoe te eten tot op de letter volgde en moest toegeven dat ook die met reden in haar kookboek werd opgenomen.

Dit weekend had ik zin om nog eens soep met een echt recept te maken, en dus koos ik er een uit het fantastische “Een nieuwe kijk op eten” van Anna Jones, hetzelfde boek waar ook al dit heerlijke gerecht uit kwam.

ribollita2

Het werd ribollita, ofte dikke Toscaanse soep waarvan de hoofdingrediënten bestaan uit resten brood, cannellini bonen en iets van bescheiden groenten als kool, wortelen en ui. Dit recept vroeg om zuurdesembrood, vond ik, wat het zoeken waard was in deze uithoek van de Westhoek. En voor de goede olijfolie heb ik deze gebruikt, dat spreekt.

ribollita3

Ribollita met witte bonen, bladgroente en olijfolie voor zes

Ingrediënten:

– olijfolie
– 2 rode uien, gepeld en fijngesneden
– 3 tenen knoflook, gepeld en fijngehakt
– 1 wortel, geschrapt en fijngehakt
– 6 stengels bleekselderij, schoongemaakt en fijngehakt, blad bewaard
– een bosje bladpeterselie, grofgesneden
– 1 blik van 400 g gepelde tomaten
– 1 middelgrote aardappel, geschild en gehakt
– 1 blik van 400 g witte bonen (bewaar het vocht)
– 3 flinke handen cavolo nero of boerenkool (ca. 400 g), stengels verwijderd, blad grofgesnipperd
– 2 liter groentebouillon
– 4 sneetjes lekker brood (liefst wat oudbakken)
– goede kwaliteit extra vergine olijfolie, om te besprenkelen

Verhit een scheutje olijfolie in een grote pan en fruit uien, knoflook, wortel en bleekselderij circa 30 minuten op halfhoog vuur tot ze zacht en licht gekarameliseerd zijn. Voeg het grootste deel van de peterselie toe en laat alles nog een paar minuten koken.

Doe de tomaten en aardappel erbij. Plet de tomaten met een houten lepel en laat alles af en toe al roerend 15 minuten op een laag vuur pruttelen. Het tomatenvocht kan volledig worden opgenomen en de groenten moeten er droog uitzien.

Roer de bonen met het vocht erdoor samen met de cavolo of boerenkool en de bouillon. Breng tegen de kook en laat de soep 30 minuten zachtjes koken. Draai het vuur laag en leg de sneetjes brood naast elkaar op de soep als een soort deksel. Besprenkel het brood royaal met olijfolie, en laat de soep een minuut of tien staan.

Roer alles goed door elkaar – de ribollita moet dik zijn, bijna een stoofpot en heel smakelijk. Breng op smaak met zout en peper en nog wat meer peterselie, het bleekselderijblad en nog meer goede kwaliteit olijfolie. Schep alles in de borden.

Mijn stelling werd nogmaals bewezen: een soeprecept tot op de letter volgen kan bijzonder goed zijn voor hoofd en hart. En ik had nog voldoende over voor de diepvries, waardoor ik tijdens barre dagen nog eens een kom powerfood uit de lade boven mijn koelkast kan schudden, en tien minuten later iets kan mompelen als “mmm, eten en drinken tope“. #winning

lilith trapt de nieuwe #boostyourpositivity campagne af

IMG_1684Al voor de vorige campagne van Activia ten einde liep kregen ambassadrices Lies en ikzelf regelmatig de vraag of er pretty please een vervolg kwam. Fijn nieuws: dat vervolg start zelfs vandaag. Deze keer gaan we eerder met thema’s werken dan met concrete opdrachten, zodat iedereen vrij is om zich te laten inspireren op een manier die bij hem of haar past. Of dat nu door het schrijven van een blogpost, het meedoen met een Instagramchallenge of iets anders is, maakt niet uit. Er is weer een site waarop alles wordt verzameld, omdat we weten dat het doorklikken en andere blogs leren kennen de helft van de fun was, vorige keer.

Ik had het geluk dat ik deze nieuwe reeks mocht aftrappen met een van mijn favoriete thema’s, namelijk: het ontbijt. Al helemaal omdat daar een geweldige brunch aan te pas kwam op een toplocatie in de Vlaamse Ardennen. Met de boodschap: nodig eens drie vriendinnen uit voor wat me-time op zaterdagochtend. Het was maar een woord!

Jammer voor mijn vriendinnen, maar ik gooide het over een andere boeg. Door drie blogsters uit te nodigen die ik al heel lang volg, maar nooit eerder IRL zag. Ze konden ook nog eens alle drie, en dus had ik de ongelooflijke chance om samen met Soetmin, Kelly en Josefien de voetjes onder een Pinterestwaardige tafel te kunnen schuiven op een zonovergoten ochtend, die ons allen deed verzuchten dat we precies op vakantie waren in de Provence. Als ik de foto’s, die nog maar enkele weken geleden genomen zijn, en het bijhorende filmpje nu zie, dan lijkt het een beetje een andere wereld. Al kan het doordat ik heel het weekend in rainy Krakau heb doorgebracht, in plaats van in deze Belgische nazomer.

IMG_1686

IMG_1691IMG_1713Ik kan hier alleen maar met een geweldig gevoel van heimwee op terugkijken, eigenlijk. En in bewegend beeld is het precies nog meer Pinterest.

De komende week zal het hier dus draaien rond ontbijt en ochtendrituelen, en dat thema mogen jullie gerust overnemen ter inspiratie op jullie eigen kanalen. In de volgende weken gaan ook Lies, Alidz en Emilie meedoen en thema’s lanceren.

Heb je zin om tips te delen, of je beklag te doen over hoe druk je ochtendspits is (I hear you, sister!) of heb je een leuk ontbijtrecept? Deel het, en schrijf je in via de site zodat we massaal kunnen komen doorklikken. Er zijn deze week twee ook twee Instagramchallenges: #showyourmorning en #mybedhead, waaraan je zoveel mag deelnemen als je wilt. Hang er meteen ook de #boostyourpositivity hashtag aan vast, en dan kan iedereen komen kijken hoe jouw ochtenden eruit zien.

IMG_2757 IMG_2759

Oh, en nog leuk nieuws: iemand anders maakt ook kans op een net zo zalige lunch als wij hadden, via boostyourpositivity.be. En mocht dat niet lukken, dan komen er de volgende weken nog een pak meer leuke activiteiten en thema’s aan waarmee jullie zeker weg gaan kunnen.

Zin om mee te doen? Schrijf dan deze week rond het thema “Ochtenden kunnen behoorlijk druk zijn. Hoe zien die van jou eruit en hoe slaag je erin om ze goed te doorspartelen?”. Registreren kan weer hier.

We zijn dus weer vertrokken, en ik heb er geweldig veel zin in! Ik hoop jullie ook! :)