Categorie archief: lijstjes

As we speak #12

aswespeak12_2 aswespeak12_5
    • Bezig met: offertes opvragen en vergelijken voor de bouw van onze nieuwe crib. Bouwbeurzen inplannen en weer afzeggen omdat zowel Youri als ik verzuipen in het werk. Een lezing voorbereiden waarvoor ik helemaal alleen op een podium mag kruipen in mijn thuisstad. Iedereen welkom, maar schrijf u in want anders bestaat de kans dat er geen plaats meer is. Nadenken over en afspraken maken voor het vernieuwde Blogboek. Artikels en columns schrijven en zorgen dat er geen lege pagina’s staan waar mijn vaste rubrieken horen. Ik weet wat gedaan. Maak u daar vooral geen zorgen over.
    • Genieten van: onze immer vrolijke, groeiende en bloeiende Flo, en de heerlijke interactie met haar broer. In deze drukke tijden bevalt het me zeer dat ik mijn tijd met de kindjes meer als een rustpunt begin te zien dan als een extra dagtaak. Wat het natuurlijk wel is en vast ook nog wel even blijft, het leven met twee bloedjes onder vijf jaar is druk, maar ik kan er ondertussen geweldig mijn plezier in vinden. Het helpt natuurlijk dat alles met Flo nog steeds honderd keer vlotter loopt dan bij Dexter, destijds. Ik ben in elk geval elke dag weer blij dat we het gedurfd hebben, Flo blijkt in elke fase van haar ontwikkeling een geweldige verrijking voor ons gezin, terwijl we zo hard vreesden dat haar komst alles nog eens moeilijker zou maken. Als je het eens allemaal op voorhand kon weten, denk ik dan. Then again: de surprise is nu wel bijzonder aangenaam.
aswespeak12_3 aswespeak12_1
  • Eten: Nog steeds gezond, al merk ik wel dat de dreigende koude en het feit dat ik nog even niet mag lopen (en al een maand verplicht stil lig door heupbesognes) ervoor zorgen dat ik al eens wat meer begin te slabakken. Maar toch, ik ben ondertussen meer dan tien kilo afgevallen sinds mei en meer dan vijftien sinds de dag van mijn bevalling. Dat zijn al bijna twee kledingmaten, en dat bevalt me serieus. (see what I did there?) Ik hoop dus snel weer te kunnen beginnen lopen, liefst met behulp van de fasciatherapie (iets met naalden, hoezee!) waarmee ik morgen begin, zodat al mijn werk niet teniet wordt gedaan in een winter van onder dekentjes liggen en chips eten. Er is ook een soepproject gaande in mijn leven. Ik ga daar binnenkort eens over proberen te bloggen.
  • Aangename verrassing: hoe goed Youri en ik overeen komen bij het plannen van ons nieuwe huis. Lagen onze smaak en stijl tien jaar geleden frustrerend hard uit elkaar, dan zijn we precies properkes naar elkaar toegegroeid. Als in “Ik wil dat in ons nieuwe huis“. “Moh, ik wilde dat ook zo voorstellen.” “Echt? Ik zou liefst zo afwerken, dan.” “Zo gek, dat dacht ik gisteren ook.” Dat het mag blijven duren. Klein minpuntje: bij alles dat we willen staat er in de brochures “NET IETS DUURDER”. :aaaaaaah:
img_2341 aswespeak12_4
  • Werkpuntje: het beschermen van mijn werkuren. Er is altijd wel een afspraak die enkel tijdens de dag kan of een zwemnamiddag op school waarvoor ze begeleiders nodig hebben of wel honderd andere dingen die ik als freelancer wel kan, maar daarom niet moet doen. Doordat ik zo weinig werkuren heb tussen het kindjes brengen en ophalen moet ik er veel strenger op zijn, besef ik steeds vaker, want anders kom ik in scenario’s terecht waarbij er ook nog een van de twee kindjes een vieze oorontsteking heeft en ik plots een week heb waarin ik maar een dag heb kunnen werken. Het ding is: ik ontzie het mij behoorlijk om ’s avonds ook nog eens doktersafspraken of kine te moeten inplannen, maar andere mensen die wel op een echt bureau moeten zitten moeten dat ook, vrees ik. Dit artikel heeft mijn ogen doen opengaan, en sinds deze week experimenteer ik dus met schrijfblokken van drie uur of meer in mijn agenda. Het lijkt te werken. De conclusie is dat iemand die dingen maakt/een creatief beroep heeft nood heeft aan zes blokken van minstens drie uur ongestoord doorwerken op een week. Haha, daar kom ik dus op geen duizend jaar aan op dit moment. Ik vind het absoluut het proberen waard, mijn dagen indelen in blokken en zorgen dat ik ze niet volzet met dingen die ook op andere momenten kunnen.
  • Lezen: phoew, de afgelopen maanden was het zo druk dat er voor het eerst in drie jaar bijna niet werd gelezen. Ik heb mijn Goodreads niet meer echt aangevuld, ook, mede omdat ik enkele non-fictieboeken heb gelezen die zo persoonlijk waren dat ik ze niet wilde delen. Een private functie op Goodreads zodat ik wel kan bijhouden hoeveel boeken ik las maar sommige op privé kan zetten, dat zou ik nog iets vinden. Zodat jullie niet zouden zien dat ik boeken lees over allerhande kinky seksuele voorkeuren, bijvoorbeeld. Kan iemand dat regelen?
    Ik ben wel eindelijk weer aan het fictielezen geslagen sinds een week of twee, en wat een genot it is. Ook omdat het een Stephen King betreft, en ik altijd vergeet dat de man een fenomenale schrijver is. Doodsangsten sta ik uit als ik ’s avonds in It zit te lezen en dan ook nog eens dit soort berichten lees over creepy clowns, maar toch is het zwaar genieten. Dekentje, kopje thee, akelige clown die kinderen hun arm afbijt. Heerlijk.

Zin om mee te doen? Post dan een linkje in de comments, en dan komen we lezen wat jij momenteel aan het uitvreten bent. (de andere as we speaks staan hier)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

5 beelden, 5 dingen

img_1904 dscn1625img_2006img_2264img_2395
  1. Woesh gaat het hier. En plots zit Dexter al een maand in de tweede kleuterklas, zit het meisje al eens een minuut rechtop zonder omvallen want is ze bijna zeven maanden, en heb ik alleen maar het gevoel dat ik achter de feiten aanhol omdat het -daar kom ik weer in eeuwige herhaling- zo geweldig druk is en nog wel even blijft. Ironisch genoeg komt er van hollen voor de rest niet veel in huis: ik kreeg een injectie voor mijn slijmbeursontsteking die niks deed, en laat volgende week in het ziekenhuis een tweede poging uitvoeren om me zo snel als mogelijk weer aan het lopen te krijgen. In drukke tijden als deze waarin mijn hoofd weinig rust krijgt mis ik het des te harder.
  2. Mijn grootvader is overleden, in de nacht van zondag op maandag. Het was niet helemaal onverwacht maar dat maakt het allemaal niet minder doodjammer voor mijn hart. Ik zeg het niet omdat het mijn grootvader was, maar het was zo’n fijne, fantastische mens. Zo’n verhalenverteller, ook. Ik ga even mijn broer quoten, ook al gaan de tranen weer in mijn ogen springen als ik lees hoe hij het op Facebook schreef: “Vaarwel, jij die met één arm dubbel zo handig was als de andere grote mensen. Vaarwel, oorlogskind van de zee en het strand en alles dat eronder kroop en erachter zwom. Vaarwel, warme bakker van een miljoen pistolets in de gouden jaren van de 20ste eeuw. Vaarwel, bevlogen verteller van het alsmaar kleiner wordende verleden. Vaarwel, eeuwig lachende witte snor.
    Dju toch. Snirf.
  3. Ik zit wat gewrongen tussen zo vaak mogelijk buiten willen zijn als het weer het toelaat en me toch ook alweer wat beginnen instellen op huiselijkheid. Ik heb pompoensoep gemaakt al, en cake gebakken. Ik lees It van Stephen King onder een sarzeke met een kop thee. Het heeft allemaal ook zijn charmes he hasten. Het is alleen dat het zo ellendig lang duurt voor het weer warm wordt, als de nazomer echt gedaan is.
  4. Het is razend druk wat werk betreft. Ik weet hoe het komt en wanneer het normaal weer wat kalmer zou moeten worden (pakt binnen een week of drie, met wat geluk), maar ik weet ook dat ik mezelf dan wel zal moeten toelaten om mijn agenda weer niet bomvol te duwen. Ik krijg zoveel leuke voorstellen, en ben gelukkig wel al veel beter geworden in neen zeggen, maar toch. Ik doe het gelukkig ook nog allemaal graag, dus het geeft niet zo erg, maar laat ons zeggen dat telefoontjes vanop school en de crèche waarin de woorden “koorts” en “ophalen” zitten mijn bloeddruk nog sneller omhoog jagen dan anders. “We lossen het wel weer op” is mijn mantra. Ook soms “MAAAAAAR HOE GAAN WIJ DAT NU WEER DOEN?!”, als ik eerlijk ben.
  5. Maar kijk zeg, ik heb wel nog eens geblogd. Wat een gigantisch succes op zijn eigen!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

35 dingen die ik geleerd heb voor ik 35 werd

35voor35Vandaag word ik vijfendertig. Say whut? Wil dat zeggen dat ik mijn crop tops en hot pants vanaf nu echt wel in de kast moet laten hangen en me volwassener moet gaan kleden? Dju toch, dat voelt haast net zo confronterend als op mijn zesentwintigste geen Go-pass meer mogen kopen. En dat, mijn vrienden, is vandaag dus ook alweer negen jaar geleden.
Vrees niet, dit wordt geen zaagpost. Op heel wat vlakken vind ik mijn jaren dertig stukken beter dan de periode ervoor. Niet door een gigantische metamorfose, maar wel door een trage en gestage evolutie die ervoor heeft gezorgd dat ik mezelf beter ken, mijn angsten beter onder controle heb, wat successen op mijn revers heb kunnen spelden (mijn rijbewijs, mijn werk, mijn algemene staat van welzijn, het overwinnen van een postnatale depressie, etc..) en me beter voel in mijn vel dan toen. Er is minder schaamte en gene, er is meer acceptatie, en al is de weg nog lang, als ik achterom kijk zie ik toch ook al een serieuze strook asfalt.

Dit zijn 35 dingen die ik geleerd heb voor ik 35 werd:

  1. Het leven is te kort om groenten fijn te snijden die gemixt zullen worden, te strijken of een kapsel te hebben waaraan elke ochtend meer dan vijf minuten werk is. Hetzelfde geldt voor een boek uitlezen dat je niet kan boeien. Leg het weg. Er zijn er veel te veel die wel de moeite zijn.
  2. Ouder worden is confronterend, maar het alternatief is nog veel erger: niet ouder worden. Daarom probeer ik er elk jaar dankbaarder om te zijn dan angstig of gechoqueerd. Er zijn er heel wat die wilden dat ze geraakt waren waar wij nu zijn. Dus hoera voor vijfendertig, begot!
  3. Als het geen “hell yes” is, dan is het meestal beter neen.
  4. Angst, wanhoop en kakdagen horen even hard bij een goed leven als euforie, optimisme en zekerheid. Dirk De Wachter kan dat veel schoner en met een dieper stemgeluid zeggen dan ik, maar we hebben allebei gelijk.
  5. Als het flets smaakt is de kans groot dat er te weinig zout in zit. Voeg meer zout toe.
  6. Vergeet “work more so you can shop harder”. Denk eerder “Make yourself rich by making your wants few“, om het met de woorden van Henry David Thoreau te zeggen. En in dezelfde categorie: minder hebben is veel simpeler dan beter organiseren.
  7. Als iedereen zichzelf graag zou leren zien ligt er een miljardenindustrie op haar gat. Vanuit die richting moeten we dus geen beterschap verwachten, content leren zijn met wie we zijn zal van onszelf moeten komen. En is volgens mij honderd keer belangrijker dan voldoen aan het schoonheidsideaal van het moment.
  8. De tijd nemen om te weten met welke kleren je staat loont zo hard de moeite. Om een persoonlijke stijl te ontwikkelen en niet slaafs de mode te moeten volgen als een kip zonder kop. Het mag dan misschien oppervlakkig klinken, maar hoe je je kleedt verandert hoe je je voelt. Ik kan het weten. Nadat ik mezelf jaren heb weggestoken in wijde grijze dingen ging ik kleur en strak dragen, en maatje, ik ben dezelfde niet meer. Het maakt je keuzes ook zoveel makkelijker. Ik vind sowieso dat we te veel beslissingen moeten nemen op een dag. Weten dat je dat rek met zalmroze kleren gewoon kunt overslaan tijdens het winkelen is al heel wat.
  9. Vroeger lukte het ook. Iets dat ik mezelf inprent als ik een of ander zot snufje wil kopen dat ik echt nodig heb of twijfel aan mijn opvoedingstactieken en of ik wel een goede moeder ben en en en. In de tijd van onze moeders deden ze het met zoveel minder. Mijn schoonmama woonde een tijd in een huisje zonder stromend water met vier kleine kindjes. En het lukte ook. Als zij het kon, dan ik ook.
  10. Hoe zwak het ook voelt om ergens hulp voor te moeten vragen, geen hulp durven vragen is nog zwakker.
  11. Soms is therapie het mooiste cadeau dat je jezelf en je omgeving kunt geven. Een warm bad en een nacht slaap kunnen veel oplossen, maar niet alles. Een wandeling in de natuur doet wel zo goed als altijd ergens deugd.
  12. Je bent nooit helemaal klaar voor kinderen. Andere mensen ook niet.
  13. Boeken zijn van het meest geweldige dat er bestaat. Ik ben ook fan van broodroosters en het internet, zoals je kunt zien, maar boeken, jongens.
  14. Schrap guilty in guilty pleasures. Er is niks guilty of fout aan zot zijn van Bon Jovi of Marco Borsato. Het is niet omdat iemand anders voor een hele groep mensen heeft beslist dat Bon Jovi niet oké is dat hij voor jou niet een gigantische bron van plezier kan zijn in dit aardse bestaan. Own it, zeg ik, die liefde voor John en Marco. Doe jezelf en John en Marco geen oneer aan door het guilty te noemen. ‘Ik leef niet meer voor jou‘ is in mijn wereld op het juiste moment een Pleasure met hoofdletter P. Als ik me daarvoor begin te verontschuldigen ben ik niet eerlijk tegenover mezelf en tegenover Marco.
  15. Zij die het snappen snappen het al lang en zij die het niet snappen gaan het waarschijnlijk ook deze keer niet snappen. Ik ben gestopt met mijn keuzes uit te leggen of in discussies per se mijn gelijk te halen. Al die verloren energie die ik daarmee heb opgestapeld in alle jaren waarin ik het wel deed, ik mag er bijna niet aan denken. Nog zo een: het besef dat niemand al ooit van mening veranderd is door iets dat hij op internet heeft gelezen. Daarom probeer ik me ook niet meer te mengen in eindeloze discussies. Behalve over borstvoeding krijg ik het niet afgeleerd. Maar ik bijt op mijn tong en zit op mijn handen. En faal. Miserabel.
  16. Wie tegen jou roddelt roddelt ook over jou. En op je eerste werkdag is het altijd interessant om te zien wie ook vriendelijk is tegen de poetsvrouw.
  17. Vergelijken is zelden een goed idee. Jij kunt net superveel moeite gestoken hebben om van nooit lopen naar vijf kilometer aan een stuk lopen te geraken, om dan iemand te kruisen die bezig is aan een achterwaartse dubbele marathon met een koelkast op zijn voorhoofd gelijmd.  Het maakt niet uit. Andere mensen, andere verhalen. Boeiend, maar ze mogen nooit een reden zijn om te denken dat jouw weg belachelijk, schaamtelijk of het vermelden niet waard is. We vergelijken allemaal onze rommelige kelder met een ander zijn etalage. Dit. Altijd weer dit.
  18. De beste manier om voor iedereen goed te doen is niks doen, niks zeggen en niks zijn, sprak Aristoteles. Aristoteles was een slimme gast.
  19. De beste manier om je ambetant te voelen is nadenken over het verleden, de beste manier om angstig te worden is nadenken over de toekomst. Het maakt allemaal niks uit.
  20. Hoe vaker je iets doet, hoe minder stress je hebt. Autorijden. Spreken voor publiek. Posten op je blog. Het vliegtuig nemen. Koen Wauters interviewen.
  21. Er zitten maar vierentwintig uren in een dag. En je kunt jezelf wel wijsmaken dat het niet zo is, het blijft zo: voeg er iets aan toe, en er is minder tijd voor iets anders. Overal ja op zeggen is dus een beetje dom. Het goede nieuws is: je moet niet altijd uitleggen waarom je neen zegt. Je mag ook gewoon neen zeggen, zonder meer.
  22. Soep met brood is ook een maaltijd.
  23. Het is nooit te laat om ergens mee te beginnen. Het beste moment om een eik te planten was dertig jaar geleden, maar het tweede beste moment is nu. Hetzelfde geldt voor een blog beginnen, een boek schrijven, sporten of stoppen met roken. We vertellen onszelf zoveel verhalen over wat we nog kunnen doen en wat de moeite niet meer is, maar die verhalen zijn vaak ook niet meer dan dat: verhalen. Die misschien niet kloppen, als je er wat langer over nadenkt.
  24. Iedereen hoort graag dat hij iets goed doet. Ik moet toch nog de eerste tegenkomen die daar niet content mee is. Ik probeer zo vaak mogelijk aan mensen te laten weten dat wat ze doen mij op een aangename manier is opgevallen. Door een mail te sturen naar de schrijver van een blogpost of artikel. Door te zeggen dat ik dankbaar ben voor de snelle dienstverlening. Door een compliment te geven dat ze niet hadden zien komen. Ik doe het nog niet genoeg, maar ik werk eraan. En ik word zelf ook altijd blij van de reacties terug, dus win win.
  25. Een diploma stelt veel minder voor dan ik ooit dacht. Het talent om kansen te zien als ze zich voordoen en de goesting om te ondernemen schat ik tegenwoordig zowat tien keer hoger in. Net als de goesting om te blijven leren.
  26. Een ontbijtbuffet is een van de simpelste manieren om even heel content te zijn.
  27. Niemand anders denkt zoveel na over jou als jijzelf. Er staat geen spotlight op je gericht. Andere mensen zijn vooral bezig met zichzelf. Chill.
  28. Een leven zonder grote problemen of drama’s is geen recht. Het is hoerenchance.
  29. De persoonlijkheidskenmerken waaraan je je stoort bij anderen zijn vaak de dingen waaraan je je het meeste stoort bij jezelf. Serieus. Check het.
  30. Als een zin begint met “ik wil niet zagen maar…” dan volgt er waarschijnlijk gezaag. Hetzelfde met “ik wil me niet moeien maar…” en “ik weet dat het mijn zaken niet zijn maar…“.
  31. Bij een compleet gebrek aan overzicht is even gaan neerzitten met een stylo en een blad papier altijd een goed idee. In dezelfde categorie kan een weekmenu je leven gigantisch vergemakkelijken. Spontaan zijn is top, maar wat het avondeten betreft mag het voor mij ook gewoon wat minder spontaan.
  32. Je moet een emmer zand eten voor je groot bent. Iets dat ik van de oude buurman van mijn oma heb geleerd en nooit ben vergeten. Hij gebruikte het in de jaren tachtig al als mensen fopspeentjes probeerden schoon te maken die op de grond waren gevallen. Ik gebruik het nog altijd als ik geen zin heb om mijn hele huis met Dettol te reinigen of als ik een van mijn kinderen iets van de grond zie oprapen en in hun mond steken. “Je moet e seule zand eetn vo daj growt ziet!“.
  33. Je kunt niet alles oplossen, maar je kunt altijd luisteren.
  34. Geen betere manier om je huis proper te houden dan de ABC-regel. Ofte “Always Be Carrying“. Als ik van de ene ruimte naar de andere moet check ik altijd of ik iets kan meenemen. En meestal is dat het geval.
  35. Mijn waarheid is niet per se een ander zijn waarheid. Het kan dat je dit lijstje gelezen hebt en niet bent gestopt met knikken, en het kan dat je vooral hebt gefronst. Zeer benieuwd naar wat jullie hebben geleerd, ondertussen. Comments of eigen blog, ge weet ze te vinden!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

As we speak #11

IMG_9385
  • Lezen: ik ben weer in een hoop verschillende boeken bezig, wel allemaal non-fictie dus het is in principe niet zo erg, want geen verhaallijnen die vergeten kunnen worden of personages waarvan ik begot niet meer weet wat hun functie in de historie ook weer was. Op dit moment liggen op mijn imaginair nachtkastje: Telling true stories: a nonfiction writers’ guide from the Nieman foundation at Harvard University (fan-fucking-tastic), Deep work, rules for focused success in a distracted world van Cal Newport, en uit de bib nam ik Nooit meer te druk van Tony Crabbe mee. De laatste twee hebben een beetje hetzelfde thema, en dat heeft te maken met hoe beu ik het ben om aan mijn smartphone vast te hangen zoals ik doe. Ik zit niet meer op Facebook (behalve voor mijn blog, maar ik volg bijna niemand meer), heb Twitter weer verwijderd omdat ik er krakjorem van werd, maar ik heb genoeg aan Instagram om betikketakt te blijven van dat spel. En ik ben dat toch beu. Inspirerend zijn de boeken zeker, of ze zoden aan de dijk zullen brengen is weer een ander verhaal.
  • Eten: ik zal het maar zeggen zoals het is, ik vind dat ik goed bezig ben. Mijn weegschaal is het daar niet altijd mee eens, maar ik heb al zeven keer gezworen dat ik dat ding op zolder ga zetten, en misschien is de tijd wel gekomen om het daadwerkelijk te doen. Mijn kleren zitten in elk geval losser, ik ben wat afgestapt van 5:2 maar eet nog altijd gezond en verstandig, en vooral: ik voel me goed. Dat heeft ook te maken met drie keer per week lopen. Zoveel deugd dat ik daarvan heb, niet in het minst voor mijn hoofd dat soms in overdrive gaat. Als ik me gefrustreerd voel of zin heb om te janken, dan ga ik tegenwoordig vaker lopen dan dat ik een zak chips opentrek. In the long run (ejem) ga ik daar dankbaar voor zijn, denk ik. En ik ben het nu eigenlijk ook al. Best trots op mezelf. Of neen: zeer trots op mezelf. Omdat ik aan het leren ben om terug te plooien en mezelf wat marge te geven. En niet zoals vroeger al lang had opgegeven omdat ik een totale mislukkeling ben als ik chips eet. Of boterhammen met americain. Deze keer doe ik gewoon voort. Serieus, watch me.
IMG_9304 IMG_9626
  • Trots op: ik ben geen heilig boontje, maar ik vond het wel geweldig grappig om mezelf vorige week in die gedaante afgebeeld te zien in het Huis van de Stad in Ieper, een bijzonder fijn participatietraject in aanloop naar het nieuwe stadsmuseum. Voor mensen van de streek: de tentoonstelling die op dit moment loopt in de oude loketten van het stadhuis is echt de moeite. Als is het omdat je er live mijn vlammetje van “Inspirerende Ieperling” (I know, could it BE any more flattering?) kunt gaan aansteken. Zeker doen, zulle!
  • Werken aan:  het vinden van uren om te werken. Het hielp niet dat Flo deze week twee dagen thuis was van de crèche, maar gelukkig kon ik rekenen op mijn man, lieve opa’s die op woensdagnamiddag en vandaag voor Dexter zorgden en een crèche die met wat uren kon wisselen waardoor ik toch nog een en ander gedaan heb gekregen. Ik heb trouwens iets nieuws geïntroduceerd in mijn agenda: het gedaanlijstje. Omdat een to do lijst allemaal goed en wel is, maar toch altijd blijft groeien waardoor je nooit een echt voldaan gevoel hebt. Nu schrijf ik ook gedurende de hele week op wat ik gedaan heb en welke vorderingen ik heb gemaakt. Het zorgde ervoor dat ik ging van “MAAAAAAT, IK MOET NOG ZOVEEEEEEL DOEHOEHOEN!” naar “Amai zeg, ik heb echt wel behoorlijk veel gedaan in de tijd die ik had.” Als niemand mij een speekmedaille geeft, dan geef ik er een aan mezelf. Soms zelfs twee.
IMG_9258IMG_9606
  • Onder de indruk van: de open brief van Alicia Keys over make-up. Die raakte een serieuze snaar, omdat het een onderwerp is waar ik op dit moment zelf mee bezig ben. Jezelf accepteren zoals je bent. Je niet schamen omdat je er niet uitziet zoals de boekjes het je voorschrijven. Ophouden met je te verstoppen achter een masker. “Het is makkelijk om zoiets te zeggen als je eruit ziet als Alicia Keys” is dikke bullshit, vind ik. Alicia is een moedige vrouw, en ik vind haar bijzonder inspirerend. Of zoals ik ergens las: self love is the greatest middle finger of all time. Hell yes.
  • Graag gezien: de laatste aflevering van mijn geliefde Topdokters, waarbij ik mijn televisiecrush op dokter Lannoo echt niet langer kon ontkennen. Over televisiecrushes gesproken: ook heel graag gekeken naar A Different Brain van Louis Theroux, mijn televisiecrush tot in het einde der tijden. Hashtag laminated list. Voor de rest de volle twintig minuten van de eerste match van de Belgen (maar ik geloof dat ik niet veel heb gemist) en dat zal het zowat zijn.

Zin om mee te doen? Post dan een linkje in de comments, en dan komen we lezen wat jij momenteel aan het uitvreten bent. (de andere as we speaks staan hier)

5 beelden, 5 dingen

IMG_2293IMG_9495 IMG_9511 IMG_9602 IMG_9612
  1. Het is niet meteen een romantisch verhaal van hij viel op een knie voor het volledige restaurant en droeg een zelfgeschreven gedicht voor op de tonen van een instrumentale versie van Hello van Adele, maar omdat ons huwelijk in Las Vegas nooit rechtsgeldig is gemaakt in België en wij ondertussen in zonde leefden met twee kindjes trokken Youri en ik vrijdag richting Iepers stadhuis om geniepig te trouwen. En omdat je daar getuigen voor nodig hebt lokten we onze vaders in de val met een smoesje. Lang verhaal kort: het was gezellig, we zijn eens lekker gaan eten, en de meeste mensen vonden het fijn voor ons en wij vonden het ook fijn voor onszelf. Geslaagd dus. Topdag. En als er een man is met wie ik wel wil blijven trouwen, dan is het die van mij.
  2. De dag na ons huwelijk werd Dexter vier. Wij dus verder feesten. Hij genoot zeer hard van alle cadeautjes en het feestje voor de familie en de dag erna met de vriendjes. Zo hard dat hij even leek te vergeten dat hij in een hardnekkige fase van testen en neen zeggen en nog eens testen zit. We hebben ervan genoten zolang het duurde, want zo gaat dat, als je kindjes hebt. Even met je ogen knipperen en de fase is voorbij. Behalve als het een lastige fase is. Dan mag je op je kop staan, dertig keer met je ogen knipperen en een driedubbele salto doen en hij blijft toch duren.
  3. Kleine domper op de feestvreugde: na twee weken crèche had het zonnetje van de crib het al vlaggen. Ziek. Slechte nachten. Weinig drinken. Hoesten alsof het haar hoofdberoep is. Tussen alle miserie in blijft Flo wel lachen, af en toe, maar ik was vergeten hoe zielig zieke baby’s zijn. Mijn werkendag werd vanmorgen dus een thuis met zieke babydag, en straks is het richting kinderarts.
  4. Positiever nieuws van mijn weegschaal: ik ontdekte gisteren dat ik al twee kilo minder weeg dan vlak voor mijn zwangerschap. Daar heb ik wel voor gewerkt, dus zo verbazingwekkend is het niet, maar ik vind wel dat ik een goede manier heb gevonden om vol te houden. Ondertussen is 5:2 weer een beetje naar de achtergrond verschoven omdat ik eigenlijk niet genoeg profiteerde van mijn niet-vastendagen om het nog zo te noemen. Ik probeer gewoon op te letten op wat in mijn mond verdwijnt (en daar was 5:2 een zeer goede start voor, met dat calorieën tellen op vastendagen en je daardoor bewuster worden van wat goed is en wat minder), genoeg te bewegen, en vooral: mezelf momenten toe te laten om met vriendinnen in de wijn te vliegen of zoals afgelopen weekend op zaterdag een stukje taart mee te eten en op zondag een pannenkoek met choco. Ik ben geen nonnetje en ik zal er nooit een worden, maar vergevingsgezindheid goes a long way. Net als de dag erna gewoon opnieuw beginnen met verstandige keuzes maken. Volgens mij doe ik stiekem een mengeling van 5:2 en low carb en paleo en het wijndieet, en het werkt behoorlijk. Ik ben in elk geval zeer content en voel het al aan mijn kleren. Hoezee!
  5. Voor de rest is het hier nog altijd behoorlijk kalm naar mijn zin, maar opstarten met een zieke baby en weken waarin er verlof moet genomen worden om te trouwen blijken ervoor te zorgen dat ik wat uren te weinig heb. No biggie, komt wel weer goed, en wees vooral content dat mijn blog lezen niet impliceert dat ge moet helpen met mijn achterstallig huishouden weer op poten te krijgen. De was en de onbestaande strijk zijn ontploft, en alle onderbroeken zijn op, ik zal het maar toegeven. Real life enal.

Fijne werkweek, allen!

zeven dingen die ik niet wist voor ik mijn maag liet verkleinen

zevendingenmaagverkleining2Tien jaar geleden is het vandaag, de dag waarop ik het ziekenhuis binnen ging om te ondergaan wat op dat moment niet langer uit te stellen viel. Morgen is het dag op dag tien jaar geleden dat ik uit narcose kwam met een omgebouwd spijsverteringsstelsel. Het is onwerkelijk, en ook nog steeds gek om aan terug te denken. Aan hoe diep ongelukkig en verslagen ik was, in de maanden voor ik de beslissing nam die mijn leven zou veranderen. Aan hoe kalm en zen ik werd eens de beslissing was genomen, omdat er eindelijk, na een gevecht dat mijn volledige leven leek te beslaan, een oplossing in zicht leek. En er honderd kilo van mijn schouders viel. Pun intended. Ik zal niet al jullie vragen van onder de vorige post kunnen beantwoorden in deze post, al zal ik mijn best doen, maar ik beloof nog een afsluitende post binnenkort, waarin ik op de meeste zaken die jullie nog wilden weten zal ingaan. Niet allemaal, omdat sommige dingen te persoonlijk zijn, of in mijn ogen minder relevant voor het grote verhaal.

zevendingen_maagverkleining

In elk geval.

Dit zijn zeven dingen die ik niet wist voor ik mijn maag liet verkleinen:

* dat het leven een pak makkelijker is zonder vooroordelen

Had je me voor mijn maagverkleining verteld dat sommige kansen mij ontnomen werden door mijn overgewicht, dan had ik daar eens mee gelachen. Dat ik bepaalde jobs niet kreeg had volgens mij niks met mijn uiterlijk te maken, wel met het feit dat iemand anders gewoon beter was dan ik. Dacht ik dus, tot één van mijn opdrachtgevers (hij weet wie hij is) een dikke foto van mij onder ogen kreeg en zei: “Ik weet dat het fout is, maar als je zo was geweest toen ik je leerde kennen had ik je nooit aangenomen.” Met de nadruk op ‘zo’. “Ik zou geconcludeerd hebben dat je lui was”, voegde hij eraan toe, “labiel ook, en niet in staat om je gewicht onder controle te krijgen, laat staan je leven of je job.” Als dat het geval was, dan was ik nu nog minstens even labiel en lui en niet in staat om mijn leven of job naar behoren uit te voeren, zei ik hem toen. Je opereert een obesitaspatiënt immers onder het middenrif, en niet tussen de oren. Ik besef nu wel dat het feit dat ik een ongelooflijke pleaser ben geworden ook te maken heeft gehad met mijn gewicht. Ik zal maar goed mijn best doen, en niet te veel pruttelen of zagen, want ik ben al dik, en mag eigenlijk content zijn dat ik de job überhaupt mag doen. Ik zal maar niet te veel praten want dan zien ze dat ik dik ben. Als ik mijn mening laat gelden, dan roept er vast iemand “dikzak” naar mijn hoofd. Als iemand me ziet, dan zien ze ineens hoe dik ik ben. Alles is goed voor mij, en sorry dat ik zo degoutant dik ben. Baha en boehoe. Met ouder worden gaat dat er gelukkig ook beetje bij beetje weer uit.

* hoe minder plaats je inneemt, hoe zichtbaarder je wordt

Voor mannen bijvoorbeeld, en op je werk, en in heel wat andere situaties waarin je plots niet meer over het hoofd wordt gezien. Nagefloten worden door bouwvakkers of aangesproken worden op café, dat overkwam mij zelden of nooit voor mijn operatie. Als er op kantoor iets werd gevraagd over de teamsportdag of om iets te organiseren, dan werd het dikke meisje toch vaak overgeslagen. Ik heb gemerkt dat je als dik meisje vooral zichtbaar bent als je ergens iets aan het eten bent. Als ik heel het terras naar me zag kijken terwijl ik ergens een croque monsieur zat te eten, met een blik van ‘zou je niet beter stoppen met eten, je bent al dik genoeg’, had ik altijd zin om een bordje op te houden met “Dikke mensen moeten ook eten. Anders gaan ze dood.”

* dat het leven zoveel zorgelozer kan zijn

Alles was moeilijk toen ik dik was: als we een terrasje gingen doen met collega’s was ik bang dat mijn achterwerk niet in de rieten terrasstoeltjes zou passen. Was er een verrassingsuitstapje, dan vreesde ik voor een death ride, muur moeten klimmen, karten of iets anders waarvan ik met een rood hoofd zou moeten zeggen dat ik niet kon meedoen, doordat ik te dik was. Moest ik een studentenjob doen, en zag ik alle andere jongeren moeiteloos hun fabrieksuniform aantrekken, dan was ik diegene die na twintig minuten zweten en alle maten uitproberen moest toegeven dat zelfs de grootste mannenmaat een verloren zaak was. En dat hadden ze dan meestal in al hun jaren jobstudenten nog nooit meegemaakt, dus hoe schaamtelijk ver was het dan wel niet met mij gekomen? Letterlijk alles wordt een probleem als je broekmaat 52-54 hebt. Zelfs leuke dingen, zoals winkelen met vriendinnen of naar de sauna. Omdat je het altijd met jezelf moet doen, en je gewicht nooit even af kunt leggen.

* dat je het meisje wel minder dik kan maken, maar het vanbinnen altijd een dik meisje blijft

Je mag dan wel ineens een pak slanker worden, twintig jaar van zwaarlijvigheid wis je niet zomaar uit je hoofd. Niet alleen voel ik me nu nog dikwijls dikker dan ik ben, ik zal ook nooit vergeten hoe mensen naar je kunnen kijken omwille van je overgewicht. Alsof je een vieze ziekte hebt, of eruit ziet als een afgrijselijk monster. En dat het je eigen schuld is, moest je maar wat minder eten. Fijn was het niet, maar mijn ervaringen hebben me wel gewapend. Als er iemand rond me komt hangen waarvan ik weet dat die tien jaar geleden niet eens in dezelfde ruimte als ik gespot had willen worden, dan valt het me bijzonder makkelijk om nu zelf de andere kant op te kijken.

* dat mensen weinig begrip hebben voor maagverkleiningen en gewichtsproblemen

Soms doen vragen me nog altijd pijn, merk ik. Of misschien eerder de manier waarop die worden geformuleerd, want iedereen mag mij in principe alles vragen. Het zijn de vragen als “Hoe heb je het in godsnaam zo ver kunnen laten komen?”. De vragen die in mijn hoofd impliceren dat ik iets verkeerds gedaan moet hebben, terwijl ik gewoon het product ben van mijn genen, opvoeding en ervaringen die op mijn pad zijn gekomen. Het is soms hard om aan te voelen dat ik nog steeds word veroordeeld, alsof ik een moord heb gepleegd of iets vreselijk beschamend heb gedaan. “Als het allemaal zo moeilijk blijft, ook na een maagverkleining, had je dan niet beter gewoon minder gegeten en gesport?” is er nog zo een die pijn doet. Ik besef dat de vraagsteller -doordat die nooit mijn pad heeft bewandeld en zich niet kan inbeelden hoe zwaar die wandeling moet geweest zijn- oprecht niet kan begrijpen hoe het allemaal mogelijk is. En dus ergens diep vanbinnen denkt dat ik dan wel een freak moet zijn. Zo iemand die maar opdoet, zonder na te denken over de implicaties. Dat ik zo iemand ben die zich laat gaan. Vier keer een bord opschept en nog niet genoeg heeft. Na een tijd ben je het moe om jezelf te verdedigen, en leg je je erbij neer dat dat is wie je als hele dikke vrouw bent, in de ogen van “de mensen”. Lelijk. Labiel. Geen karakter. Lui. Vies. Na een tijd ga je dat zelf ook geloven. Ik woog 72 kilogram toen ik mijn plechtige communie deed, en ik ben een heel kleintje. Ik kan daar een hele uitleg over geven, maar daar heb ik geen zin in. Ik wil alleen zeggen: zoiets gebeurt niet zomaar. De meeste dingen gebeuren niet zomaar, en de meeste zaken zijn niet zo simpel als reacties van toevallige omstaanders doen vermoeden. En ja, dat kan allemaal nog steeds nijpen en wringen, merk ik. Deel van het verwerkingsproces, waarschijnlijk, en ik ben al lang blij dat ik nu wel voor mezelf weet dat ik geen mislukkeling ben door mijn verleden als heel dik meisje. Integendeel. Ik vind dat ik een zeer indrukwekkende weg heb afgelegd, en ik ben daar bijzonder trots op. Steeds trotser, ook.

Medemenselijkheid is zo belangrijk in dit verhaal. Daarom zat ik ook ineens te janken toen de obesitasdokter in Topdokters niet zoals zovelen een negatief oordeel velde over het meisje van 25 dat doodverlegen 125 kilogram zat te wegen in zijn kabinet, maar achteraf tegen de camera zei dat hij zo trots was op dat meisje. Waterlanders, maat, en nog geen beetje. Er zijn weinig mensen die trots zijn op dikke meisjes van 25, en zijzelf meestal nog het minst van allemaal. Net daarom was het zo ongelooflijk mooi, van dokter Lannoo.

* dat je leven niet perfect wordt als je een normale broekmaat hebt

Voor mijn operatie dacht ik dat er engelenkoren zouden nederdalen op de dag dat ik minder dan tachtig kilogram zou wegen. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik die dag in een ziekenhuis zou zitten met mijn zevenenveertigjarige mama die terminaal ziek was. Om maar te zeggen: mijn leven is niet perfect geworden door af te vallen, maar dankzij mijn operatie was mijn gewicht niet nog eens een extra probleem in de periode dat mijn mama ziek was. En dat is het nu ook niet. Ik ben nog steeds niet slank, en soms droom ik van een maatje 36, maar eerlijk: dat er soms maanden voorbij gaan zonder dat ik de wanhoop nabij ben omdat ik mijn gewicht totaal niet meer onder controle krijg, dat is eigenlijk nog het allermooiste cadeau dat ik gekregen heb van mijn chirurg.

* dat het een blijvend gevecht is met eten en kilo’s

Eerlijk? De angst om ooit weer zo dik te worden als ik was zal me altijd blijven achtervolgen in mijn dromen. Ik, die toen ik dik was altijd alles kapot minimaliseerde en beweerde dat het allemaal wel meeviel, wil echt nooit meer terug naar toen. Hoe meer tijd er tussen nu en de operatie zit, hoe meer ik begin te vergeten waarom het destijds mijn enige optie was. Maar af en toe zie ik nog eens een jong meisje lopen dat even dik is als ik was, of kom ik een foto tegen van mezelf in mijn dikste periode. Dan voel ik plots weer heel even de totale wanhoop die ik toen voelde. Die van ’s morgens wakker worden en denken: alles dat ik vandaag moet doen zal ik doen als dikke vrouw. Het gevoel van rond te kijken in een grote ruimte, en beseffen dat je dubbel zo dik bent als alle andere mensen. Op een bus stappen, en de andere passagiers verschrikt zien kijken en hopen dat die dikke niet naast hen zal komen zitten en al hun plaats innemen.

Het blijft ook een groeiproces. Toen ik mijn laagste gewicht bereikte was er maar een grote complicatie: dat ik mezelf nog steeds niet graag zag. Dat is doodjammer, maar jezelf graag leren zien is ook vreselijk moeilijk als je van kindsbeen af hebt gehoord dat je niet mooi bent, en altijd iets dat niet goed is. Te dik. Te lelijk. Te brutaal. Te verlegen. Te jongensachtig. Er is veel hard werk nodig om dat ook maar een beetje te doen keren. Maar dat werk heb ik de laatste jaren wel gedaan, in de vorm van therapie die in mijn ogen best wel mee in het pakket zou mogen zitten, bij veel obesitasoperaties. Als ik eens de tijd vind, dan wil ik het heel graag eens hebben over jezelf graag leren zien. Herinner me daar eens aan binnen een paar weken, want hell, wat heb ik daar ondertussen een weg in afgelegd en wat is die weg tegelijk nog lang.

Maar goed, lang verhaal kort. Ik wil niet meer terug. Al was het maar omdat ik nooit meer gedwongen wil worden om te veel geld neer te tellen voor een lelijke legging met een katjesmotief op, omdat dat nu eenmaal de enige legging is die ze hebben in maat 52-54.

Nooit meer.

5 beelden, 5 dingen

IMG_8881 IMG_8903 IMG_8950 IMG_8972 IMG_8976
  1. Drie maanden werd ze deze week, onze Flo, en sinds maandag gaat ze naar de crèche. Het was toch weer met een klein hartje, vooral bij mij dan, maar ze doet het goed en ik moet toegeven dat het toch ook best weer fijn is om te genieten van de luxe om op mijn gemak een koffie te drinken/naar het toilet te gaan/ iets te ondernemen zonder dat het simpele geluk op elk moment verstoord kan worden door iemand die mij onmiddellijk nodig heeft. Al ben ik wel altijd zotcontent als ze allebei weer thuis zijn en de ene ziedend naar mij roept dat ik zijn vriend niet meer ben en nooit naar zijn verjaardagsfeestje mag komen en de andere naar mij schreeuwt omdat haar pamper stante pede moet vervangen worden. Dat ik daar nog mijn gelukzaligheid uit zou halen, eigenlijk.
  2. Er werd hier weinig geblogd deze week, maar dat is omdat ik voelde dat ik weer te veel aan het willen was. En mijn werk hervatten, én mijn mailbox leeg krijgen, én drie keer per week sporten én op mijn eten blijven letten terwijl er twee kleine kindjes rond mij hangen, er moest iets geschrapt worden en dat waren de blogposts die ik eigenlijk voor deze week in mijn hoofd had. Die komen er nog wel, ik ga alleen eerst even de tijd nemen om gewoon te worden aan ons nieuwe ritme en dan loopt dat ook wel weer los.
  3. In het midden van de week had ik even een dip, en dat had net zo veel met de gigantische schommelingen op mijn weegschaal te maken als met het weer. Beslissing: die weegschaal gaat de zolder op en dat weer, dat weet ik nog niet helemaal. Daar moet ik nog even iets op vinden.
  4. Ik heb iets zots gedaan dat zo hard buiten mijn comfort zone ligt, maar als ik het op mijn blog aankondig dan zit ik helemaal vast qua peer pressure en accountability, dus bij deze: ik ben ingeschreven voor een urban trail run door Ieper. Ineens meer dan acht kilometer lopen, wel maar in oktober. Het gaat best oké met weer beginnen lopen en ik wilde mezelf op een uitdaging trakteren. Deze kan wel tellen: lopen door gebouwen en leuke plekken in de stad, check het filmpje dat mij zin gaf om zot te doen hier. Dus ja, ik ga nog veel moeten trainen en ik voorspel nog heel wat slapeloze nachten en huilpartijen voor het zover is, maar het staat zwart op wit dus dan is het vanaf nu voor echt.
  5. En om te bewijzen dat ik het meen heb ik een goede sport-bh gekocht. No way back jongens, ge ziet het. Als iemand een fijn loopschema heeft om van 3 naar 8,5 kilometer mét trappen te gaan op een maand of vijf tijd, dan mag dat altijd gemaild worden.

As we speak #10

IMG_8322
  • Lezen: schiet er de laatste maand toch wat bij in. Door de drukte van al die speciale weken met veel vrije dagen en kindjes die thuis zijn van school/nog niet naar de crèche gaan, vermoed ik. Daardoor verloor ik plots behoorlijk wat tijd die ik anders in zelfzorg zou gestoken hebben. Lees: in bloggen of een boek lezen. Ik begon aan verschillende werken van fictie omdat ik na het lezen van A Little Life zo ondersteboven was van wat een goed werk van fictie kan betekenen, maar ik raakte maar niet in De Avonden (nochtans al poging twee, maar ik vrees dat het twee keer het goede moment niet was) en ook niet in Remember me like this van Bret Anthony Johnston. Omdat ik zo enthousiast ben over de Happier podcasts van Gretchen Rubin en Elizabeth Craft ben ik wel gestart in Better than Before: Mastering the Habits of Our Everyday Lives, en dat bevalt me ten zeerste. Ik ben net over de helft en heb al heel wat boeiende dingen geleerd over de kracht van gewoontes. Zeer boeiende materie, eigenlijk.
  • Eten: goed bezig op dat vlak, al zeg ik het zelf. Na mijn klaagzang over niet meer in mijn kleren passen lieten enkele mensen vallen dat ik misschien eens het 5:2 dieet moest proberen. Ik had er al over gelezen op Sofie haar blog (zie hier en ook hier), maar doordat ik als kind al bij de diëtiste zat (ik weet nu dat dat door iets hormonaals kwam, en niet aan gebrek aan karakter, waarover misschien later ooit eens meer) heb ik een trauma overgehouden aan alles dat rijmt op dieet. Uiteindelijk heb ik toch maar eens de BBC-documentaire gecheckt die bij de hype rond 5:2 hoort, en vanaf toen was ik wel mee. Kort gezegd eet je vijf dagen per week normaal en twee dagen per week 500 calorieën of minder, en zou dat lang niet slecht zijn voor je lichaam en de proporties ervan. Ik probeer daarnaast ook weer wat gezondere keuzes te maken en ben dus weer gestart met lopen, en tot mijn vreugde zijn de eerste drie kilogram die op mijn systeem werkten er ondertussen af. En zie ik het zitten om verder te doen, wat misschien nog wel duizend keer belangrijker is.
IMG_8303 IMG_8586
  • Bezig aan: de voorlaatste week van mijn zwangerschapsverlof. Wat is dat gevlogen, zeg. Ik kijk er heel hard naar uit om weer te beginnen werken, en ben ondertussen al weer bij mijn dierbare vrienden van De Standaard Magazine geweest met een hele lijst ideeën die bijna allemaal werden goedgekeurd. Allemaal stukken die ik zeer graag wil schrijven, dus dat is niet slecht voor de motivatie. Flo die binnenkort naar de crèche moet, dat is er dan weer eentje dat toch een beetje weegt op mijn maag en hart. Ik weet dat het goed is, zowel voor haar als voor mij, maar ik ga haar zonnige gezelschap missen. En haar zo ongeveer plat knuffelen als ik haar ’s avonds terug zie.
  • Luisteren naar: podcasts. De liefde is weer keihard aangewakkerd na een iets kalmere periode, en dat heeft onder meer te maken met het feit dat ik weer ben beginnen lopen en ontdekt heb dat podcasts lopen ongeveer duizend keer minder saai maken. Maar vooral ook: met mijn Riva S, een fantastische bluetoothspeler die ik mocht testen en die mijn hart zo hard heeft gestolen. Ik droomde er al een tijd luidop van om in mijn badkamer naar podcasts te kunnen luisteren op een iets ingenieuzere manier dan mijn iPhone op het randje van het bad te leggen. De Riva S is een hip, klein toestelletje waarop je met gemak alles afspeelt dat je op je iPhone of iPad afspeelt van geluid, en dus luister ik ’s morgens tijdens het tandenpoetsen of ’s avonds in bad naar inspirerende of blijmakende podcasts als Happier, GTD, The Accidental Creative en Dear Sugar Radio. Zalig maat, echt zalig. Ik heb trouwens net Iemand van Radio 1 ontdekt, en ben ook om. Heerlijk gemaakte nieuwe reeks over mensen met een goed verhaal. Rosy van 97 stal mijn hart. Oh, en die Riva S is supermakkelijk transporteerbaar, dus ik neem hem soms mee als ik ergens naartoe moet waar ik zonder podcasts dreig te vallen. Stel. Je. Voor.
IMG_6176 IMG_8291
  • Genieten van: de interactie tussen mijn kindertjes. Het is de max om zien hoe blij Flo is om haar broer te zien en hoe heerlijk wederzijds dat gevoel is. “Ik wil Flo zien” is een van de vaakst uitgesproken zinnetjes bij Dexter, of hij nu wakker wordt of de deur van de woonkamer open steekt als Youri hem van school is gaan halen. Elf weken is ze, vandaag, en ze hoort erbij alsof ze er altijd is geweest.
  • Puzzelen met: uren. Roosters voor de grote vakantie. Planningen. Ik heb nu al door dat het de komende tijd lang niet evident wordt om voldoende te werken om rond te komen, er te zijn voor mijn kinderen op de momenten dat ik er graag zou willen zijn, te bloggen zoals ik het zou willen en ondertussen de dagelijkse beslommeringen onder controle te houden. De eeuwige strijd ja, maar dan waarschijnlijk nog met een paar tandjes bij. Het komt vast wel goed, maar ik zal toch weer enkele keuzes moeten maken en laat ik dat nu eens niet zo graag doen, kiezen.
  • Content met: alle cadeautjes die ik de laatste weken vanuit allerlei richtingen heb ontvangen om de heuglijke komst van Flo te vieren. Niet in het minst vanuit blogland. Er waren de heerlijke kraampakketjes van Sofie en Romina, er was de supermooie ring met een subtiele F van bij mijn favoriete juwelenmaakster Nimzu, er was het pakketje van bij Studio Tout Petit met heerlijke dingen van Fresk , De Kleine Zebra en Quut, en dan vergeet ik vast nog enkele mensen en geschenkjes. Weet dat ze allemaal geweldig geapprecieerd werden, net als de vele kaartjes vol lieve gelukswensen en het enorme pakket pampers uit Nederland waarvan ik nooit heb weten uit te vogelen wie het mij liet bezorgen, ook niet na herhaaldelijke telefoontjes naar de bezorger. Maak u bekend, o wilde weldoener! Oh, en omdat een moeder van twee weinig tijd heeft om lappen op broeken te naaien (en dat eigenlijk ook gewoon niet kan) was ik ook zeer blij met het pakketje dat ik ontving van Creapatch. Knielappen voor op de tien broeken vol gaten die Dexter in zijn kast had liggen. Knielappen die niet afvallen na één keer wassen, en er ook leuk uitzien. Laat dat een tip zijn voor moeders die met dezelfde first world problems hebben af te rekenen als ik.
IMG_8120 IMG_7555
  • Kijken: naar wat minder dan vorige maand, ik had precies minder tijd over om voor de tv te hangen met Flo. De documentaire van Louis Theroux over alcoholisme is me wel bijgebleven, net als enkele afleveringen van Topdokters. Vooral die waarin een meisje van een jaar of 25 te zien was met een BMI van 46 die een maagoperatie wilde laten uitvoeren zorgde voor een stomp in mijn maag, die volgende maand tien jaar geleden werd gehalveerd. Ik had daar niet bij stilgestaan tot dan, en besefte dat ik eigenlijk graag eens een behoorlijke update wil schrijven ter ere van dat gekke jubileum. De plannen zijn er, nu nog de tijd vinden om die naar behoren uit te werken.
  • trots op: mijn schoonvader en schoonbroer die samen met een vriend de 1000 kilometer voor Kom op tegen Kanker hebben gefietst, zoals ze het beloofd hadden aan mijn schoonmoeder die bijna een jaar geleden stierf. Een jaar hebben ze getraind en geld ingezameld om het waar te maken, en het was kiekevel all the way toen we een namiddag gingen supporteren in Eeklo, of all places. Wings for Life passeerde de dag erna langs onze voordeur, en ook dat maakte indruk. Als het god belieft zou ik binnen enkele maanden zelf eens aan iets dergelijks willen deelnemen, een 5K ofzo. Nog nooit gedaan, omdat het dikke meisje dat op van de zenuwen was voor elke turnles of andere vorm van beweging mij nog altijd durft wijsmaken dat dat echt niks voor mij is, maar misschien dat het dikke meisje maar eens in zichzelf en haar kunnen moet beginnen geloven.

Zin om mee te doen? Post dan een linkje in de comments, en dan komen we lezen wat jij momenteel aan het uitvreten bent. (de andere as we speaks staan hier)

As we speak #9

aswespeak9_1Is het belachelijk om een rubriek op te diepen die je ondertussen reeds meer dan een jaar hebt laten verpieteren in de diepste krochten van deze website? Misschien, maar ik ga het om verschillende redenen toch doen. De ‘As we speak‘ was een wendbaar en daardoor leutig rubriekje, al zeg ik het zelf. Het soort rubriekje waarin ik zaken kwijt kon die geen volledige blogpost waard zijn, maar het ook niet verdienen om hier stiefmoederlijk behandeld te worden. In deze drukke tijden waarin ik soms een week totaal niet aan bloggen toekom (en daar bij momenten best ambetant van word, ik geef het toe) zijn dat soort posts van goud. Ik ga er dus weer mee starten en een poging doen om er wat regelmaat in te steken. We zien wel waar we komen. Wie zin heeft om mee te doen op zijn eigen blog, dat mag nog altijd en ik juich dat zelfs toe.

  • Bezig met: zorgen voor Flo en Dexter, proberen te zorgen voor mezelf, en terwijl ik daarmee bezig ben inmiddels in mijn laatste anderhalve maand zwangerschapsverlof zitten. Ten tijde van Dexter was ik nu al zo zwaar aan het crashen dat ik me niet kon inbeelden hoe ik het nog een week of vijf zou volhouden. Dat is nu niet het geval, al moet ik wel weer toegeven dat ik niet gemaakt ben voor langdurig thuisblijven met een baby. Ik doe mijn job veel te graag, denk ik. Ik mis het schrijven, en het onderzoeken, en het rondkijken naar de wereld en me afvragen wat ik kan doen met wat ik zie. Ik mis de inspiratie en het maken van dingen die er eerder nog niet waren, ik mis de volwassen gesprekken en de zuurstof die ik krijg van nieuwe opdrachten en ideeën. Tegelijk zie ik best weer op tegen de week waarin Flo in de crèche start, ook al weet ik dat ze daar goed zal zitten en zie ik dat allemaal vlotter gaan dan bij haar broer. Dubbel, dat ouderschap. Dat wist ik al, en dat weet ik nu opnieuw. Omdat ik ondertussen twee kindjes heb. Ik ga dat vorige zinnetje nog eens herlezen om het te geloven, want soms overvalt die gedachte me en kan ik het bijna niet bevatten.
  • Genieten van: de momenten waarop ik tijd heb om iets te doen waarvoor ik anders nooit de tijd maak. Een documentaire over Janis Joplin onder mijn vel laten kruipen, bijvoorbeeld. (en nu pas ontdekken dat je vanalles moois kunt herbekijken op de site van Canvas) Eindelijk de tijd nemen om te beginnen aan de meer dan twintig afleveringen Alleen Elvis Blijft Bestaan die ik nog op de digicorder bleek te hebben staan. Eens door de tv-gids bladeren en ontdekken dat er series zijn als Five Star Babies, over The Portland, een Londense materniteit waar de rijksten van de hele wereld komen om te bevallen. Zo veel goede dingen, zo weinig tijd. Behalve als er een baby even op je arm in slaap wil vallen en je dus niet anders kunt dan in je zetel blijven zitten. Een beetje zoals in de magistrale nieuwe clip van Kenji Minogue, dus eigenlijk.
aswespeak9_2
  • Lezen: het geweldige boek dat ik aan het lezen was toen ik deze post over zelfzorg schreef is ondertussen uit. Meer dan zevenhonderd pagina’s, en ik was er niet goed van. Nog steeds niet, eigenlijk. Een goed boek kan een fantastisch cadeau voor de ziel zijn, en dit was zo’n fantastisch cadeau.
  • Een beetje gefrustreerd over: mijn kleren die een maat te klein zijn. Of mijn lichaam een maat te groot. Niet beginnen roepen, ik weet dat ik zwanger ben geweest, ik weet dat zes kilo boven mijn startgewicht zitten geweldig goed meevalt, ik weet dat ge uw lichaam negen maanden moet geven om weer op zijn plooi te komen. Maar het steekt tegen dat mijn jas met moeite dicht kan, en ik ben mijn zwangerschapskledij echt wel vreselijk beu, al is het omdat er al twee mensen gevraagd hebben of ik al bevallen ben. Dat moet toch aan mijn jas liggen? HE?! HE?! Ik ben ondertussen wel weer begonnen met gezond eten, maar ik ben dit weekend tot het besef gekomen dat ik ook weer minder zal moeten eten. En dat is minder, vlinder. Ik eet namelijk niet graag minder en heb de neiging om daar geweldig hangry van te worden. Maar goed, van spannende broeken en jassen word ik ook geen blije burger, dus something has got to give. (en ik vrees dat het de kast vol koeken en paaseitjes van Dexter zal zijn, wegens dat die dezelfde uitwerking op mij heeft als de sirenen op een arme zeebonk)
aswespeak9_3
  • Blij met: de start van een Buurderij in Ieper. Een buurderij is een vereniging buren die rechtstreeks aankoopt bij boeren uit de streek, en sinds vorige week kan dat in Ieper. Ik ben daar zo blij mee, dat ik tegelijk melk en boter van de zuivelboer kan gaan ophalen en terwijl een mand groenten van deze fantastische boerderij in de koffer van mijn auto kan laden en ondertussen ook superlekker volkorenbrood mee kan nemen van een bakker in Poperinge waar ik anders door mijn eeuwige tijdsgebrek nooit kom. Echt zo content als een klein katje, ik.
  • Ook blij met: het feit dat het kleuterschooltje van Dexter vanaf 1 september een Freinetschool wordt, en Dexter en Flo ook hun lagere school in het Freinetonderwijs zullen kunnen doen. Mensen die mij kennen weten dat ik geen grote fan van het traditionele zit stil en luister naar de juf-onderwijs ben, en dus kon ik niet contenter zijn.
aswespeak9_4

Zin om mee te doen? Post dan een linkje in de comments, en dan komen we lezen wat jij momenteel aan het uitvreten bent. (de andere as we speaks staan hier)

Mijn tip voor een vlottere kraamperiode: zelfzorg

zelfzorgGisteren stond ik in een pashokje, verheugd omdat ik een jeansbroek en t-shirt had gevonden die de rondingen doen uitkomen die ik wil doen uitkomen en de andere zo goed als mogelijk van het oog onttrekken. Ik zit in de gevreesde nazwangerschapse fase waarin mijn zwangerschapsbroeken te groot zijn, en mijn kleren van voor de bevalling een kledingmaat te klein. Niet dat ik daarover te klagen heb, want ik hou al bij al maar zes kilo over en dat valt me geweldig mee. Niet dat deze post daarover gaat. FOCUS DAN TOCH VROUW.

Flo is ondertussen drie en een halve week oud, en ik stond dus in een pashokje. Dat deed ik terwijl de kraamhulp even op mijn dochter aan het passen was. Een combinatie van zaken die de eerste keer ondenkbaar waren, om niet te zeggen ondenkbaar ondenkbaar. “Je ziet er goed uit“, zegt mijn lief de laatste dagen al eens, en zo voel ik me ook. En dat heb ik dus onder meer te danken aan het feit dat ik al eens in een pashok ga staan, ook al is mijn baby nog geen maand oud. (Ik ga trouwens eens een stuk schrijven over de mindere kantjes van mijn lief, dat jullie niet denken dat ik met de ideale man ben getrouwd. Zo een die enkel wijze dingen zegt en met complimentjes en rozenblaadjes in mijn richting gooit. Laat ons bijvoorbeeld vooral niet vergeten dat hij niks lust, en geloof me, zo zijn er nog wel een paar hoeken af. nvdr.)

zelfzorg2

Flo is een makkelijkere baby dan Dexter, dat is ondertussen duidelijk, maar dat ik me nu veel beter voel dan de vorige keer ligt niet helemaal aan haar. Deze keer ligt mijn eigen focus ook honderd keer meer op zelfzorg. Toen Dexter geboren werd dacht ik maar aan één ding: voor mijn kind zorgen. Ik cijferde mezelf weg, at slecht, zat heel de dag ongewassen in pyjama, kwam amper buiten, deed niks meer. Ik maakte mezelf wijs dat dat nu eenmaal was hoe het ging: je krijgt een baby, je stelt alles in functie van die baby, de rest is niet belangrijk. Je wereld komt met piepende banden tot stilstand, je blijft binnen een eigen bubbel, afgesloten van de rest van de wereld. Lekker samen met je baby in een cocon, klinkt het lieflijk. Allemaal goed en wel, maar mijn cocon werkte alleen maar versmachtend, besefte ik achteraf, toen ik me samen met mijn psychologe afvroeg waar het zoal mis was gelopen. En dus stond ik erop om het deze keer anders aan te pakken.

Dit doe ik deze keer anders:

  • ik roep hulp in:
    In verschillende vormen. Natuurlijk zou ik Flo ’s morgens en in de namiddag in de autostoel kunnen proppen om haar broer naar school te brengen en op te halen, maar het is stress die ik niet nodig heb. En dus werden er afspraken gemaakt zodat ik me daar de eerste weken niks van aan moet trekken. Met dank aan Youri, de opa’s en de kraamhulp, waarover later meer. Ik schakelde naast kraamhulp ook een zelfstandige vroedvrouw in, zodat ik iemand heb die hier af en toe komt checken of ik vragen heb, of Flo goed groeit, en er altijd iemand beschikbaar is om naar te bellen als ik ergens over twijfel. Ik heb geen mama en geen schoonmama, ik moet dus voor mijn eigen gemoedsrust zorgen. En soms is dat door een professional in te schakelen.
  • ik denk bewust na over de functie van de hulp:
    Vorige keer had ik ook kraamhulp, maar toen kwam die vooral neer op iemand die stond te strijken terwijl ik mijn baby suste. Deze keer wilde ik dat de hulp er vooral voor zou zorgen dat ik ademruimte kreeg. En dus ga ik Dexter van school halen terwijl de helpende handen even voor Flo zorgen, ga ik een uur winkelen, vraag ik of de kraamhulp een ovenschotel voor twee dagen kan maken zodat ik in die halve uren die plots beschikbaar worden een bad kan nemen en verder kan lezen in dat geweldige boek dat ik aan een razend tempo van acht pagina’s per dag aan het lezen ben. Acht pagina’s per dag lijkt weinig, maar ze doen me vreselijk veel deugd. Waarover meer in het volgende punt.
  • ik bouw momenten in voor mezelf:
    Lezen, een bad nemen met duur maar heerlijk geurend badschuim, blogstukjes schrijven. “Dat jij daaraan toekomt”, schreef iemand die ook net een kersvers kindje heeft op Instagram, “ik raak mijn zetel met moeite uit”. Ik kom eraan toe omdat ik weet dat ik er zo’n deugd van heb. Net als van alleen naar de supermarkt gaan, wat bij momenten voelt als een vakantie van een half uurtje. Koken. Even over en weer naar een tweedehandsbeurs, terwijl mijn lief op de kindjes past. Vorige keer kwam ik na vier maanden tot het besef dat ik niks meer deed dat me blij maakte. Nu probeer ik elke dag iets te doen dat goed is voor mezelf. Vanuit de gedachte van eerst je eigen zuurstofmasker opzetten in het vliegtuig voor je iemand anders kan helpen. Dexter en Flo hebben niks aan een ongelukkige moeder, en deze keer besef ik dat beter dan ooit. Ik zorg dat mijn basisbehoeftes prioriteit krijgen. Dat ik aan slaap toekom, dankzij een shiftensysteem dat ervoor zorgt dat ik zeker een blok van vier uur ononderbroken slaap per nacht heb. (en Youri dus ook) Toen Dexter er was ben ik in de eerste weken eens een halve dag gaan winkelen, en verzoop ik in het schuldgevoel en de gedachte dat ik een slechte moeder was. Dat een moeder altijd bij haar kind moet zijn. Dat doe ik nu niet meer. Ik zie mijn kinderen doodgraag, maar dat moet ik niet bewijzen door mezelf te laten verwelken.
  • ik maak plannen:
    Toen ik de vorige keer weer moest beginnen met werken leek ik van een andere planeet te komen. Alle fundamenten waren van onder mijn voeten geslagen, en het duurde maanden voor ik weer aan het soort stukken en reportages kon beginnen denken die ik voor het moederschap maakte. Nu voel ik dat de kloof tussen deze periode en weer gaan werken minder groot zal zijn. Omdat ik het al heb gedaan, werken in combinatie met moederen, en weet dat ik het kan. Omdat ik door kranten blader en denk “Damn, als ik weer aan het werk ben dan wil ik daar een stuk over maken. En daar, en daar”. Omdat de ideeën er zijn, en de goesting. Ook voor blogposts, bijvoorbeeld. En vakanties met het gezin, weer gaan sporten binnen een paar weken, en etentjes met mijn lief over de middag, omdat we dan geen babysit nodig hebben en we dat weer eens meer moeten doen.

Ik moet opletten dat dit soort blogstukjes vanuit mijn enthousiasme niet als een vingerwijzing overkomen, heb ik gemerkt. Dat is helemaal niet de bedoeling. All hail aan de mama’s die genieten van hun cocon en net energie halen uit de exclusieve zorg voor hun kind. Voor zij die de eerste maanden geen seconde willen en kunnen missen van de zorg voor hun dropje, en er niet aan mogen denken om hen een uur achter te laten om in een pashok te gaan staan. Ik weet dat zij er zijn, en ik snap hen. Maar ik voel dat ik een betere en blijere moeder ben als ik zelfs van in het begin af en toe durf loslaten.

Ik wil trouwens ook de indruk niet wekken dat alles hier gesmeerd loopt. Gisteren dacht ik bijvoorbeeld “moh, ze heeft melkkorstjes“, en toen bleken het kruimels te zijn van een inderhaast boven haar hoofd naar binnen geslokte wafel die als middagmaal had gefungeerd.

Hoe ging dat bij jou? Bleef jij voor jezelf zorgen in de periode met een pasgeboren kindje, of had je dat minder hard nodig? Leken je kraamperiodes op elkaar, of leerde je dingen na de eerste of tweede keer? Benieuwd naar jullie ervaringen, die zoals altijd welkom zijn in de reacties hieronder.