Categorie archief: lilith tipt

Als lilith maar tien kookboeken kon meenemen naar de nieuwe crib, dan waren het deze

shutterstock_558854719Eerst en vooral: een dikke merci voor alle tips rond verhuizen. Ik heb er al behoorlijk wat uitgehaald. Die kodiboxen gaan we proberen, lijkt me verdraaid handig. Net als een hoop tips rond eten, wc-papier en andere dingen des levens en verhuizens.

Heel wat mensen raadden me ook aan om vooral veel weg te doen.
Dat komt goed uit, want daar ben ik al vele jaren mee bezig, inderdaad in aanloop naar een nieuwe, veel minder met brol gevulde crib.

Er zitten ook nog eens twee opruimrondes in het stappenplan dat Ilse voor me uitwerkte.
Een snelle, waarmee ik ondertussen klaar ben (alleen nog een rondje Kringloop te gaan), en een uitgebreidere. Mijn doel: een crib met veel en veel minder. Dat lijkt te gaan lukken. Misschien is dat nog het zaligste van allemaal: het gevoel dat ik eindelijk alle dozen vol nutteloze brol achter me zal hebben gelaten als we in onze blokkendoos aan het water trekken.

IMG_2240

Er komt geen boekenkast in onze nieuwe living.
Jep, geloof het of niet.

Ooit was mijn boekencollectie mijn pride and joy, maar die tijd ligt al weer lang achter me.
Ik herlees zelden of nooit en geef veel boeken weg.  Daarnaast doe ik van leve de bib en mijn Kindle.

Ultiem doel voor de volgende crib: nog ergens een plankje in een kast met mijn to read-hoopje in.
De boeken die gelezen zijn mogen dan systematisch weer naar een volgende eigenaar.

Ook wat kookboeken betreft wil ik niet langer in hetzelfde bedje ziek zijn.
Ik heb mezelf de vraag gesteld welke boeken ik niet zou kunnen missen, in plaats van welke mee mogen. Ik denk dat het er niet meer dan vijftien worden, en daarvan weet ik dat onderstaande tien zeker geselecteerd worden. Omdat het de boeken zijn waar ik altijd weer naar teruggrijp.

Deze boeken neem ik zeker mee:

IMG_2852
  1. Hoe te eten van Nigella Lawson
    Ik heb geen idee meer waar en wanneer ik het kocht, en elke keer ik het opdiep bedenk ik me dat ik niet goed snap waarom ik het heb gekocht, want het is zonder foto’s, en niet bepaald een kookboek dat ik snel zou kopen. Misschien heb ik het gekregen? In elk geval: merci aan diegene die het me dan gaf, want dit is een van mijn lievelingskookboeken ooit. Het dateert uit 2002, is goed geschreven en staat vol recepten waar ik vaak naar teruggrijp (de kip met citroen, de balletjes in tomatensaus, de petits pois à la française) en telkens ik er iets uit lees of klaarmaak heb ik maar een voornemen: dat vaker doen.
  2. Thuiskomen van Dorien Knockaert
    Ik heb er al over geschreven, hoe het laatste boek van Dorien zich razendsnel een weg wist te banen tot in de hoogste regionen van mijn kookboekenlijst. In februari schreef ik: “Ik kan dat boek niet voldoende bejubelen. Het is mijn lievelingskookboek van het moment, en als ik maar tien kookboeken mocht houden, dan was deze er zeker bij.” Bij deze. Het duurt soms van februari tot mei voor ik eens aan de blogposts toekom waar ik aan denk, maar al lang content dat het er überhaupt van komt.
  3. De moestuin van Mme Zsazsa
    Daar heb je Dorien weer, samen met Kim van Mme Zsazsa. Ook dit blijft een van mijn lievelingsboeken. Ik blijf het zot vinden, alle info die erin staat over groenten en moestuinieren, in combinatie met de heerlijke recepten van Dorien. Favorieten, you ask? De chocoladetaart met rode bietjes, waarvan ik altijd wel het recept naar iemand moet mailen als ik ermee uitpak, de frittata die nooit mislukt, en de lauwe aspergesalade van mijn dromen. Ondertussen al flink beduimeld ook, altijd een goed teken.IMG_2853
  4. Plenty van Ottolenghi
    Er zijn ook kookboeken die ik wil houden omdat ze volgens mij enorm potentieel hebben, ook al heb ik er nu ook weer nog niet geweldig veel uit gekookt. Lees honderd keer minder dan ik zou willen. Plenty van Yotam Ottolenghi is er daar zeker een van. Wat ik klaarmaakte was wel allemaal lekker. Denken we aan de pittige tofuvuurdraak die ik dringend nog eens moet maken, en de overheerlijke sobanoedels met aubergine en mango. Mijn toekomst is weer vegetarischer aan het worden, voel ik, dus ik ga deze weer wat vaker openslaan.
  5. Ons Kookboek van de kvlv
    Gekregen van mijn meme met kerstmis in het jaar dat ik alleen ging wonen, en ik kan daar geen afstand van nemen. Ik kook er ook best regelmatig uit. Als ik wafeltjes wil bakken met mijn nieuw wafelijzer, bijvoorbeeld, of op zoek ben naar een manier om een stuk vis te maken dat ik niet goed ken. Dus die mag mee. Wegens strepen ruimschoots verdiend.
  6. Keukendagboek van Nigel Slater
    Eerder een leesboek dan een kookboek, maar wel vol recepten. Ik ben een fan van Nigel Slater, zeker sinds ik hem eens mocht interviewen en het een innemend figuur bleek te zijn. En keukendagboek geeft mij zoveel inspiratie.IMG_2854
  7. Het saladeboek van Delicious
    Ik eet heel veel slaatjes, en ben altijd op zoek naar inspiratie zodat die meer inhouden dan sla met een paar bladen sla on the side. Dit boek is daar compleet de max voor. Al die mogelijkheden met groenten, dressings en krokantjes, ik word er elke keer vrolijk en geïnspireerd van.
  8. Een nieuwe kijk op eten van Anna Jones
    Ooit eens gekocht nadat Kim er enthousiast over schreef (en aumagad, hoe klein was Toni toen nog?!), als ik het me goed herinner. Echt een heel tof boek vol lekkere, vegetarische recepten. Toen ik nog niet ontdekt had dat aardappelen mij ziek maken (ik was wel ziek, maar wist niet hoe het kwam) at ik regelmatig deze heerlijke ovenschotel met aardappel en tomaatjes, maar nu dat niet meer tot mijn opties behoort ga ik me ook nog eens op de rest van het boek gooien.
  9. How to be a domestic goddess van Nigella Lawson
    Niet dat ik nog geweldig veel bak, maar we hebben hier echt al zo’n lekkere dingen uit klaargemaakt dat ik het gevoel heb dat er nog een hoop verborgen parels instaan die wachten om uit onze nieuwe oven te komen. Haar banana bread is heerlijk, net als de amandelcake waarmee Youri sinds jaar en dag weet te scoren.
  10. De kunst om goed te eten van Hemsley and Hemsley
    Mijn ondertekend exemplaar, na dat fijne interview in Amsterdam, om precies te zijn. Het is eens iets anders, met af en toe iets van vlees in. Eerder richting Pascale Naessens en paleo, en dat kan ook al eens boeiend zijn.

Man toch, na het schrijven van deze blogpost heb ik maar één goed voornemen: na de verhuis zo snel mogelijk in mijn nieuwe keuken vliegen om weer wat vaker te koken en iets nieuws te proberen.

Benieuwd naar de kookboeken die jullie voor geen geld ter wereld willen missen!

Volgens de nieuwe maar ondertussen weer ingetrokken regels voor zogenaamde influencers had de titel van deze blogpost moeten starten met een loeihard RECLAME. Niet dat ik dat niet wat kort door de bocht vind, maar jullie mogen zeker weten dat er partnerlinks instaan die verwijzen naar een website die mij een kleine verloning bezorgt als iemand een boek of iets anders koopt. Ge doet er, zoals altijd, mee wat dat ge wilt.

Hoe de menstruatiecup mijn regels veranderde

cup-feminine-lamazuna-coupe-menstruelle-Ik ben niet zo’n blogger die over lichamelijkheden blogt. Jawel, mijn gewicht is geen probleem, maar ik hou jullie meestal ver van onder mijn kleren en uit mijn slaapkamer. Dat is niks persoonlijks, dat is hoe ik in elkaar zit. Ik klap zelden uit de bedstee, ook niet onder vriendinnen, en ik heb het ook zelden over mijn regels. Maar nu kan ik dus niet anders, beste lezers.

Omdat ik vind dat als er iets op mijn pad komt waarvan ik denk dat het andere mensen hun levens kan veranderen, ik een beetje verplicht ben om dat te delen. En de menstruatiecup is zoiets. Een paar jaar geleden las ik voor het eerst iets over de cup, bij een kennis die er een had en er ook enthousiast over was. En Kelly schreef er in dezelfde periode ook al over. Ik vond het er toen wat raar uitzien. Groot ook. Ongemakkelijk. Tegelijk zag ik ook wel het nut in van iets herbruikbaars als het op je regels aankomt, want een vruchtbare vrouw heeft die elke maand, en als je eens begint te tellen wat je weggooit aan tampons of maandverband dan is dat een beetje hallucinant. Maar het kwam er nooit van om er een aan te schaffen.

Tot ik dus bij Zonder Meer kwam, en ze zag liggen. In een mooi en kleurrijk tasje. Ik had net tandpasta op een stokje in mijn mandje gegooid, een siliconen cup kon er wel nog bij. Ook op budgettair vlak moest ik niet lang nadenken. De gemiddelde vrouw zou in haar leven iets van tienduizend tampons of maandverbanden gebruiken. Als je weet dat zo’n cup tussen de vijf en tien jaar meegaat en ik er maar 26,30 euro voor betaalde, dan zit dat wel snor.

menstruatiecup

Als je zo’n cup koopt moet je kiezen tussen twee maten. Maat 1 is voor meisjes onder de 30 of vrouwen die nog geen vaginale bevalling hebben gehad. Ik val onder maat 2: boven de 30, en twee keer op natuurlijke wijze bevallen.
Ondertussen heb ik een paar cyclussen met cup achter de rug, en praise the lord, ik ben zo om. Ik ga nooit meer terug naar het gesukkel en geknoei met ander materiaal, als het van mij afhangt. Waarom?

Dit zijn voor mij de grootste voordelen van de menstruatiecup:

  1. geen lekken. Ik las dat een lekkage kan voorvallen als je de cup niet goed inbrengt, maar ik heb het nog niet voorgehad en kan alleen maar zeggen dat ik op dat vlak duizend keer meer op mijn gemak ben dan als ik tampons of maandverband gebruik. Echt, in al die tijd dat ik mijn regels heb (en ik was er heel vroeg bij, dus dat is al een eeuwigheid) ben ik nog nooit zo weinig met mijn regels bezig geweest als sinds ik de cup gebruik. Geen stress, ik voel er niks van, ik heb nergens last van, alles is chill. Man toch, had ik dat geweten.
  2. de cup mag langer blijven zitten. Ergens tussen de acht en de twaalf uur is oké, las ik. Zo’n cup kan immers drie keer meer vocht opvangen dan een tampon.
  3. het veroorzaakt geen allergieën. Dat kan niet altijd gezegd worden van maandverband en tampons, zoals ik onlangs nog las bij Kathleen.
  4. je kunt de cup al inbrengen voor je menstruatie begint. Ik vind dat echt geweldig handig, want anders moet je mikken en dat zorgt soms voor vervelende situaties en weggegooid geld.

Nadelen?

Bwa, ik vind ze heel goed meevallen, maar als ik er dan toch moet bedenken:

  1. het inbrengen is even wennen. Maar dat vond ik vroeger bij tampons ook. Na een of twee keer proberen was het een makkie. Het verwijderen is ook even oefenen. Ik las dat sommige mensen het vies vinden, maar ik vind dat niet bepaald. Cup verwijderen, legen in het toilet, schoonspoelen, handen wassen. Na elke cyclus steriliseer je je cup, en klaar.
  2. je moet wel tegen bloed kunnen. Aja, want bij het uitspoelen zie je dat bloed, en niet geabsorbeerd door iets anders. Ik vind het eerder fascinerend dan vies.
  3. het is soms wat zoeken met dat steeltje. Maar je kunt het afknippen. Ik had er weinig last van, maar sommige mensen hebben dat wel. Dat heeft met je bouw te maken, het schijnt.

Wat mij betreft allemaal verre van onoverkomelijk.

Sterker nog, de menstruatiecup is voor mij een complete gamechanger.
Mijn regels passeren gelijk niks, en dat kon ik vroeger niet zeggen.
Mocht ik iemand zijn die gemakkelijk over lichamelijkheden praatte, ik zweeg er niet meer over.
Maar nu zal het bij deze compleet ongesponsorde blogpost blijven.
Doe er uw voordeel mee!

Meer lezen?

Tante Rosa verkoopt ze ook en deelt hier meer informatie.
Kudzu heeft ze ook.
Iemand vroeg zich in de reacties onder een vorige post af hoe het zat met Toxic Shock Syndrome: volgens dit artikel van de Groene Vrouw goed.

Heb jij ervaring met de cup? Ik lees ze graag in de reacties!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 15/40. 

lilith loves Kaffie, Ypres Coffee Roasters

kaffie ieperHet moet een van de mooiste dagen van 2011 geweest zijn, samen met de dag waarop ik wist dat ik zwanger was van Dexter. Het toeval wil dat de twee praktisch samenvielen: ik bleek zwanger, en ik ontdekte dat er een ongelooflijk fijne nieuwe koffiebar in Ieper was. Het gevolg was dat ik veel te veel koffie dronk om goed te zijn voor een zwangere vrouw (ge moet het dan maar weten als ge een huilbaby krijgt, madam) en dat Youri en ik zo goed als al onze zondagen doorbrachten bij Dries en Julie in Mimi’s.

Toen ze een paar jaar later aankondigden dat ze de zaak overlieten om nieuwe avonturen te gaan beleven brak ons hart, maar we snapten het. Niet dat we zelf nog veel tijd hadden om koffietjes te gaan drinken, want ondertussen hadden we een kind, maar toch: het deed pijn. Mimi’s was nooit meer hetzelfde, en wij moesten zelf een goede koffiemachine kopen. Ondertussen vernamen we dat Dries eens een paar maanden zaken ging doen in China, en later in Amsterdam. Een beetje zoals Brad Pitt die af en toe een brief uit verre oorden schreef in Legends of the Fall, maar dan anders.

Het leek een lang vervlogen herinnering, niet meer dan dat.

IMG_2069TOT PLOTS.

Ik vorige week te weten kwam dat Dries in het geheim terug in Ieper was neergestreken. Om koffie te roosteren. SAY WHAT?!  Sinds eergisteren is Kaffie, Ypres Coffee Roasters open, en het was zo’n blij weerzien met Dries en Julie, en al helemaal met de beste cappuccino’s ter wereld. Dries lijkt dankzij een langer kapsel zelfs een beetje op Brad Pitt in bepaalde stukken van Legends of the Fall. Dat kan allemaal geen toeval zijn.

kaffie ieper

Kijk eens hoe mooi, weer.

ieper kaffie
Je kunt er alles kopen om zelf koffie te maken, en Dries verkoopt er ook zijn eigen trademark koffie.
Er is ook take-away koffie, voor mensen met kleine kindjes die geen twee seconden stil kunnen zitten. Ik kijk naar niemand in het bijzonder.

IMG_2093

Op die manier heeft de Boomgaardstraat ondertussen veel weg van de nieuwe place to be in Ieper.
Aja: Bazaar, het leukste café van de stad. Em’s, de tofste kapperszaak voor mannen. Low C, de beste slaatjes in town. En dus nu Kaffie. Lovely, lovely Kaffie. Allemaal op een paar meter van elkaar.

Dries en Julie, we zijn zo blij dat jullie terug zijn.
Ge kunt het niet geloven.

Kaffie, Boomgaardstraat 4, Ieper.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 10/40. 

Tip: verpakkingsvrije winkel ‘Zonder Meer’ in Kortrijk

Johan vult mijn spaghettipot.

Johan vult mijn spaghettipot.

Een tijdje geleden maakte ik een stuk voor Feeling over minderen met het gebruik van plastic. Een avontuur dat de schellen van mijn ogen deed vallen, en dat eigenlijk pas echt aangenaam werd toen ik de eerste keer voet binnen zette bij Zonder Meer, een heerlijk winkeltje in Kortrijk. Eigenaar Johan stelt er alles in het werk om zijn waren zo verpakkingsvrij mogelijk aan te bieden. Een beetje zoals Ohne in Gent of Robuust in Antwerpen dus, maar zowaar in mijn buurt. Met wat goede wil.

Het is er klein, maar er is veel.
Rijen dispensers met noten, pasta, rijst en granen die je in zelf meegebrachte potjes mag doen die Johan weegt als je binnenkomt, zodat hij de prijs van het gewicht ervan kan aftrekken. Heb je niet gedacht aan potjes, dan voorziet Johan in verpakkingen zonder plastiek om je van dienst te zijn. Een waar walhalla voor iedereen die beseft hoeveel plastiek je uit de gemiddelde supermarkt sleurt als je er een kar eten gaat kopen (geloof me, het is erg).

zondermeerkortrijk2

Bij Zonder Meer koop je koekjes per stuk, net als chocolade op gewicht, iets waar de vele oudere klanten van Johan fan van zijn. Vroeger was het niet abnormaal dat je zelf je rijst kon scheppen in de winkel en maar met vijftig gram kon buitenstappen als je er maar zoveel nodig had. En bij Johan is dat net zo.

Ik vulde een herbruikbaar potje met heerlijke hummus uit zijn koelkast, kocht een paar glazen voorraadpotten die geweldig gaan staan in mijn nieuwe keuken, en had een heel fijn gesprek met een hele fijne mens.

zondermeerkortrijk3

Hij introduceerde me tot de tandpasta op een stokje, en mijn vaste blok shampoo van Lamazuna waar ik zwaar fan van ben. Dankzij hem zit ik ook aan de menstruatiecup, en ook al twijfel ik of een blogpost over mijn regels echt iets is waar de wereld op zit te wachten, ik ben er zo ongelooflijk enthousiast over dat ik het minstens overweeg, in de komende veertig dagen. Geen zever: beste ooit.

Johan en zijn winkeltje, ik ben zwaar fan.
Mocht er een Zonder Meer in Ieper zijn, ik liep er de deur plat met mijn pottekes.
Ze hebben ook een webshop. 

zondermeerkortrijk4

Meer info: Zonder Meer, Rijselsestraat 51, Kortrijk.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 8/40. 

lilith loves jaaroverzicht 2016 (over fotoboeken en apps als Flic)

2310f19a-60cf-40c5-80a3-9503a7d40bd4Ik ben dus even op een laag pitje met instagram. Dat wil niet zeggen dat mijn liefde voor de fotografie bekoeld is. Integendeel. De laatste weken zit ik iedereen die in mijn buurt komt lastig te vallen met “jaaroverzicht 2016”, het vervolg op het geweldige “jaaroverzicht 2015”.

Weg schuldgevoelens over weinig of niks doen met de foto’s die ik neem.
Enter de nostalgische gevoelens over de doos fotoboeken die wij thuis hadden, en waarin ik als kind uren kon zitten bladeren.
Ik heb al mijn gevoelens van trots en blijdschap te danken aan een namiddag, een jaar of iets geleden, waarop ik de courage vond om eens aan de slag te gaan met de foto’s uit 2015. Het resultaat was een boek van 20 centimeter op 20 met zachte kaft, dat me elke keer als ik het bovenhaal met vreugde vervult. En doet dromen van een kast vol identieke boeken, elk een jaar van mijn leven en dat van mijn gezin in beelden overspannend. Tot in 2000 ofzo. Toen we nog echt jong waren en dachten dat alle computers tilt gingen slaan.

Het bleef echter bij jaaroverzicht 2015, zoals dat dan altijd gaat.
Tot plots!
Er een namiddag in de kerstvakantie was waarop Dexter een vriendje te spelen had. En ik dacht: awel ja. Op goed en wel vier uur maakte ik dit boekje, met teksten en al. Dat was doorperen, maar telkens ik het zie ben ik zo blij, ik kan het niet zeggen. En dat doorperen zorgde er ook voor dat ik niet te lang bleef hangen en treuzelen. Het moest af. Het is af.

dfbac5c1-3f8c-47c8-9856-b4d8d55d2118 3ecde848-470e-4edd-b054-c46cd85bf20b

Ik wil zo snel mogelijk werk maken van 2017.
Lees: het zal al een succes zijn als dat afraakt tegen de volgende kerstvakantie.
Maar toch. Zo blij, altijd. Zo blij.

En makkelijk te maken ook, als je een mac hebt gewoon te bestellen met het standaard fotoprogramma.

Schermafdruk 2018-01-23 12.38.12

Terwijl ik toch bezig ben over foto’s en organisatie. Via de happier podcast leerde ik Flic kennen. Een van de voornaamste redenen waarom ik het mij altijd ontzie om werk te maken van fotoboeken is immers dat ik me een weg door veel te veel brolfoto’s moet ploegen. Ik ben immers zo iemand die tien foto’s moet nemen voor één goede, en die negen slechte dan gewoon laat staan. Of screenshots neemt van de treinregeling. Of een foto neemt van het bord C18 op een grote parking. Mijn telefoon doet wat mijn hoofd soms te weinig doet wegens te vol.

Flic doet wat beter geregeld zou kunnen zijn in de foto-app van mijn telefoon. De app maakt het makkelijk om snel te kiezen tussen wat je wilt houden en wat je wilt weggooien, en is daardoor zijn 2,29 euro voor de premium-versie gigantisch waard.

Installeer het. Ge zult gij het u niet beklagen!

PS: Deze post is niet gesponsord. Ik vind de boeken van Apple echt heel mooi en kan ze alleen maar aanraden. Net als de Flic app. Niet zo mooi, wel zot handig. Als Apple zich niet kan inhouden mogen ze mij evenwel altijd voorstellen om een gratis boek te maken, want goedkoop zijn ze niet. Hun geld waard evenwel wel. 

PPS: ik kreeg al heel wat boeiende tips van jullie op mijn Facebookpagina wat betreft het bijhouden en omgaan met digitale foto’s. Heb jij er nog? Deel ze gerust in de reacties hieronder. 

lilith loves: het second degree dinner

IMG_5789

Een tijdje geleden schreef ik een stuk voor De Standaard Magazine waarin ik op zoek ging naar vrienden. Dit was de inleiding: “Tot u spreekt geen eenzame. Mijn kennissenkring is de afgelopen jaren zelfs ontploft. Door werk, schoolgaand kind, hobby’s en andere onduidelijke activiteiten kan ik amper door mijn stad lopen zonder regelmatig te zwaaien en halt te houden voor een praatje. Als ik zeg dat ik veel mensen ken dan lieg ik niet. Maar echte vrienden, die maak ik niet bij de vleet. Integendeel: sinds mijn dertigste (bijna zes jaar geleden) geen handvol.” 

Het artikel was een goed excuus om een idee uit te testen dat ik enkele maanden eerder voorbij had zien komen op een blog: het second degree dinner, in het Nederlands misschien te vertalen als het tweedegraadsetentje. Wie het volledige idee wil meekrijgen, compleet met tafelopstelling en al, moet zeker eens gaan lezen op de blog van Nat Eliason die het concept bedacht. Kort gezegd ga je als gastvrouw- of heer (in dit geval: yours truly) op zoek naar een collega-gastpersoon die en interessant is, in dezelfde stad woont en een andere vriendenkring heeft dan jij. Dat werd Anouck van Anecdote Anthology, altijd in voor een sociaal experiment.

Anouck en ik mochten telkens nog iemand uitnodigen die ons een interessante toevoeging leek aan het diner. Ik wist niet wie Anouck zou kiezen, maar ik koos voor Louise, iemand die ik amper ken maar wel vaak tegen het lijf loop en waarvan ik dacht: die wil ik wel eens wat beter leren kennen. Louise was onmiddellijk game, dus dat viel ook al mee. Zowel de gast van Anouck als Louise mochten ook elk nog iemand uitnodigen die zij interessant vonden. Liefst allemaal uit Ieper of directe omgeving, dat was ook een voorwaarde. Er werd een doodle opgesteld, er werd een locatie gekozen, en plots had ik een date met vijf vrouwen waarvan ik maar van een zeker wist dat ik haar kende, en van een andere een beetje.

KEISPANNEND.

Met dit soort dingen weet je nooit hoe het zal lopen. Ik was er als eerste, en wist niet op wie ik zat te wachten. Dat wisten de anderen ook niet. Maar we wisten elkaar snel te lokaliseren, en Ieper is zo klein dat sommigen elkaar ook een beetje bleken te kennen.

Het moeilijkste van de hele avond bleek nog de plaatsing aan tafel. Die loopt bij voorkeur volgens een bepaald schema dat ik had afgeprint zodat iedereen aan tafel onmiddellijk kon zien met wat voor een overachiever ze te maken hadden. Ik ben evenwel niet zo goed in plannen lezen (zelfs niet als het maar over een tafel van amper zes personen gaat en ik niet eens heb gedronken), maar na zeven keer missen waren we eruit.

IMG_5787

Het werd een bijzonder memorabele avond.
Er werd al een beetje geweend voor het aperitief.
De vragen die Nat Eliason voorstelde om te beantwoorden tijdens de introducties (waar worstel je mee? Waar ben je enthousiast over?) zorgden ervoor dat er van oppervlakkigheid compleet geen sprake was. Het was een geweldig gezellig etentje met mensen die ik amper kende, en aan het einde werd al direct een nieuwe afspraak gemaakt voor binnen enkele weken.

Ik vond het zo’n fijne manier om nieuwe mensen te leren kennen in mijn eigen stad dat ik het binnenkort nog eens opnieuw wil doen, en ik zelfs een lijstje in mijn bullet journal aan het bijhouden ben met potentiële slachtoffers om uit te nodigen. Nog eens een dikke merci aan alle stoere vrouwen die zonder morren deelnamen aan het sociaal experiment!

Lijkt het jou iets? Of heb je zelf tips om boeiend volk te ontmoeten in eigen streek? Mijn reacties zijn jullie reacties!

Wat lilith las – februari 2017

watiklasAan het einde van elke maand deel ik welke boeken ik heb gelezen, en of ik ze goed vond of niet. 

Wat lezen betreft, was het in februari krak hetzelfde als het was wat eten, sporten, ademen en mijn huis onderhouden betreft: een rommeltje. Alsof ik op 31 januari het licht uitknipte in een situatie die behoorlijk onder controle was en op 1 februari in complete chaos wakker werd. Dat gaat zo in mijn leven. Deze keer heeft het te maken met een groot nieuw project waarop ik geen neen wilde zeggen, in combinatie met het afwerken van Blogboek 2 dat binnenkort in de winkel ligt. Schrijf je in op de nieuwsbrief als je daar meer nieuws over wilt, trouwens. Ondertussen liepen mijn andere bezigheden door, en waren er plots nog eens dingen op televisie die ik daadwerkelijk wilde zien. (Hotel Römantiek, iemand? KOMAAN. ZOVEEL HARTJES EN ZWAANVORMIGE PEDALO’S <3) Toch op de dagen waarop ik niet om kwart voor negen knock-out in bed lag. Had ik al mijn kindjes vermeld van wie sommigen drie keer griep kunnen krijgen op zes weken?

Ik weet het, het is overal wel iets.
Ik heb dus wel gelezen, maar echt zonder enig systeem. Een beetje hier, een beetje daar. Op dat vlak mis ik mijn Kindle en vervloek ik het feit dat ik me had voorgenomen om eens mijn papieren boeken uit te lezen. Die laatste heb ik nooit in mijn handtas zitten als ik onverwacht ergens moet wachten. Geur van een echt boek of geen geur van een echt boek, hoe mensen honderden jaren lang boeken gelezen kregen op echt papier, beats me! Al helemaal in het donker.

Het zijn dus drie volledig uitgelezen boeken geworden deze maand. Waarvan dan nog eens twee uit de bib, zo ga ik er ook niet komen met het uitlezen van mijn boeken op papier. Kort maandje, maar na een vliegende start in januari toch een serieuze terugval. Ik zit evenwel nog altijd drie boeken voor op mijn leesschema op Goodreads om aan het einde van dit jaar aan dertig boeken te geraken. De moed, ik geef ze niet op.

IMG_6081

Deze boeken las ik uit in februari:

  • Wil van Jeroen Olyslaegers: dit was het eerste boek dat ik van Jeroen Olyslaegers las en ik heb dat erg graag gedaan. Omdat de personages en het verhaal me nooit tot in het diepste van mijn vezels wisten te raken, gaf ik dit boek net geen vijf sterren, maar dankzij een overdaad aan slimme en mooie zinnen en een verhaal dat bleef boeien, kan ik niet anders dan zeggen dat ik erg onder de indruk was.
    **** op Goodreads.
  • Temperamentvolle kinderen van Eva Bronsveld: dit boek werd me al een hele tijd door heel wat lezers aangeraden, telkens ik het had over Dexter en zijn soms indrukwekkende woedeaanvallen. Ik heb het lang niet gelezen omdat ik niet het gevoel had dat mijn kind de lading van een temperamentvol kind dekte. Als ik hem dan toch een stempel moest geven dan eerder een zeer gevoelig kind van wie de radertjes in zijn hoofd erg lang blijven draaien. Zo eentje dat te voorbeeldig is op school en thuis dan weer compleet het tegenovergestelde om stoom af te laten. Dit boek blijkt ook over dat soort kindjes te gaan, wat het heel herkenbaar maakte. Ik kwam een hoop tips tegen over praten en luisteren, sommige las ik al eerder of hoorde ik in podcasts als Unruffled van Janet Lansbury. Die laatste volg ik niet in alles maar heeft me toch al van een hoop trucjes voorzien om de situatie in de crib wat leefbaarder te houden tijdens fases die maar niet lijken te willen passeren. In elk geval: dit boek was interessant. De tips helpen, en nog geen beetje. Als ik voel dat Dexter en ik (onze persoonlijkheden durven al eens botsen, maar daar komt wel nog eens een post over) van het padje afraken dan neem ik even de basisdingen ter hand, en als ik focus gaan dingen instant beter. Een serieuze aanrader voor ouders van kleine temperamentjes.
    **** op Goodreads.
  • The Life-changing Magic of not Giving a Fuck van Sarah Knight: posts als deze geven aan dat geen fuck geven om dingen niet echt te rijmen valt met mijn persoonlijkheid, maar het is wel een feit dat ik niet om alles een fuck kan geven. Dit heerlijke, grappige boekje van Sarah Knight dikte dat besef weer wat aan. Heel graag gelezen, en ondertussen een pagina in mijn bullet journal gestart met dingen waar ik echt geen fuck om geef. Zoals soupers van de basket, anonieme bellers en fermettes. Of talentenjachten, strijken en tombola’s. Erger nog: tombola’s op soupers van de basket. Zeker als je er paté op kunt winnen. Ik geef geen fuck om paté. Het enige dat nog erger is om te winnen is een strijkijzer, denk ik. Met alle respect voor uw tombola en het werk dat ge erin steekt, uw fermette en het feit dat uw vader artisanale paté maakt, dat spreekt!
    **** op Goodreads.

Interessant? In deze blogpost legde ik uit waarom ik iedereen een Kindle kan aanraden.

Op naar een nieuwe leesmaand! Heb jij leuke dingen gelezen? Deel het dan in de reacties hieronder! 

Wat lilith las – januari 2017

watiklasOf ik altijd zoveel gelezen heb, vragen mensen me soms. Het antwoord op die vraag is: hell no. Ik heb een fenomenale leesfase gehad die begon op de dag in het eerste leerjaar waarop ik het zag, dat de krullen en strepen een betekenis kregen als je eindelijk kon lezen. In mijn herinnering kroop ik diezelfde avond in de zetel met een boek en kwam ik er pas weer uit toen ik een jaar of twaalf was. Roald Dahl. Anne Frank. Karel Verleyen. De helft van de bib van het dorpje V. En toen ging ik naar het middelbaar en las ik enkel nog tegen mijn goesting.

Ik weet niet hoe het komt. Plots vond ik lezen tijdverlies en schreef ik liever dagboeken vol terwijl ik naar Jeff Buckley luisterde. Die fase duurde lang. Toen ik Youri leerde kennen las ik geen twee boeken per jaar. Ik ben er weer serieus in moeten komen. En toen ik herbegon zat ik lang in die moeilijke periode waarin je niet meer op de hoogte bent van de boekenwereld en geen idee hebt wat je moet lezen. Maar het kwam dus helemaal goed.

Boeken zijn belangrijk voor mij. Dat besefte ik toen ik dit stuk in de New York Times las waarin Barack Obama vertelt over wat hem mentaal gezond hield in de zware periodes van zijn ambtstermijn. Boeken. Dat ontroerde me. Omdat het is wat mij vaak recht hield toen ik scheef begon te slaan. Toen ik een post-natale depressie had. Toen ik mijn moeder miste. Toen ik mijn schoonmoeder zag wegzakken tot ze er niet meer was. Toen was ik toch altijd aan het lezen. Hashtag never not reading. Ik weet dat veel mensen lezen tijdsverlies vinden, maar voor mij is het een reddingsboei.

watiklasjanuari_2

Als ik als jonge moeder soms minder uit mijn huis kom dan ik zou willen, omdat ik babysits moet optrommelen en moe ben. Dan ben ik blij dat ik op al die momenten in de hoofden van anderen kan kruipen. Kan lezen over ervaringen en filosofieën en denkwijzes die de mijne niet zijn. Even uit mijn eigen hoofd kan kruipen en in dat van een ander kijken, dat is zo’n mooi cadeau gebleken. Ik ben zo dankbaar dat ik een jaar of zes geleden heb beslist dat ik mezelf weer zou leren houden van lezen.

watiklasjanuari1

Dat is een hele lang inleiding om te zeggen dat ik toch weer iets met boeken wil doen op deze blog. Dat deed ik lang niet omdat ik dacht dat iedereen wat ik erover te vertellen heb wel op Goodreads zou vinden, maar nu blijkt dat behoorlijk wat mensen toch naar hier komen om af en toe eens een goede boekentip te krijgen.

Bij deze: aan het einde van elke maand ga ik proberen te vertellen over wat ik heb gelezen. Of het goed was of niet. En ik ga linken naar het partnerprogramma van Bol.com, zoals ik dat in het verleden ook altijd heb gedaan. Niet omdat ik toch weer de commerciële kant opga, of vind dat iedereen al zijn boeken daar moet kopen. By all means: steun uw lokale boekhandelaar. Maar weet dat uw lokale en hardwerkende blogger (lees: ik) een klein procentje krijgt als jullie toch beslissen om een boek online te bestellen, en dat bedrag in sommige periodes zo aantikt dat ik boeken voor mezelf of anderen kan kopen met geld dat ik anders gewoon niet zou hebben, omdat ik een huis aan het bouwen ben. Het zou stom zijn om te ontkennen dat dat fijn is.

watiklasjanuari_3

Deze boeken las ik uit in januari:

  • Lost in translation van Eva Hoffman. Een boek dat ik kocht in 2015 tijdens een trip voor De Standaard Magazine naar Krakau. Ik kwam het museum van Oskar Schindler uitgewandeld door de boekenshop en wilde meer lezen. Dat deed ik nu, en hoewel ik me wat door de eerste honderd pagina’s heb moeten worstelen omdat het veel en niet altijd makkelijk was ben ik blij dat ik het heb gedaan. Dit is een boek voor mensen die willen stilstaan bij hoe het is om je land te moeten verlaten en je leven ergens anders op te starten. Ergens waar je de taal niet of niet voldoende spreekt om je uit te drukken zoals je dat zou willen. Alleen al daardoor bijzonder actueel, ook al werd het geschreven in 1990. Wat ondertussen al 27 jaar geleden is, mind you.
    **** op Goodreads
  • Ruimte voor het onverwachte van Katrien Ruytjens. Eentje dat ik zag liggen bij de nieuwe boeken in de bibliotheek. Een titel die mij aansprak om de simpele reden dat ik in mijn leven weinig ruimte laat voor het onverwachte. Ik ben een planner. Tot in den treure. En dit boek leverde me wel wat inzichten op. Dus boeiend.
    **** op Goodreads
  • De Val van Matthias M.R. Declercq. Waw. Een zeer goed geschreven en geresearcht boek over vijf jonge renners en het noodlot. Heel graag gelezen en al aangeraden en doorgegeven aan anderen die het ook heel graag lazen. Ook uit de bib, trouwens.
    **** op Goodreads
  • Rivieren van Martin Michael Driessen. Bejubeld door velen, waaronder Maartje van boekhandel Boekarest in Leuven, die mij altijd weet te vinden voor gezamenlijke boekenliefde. Ik vond het goed, maar was niet overdonderd. Of wel, ik moet niet zeveren, soms wel. Door zinnen als die uit mijn vorige post, over ouder worden, bijvoorbeeld.
    *** op Goodreads
  • Inham van Cynan Jones. Ik zag het op Instagram voorbij komen bij de uitgever van mijn eigen boek (er is een nieuwsbrief, voor de geïnteresseerden), en ik zag dat Bart Moeyaert reageerde ook al onder de indruk te zijn. Voldoende om het mee te nemen bij mijn eerste bezoek aan het nieuwe boekenwalhalla in Kortrijk that is Boekenhuis Theoria. En ik heb het mij niet beklaagd. Een klein boekje waarin elk woord op de juiste plaats lijkt te staan.
    **** op Goodreads
  • Tools of Titans van Tim Ferriss. Ik geef het toe, soms koop ik een boek voor mijn man omdat ik het zelf ook graag wil lezen. Dat was absoluut het geval met dit boek, een gigantische turf met de interessantste zaken uit meer dan 200 interviews die Tim Ferriss voor zijn boeiende podcast deed. Ik heb het nog niet uit, maar dat geeft niet, want het is zo’n boek waarin ik kan blijven bladeren en waarvan ik weet dat ik het nog gigantisch veel opnieuw uit de kast zal halen. Vol tips over routines, boeken, documentaires, werkwijzes, quotes, kortom: een waar cadeau voor iemand als ik. Al mijn sterren, neem ze!
    ***** op Goodreads

Dat is zelfs voor mijn doen veel.
Stuk voor stuk op echt papier, ook, wegens dat ik wat probeer te besparen op mijn uitgaven en daarom eerst mijn boekenkast wil uitlezen en gebruik maak van wat Bib Ieper mij te bieden heeft. Zeer veel, zo blijkt.

Ondertussen ben ik begonnen aan Wil van Jeroen Olyslaegers, en het valt me ook al niet tegen. Helemaal niet zelfs. Die wordt dus besproken in het lijstje van februari, met wat geluk.

In elk geval: ik vond het een goede start van mijn leesjaar 2017, een jaar waarvan ik vermoed dat ik mijn leesliefde zal kunnen blijven gebruiken. Ik ben heel benieuwd wat jullie gelezen hebben. Laat het gerust weten in de reacties.

Interessant? In deze blogpost leg ik uit hoe ik erin slaag om veel te lezen, en hier vertelde ik waar ik mijn leesinspiratie haal.

Wil je elke maand op de hoogte gehouden worden van mijn favoriete boeken en die van Dexter en Flo? Schrijf je dan zeker in voor #nevernotreading, mijn maandelijkse boekennieuwsbrief!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith houdt van de fotokalender (en mag er twee weggeven!)

smartphoto_fotokalenderHet is toch te zot dat het ondertussen al weer december is? Ik weet echt niet waar dit jaar naartoe is gegaan. Wat ik wel weet is dat we ons ondertussen weer kniediep in het seizoen van de cadeautjes bevinden, en dat ik elk jaar weer content ben dat wij daar niet meer gigantisch aan meedoen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik het heb voor simpel. En rustig. En elke mogelijkheid om niet te veel te moeten keihard omarm.

Ik geef nog wel cadeautjes, maar tien keer minder dan tien jaar geleden. En ik krijg er zo goed als geen meer, en dat maakt me zeer blij, want ik heb niks nodig. Ik wil al heel wat jaren minder, niet meer. En dat is met Youri net zo, dus dat komt goed uit. Dexter krijgt net als de vorige jaren een boekenpakketje, al zal het dit jaar eerder bescheiden zijn omdat zijn boekenkast nu al bijna wegzakt onder de overdaad aan boeken die zijn te enthousiaste moeder koopt of krijgt toegestuurd. Voor Flo koop ik niks, die weet toch nog van niks en zal nog meer dan genoeg krijgen in de rest van haar leven. Niet direct naar Kind en Gezin bellen: ze krijgt belachelijk veel affectie.

En voor enkele familieleden maak ik dus elk jaar een fotokalender. De afgelopen jaren met veel tevredenheid bij Smartphoto, want altijd zeer content van de kwaliteit van het eindresultaat.

Die uitverkoren familieleden lezen mijn blog, dus ik ga nog niet te veel tonen, maar mijn mémé leest hem niet. En mijn vader weet toch al dat hij er een krijgt, en dat maakt hem niet minder blij, want ik weet dat hij er elk jaar geweldig naar uitkijkt. Of toch goed kan doen alsof.

smartphoto_fotokalender1 smartphoto_fotokalender3

Het is een A4-wandkalender van Smartphoto, met elke maand een foto. Hun software laat ook toe om meer dan een foto per maand te kiezen, maar ik vind het effect van een grote foto precies altijd mooier. En het coolste was: ik moest het weer allemaal doen tussen de soep en de patatten zoals bijna alles tegenwoordig en vond het echt waanzinnig hoe snel ik de kalender had gemaakt. Het hielp dat ik het afgelopen jaar elke maand mijn beste foto’s in de map voor mijn kerstkaarten en eindejaarsfotoboek had gesleept, moet ik er misschien bijvertellen. In elk geval: het maandelijks terugkerende to do-itempje “foto’s selecteren” is een blijver voor volgend jaar.

En nu is het aan jullie. Ik mag twee keer een kortingcode van 15 euro weggeven van Smartphoto. Die kun je perfect gebruiken voor cadeautjes voor kerst, zoals voor een fotokalender of een fotoagenda (mijn kalenders heb je al voor 14,95, dus dat komt goed uit), maar de code blijft gelden tot ergens in maart van volgend jaar, dus je kunt ook jezelf trakteren. Op een fotoboek met de beste momenten van het jaar, bijvoorbeeld.

Wil je winnen? Post dan in de reacties hieronder wat jouw ontdekking van 2016 was. Een boek, een serie, een quote die je leven veranderde, een recept? Deel, en ik loot op zaterdagavond om 18 uur de twee winnaars. Veel succes!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith loves Oostende: Spiekpietjesexpo en Er Was Eens

loveoostende_tftc15Soms valt er opeens iets uit de lucht op een moment dat het absoluut niet tegensteekt. Na een intensieve periode was daar plots een uitje naar Oostende en meteen ook de eerste keer op hotel met Flo. We zagen daar niet veel miserie in aangezien zowel zij als haar broer behoorlijk goede slapers zijn. Haha. Lees gerust verder voor het dolle vervolg op die gedachte.

Maar goed, Oostende dus. Op de eerste dag van de herfstvakantie begon daar de Spiekpietjesexpo in Fort Napoleon. Dat was vorig jaar al een succes met een kind en eentje in foetusvorm in mijn buik, en ook dit jaar was het ontbijt bijzonder geslaagd en liepen er zelfs nog meer bloggende mama’s rond dan de vorige keer. Om maar te zeggen dat er een fotootje of zevenhonderd werd genomen.

loveoostende_tftc4

Het is met een nieuw verhaal, weer net zo leuk en fijn getekend als de vorige keer. loveoostende_tftc14Blogosfeer next generation, met Emil van Josie. Bloeit daar iets moois?

loveoostende_tftc19

Ha!

loveoostende_tftc13Laat u niet misleiden door zijn “Ik ben vier en ik vind het maar halfzijngat“-gezicht, Dexter vond de zoektocht net zo leuk als vorig jaar. Een aanrader, vinden wij.

Tot onze vreugde bleken de onheilsberichten die we voor vertrek hadden gelezen over mist en druilerig helemaal niet waar toen we Fort Napoleon uitstapten. Wij dus naar zee, wat maar een paar meter verder is dus no biggie.

loveoostende_tftc17loveoostende_tftc16loveoostende_tftc12

We kwamen ook nog eens Oon met haar bende tegen, en ik bedacht me dat ik snapte waarom zij zo vaak mogelijk vanuit Gent naar zee trekt. Wat een zaligheid, daar. En dat ik er te weinig kom, de laatste maanden. En dat het kalme stuk aan Fort Napoleon iedere keer weer zo’n verademing is. Zeker met een dochter die rustig in slaap wordt gewiegd in de Bondolino, en op die manier ook ineens haar middagdutje met zeelucht wist te combineren.

Daarna zijn we iets gaan eten in ’t stad, checkten we in in ons hotel, en omdat het ondertussen een mooie zomerdag was geworden waar jassen en mutsen echt serieus te veel aan waren trokken we ineens door naar het Leopoldpark, waar gisteren Er Was Eens opende, een sprookjespark waarin behoorlijk wat te beleven viel. En gratis! Wij keken onze ogen uit, en bleven lang hangen wegens terrasje eind oktober en een zeer leuke, magische sfeer.

loveoostende_tftc10loveoostende_tftc18loveoostende_tftc11loveoostende_tftc9

Ondertussen deed Flo een geweldig lange dut in de buggy (absoluut geen klachten over Flo) en dus konden wij nog een wandeling langs de dijk doen waar iedereen van 50 plus die zich in een perimeter van tien kilometer rond Oostende bevond ook heen was gekomen om een plek op een van de bankjes in de zon te veroveren. Alsof de dag nog niet leuk genoeg was (Dexter: “Ik vind vandaag de allerleukste dag“) was er ook nog eens Oktoberfoor in Oostende. Mijn kinders vonden dat bijzonder de max.

loveoostende_tftc8loveoostende_tftc7Zo ziet mijn dochter eruit als ik net mijn koude handen in haar gezicht heb geduwd omdat ik haar zelfs niet wakker kreeg met de beats van de kermis. Goeiemorgen Flokie.

En toen moest het beste moment van Dexter zijn dag nog komen. Een lunapark met een spel van Jurassic Park waarin je stoute triceratopsen mocht doodschieten! Ik vond dat een beetje zielig, want iedereen die iets van dino’s kent weet dat triceratopsen best meevallen qua stoutheid, maar het waren blijkbaar “speciale rode”. Oké dan. Flo en ik gaan hier wel even wachten. En een beetje met onze ogen rollen naar elkaar.

loveoostende_tftc6img_3502

Ken je dat, dat je aan het einde van een dag plots denkt: maar man toch, zie ons hier lopen. Met vier, in een perfect gouden avonduur, na een belachelijk fijne dag. Ik had dat gisterenavond.

loveoostende_tftc3

Omdat een mens ook niet al te hard moet beginnen zweven volgde er gelukkig ook nog een chaotische episode op onze hotelkamer waarbij kind 1 hysterisch begon te huilen omdat hij bang was voor het gesnik in de slaap van kind 2, waarbij kind 2 uit die slaap ontwaakte en nog hysterischer begon te huilen, waarna heel het hotel in mijn hoofd met de schedel tegen de slaapkamermuur begon te bonken van miserie. Herhaal dat een keer of vier, elke keer als moeder haar hartslag net voldoende was gezakt om niet meer in een hoekje van de kamer in foetushouding “Ten minutes to Wapner” te liggen herhalen tot het over zou zijn. En toen moest Dexter zijn al dan niet imaginaire oorproblematiek nog beginnen.

loveoostende_tftc2Meest wazige foto ooit op mijn blog om de sfeer van het moment te kaderen.

Maar we hebben het overleefd. En ’s morgens kon Flo weer lachen, en was er ontbijt.
Het was geweldig.

loveoostende_tftc1

Merci aan Visit Oostende en Walkie Talkie voor de uitnodiging, en hotel Mercure Oostende voor de fijne ontvangst. Nogmaals sorry aan de mensen die naast ons sliepen en die zo vriendelijk waren om niet op de muren te bonken. Of het moet zijn dat we het niet hebben gehoord door ons eigen lawaai.

Alle info over de herfstvakantieactiviteiten in Oostende staat hier.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren