Categorie archief: mooiheid

lilith deelt 36 topnummers voor 36 jaar

shutterstock_366666287Een dag of vijf geleden werd ik zesendertig. Dat was oké. Ik was daar net zo min kapot van als euforisch over. Mijn eigen moeder had nog elf jaar te gaan, op dat moment. Ik heb daaraan overgehouden dat ik elk jaar blij ben met een nieuwe verjaardag. Als mensen zuchten dat ze weer een jaar ouder zijn geworden dan ben ik diegene die denkt aan de ziekenhuisgangen vol mensen die wilden dat er nog een jaar zou bijkomen. Mijn hoofd is misschien niet de meest feestelijke plek om in te wonen maar er is altijd koffie en iemand die een dekentje komt brengen dus ça va nog.

Ik heb onlangs een kleine enquête op de Facebookpagina van Tales from the Crib gezet. Die invullen leverde niks op, geen prijs of niks, en toch deden jullie dat ondertussen meer dan 550 keer! Ik bedoel maar: beste lezerspubliek ter wereld, jullie, daar moest ik geen statistieken voor trekken om dat te beseffen.

Ik lees elk van die meer dan vijfhonderd enquêtes. Ik zit aan over de 200, en ik heb er al schatten van informatie uitgehaald. Dat elke lezer anders is en andere verwachtingen heeft. Dat de ene me roemt voor alles dat ik schrijf over de kindjes en de ander zou willen dat ik daarmee stop. Dat de ene veel meer recepten wil (“we maken hier regelmatig een van de recepten klaar die je hebt gepost“) en de andere hoopt dat ik nooit nog een post, want “IK HAAT KOKEN!!!“. Heerlijk om lezen. Heerlijk om inspiratie uit te halen. Een van de dingen die ik soms tegenkwam was dat ik weinig over muziek schrijf. Dat klopt. Ik heb het graag stil. Daardoor zie je me weinig op concerten en ben ik minder met muziek bezig dan ik soms wil. Ik kan nochtans helemaal ondersteboven zijn van een goed nummer, maar op de meeste momenten heb ik meer nood aan stilte dan aan ondersteboven zijn.

Mijn zesendertigste verjaardag vond ik een goed moment om eens een random lijstje samen te stellen. Van nummers die belangrijk voor mij zijn. Van 36 nummers voor 36 jaar. Ik heb vooral geprobeerd om me bepaalde vragen niet te stellen. Wat cool zou zijn om op te nemen in mijn lijstje, bijvoorbeeld. Of wat keihard afbreuk zou kunnen doen aan het beeld dat mensen van mij hebben. Ik heb me wel deze vragen gesteld:

  • welke nummers MOETEN standaard een tandje bij als ze voorbij komen op de radio?
  • welke leg ik op als ik ’s avonds even muziek nodig heb? Als ik uit een vaatje van een bepaalde emotie wil tappen?
  • wat doet iets met mij? Welke nummers zie ik zo zo graag?

Deze oefening maken is nacht na nacht wakker schieten met de gedachte dat ik van alles ben vergeten, maar dit lijstje is wat het is. Op dit moment. Ik vond Rozanne van Wim De Craene niet op Spotify, denk die er anders nog even bij. Er zitten dingen in van vroeger, en dingen waar ik nu week van word. The Divine Comedy. Duizend hartjes. Eels en Stef Bos en Wannes en oh oh, Fleetwood Mac. En Margherita van Marco Borsato, ik kon niet anders, het spijt me. Of neen, het spijt me niet.

Dit lijstje maken deed me beseffen dat ik heelder blogposts zou kunnen schrijven over mijn liefde voor Stevie Nicks of Adam Duritz, maar dat zal voor een andere keer zijn. Net als uitleggen waarom Stef Bos erin moest, en The Dixie Chicks. Dit lijstje maken was boven alles een fijne oefening die ik iedereen kan aanraden, jarig of niet.

Ik hoop dat iemand het oplegt en soms eens moet glimlachen en af en toe moet slikken.
Van emotie of verschot, dat maakt me niet zoveel uit.

Enjoy!

lilith is een zinnenjager

shutterstock_437642839 (1)Die dochter gaat wreed veel kunnen oprapen”, zegt de ene vrouw van middelbare leeftijd tegen de andere. Ze gaan zodanig op in hun gesprek over een gemeenschappelijke kennis die overleden is dat ze niet opmerken dat er op de achtergrond een schimmig figuur naar haar notitieboekje grijpt. Sommige mensen jagen op beren, anderen op solden, maar het schimmig figuur jaagt op zinnen. Het schimmig figuur, dat ben ik.

Veel kunnen oprapen, in de betekenis van erven, het is het soort zinnetje dat mijn dag goed kan maken. Ik noteer, traag en zo mooi als ik kan, tussen de andere pareltjes die onverwacht op mijn pad kwamen. Journalist van beroep, zinnenjager van hobby. Aangenaam.

Ik doe het al zo lang als ik me kan herinneren. Grappige zinnetjes uit de Uitlaat in Humo, ik schreef ze als dertienjarige over in een map. Geen idee waarom, of waar die map is. Omdat ik ze zo grappig vond dat ik ze niet gewoon tussen alle andere zinnen naar het oud papier kon verwijzen, denk ik. Terwijl het vast ook daar is dat de map uiteindelijk zijn einde vond: bij dat oud papier.

Nu ben ik wat spaarzamer geworden. Ik heb notitieboekjes voor on the road, en nog veel mooiere boekjes voor de zinnen die ik echt wil bewaren. Soms zijn het niet meer dan woorden. De man achter de kassa in de supermarkt die “verkocht” zegt als de bancontact piept voor betaald. Iemand die stortbad zegt tegen een douche.

Die woorden komen niet altijd uit monden van toevallige voorbijgangers. Ik jaag ook in boeken en tijdschriften. Soms lees ik vierhonderd pagina’s en schrijf ik met moeite een zin over. Soms kan mijn hand amper volgen omdat het aantal mooie woorden en zinnen per pagina gigantisch hoog ligt. Dan vind je me verrukt lezend en schrijvend in een gekke flow die ik niet uitgelegd krijg aan mensen die niks met taal hebben.

Het onverwachte grijpt me vaak. Je staat ergens aan te schuiven, en boem. Iemand doet zijn mond open en je voelt een warme gloed door je lichaam trekken.

Zoals onlangs in de wachtkamer van de dokter, waar ik een gesprek afluisterde van een vrouw van een jaar of zestig en haar vriendin, die elkaar toevallig op die plek tegenkwamen. “Hoe is het met de gezondheid?”, vroeg de ene aan de andere. “Dat gaat”, sprak de andere. “We groeien nog, maar wel met onze oren naar beneden”. Waarop ik op slag vergeten was dat ik me eigenlijk niet zo lekker voelde, en als op een wolkje naar huis zweefde.

Ik denk dat het een beetje hetzelfde voelt als bij een ornitholoog die een zeldzame bosklapper spot in het bos. Maar dan stiekemer. Nog zo’n mooi woord.

– Deze column verscheen een tijdje terug in Steps

Gedichtendag 2017

gedichtendag2017Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

—-Ida Gerhardt

(Met dank aan de Instagramaccount van Boekarest Leuven waarop er zoiets bestaat als #dinsdaggedichtendag en ik al eens een parel ontdek)

Zin in meer gedichten?
Gedichtendag en ik go back a long way.

Gedichtendag 2005.
Gedichtendag 2006.

Gedichtendag 2008.

Gedichtendag 2009.

Gedichtendag 2011.
Gedichtendag 2013.
Gedichtendag 2014.
Gedichtendag 2015
.
Gedichtendag 2016.

Bewaren

lilith viert gedichtendag

shutterstock_183558071

Liefde op het eerste gezicht

Beiden zijn ervan overtuigd
dat een plotselinge hartstocht hen heeft verenigd.
Mooi, zo’n zekerheid,
maar onzekerheid is mooier.

Aangezien ze elkaar niet kenden, menen ze
dat er nooit iets tussen hen is voorgevallen.
Maar wat zeggen de straten, trappen en gangen daarvan,
waar ze elkaar al jaren misschien voorbij zijn gelopen?

Ik zou hen willen vragen
of ze zich niets herinneren –
een keer oog in oog
in een draaideur misschien?
een ‘pardon’ in het gedrang?
‘verkeerd verbonden’ in de hoorn?
– maar ik ken hun antwoord.
Nee, ze herinneren zich niets.

Het zou hen sterk verbazen
dat het toeval al jaren
met hen aan het spelen was.

Nog niet helemaal gereed
om hun bestemming te worden,
dreef het hen van en naar elkaar,
versperde hun de weg
om onderdrukt giechelend
opzij te springen.

Er waren tekens en signalen,
onleesbaar, maar maakt dat verschil?

Dwarrelde er drie jaar geleden
of vorige dinsdag misschien
een zeker blaadje van arm op arm?
Er werd iets verloren en gevonden.
Wie weet was het de bal
in de struiken van de kindertijd.

Er waren deurknoppen en -bellen
waarop voortijdig aanraking
op aanraking werd gevlijd.
Koffers naast elkaar in het bagagedepot.
Op zekere nacht misschien dezelfde droom,
uitgewist direct na het wakker worden.

Elk begin is tenslotte
niet meer dan een vervolg,
en het boek der gebeurtenissen
ligt altijd open in het midden.

Wislawa Szymorska

lilith viert gedichtendag

gedichtendag 2014

Soms, een enkele keer

Soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig
lukt het iemand
om met beide armen zijn verdriet te omvatten.
Hij tilt het op.
Laat de deur niet op slot zijn, nu…
Hij duwt hem open met zijn knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
Kijk uit! roept hij
want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken
en doorzichtig is het nooit.
Ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
speelgoed, resten van een vuur,
gooit hij het neer
en fluitend loopt hij terug naar huis.
– Toon Tellegen

Mooiheid

heartje.jpgIk zie graag mooie dingen, ik. Zo graag dat ik ze opsla in mapjes op mijn computer, en er af en toe eens naar kijk. Verder doe ik er niet veel mee. Vanaf nu dus wel. Af en toe eens een lijstje met mooie dingen posten kan mijn blog volgens mij alleen maar mooier maken.

Zodus, ik hou hiervan:

balloons.jpg

Ballons. (via toujoursdimanche)

gekleurdglas.jpg

Gekleurd glas.

retronaai.jpg

Retro naaimachines. Groene. (allebei via pinterest.com)

meyou.jpg

Coole muurverlichting. I want. (via apartmenttherapy)

loft.jpg

Dit huis. Ik wil er wonen. Nu.