Categorie archief: PROJECT

hoe themadagen mijn bestaan hebben gered (en hoe jij er ook mee aan de slag kunt)

Zo vrij als een freelancer” zou een uitdrukking kunnen zijn, maar heeft het volgens mij niet gehaald omdat de realiteit niet altijd overeen komt met de uitdrukking. Als mensen horen dat ik “volledig freelance” werk, dan zien ze vaak beelden voor zich van hippe koffiehuizen met mij erin, ontspannen typend met gezellig geroezemoes op de achtergrond. Heel de dag dure cappuccino’s drinkend zonder daar constant van naar het toilet te moeten. (want naar het toilet gaan doen we niet in van die beelden)

Dit is trouwens een van de eerste beelden die je vindt als je “freelancer” intikt op een beelddatabank:

Ik weet niet hoe het met mijn collega’s zit (can I get an amen?), maar ik werk zelden met zand in mijn onderbroek en zit ook behoorlijk zelden in hippe koffiehuizen (ze zijn dan ook eerder dungezaaid in de Westhoek, wat dan weer goed is voor mijn portemonnee).

De eerste jaren als freelancer was ik dag in dag uit bezig met het gedoe dat je niet ziet bij die vogelvrije digitale nomade op dat strand. In mijn geval was dat fotografen regelen voor stukken, achter mensen hun gat zitten voor afspraken, stukken doorsturen om te laten nalezen, correcties doorsturen, overleggen met de redactie over de specifieke en steeds weer verrassende eisen van de geïnterviewden, bellen, gedoe oplossen dat het halen van de deadline er niet makkelijker op maakte. Nog eens een fotograaf bellen die nooit opnam. Nog eens iets inspreken. Nog eens door mijn mailbox ploeteren, met de moed der waanhoop.

Ik heb die eerste jaren regelmatig gedacht: werkte ik maar in een bank.
Als in: kon ik de deur maar achter mij dichttrekken om vijf uur, en me niks meer van deze job aantrekken tot morgenochtend om negen uur. (aan zij die in een bank werken en met hun ogen rollen omdat dit ook nergens op slaat: vergeef het mij, ik heb werkelijk geen idee. Ik denk gelukkig) Ik heb ook heel vaak gedacht: had ik ook maar de voordelen van freelancen, en niet enkel de nadelen van onzekerheid en zotte uren en werken als iedereen al lang voor de tv hangt en in het weekend. Ja, als freelancer kun je zelf je uren kiezen, maar als je hele dagen slag om slinger moet werken om er te komen en je jezelf hebt wijsgemaakt dat dat betekent dat je elke onderbetaalde opdracht moet aannemen dan werk je gewoon weken van zoveel uur dat er geen tijd meer over is om om drie uur op een terras te gaan zitten. Om maar te zeggen: toen vond ik het niet tof. Ik heb vaak zitten wenen bij mijn psychologe omdat mijn schoudertjes het begaven onder de druk van voor iedereen goed willen doen, en me vergeten af te vragen of ik nog wel goed deed voor mezelf.

Ik liet mijn agenda bepalen door mensen die me zot maakten met hun last minute opdrachten die heel mijn planning overhoop haalden. Mijn planning was zo goed als onbestaande, dus als iemand me belde, dan keek ik in mijn agenda vol gaten en zei ik: oké. Waarop een week van stress en nog langere werkdagen volgde. Wat volgens mij zo hoorde.

Lang verhaal kort: ik zou het op die manier niet volhouden. Ik voelde het aan alles. Ik deed altijd maar door. Ik had als werknemer al eens thuisgezeten met een burnout, ik wist dus waar ik moest voor opletten. En ondertussen waren er twee kindjes bijgekomen, waarvan er toen al een naar school ging, iets dat mijn dagen en uren ook behoorlijk bepaalde. :aah:

Ik ben toen heel veel beginnen lezen over tijd en productiviteit. Beetje bij beetje begon ik in te zien dat ik meer structuur nodig had. Een plan, ook, ook al leek het toen alsof dat compleet nutteloos was, want wie kon zich in deze job houden aan een plan?

Ik heb ondertussen een plan. Ik weet perfect wat ik volgende week op welke dag moet doen om de deadlines te halen die ik moet halen. Ik heb mezelf ook beetje bij beetje geleerd om afspraken met mezelf na te komen, wat kwestie is van beseffen dat je anders leeft volgens een ander zijn agenda. Neen zeggen en grenzen stellen gaat me beter af dan enkele jaren geleden, en ik heb ook geleerd om een pauze in te lassen in plaats van onmiddellijk overal ja op te zeggen, zoals het een echte pleaser betaamt.

Maar wat voor mij het meeste verschil maakt in mijn dagelijks bestaan zijn themadagen. Thema-wuk? Dagen die een overkoepelend thema hebben in mijn agenda. Waardoor het duidelijk is wat ik wanneer moet inplannen.

Een beetje zoals je met een weekmenu op voorhand beslist wat je gaat eten, en met een budget wat je met je centen wilt doen. Dat kan dus net zo goed met tijd.

Dit zijn de themadagen waaraan ik me probeer te houden:

Ik heb 2 schrijfdagen per week, waarin ik erg onbereikbaar ben en wel in koffiehuizen ga zitten als ik daar zin in heb. Op die dagen doe ik wat je denkt dat ik doe: schrijven. Dat kunnen artikels zijn, maar ook blogposts, interviews, nieuwsbrieven of scripts voor podcasts. Ik schrijf van ’s ochtends tot ’s avonds, in blokken die met de jaren steeds langer zijn geworden, omdat ik beter ben geworden in gefocust werken. (met dank aan Cal Newport zijn Deep Work) In een ideale week staan die dagen ingepland op maandag en dinsdag.

Woensdag is bij mij een dag waarop ik aan nieuwe ideeën werk. Niet onbelangrijk als journalist. Dit is de dag waarop ik sleutel aan artikelvoorstellen, bijvoorbeeld. Als ik op woensdagnamiddag thuis ben met de kindjes heb ik hier maar een paar uur voor, is dat niet zo, dan is de woensdag ook mijn moment om educatie in te plannen. Online workshops volgen, artikels lezen die ik heb opgeslagen voor later, een boek doornemen dat mij is opgestuurd om te zien of er een stuk inzit. Een van mijn favoriete dagen van de week.

Donderdag is meestal mijn sociale dag. Ik probeer mijn meetings hier in te plannen, net als interviews, telefoontjes, afspraken met Anouck voor de podcast, al die dingen. Dat heeft als voordeel dat ik maar één dag moe ben van al dat gebabbel, en niet heel de week door. Ook de interviews voor mijn rubriek Doodgewone Dingen probeer ik in de mate van het mogelijke hier in te plannen.

Vrijdag is bij mij losse eindjes-dag. Met andere woorden: de dag waarop ik alle shit opkuis die nog moet opgekuist worden om met een gerust gemoed het weekend in te gaan. Soms is dat nog een halfuur langer in mijn mailbox hangen om de mails te beantwoorden die geen prioriteit hebben gekregen in de week. (sorry, iedereen die mij aanspreekt met “mamablogger”, die van jullie vloog gewoon rechtstreeks in de vuilbak. DON’T GET ME STARTED ON “Hallo, micro-influencer”) Soms is het facturatie of administratieve shizzle of pakjes gaan halen of brengen naar de post. Geen zwaar denkwerk, zodat ik er meestal in slaag om tegen drie uur de (b)engeltjes (ejem?) te gaan ophalen en me te beginnen verheugen op sushi.

Het weekend staat in het teken van leuke dingen met het gezinnetje, al is zondagnamiddag wel mijn planmoment. Dan is het bullet journal en digitale agenda in de aanslag en wordt alles nog wat concreter.

Het grote voordeel van zo’n systeem? Ik switch niet constant tussen taken, maar kan doordoen in blokken van een paar uur, waardoor ik belachelijk veel gedaan krijg. Ik zie dat echt als een concurrentieel voordeel, ondertussen. Ik ben misschien niet de beste, maar ik krijg wel geweldig veel gedaan, omdat ik keihard inzet op focussen. Aan het begin en einde van de dag plan ik een halfuur inbox in, en voor de rest probeer ik die zo veel mogelijk dicht te laten en mijn telefoon niet te dichtbij te leggen.

Ik zit ook elke zondag even samen met de man van mijn leven om af te spreken wie de kindjes ophaalt en wanneer, en om mijn andere activiteiten in te plannen, zoals minstens twee en liefst drie keer per week sporten tot ik een rood hoofd heb, bijvoorbeeld.

Soms worden dingen daarrond gepland, omdat ik ze nogal essentieel vind voor mijn mentale gezondheid. Allemaal vanuit de gedachte dat op voorhand plannen en nadenken ervoor zorgt dat ik -als ik dan eens onverwacht een uur over heb- dat niet verdoe aan wat ik vroeger altijd deed: door Instagram scrollen en me afvragen waarom ik nooit ergens tijd voor heb.

Het leek even gedoe, om me bezig te houden met het uitdenken van mijn dagen, en het heeft even geduurd voor ze op punt stonden, maar nu win ik er zoveel tijd en gemoedsrust mee. Zeker omdat het deel uitmaakt van een systeem waarin ik het samen met een geweldig ochtendritueel en het automatiseren van bepaalde zaken inzet om vooral heel veel tijd te winnen. Ik werk ondertussen veel minder, maar ik krijg meer gedaan dan toen ik een paar jaar geleden als ongeleid projectiel op alles reageerde.

Waarom ik u dat allemaal vertel? Omdat Anouck en ik er een volledige online cursus over hebben gemaakt, die zo hard de moeite is dat we denken dat iedereen er baat bij kan hebben. Ja, ook jij. Niet alleen freelancers die worstelen met een gebrek aan structuur en overzicht, maar ook werknemers, want zo hebben we er ondertussen wel wat onder onze cursisten. Zij slagen er net zo goed in om de uren waar ze wel controle over hebben weer in handen te nemen, wat voor een geweldig verschil kan zorgen in het gevoel dat ze over hun dagen hebben.

We leren je onder meer hoe je je ideale week ontwerpt, ook als je niet over alles zelf kunt kiezen. Hoe je routines kunt inzetten om ervoor te zorgen dat je de dingen gedaan krijgt die je gedaan wilt krijgen. We leren je wat deep work inhoudt, en hoe je het krijgt ingebouwd in jouw dagen. En nog zo’n favoriet: het batchen van taken, een principe dat een enorm verschil maakt voor iedereen die onze cursus volgt.

Stap voor stap tonen we je hoe een systeem waarop je kan rekenen niet alleen zorgt voor duidelijkheid, maar ook voor gemoedsrust. Omdat je eindelijk ook weet wanneer je mag stoppen met werken. Stel je voor. Dat je eens klaar zou zijn, begot.

Onze cursus heet Baas over eigen Tijd, en je volgt hem volledig online en op eigen tempo (al is er wel een gameplan) door middel van video’s, blogposts, en heel veel concrete voorbeelden. Er is ook een werkboek van 40 pagina’s bij, en een fantastische community van Tijdsbazen die altijd klaarstaan om te helpen, mee te denken of te supporteren langs de zijlijn terwijl jij eindelijk weer controle krijgt over je uren. Het is de eerste cursus waarin Anouck en ik keihard achter al onze schermen laten kijken.

Volgende week beginnen we er al mee, en dan kan het snel gaan.
Zoals bij Miet, een van onze cursisten van de vorige lichting.

Wij preus lik feertig he ja, zoals na elk mailtje waarin mensen zeggen dat ze het gevoel hebben meer uren te hebben dan ze voor mogelijk hielden. Zaligste ooit.

Inschrijven kan tot vrijdag om 15 uur.



lilith heeft een startnummer voor de Dodentocht #19voor2019

De lente begon. Ik stond nog eens in ons vorig huis, wat een gekke ervaring was. Flo kreeg de waterpokken. Ik trakteerde mezelf op rood haar. De kindjes konden nog eens buiten spelen. Wat ze ook deden, met stoepkrijt en flink wat prehistorische hulp.

De boer achter ons huis liet de koeien weer op de wei, exact op 21 maart, en ik vond dat mooi, dat hij die datum koos. Ik vond het ook heerlijk om zien hoe zot koeien kunnen springen en hoe snel ze kunnen lopen. Ik mag er dan prat op gaan dat ik een meisje van het platteland ben (iets dat eigenlijk op bitter weinig slaat), zo dicht heb ik er van mijn leven niet met mijn neus opgezeten.

Het was ook een cruciale week in de aanloop naar één van mijn meest ambitieuze punten op de lijst van #19voor2019: deelnemen aan de Dodentocht. Niet alleen slaagde ik er donderdag in om mijn eerste tussendoel van 25 km wandelen te crushen met twee kilometer, ik raakte gisteren ook ingeschreven, net als vriendin J. Als je weet dat alle dertienduizend startnummers er op twee uur doorheen waren, dan weet je ook dat het best is dat ik het zekere voor het onzekere nam door later te komen opdraven op de zwerfvuilactie van de oudervereniging. Had ik gewacht tot de middag, het was gedaan met mijn Dodentochtplannen.

Die Dodentocht dus.
Nu is het voor echt.

Aangezien het niet iets is waar ik elk jaar tijd voor kan maken wil ik er niet zonder voorbereiding aan beginnen. Ik weet het, dat klinkt nochtans allemaal wreed spontaan en joie de vivre, maar als ik meedoe, dan wil ik mijn kansen liefst niet de kop induwen door te denken dat je dat wel eventjes tussendoor doet, zo honderd kilometer wandelen. Ik ken ze, de verhalen van mensen die dat met hun vingers in de neus deden, maar na mijn 27 km van donderdag kon ik met moeite de trap nog op en af. Trainen gaan we, dus.

Het was trouwens wel zalig, die wandeling.
De eerste twee uur zonder muziek of podcasts, alleen met mezelf, wat een te lang niet meer ervaren luxe bleek.
Ik zag zoveel hoopgevende tekenen van lente, ook.

Hier en daar ook tekenen van mensen die echt geen goesting hadden om hun kerstversiering weg te doen.

Gaven de burger moed: geen blaren, met dank aan de dure maar geweldige wandelschoenen en wandelkousen waarin ik onlangs investeerde. (Lowa Renegade’s, voor de wandelnerds)

(ik nam deze foto nadat ik 500 meter had lopen zoeken naar mijn briefje met wandelknooppunten op. Wandelknooppuntpaniek is a thing)

Waarom ik deelneem?
Omdat het me een unieke ervaring lijkt.
Een unieke ervaring waarover het stemmetje in mijn hoofd al jaren zegt dat ik dat nooit zou kunnen. Dat stemmetje zegt dat ook over kinderen opvoeden, werken als freelance journalist, stoppen met roken, alcohol drinken en liters cola light achterover slaan. Ik ken dat stemmetje met andere woorden bijzonder goed, maar het heeft lang niet altijd gelijk, gelukkig.

Mijn volgende tussendoel is ergens in mei, een serieus stuk verder dan ik donderdag stapte, maar ik ga keihard mijn best doen om ook dat doel te halen. Ook al is het in mijn geval lang niet altijd simpel om er een wandeltraining tussen te krijgen, wat ervoor zorgt dat ik al eens om zes uur ’s ochtends over de Ieperse Vestingen stap, en voor die moeite getrakteerd wordt op een geflipt zangvogelconcerto.

Ge gaat daar niet alleen zijn“, appte mijn vader vanmorgen deze foto door.
Nu ik mijn ticket heb wordt al de rest alleen nog een makkie“, stuurde ik terug. Als je weet dat de spieren in mijn handen zowat de enige waren die na mijn wandeling niet van hun oren hebben gemaakt, dan weet je genoeg.

Nog mensen die zich hebben weten in te schrijven?
Of hem hebben uitgestapt, en tips hebben voor deze “prutser” die volgens de boze reacties op de internetfora “de plaats heeft weggekaapt van de echte stappers”? :aah:


Welkom in de reacties!

#19voor2019, update 2

Aan het begin van dit jaar maakte ik een op het eerste zicht behoorlijk random lijstje van negentien dingen die ik gedaan wil krijgen voor we op 31 december “gelukkig nieuwjaar!!!” roepen. (en ik dat naar jaarlijkse gewoonte hoor vanuit mijn bed, maar dat is een ander verhaal) Elke maand maak ik een update van de laatste wapenfeiten.

1. Een massage @ home boeken
Check. In januari. Ik zou ondertussen wel nog eentje vermogen, want mijn nek zit vast.

 2. Twee dagen met mezelf naar Londen
Check. Ja, zalig he. Meer kan ik daar niet over zeggen. Vreselijk van genoten, blij dat ik er tijd voor heb gemaakt in een drukke periode.

3. De akoestiek van de crib aanpakken
Dit ligt even stil, omdat we nog prijzen moeten vragen bij een paar andere leveranciers, maar ge kent dat. Er waren veel mensen die zich afvroegen wat we gingen doen, omdat ze met hetzelfde probleem zaten in hun crib. Het zal waarschijnlijk een geluidsabsorberende wand worden tegen een van onze livingmuren, en in principe zou je daar niet te veel van mogen zien, maar wel een serieus resultaat van moeten hebben op niveau van geluid. To be continued.

4. Deelnemen aan de Dodentocht
Nog altijd het plan, al besef ik na mijn zomerse 18K van vorig weekend dat dat toch alleszins geen sinecure wordt. Honderd kilometer is vér, joenge.

5. Wandelen met een hond uit het asiel
Check. De gelukkige was Pluto, een kranige yorkshire terrier die er nu ook weer niet zo gelukkig uitzag, want het was precies wat tegen zijn goesting, wat ook Dexter niet ontging. Hij wilde de volgende keer een leuke hond om mee te gaan wandelen. Sorry, Pluto, maar Flo vond het wel leuk om de leiband te mogen vasthouden voor het volle kwartier waarin jij bereid was om af en toe een pootje te verzetten.

6. In zee zwemmen
Nog niet check, maar we zijn wel al aan zee geweest. Het is een begin.

7. Vuurwerk zien met de kindjes

8. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie
Ik ben ondertussen bezig aan mijn tiende boek van 2019, ik zie dat lukken. Je kunt je altijd inschrijven op mijn boekennieuwsbrief #nevernotreading om elke maand een mail te krijgen met wat ik heb gelezen.

9. De tuin laten aanleggen
Er moet nog gras gezaaid, maar ondertussen is er sprake van een terras. Met een uitzicht, zoals je kunt zien op de foto hierboven. Een terras! Om boekjes op te lezen en een barbecue op te zetten en uit te vogelen hoe zo’n ding werkt! Jah, kan ik anders dan content zijn?

10. Meegaan met een luchtballon

11. Een boek schrijven

12. Eten bij Hof van Cleve
Ik heb onze reservatie voor binnenkort net nog moeten bevestigen, dus nog even.

13. Regelmatig date nights en dagjes vrij met Youri
Het is druk. Er is volgende week wel een tripje met de kindjes voorzien voor het krokusverlof, want wij hebben drie dagen in een boomhut gewonnen. Niet volledig hetzelfde als een date night, as we all know, maar wel leuk, denken we.

14. Opleiding hulpkok starten in avondonderwijs

15. Fotoboeken 2017 en 2018 af en geprint
Awel, ik wil hier een projectje van maken voor maart.

16. Mijn bureau inrichten
Er is ondertussen een iets concreter idee, en ik heb beslist dat ik een koffiemachine nodig heb. En iets met een plank en een kast uit de IKEA. Tot zover.

17. “Vrijdag Movienight” invoeren
Heet ondertussen “sushi and a movie“.
Al moet ik toegeven dat er altijd meer kans is op die sushi dan op dat ik daadwerkelijk ga zitten voor die film en hem uitkijk. Kan zeker beter, maar de intentie is er elke week.

18. Een halve dag educatie per week invoeren
Van geen kanten. Altijd alsnog te veel deadlines en te weinig tijd, ondanks de goede bedoelingen.

19. Kinderdates, afgewisseld per maand
Bwah. Ik heb beseft dat ik een lijstje moet maken van mogelijke uitstapjes met elk van mijn kinderen, want anders heb ik vooral wat Flo betreft te weinig inspiratie. Dus tips welkom voor dates met een dochter van binnen een dag drie (OMG!) en een zoon van zes en half. Dan ga ik er misschien waarachtig werk van maken.

Meer lezen over dit project?
Dit was de aankondiging.
Dit de update van maand 1.

Hoe zit het met jouw lijstje, ondertussen?

Hoe vrijdag movienight “sushi and a movie” werd

Hoe zit het met mijn plannen voor het invoeren van “Vrijdag Movienight”, you ask? Goed zeg. Wat niet wil zeggen dat we er perfect elke week in slagen om een avondje film in te plannen, want soms moet mijn man escape rooms gaan testen met andere mannen, of soms zijn we op weekend en hebben we andere dingen te doen.

Na zes weken hebben we vier films gezien, en vanavond komt daar nog een bij. Een geweldig succes als je weet dat het gemiddelde aantal films dat ik anders op een volledig jaar zie ongeveer in de buurt komt van een halve.

Ondertussen is “Vrijdag Movienight” al volledig gerebrand naar “Sushi and a movie”. Unk, lilith, Youri lust toch geen sushi, tot jouw geweldige frustratie? Awel, na jaren leven met die realiteit heb ik hem eens laten proeven van echt goede sushi, (leve de Sushistar!) en sindsdien is hij verkocht. En eten wij elke vrijdag overheerlijke mond in de fik stekende tiger eyes voor we ons op ons filmpje storten.

Ik kijk er echt naar uit. Systemen boven dromen of wilskracht, zo geloof ik steeds meer. Dingen aan het toeval overlaten mag dan zeer leutig en vrij klinken, ik raak alleen maar gefrustreerd omdat er nooit iets in huis komt dat ik wil.

Zelfzorg lijkt bij mij steeds minder op witte savatjes in een sauna, en steeds meer op een plan maken voor wat ik wil, zodat ik wél gezond eet, wél aan sporten en wandelen toekom, wél tijd maak voor sushi en een film met mijn man, en content ben met de vorderingen op alle vlakken.

Zonder plan wilde ik nu alleen maar naar Londen met mezelf, in plaats van dat ik volgende week ook echt ga. #omgyes

Maar dus eerst sushi, en dan een film.
Van Tim Burton, denk ik.
Nog veel in te halen, op dat vlak, maar ik heb een heel jaar, natuurlijk.
Ik en mijn goede ideeën ook altijd.

Wat we zagen?

Nebraska, een trage road movie in zwart wit op Netflix die ik erg kon smaken.

Everest, omdat die toevallig nog op onze digicorder stond.

Roma, op Netflix, ook al in zwart-wit. Ik vond het zeer indrukwekkend, Youri was minder mee.

Turist (Force Majeure), een rampenfilm zonder ramp over een man die tijdens een valse lawine op skivakantie wegloopt van zijn gezin, en alle gevolgen van dien. Loved it, al deed Youri me wel beloven dat we volgende keer eens kiezen voor een vrolijkere film. Hij heeft een punt, want het kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn dat we ons na 52 weken van een brug smijten.

Moet je veel geld hebben om te budgetteren? Het verhaal van Joyce

Als er een vraag is die ik vaak krijg over budgetteren, dan is het wel deze: “Ik heb helemaal niet veel inkomsten om te budgetteren, heeft het dan wel zin om te betalen voor een app? Als er niks meer binnenkomt, dan maakt dat toch niks uit?“.

Ik snap de vraag, want het is een hele goede. Op het eerste zicht lijkt dat ook zo, dat je geen invloed hebt op je uitgaven, maar niks blijkt minder waar. Veel mensen registeren hun uitgaven en inkomsten in een soort huishoudboekje. Maar dat is niet meer dan dat. Registreren. Schouders ophalen. Je schuldig voelen omdat je geen perfecte mens bent die altijd verantwoorde aankopen doet. Voortdoen.

Daar zit geen plan achter, laat staan een systeem. Dat maakt inderdaad weinig tot niks uit. YNAB is helemaal anders. Dat is een systeem dat je toelaat om actief aan je doelen te werken. Een beetje zoals ik met mijn lijstje van 19 voor 2019: het staat op papier, ik volg op, dat is iets helemaal anders dan zeggen dat ik eigenlijk feitelijk ooit wel eens een massage zou willen laten doen.

In december van 2017 kreeg ik deze mail van Joyce van de blog Huizeke Sluizeken.: “Ik hou al enkele jaren onze uitgaven bij, maar da’s dus zonder het budgetteren op voorhand zoals bij YNAB. Ik merk dat ik nogal sceptisch ben over YNAB omdat ik niet inzie hoe dat ons kan helpen. We zitten momenteel in de lastigste periode van ons leven ooit, financieel dan, doordat we nu ineens een torenhoge huislening hebben én Klaas net zijn ontslag heeft ingediend om als zelfstandige te beginnen maar daar nog geen hoog loon uit haalt. Dan mag je toch budgetteren zoveel als je wil, als het geld niet binnenkomt, kom je er simpelweg niet, hé?”.

Ondertussen is Joyce- mama van drie kinderen tussen 2,5 en 5, en getrouwd met Klaas, zelfstandig fotograaf- al een jaar een devoot YNAB’er. En Joyce is een toffe, dus ze wilde haar ervaring delen.

Joyce: “Ik kon me niet voorstellen dat YNAB iets zou uithalen. Een jaar verder zijn we er zo hard op vooruit gegaan”.

Hoe gaat het ondertussen met jullie, Joyce? En vooral: heeft YNAB iets aan jullie situatie kunnen veranderen?

Joyce: “Het gaat zoveel beter dan toen. En daar zit YNAB voor een groot deel tussen, want geen van ons beiden verdient ineens meer. Het enige verschil is dat we nu anders omgaan met wat binnenkomt, en veel minder voor verrassingen komen te staan. Voor YNAB gingen we zoals de meeste mensen af op onze rekeningstand, waardoor we soms het valse gevoel hadden dat we geld hadden voor een folietje. (lacht) Als dan bleek dat er de dag erna een onverwachte rekening binnenkwam, dan was de fun daar snel af.

Dat hebben we nu niet meer. Ik weet veel beter wat ik uitgeef, ik weet wanneer iets betaald moet worden en zorg dat alles klaarstaat in de juiste categorie, en ik heb veel minder stress over geld.”

Wil dat zeggen dat er geen ruimte meer is voor folietjes?

Joyce: “Neen. (lacht) Het wil wel zeggen dat het leuker is om een folietje te doen, omdat je weet dat het ervan af kan, en daardoor geniet ik er veel meer van dan vroeger, want er is geen schuldgevoel meer. Ik weet dat mijn vaste kosten mooi klaarzitten, en dat alle dingen die we kunnen voorspellen gecoverd zijn. Als er dan over is, dan is het ook echt over.”

Jullie konden ineens zelfs op vakantie!

Joyce: “Ja, iets dat ik een jaar geleden niet eens voor mogelijk hield, want we hadden net gebouwd en nog heel wat kosten aan ons huis. Dankzij YNAB zag ik snel in dat het toch mogelijk was, als we niet te zot deden. In december ben ik met YNAB gestart, en in februari heb ik een huisje in Tsjechië geboekt voor het hele gezin. Eind oktober zijn we nog eens een weekendje weg geweest, in de paasvakantie gaan we nog eens weg, en de vakantie voor de zomer is ook geboekt. Daar zijn we voor aan het sparen met spaardoelen, niet alles is al gecoverd, maar we gaan er wel geraken.”

Heb je alleen spaardoelen voor vakantie?

Joyce: “Neen, ik heb belachelijk veel spaardoelen, maar dat vind ik zelf tof. Ik heb een mastercategorie voor ons huis, waarin alles onderverdeeld zit: “chambrangs”, “terras”, “planten voortuin”. Vroeger waren mijn categorieën veel breder, dan was het “onderhoud en afwerking huis”, maar zo verloor ik uit het oog waarvoor ik concreet aan het sparen was. Het is ook veel leuker om die kleine doelen te zien groeien en dan plots geld te hebben om mee naar de winkel te gaan. Ik heb geen bullet journal, maar YNAB is op dat vlak ook een beetje mijn checklist geworden”.

Ik ga je wat vragen voorleggen die mensen zich vaak stellen. “Waarom zou ik betalen voor een cursus om meer geld over te houden?”. Gevolgd door: “Waarom zou ik elke maand een paar euro abonnementsgeld betalen voor YNAB als ik minder wil uitgeven?”.

Joyce: “Als iets helpt, dan heb ik er niet echt een probleem mee om ervoor te betalen. Ik hield ooit een Excel-file bij, maar daarmee deed ik niet meer dan registreren, wat weinig uithaalde. Het geld dat ik elke maand uitgeef aan YNAB is gebudgetteerd, ik kan zoiets onmogelijk zelf in elkaar steken en ken geen systeem dat even performant is en goedkoper. Als je geen zeven euro per maand hebt om je geldzaken op orde te krijgen, dan is dat volgens mij een teken dat je YNAB zeker nodig hebt. (lacht)

Wat de prijs van de cursus betreft: je kan alles inderdaad zelf uitzoeken, maar dan ben je veel langer bezig. Ik heb drie jonge kinderen, ik had geen zin om het zelf uit te zoeken en gefrustreerd te raken omdat ik het niet snapte, waardoor ik vast was gestopt. De cursus was hapklaar, en op twee uur en half had ik mijn eerste budget opgesteld. Ik zag het als money well spent, en een cadeau aan mezelf en mijn gezin. We gebruiken het ondertussen ook voor Klaas zijn zaak, en hebben nooit nog problemen met BTW, bijvoorbeeld.”

Was Klaas direct mee?

Joyce: “In het begin dacht hij dat het iets was dat wel weer zou overwaaien. (lacht) Ik ben diegene die de meeste zaken ingeeft, hij laat mij doen en is er wel tevreden over.”

Moet je karakter hebben om het vol te houden?

Joyce: “Het wordt even slechter voor het beter wordt, en dan moet je doorzetten. Je moet eerst je situatie bekijken, en dan is het zo dat je de eerste maanden vooral de minder leuke potjes zit in te vullen, omdat je vaak geen volledig jaar hebt om ze aan te vullen voor ze betaald moeten worden. Dan kan het lijken alsof YNAB ervoor zorgt dat je financieel minder aankan. Maar het wordt na een paar maanden vaak makkelijker. Ik raad iedereen aan om het een jaar te geven, omdat je vaste kosten dan pas opgedeeld worden in twaalf maanden, waardoor je meer overhoudt voor leukere dingen als het krap is. Ik zou nooit meer terugwillen naar de tijd voor YNAB, de gemoedsrust die we ervoor hebben gekregen is geweldig, en ja, het gebeurt dat ik het wat laat slabakken en niet alles direct ingeef. Dan trek ik het later wel weer recht. Het moet niet perfect zijn om goed te werken, heb ik geleerd. Soms is het even doorbijten, maar als ik zie hoe we er ondertussen voorstaan is het alles meer dan waard.”

Ik word geweldig blij van dat soort verhalen, en in onze private FB-groep voor cursisten lees ik ze geregeld. Wil jij ook mijn cursus volgen? Zorg dan dat je op de wachtlijst staat, dan krijg je een mail op maandag 11 februari met alle info om je in te schrijven, wat het kost en hoe je zo snel mogelijk kunt starten. Mis het niet, want het is de laatste keer dat ik hem in deze vorm en voor deze prijs op de wereld loslaat.

lilith wil het nog eens over Werk & Leven hebben

Werk&Leven_Kelly&Anouck-65Van “zouden we eens geen podcast beginnen?” tot de eerste tien afleveringen van “Werk & Leven” ingeblikt hebben, het lijkt alsof mijn ravissante co-host Anouck en ik met onze ogen knipperden en het eerste seizoen was in de sjakos.

Tegelijk was het ook weer niet zo simpel als dat. Van de micro kopen tot weten hoe we hem moesten gebruiken zonder dat mensen zich al na tien minuten beklaagden dat ze er hun trommelvlies aan hadden blootgesteld (sorry!), een leerproces met de nodige groeipijnen was het zeker.

Zo goed als alles aan de podcast was gelukkig wél leuker dan we ons hadden kunnen inbeelden.

Het nadenken over onderwerpen, het bedenken van rubriekjes, de toffe reacties, mails en reviews van de beste luisteraars ter wereld, die ook nog eens met veel meer waren dan wij ooit hadden durven denken. Jullie luisteren vanuit Nieuw-Zeeland en Italië en Amerika, als expats dan, want locals moeten zelfs met Google Translate niet aan ons West-Vlaams accent beginnen. Verloren zaak if there ever was one. 

En nochtans: we krijgen bericht dat er Nederlanders zijn die voor de helft luisteren voor onze inhoud, en voor de helft voor onze “prachtige tongval”. En ik maar dictie overwegen toen ik in het eerste jaar hogeschool met de grond gelijk werd gemaakt voor mijn platte a en e. Eat this, leraar Nederlands van wie ik de naam al lang weer vergeten ben.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-59

We deden ook een Productivity Friday rond focus die geweldig tof was.

IMG_3129

IMG_3142

En we kregen best wat reacties van mensen die er door de datum en de afstand niet bij konden zijn. Wat dan weer een stamp onder ons gat gaf voor een top secret project waarvoor Anouck en ik een week of drie samenhokken.

IMG_4566

Omdat nog niet iedereen de weg heeft weten te vinden van deze blog naar de plek waar je mij hoort tateren met een ander levend wezen: een kort overzicht van wat we de afgelopen maanden hebben gedaan.

De tien afleveringen van Werk & Leven, seizoen 1!

Episode 1 was een introductie. Dat hoor je aan het feit dat ik klink alsof ik in een aquarium zit en we nogal verkrampt aan ons scriptje hielden. Maar we waren gelanceerd.

In episode 2 bogen we ons over onze al dan niet perfect bollende huishoudens, en vroegen we tips aan Practical Joke.

Episode 3 ging op zoek naar het antwoord op de vraag “moet je je passie volgen om gelukkig te zijn, en if so: hoe weet je dan wat die passie is?”.

Episode 4 was die met de geweldig sympathieke mama van vijf: “de perfecte moeder is er altijd voor haar kinderen”. Of toch niet?
Schermafdruk+2018-04-16+08.48.48De vijfde aflevering is bij ons altijd een specialleke, en deze ging over een van onze gezamenlijke stokpaardjes: How to get shit done. Massa’s info gebald in een aflevering.

Nummer 6 ging over ons al dan niet bloeiend sociaal leven, een aflevering waarop we zeer veel reacties kregen omdat we het onder meer hadden over introverte en extraverte persoonlijkheden en wat dat betekent voor je dagelijks leven.

In episode 7 ging het over onze husbando’s en of we hen proberen te ontzien.

Episode 8 boog zich over de vraag of het klopt dat je je niet mag laten gaan. Ook een aflevering waar we zeer veel reactie op kregen, onder meer omdat we het hadden over het inschakelen van professionele hulp in periodes dat het minder gaat dan je zou willen.

De titel van episode 9 haalde ik bij Flo, die op een ochtend “Flink mama, jij bent een flinke meid” zei en me wat verbouwereerd achter liet. Food for thought, en ineens een podcast. (want hoe gaat dat?) Meteen ook een goed excuus voor een interview met Lien De Pau van Zeker Van Haar Zaak.

Episode 10 zit eivol met antwoorden op vragen van luisteraars. Onze favoriete boeken, podcasts, Netflix series, frietkoten, hier leer je het allemaal!

Nog een paar dagen en episode 1 van Seizoen 2 komt eraan (HELL YES!), jullie hebben dus nog even tijd om in te halen wat jullie hebben gemist.

Wil je meer weten over upcoming episodes en dat geheime project?
Zwier jezelf dan zeker op onze Werk & Leven-mailinglijst, en je bent als eerste op de hoogte.
Heb je al geluisterd naar de podcast? Benieuwd naar wat je ervan vond!

Is de perfecte moeder er altijd voor haar kinderen? (in episode 4 van Werk & Leven zoeken we het uit)

IMG_4044Schoon he, mijn crew? Ik vind het ook. Soms kan ik naar foto’s als die hierboven kijken en niet geloven dat dat allemaal bij mij hoort. Die man en die schone kindertjes.

Over of ik een perfecte moeder ben voor die schone kindertjes maak ik me weinig tot geen illusies. Ik geloof niet in perfecte moeders, en ben al blij als ik een moeder ben die aan het einde van de dag kan zeggen dat ze haar best heeft gedaan. Op de meeste dagen is dat zeker zo. Maar perfect is het allemaal niet. De eeuwige spreidstand tussen de moeder die ik ben en de moeder die ik zou willen zijn is op sommige dagen behoorlijk confronterend. De combinatie tussen werk en leven is ook bij mij een rommeltje. Ik heb vaker een ontploffend hoofd dan ik zou willen, waardoor een omgegooide drinkbeker of een kindje dat hysterisch wordt omdat ik het niet binnen de anderhalve seconde weet te voorzien van wat hij of zij op dat moment nodig heeft soms voor zenuwslopende momenten zorgen.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-24_klein

Keeping it real, dat doen Anouck en ik graag in onze podcast Werk & Leven, en oh, dat doen we dus ook in de vierde episode waarin het dogma “De perfecte moeder is er altijd voor haar kinderen” luidt. Ik heb het over hoe ik dan wel zo vaak mogelijk aan de schoolpoort sta, maar hoe dat niet wil zeggen dat de uren die ik met mijn bloedjes spendeer ook uren zijn waarin ik alleen maar met hen bezig ben. En ja, dat zou ik graag wat beter regelen, alleen moet ik nog zien uit te vogelen hoe exact. Anouck heeft het dan weer over hoe zij zelden aan de schoolpoort staat, en de geweldige Anne van Mamavanvijf giet er een serieus sausje relativeringsvermogen overheen.

Kortom: een aflevering die je volgens ons niet mag missen. 
Heb je geluisterd? Laat het zeker weten in de reacties hieronder!

(onderste foto: Ellen van den Bouwhuysen)

lilith weet nog altijd niet goed waar haar passie ligt

foto: ellen van den bouwhuysen

foto: ellen van den bouwhuysen

Er zijn een paar termen waar ik stress van krijg.
Moederinstinct. Buikgevoel. Passie. Roeping. In je kracht staan. Ah neen, bij dat laatste geen stress, enkel gefrons.

Maar ik weet dus zelden waar mensen het over hebben bij de eerste vier.
Of ik weet wel waar ze het over hebben, maar ik krijg stress omdat ik zelf niet weet wat of waar dat van mij zich bevindt.

Net daarom vond ik episode 3 van onze podcast Werk & Leven weer zo leuk om maken: die gaat namelijk over al dan niet je passie moeten vinden en volgen.

Je kunt hem hier beluisteren, en als je je abonneert via iTunes, dan krijg je elke keer een update als er een nieuwe podcast is.

Doen zulle!

Werk & Leven: behind the scenes

Werk&Leven_Kelly&Anouck-63Vanmorgen hadden Anouck en ik een opname voor Werk & Leven. Wij moeten altijd geweldig hard lachen omdat dat meestal zowat het laatste is waar we tijd voor hebben: een podcast opnemen. Maar we doen het gewoon standaard toch.

Het is zo leuk om doen dat alleen echt zieke kindjes ons kunnen tegenhouden.

We hebben aan het begin van ons eerste seizoen alle beperkende gedachten bepaald die we willen behandelen. In aanloop naar de opname slaan we elke apart aan het brainstormen, en dat gooien we dan in de mix met heel veel koffie op de opnamedag zelf.

IMG_2213

Zo ontstaat er een soortement van script. Waarna er een soortement van opname gebeurt, bij Anouck in de logeerkamer.

IMG_2221

Hier waren we al weer klaar. De tijd vliegt veels en veels te snel when you’re having fun.

IMG_2223

Die podcast, die zorgt voor zoveel bulderlachen en energie dat ik er alleen maar heel blij mee kan zijn. En als dan blijkt dat jullie ons laten weten dat jullie ook nog eens graag komen luisteren, dan is dat nog een heel tof extra cadeautje.

De tweede episode over onze menages staat nu online.
Check it out!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 20/40. 

lilith neemt deel aan “40 dagen bloggen”

Schermafdruk 2018-02-14 16.00.56Ik ging er echt niks meer bijnemen de komende tijd. Mijn agenda zit boordevol, dus dat is maar logisch.

En toch.
En toch.

Een paar dagen geleden zei mijn lief dat het jammer is dat ik nog maar weinig blog.
Al helemaal over gewone, persoonlijke dingen. Natuurlijk snapt hij waarom, wij verzuipen samen om ter hardst en soms is er gewoon weinig tijd en zin.

Maar net daarom.
En omdat ik het ook jammer vind.
Omdat ik het mis.

Omdat ik weet hoeveel deugd ik heb van gewoon bloggen zonder nadenken waarover.
Omdat ik echt nog altijd geniet van gewoon stukjes schrijven.
Omdat ik het ooit al eens 212 dagen heb volgehouden om elke dag te bloggen. (SAY WHAT?!!)
Omdat ik weet dat het met bloggen is van hoe meer ik dat doe, hoe makkelijker en leuker ik het vind.

Omdat ik zot ben.
Goed, goed zot.

Daarom ga ik meedoen aan de 40 dagen bloggen-challenge van Kathleentje.

Ik heb er zin in. Echt waar.
Ik hoop jullie ook.
En ik mag zes dagen skippen als ik wil, zegt Kathleen.

Dus dat is maar 34 dagen bloggen.
Daar draaien wij oerbloggers onze hand toch niet voor om, zeker?

De kop, hij is eraf!