Rechts: ik als een jaar of zestien.
Het moment is aangebroken, we mogen beginnen aan onze positieve maand februari. En ik kan niet ontkennen dat ik er zin in heb, eigenlijk. Het thema van week 1 is inner en self. Een thema dat ik met veel plezier op mij nam omdat het de laatste jaren een belangrijk persoonlijk thema is geworden. Self love heet het, in het Engels, en ik vind het vreemd dat er geen goede Nederlandse vertaling voor lijkt te bestaan die de lading voldoende dekt. Narcisme en eigenliefde klinken een beetje raar, vind ik. De kans bestaat dat ik dat vind omdat ik lang heb gesukkeld met mezelf leuk vinden, laat staan graag zien. Erger nog: het heeft vele jaren geduurd voor ik in de spiegel kon kijken zonder liefst van al onder een deken weg te kruipen en het nooit meer te hebben over wie en wat ik in de weerspiegeling zag.
Dat ik vorige week een filmpje van mezelf heb gepost, compleet met mijn verre van perfect hoofd en West-Vlaams accent en dik gat en alles dat bij mij hoort, dat blijft na al die jaren een overwinning. Maar ik word er elk jaar beter in, merk ik. Al helemaal als ik terugkijk naar wie ik ooit was, als ik foto’s zie van mezelf als zestienjarige en terugdenk aan hoe ik mijn onzekerheden en klein hartje wegstak achter een gigantische grote mond.
En ik weet dat ik daarin lang niet alleen ben. Al was het omdat we elke dag van kindsbeen af boodschappen doorkrijgen die ons wijzen op het feit dat wij en hoe we eruit zien en wie we zijn eigenlijk niet voldoen. Zo lang tot we van die gedachte doordrongen zijn en we ons zelfs oprecht schamen voor onszelf.
Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:
Schrijf een brief aan je zestienjarige zelf. Vertel hem of haar wat je in alle jaren die je ondertussen achter de rug hebt hebt opgestoken, geef lessen en inzichten mee, schrijf een post over de zaken waar je toen in geloofde en nu. Focus hierbij op de thema’s inner en self. Heb jij ondertussen geleerd om tevreden te zijn met wie je bent, of kon je dat als tiener beter dan nu? Was je toen net heel onzeker, of het tegenovergestelde, en wat heb jij jezelf van toen daar vandaag over te vertellen?
Kleur de uitdaging in zoals je zelf wilt. Misschien wil je er allemaal muzikale referenties naar de nineties insteken, of Youtubevideo’s van Hélène et les garçons. Helemaal cool is het om er een foto van jezelf als tiener aan vast te hangen, want wij zijn daar natuurlijk ook geweldig curieus naar. De bedoeling is om deze week even een moment te nemen om te reflecteren over waar je nu staat en waar je vandaan komt, en daar vooral iets van te maken waar je zelf content mee bent en iets aan hebt. In elk geval: vergeet je blog niet te registreren op de site, zodat we allemaal kunnen komen lezen wat je hebt geschreven, en hang er ook de hashtag #boostyourpositivity aan vast. Zo word je ook automatisch uitgenodigd voor het slotevent op 8 maart.
En aangezien niet iedereen een blog heeft maar misschien toch wel wil meedoen is er ook nog een Instagramchallenge onder de hashtag #boostyourpositivity. Meedoen aan allebei mag ook (twee blogposts kunnen bijvoorbeeld perfect, of een week lang elke dag een blogpost rond het thema), ik ga dat in elk geval doen.
Je vult in zoals je zelf wilt, doet zo vaak mee als je wilt, en als je zin hebt om er een volledig eigenzinnige eigen draai aan te geven mag dat ook. Schrijf in puntjes of lijstjes, maak er een lange brief van, of een hele korte. Go wild.
Mocht je inspiratie nodig hebben voor je brief:
Oprah schreef een tijd geleden al eens een brief aan haar jongere zelf.
Hier staan wat tips die je op weg kunnen helpen.
Dearme.org verzamelt brieven die mensen aan hun zestienjarige zelf hebben geschreven.
Veel plezier ermee! Mijn brief komt woensdag online.
Op maandag zat ik weer eens heel de dag achter mijn bureau en werd dat goedgemaakt door middel van een avondwandeling met Dexter, die hierbij ontdekte dat hij kan remmen met de toppen van zijn schoenen. Heerlijk. Deze foto maakte ik vlak voor we thuis waren en het begon te regenen.
Op vrijdag hadden wij een vrije dag, en het beste idee ooit: de trein nemen met Dexter. De reis was, zoals het eigenlijk zou moeten zijn volgens Oprah en de Dalai Lama, belangrijker dan de bestemming, en dus spoorden we met een jongen die zijn ogen niet kon geloven naar het dichtstbijzijnde station, gingen we daar naar een speeltuin, en mocht hij ook nog eens terug met de trein. Zelden iemand zo gelukkig gezien op een trein, de laatste jaren. Ik werd ook blij van het feit dat ik tegenwoordig de beste risotto maak doordat ik mijn eigen groentebouillons trek, en met succes. Zo’n dingen.
Op dinsdag werd ik blij van deze fluogroene toast met avocado. Ik ben zot van avocado. En van toast. Ge kunt er u dus wel iets bij voorstellen.
Met nog één week te gaan is mijn tussenstand als volgt: