Categorie archief: PROJECT

Gemaakt en zotcontent mee: 2015, het fotoboek

IMG_5296

Eén van mijn strakste acties van de laatste weken moet toch wel het samenstellen van mijn fotoboek van 2015 zijn. Hoe gaat dat? Ik zat in de kerstvakantie op weer maar eens een slapeloze ochtend rond vier uur beneden te koekeloeren toen ik dacht: zou ik eigenlijk eens niks doen met die gigantische hoop foto’s op mijn harde schijf? Ik was nog te moe voor saboterende gedachten als “jamaarja, ge zoudt beter eerst 2012 en 2013 en 2014 doen en alle andere jaren die ge al hebt gemist” en “ge zit zover achter, laat zitten, kind“, en besloot om er gewoon mee te beginnen. Met het jaar dat toen op zijn einde liep, want vers in mijn geheugen en nog behoorlijk wat zin in.

IMG_5083

Het proces was niet bijzonder ingewikkeld. Met het standaard fotoprogramma van Apple kun je jaarboeken maken, dankzij een hoop sjabloontjes en opties is dat eigenlijk echt geen werk. En ja, je betaalt er wat voor, maar eerlijk? Ik had wel wat over voor een mooi boek dat ergens binnen handbereik zou liggen voor als mijn kinders later het soort kinders blijken te zijn die even graag door oude fotoalbums bladeren als ik ooit. Uren heb ik gekeken in de trouwalbums van mijn ouders, of de vakantiealbums van in bungalowparken in Holland, maar echt uuuuren. Ik koos voor een fotoboek van 20×20 met zachte kaft, en betaalde iets van veertig euro voor vijftig bladzijden.

IMG_5298

Uiteindelijk zijn zo’n dingen meestal toch gewoon kwestie van eraan beginnen, niet te veel nadenken of perfectionistisch zijn, en drie uur later op “bestellen” klikken en hopen dat het goed komt. Het resultaat is echt machtig. Zo machtig, dat ik stante pede een mapje aanmaakte voor 2016, waarin ik elke week mijn favoriete foto’s sleep, zodat ik er volgende keer zelfs nog minder lang mee zal moeten bezig zijn. Zo machtig ook, dat ik het gevoel heb dat ik met het boekje in mijn achterhoofd plots betere foto’s maak, en wat beter oplet als er in of rond de crib iets gebeurt dat ik er zeker in wil. Ik spreek nu ook af met Youri dat hij mij zijn meest boekjeswaardige foto’s bezorgt, en ook dat is leuk. Echt zeer content van, en als ik een hele rustige baby blijk te baren binnenkort dan doe ik misschien wel nog een inhaalbeweging voor 2014. Of 2013. En misschien ook niet, en dan is dat ook niet erg.

IMG_5299

Doe jij ooit iets met de foto’s op je harde schijf? Of is de toestand even hopeloos als die van mij? (behalve dat ik dus een boekje van 2015 heb. DAT DE MAX IS. JONK TOCH)

lilith doet van #declutterdecember

declutterdecember

Wij hebben de afgelopen jaren al zoveel dingen weggedaan waarvan ik ooit dacht dat ik ze echt nodig had dat ik steeds meer ga beseffen dat een mens toch niet bijzonder veel nodig heeft. Ik ben ondertussen de tel kwijt geraakt over het aantal ritjes naar de Kringloopwinkel, het winkeltje van het OCMW en de container voor het goede doel. Ik weet zelfs niet meer bij benadering hoeveel mensen hier ondertussen zijn komen aanbellen nadat ik iets onder de ronkende titel “GRATIS” op een tweedehandssite had gezwierd, of hoeveel torens boeken ik ondertussen heb doorverkocht aan stervelingen die wel nog plannen leken te hebben om ze te lezen. Ik herinner me wel nog de verbaasde blikken op de rommelmarkt in de wijk van mijn vader, de rommelmarkt waarop ik toevallige passanten bijna smeekte om mijn rommel mee te nemen, zodat ik het na afloop niet moest doen. Youri en ik vragen elkaar wel nog voor de grap welk cadeautje we voor kerst willen, maar meestal is het antwoord: “een grote container voor de deur, om alles dat we niet meer nodig hebben in een keer weg te kunnen doen”. Romantisch koppel wij, ik weet het.

Ik weet eigenlijk niet meer wat voor de ommezwaai heeft gezorgd, ik denk dat het in de periode was waarin ik stopte met shoppen dat wij het allebei zwaar gehad hadden met dingen kopen en verzamelen en willen. Ondertussen willen wij al een paar jaar bijzonder weinig, en heb ik ontdekt dat dat zalig is: hoe minder je wilt, hoe minder hard je moet werken om het te kunnen kopen. (Alleen werk ik nog altijd te hard, maar dat is een ander verhaal dat weinig met wenslijstjes te maken heeft.) Het principe is mooi. En rustgevend. Net als een huis dat steeds minder gevuld is met overbodige zaken. Hoe minder ik heb, hoe kalmer ik lijk te worden. Dank daarvoor, Marie Kondo en de podcast waar ik altijd naar luister als ik vind dat de chaos begint over te nemen. Ook dank daarvoor, Youri, die helemaal mee is en mij dus niet vreemd bekijkt als ik weer een doos in de gang zet voor weg, maar net blij is en op zoek gaat naar nog een extra doos.

IMG_4679

Toen ik begin deze maand begon aan mijn #declutterdecember op Instagram zei iemand in de reacties dat ik vast gewoon aan het nesten was. En dacht ik: dan ben ik al aan het nesten van voor ik nog maar aan kinderen dacht. Natuurlijk zou het fijn zijn als het huis wat is opgeruimd voor de dochter er is, maar dat is alvast niet mijn hoofdbeweegreden. Ik zou het al fijn vinden als er de komende weken gewoon nog een hoop knopen worden doorgehakt over dingen al dan niet houden, want ik las dat daar het grote probleem zit bij dit soort zaken: dat rommel gewoon een hele reeks uitgestelde beslissingen op een hoop is. En ik herken het wel: allemaal goed en wel, dat je weet dat je iets niet meer nodig hebt, maar doe je het dan weg, probeer je het nog te verkopen, of maak je er iemand anders gelukkig mee? En heb je wel de tijd om daarmee bezig te zijn? Ik merk dat het beter gaat als ik de illusie opgeef dat er nog bakken geld aan mijn brol te verdienen valt, want ik heb gewoon geen tijd om met mensen te mailen en over prijzen te onderhandelen en thuis te blijven om zaken te laten ophalen. En dus heb ik het opgegeven: ik word blijer van het wegdoen dan van nog maanden wachten om er dan misschien nog een euro of honderd voor te krijgen. Time is ook money, zeg ik.

In elk geval: het is waanzinnig hoe blij ik word van elke dag een kast of schuif aanpakken. Van propere kasten die niet overlopen en waarvan ik weet dat alles eruit is dat ik niet meer nodig heb. Weten wat ik wel heb en waar in mijn huis het zich bevindt is fantastisch, vind ik. En ik zit nog maar aan dag zes. Wat gaat dat geven tegen dag 31? (Het hele avontuur is op dagelijkse basis te volgen op mijn Instagram, trouwens)

Heb jij problemen met rommel? En doe je er ooit iets aan, of heb je plannen? Voel je vrij om je te laten inspireren en je ontrommelde kastjes te delen op Instagram of je blog onder de noemer #declutterdecember, dan kom ik zeker eens kijken. Wie zelf zin heeft gekregen moet zeker ook eens gaan kijken naar de #start2minimalise challenge die Heidi van Living by the Sea deze maand organiseert.

Zwanger zijn en in beweging blijven, een uitdaging. #boostyourpositivity

zwangerenbewegen

Het begon goed, een tijd geleden, toen ik nog ging sporten en podcasts luisteren. Ik kan ondertussen verklappen dat de onbeluisterde podcasts zich samen met de kilo’s lichaamsgewicht aan het opstapelen zijn. Al valt dat laatste eigenlijk ook wel weer mee in vergelijking met toen ik zwanger was van Dexter. Toen was ik in deze fase al een kilo of twaalf bijgekomen, nu iets van zes. Ik ben wel van een hoger cijfer begonnen (ge dacht toch niet dat ik al mijn zwangerschapskilo’s was kwijtgeraakt?), dus al bij al: een nuloperatie, gelijk ze zeggen. Al een chance dat Youri ons fitnessabonnement nog fanatiek gebruikt en dat me dus alvast niet met een schuldgevoel opzadelt.

Ik ben niet obsessief bezig met al dan niet bijkomen. Eigenlijk zo goed als niet. Als er één ding is dat ouder worden mij heeft gebracht dan is het dat ik beter heb leren leven met een paar gegevens. Als daar zijn: ik zal nooit een compleet onbezorgde spontane losbol zijn die zich overal instort zonder er overdadig bij na te denken. De dag dat ik een fitnesszaal omschrijf als mijn natuurlijke habitat zit er nog niet gauw aan te komen. Ik zal nooit een BMI van veel minder dan dertig hebben en benen zonder cellulitis of een lichaam zonder littekens en striemen. Dus neen, dit lichaam zal er vast niet beter op worden met deze zwangerschap, maar ik zit meer in met de staat van mijn krakkemikkig  bekken dan met hoe ik eruit zal zien nadat alles achter de rug is en dit kind ter wereld. Het helpt dat ik een man heb die daar net zo over denkt, besef ik.

Alleen al omwille van dat laatste probeer ik niet vast te roesten aan mijn bureaustoel, en aangezien ik ’s avonds zo moe ben dat ik liefst in slaap val na het nieuws van zeven uur helpt het om bewust om te gaan met de dingen die ik wel nog doe. En daar helpt mijn ingebouwde iPhone stappenteller dus gigantisch bij. Zonder dat ik iets moet aanleggen houdt dat ding aan de hand van mijn bewegingen bij hoe ver ik al gestapt heb, en ik vind dat dus de max.

stappenteller

Zeker in het weekend hou ik de app in de gaten om me ervan te vergewissen dat ik in de buurt van tienduizend stappen kom. Lees: hield. Dat lukte de laatste weken immers minder goed dan de weken ervoor, omdat ik nu eenmaal sneller moe word en te veel tjolen mij al eens harde buiken durft opleveren. De laatste dagen zelfs een beetje veel naar mijn goesting, waardoor ik al content ben als ik vijfhonderd meter kan stappen zonder een paniekske over op straat bevallen.

Maar het werkt wel. Zie ik tegen vier uur op zaterdag dat ik nog maar achthonderd stappen heb gelogd, dan is het tijd voor een wandeling op de vestingen. Of een boswandeling om Dexter kennis te laten maken met de zotste zwamappartementen.

appartementzwammen zittenderkaboutersin

Gisteren werd het, mede door de hardnekkige harde buiken, een trage en vooral rustige wandeling richting stad, maar toch deugd van gehad. Als het van mij afhangt val ik dus nog even niet helemaal stil.

Slagen jullie er in deze donkere periode in om zoveel te bewegen als jullie zouden willen? Of hebben jullie ervaring met niet volledig stilvallen tijdens de zwangerschap? Eén en al oor.

Deze post maakt deel uit van #boostyourpositivity van Activia. De komende tijd gaan we op zoek naar tips om wat beter voor ons lichaam te zorgen, onder het thema Body. Lies schreef er hier al over. Er zijn ook weer twee instagram challenges voor deze week: #aplacetobreathe, en #moveyourbody. Daarvoor mag je onderstaande foto’s gebruiken.

aplacetobreathe moveyourbody

Het amusement!

lilith en de platte batterij #boostyourpositivity

badschuimpjes

Een stoel, een kleine tafel met de doos kleenex op waarvan ik altijd dacht dat ik ze niet nodig zou hebben, tot het tegendeel weer eens werd bewezen met de soundtrack van mijn gesnotter op de achtergrond. En ik dus, rillend van de stress: “Ik heb overal pijn“.
Wat heb je de laatste tijd allemaal gedaan voor jezelf?“, vroeg zij dan. “Echt alleen voor jezelf. Waar heb je energie uit gehaald?“. Waarop ik zo lang moest nadenken dat het nadenken het antwoord op de vraag was. En ik een opdracht mee naar huis kreeg: doe eens meer voor jezelf. Ge moogt. Ge moet zelfs.

Sinds mijn psychologe me de vraag zo expliciet stelde duiken er vlaggetjes op in mijn hoofd als het weer eens zover komt. Als mijn spieren zich opspannen als staalkabels onder te grote druk en mijn hoofd vol grijze watten zit en ik merk dat ik honderd treurige klaagzangen heb klaarzitten voor bij de vraag “hoe is’t?”. Op die momenten springen de rode vlaggen sneller omhoog dan vroeger. Dan weet ik: ha, ik ben er weer eens in geslaagd om een te lange periode alleen maar dingen voor anderen te doen, en mezelf te vergeten. Dan is er vooral geweldig veel energie uit me gezogen, en ben ik vergeten om mezelf en mijn vermoeide hoofd aan de lader te hangen. Batterij zo goed als plat. Please recharge.

Dan moet ik tijd maken voor een lang bad met een goed boek en het perfecte badschuim voor het uitverkoren moment, niet snel snel maar zo traag mogelijk, misschien zelfs midden in de dag. Omdat een bad dat zo lang duurt dat mijn handen alleen nog maar uit rimpels bestaan soms knopen in mijn maag oplost waarvan ik niet eens doorhad dat ze er zaten. Dan moet ik mijn ochtend weer eens vaker beginnen met een rustige kop koffie en mijn iPad met Zite, want ik kan zo hard genieten van tijd voor inspirerende blogposts als klein cadeautje voor hart en hoofd.

Dan is er hoge nood aan een wandeling door de stad op mijn alleen, of een dinertje met mezelf of iemand die ik al te lang niet meer heb gezien. Dan moet ik boekjes lezen zonder aan mijn werk te denken, of naar een tentoonstelling die ik al zo lang wil zien maar waar echt geen tijd voor was. Door kookboeken bladeren, ook, met genoeg tijd en aandacht voor elke pagina, of een avond op de tjool met vriendin J., zo’n avond die altijd eindigt met een meedogenloze kater die ik zeker niet zou hebben maar het wel dubbel en dik waard was.

Het blijft een van mijn vele leerprocessen, afremmen. Sinds mijn moeder stopte met leven op haar zevenenveertigste ben ik nogal iemand van de vooruit. Soms ben ik jaloers op geruster gestemde zielen die al hun dromen en ambities opsparen tot na hun pensioen, omdat ze er zo hard van overtuigd zijn dat dat pensioen een zekerheid is waar ze nu eenmaal recht op hebben. Ik ben zelf een beetje teveel gemangeld om die zekerheid van tijd en gezondheid te bezitten, maar dat wil daarom niet zeggen dat ik mezelf moet opblazen voor het zover is, natuurlijk.

Ik moest dit weekend plots denken aan mijn vader, die in mijn kindertijd vaak een siësta deed, zo tussen het middagnieuws en de koffie met een koekje. “Ha, tijd voor een siësta“, zei hij dan, waarop hij alles liet voor wat het was en zich verder specialiseerde in zijn dierbare hobby terwijl de wereld bleef draaien. Hoe de max was dat eigenlijk niet, dacht ik, dat hij dat gewoon deed. En dat ik mezelf misschien ook wat vaker moet opleggen op minstens een uur vooral niks nuttigs doen. Een mentale siësta, omdat een echte nog een brug te ver lijkt, en ik daarnaast ook gewoon net zo misselijk word van ontwaken na korte slaapjes als van nachtelijk getjool met vriendin J.

Moraal van het verhaal? Doe eens wat meer voor uzelf. Ge moogt. Ge moet zelfs, nondedju.

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

De laatste uitdaging, en het event! #boostyourpositivity

barbidon

Oon en ik zijn er een maand geleden met een klein stresske aan begonnen, want het was toch wel een beetje aftasten of jullie wel zin zouden hebben in een maand vol bloguitdagingen. Maar amai, dat hadden jullie. Er waren zoveel boeiende blogposts en leuke instagrambeelden dat ik de hele maand heb gedacht dat ik per week een dag extra zou nodig hebben om ze allemaal de aandacht te geven die ze verdienden.

Sinds gisteren staat de laatste uitdaging online bij Oontje, en die is fantastisch om mee af te sluiten, vind ik. Jullie moment van ontspanning, wat houdt dat in? Ik blog morgen over dat van mij.

Oh, en er is ook weer een supercoole instagram challenge, die ik zo hard ga missen als deze maand voorbij is. Kunnen we die niet doortrekken voor de volgende zeven maanden ofzo, Oon? Waarom moeten leuke dingen altijd eindigen?!

instagramchallenge4

De blog brunch komt ook steeds dichterbij, en we kunnen ondertussen al officieel bevestigen dat die doorgaat bij Bar Bidon in Gent. Zondag 8 maart, tussen 11 en 15 uur, is iedereen die heeft deelgenomen van harte welkom om samen met ons na te praten, te brunchen en nog een paar dingetjes te doen die ge daar wel zult merken. Het ziet er in elk geval heerlijk uit, en wij kijken echt keihard uit naar de afsluit en de ontmoetingen met de mensen die we de laatste maand hebben kunnen volgen. De plaatsen zijn beperkt, en registreren kan hier.

Zo benieuwd wie er zal zijn, dus laat zeker iets weten in de comments als je bent ingeschreven!

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Uitdaging 3: deel je shortcuts! #boostyourpositivity

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Week 3 al weer van de #boostyourpositivity challenge van Activia. Eerst en vooral: het is al zo leutig geweest om door te klikken naar alle blogposts die de afgelopen twee weken zijn geschreven, en alle instagrambeelden die binnen het thema werden gedeeld. De afgelopen twee weken overtreffen nu al al onze verwachtingen, en dat heeft enkel met jullie geweldige enthousiasme te maken. Dus superbedankt, want zonder jullie was het veel en veel stiller geweest op de site en in de blogosfeer.

Deze week mag ik weer een uitdaging voorstellen, deze keer onder het weekthema “day to day”. En die luidt:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Deel je kennis met ons, stervelingen die er misschien minder goed in slagen om bepaalde zaken gebolwerkt te krijgen. Voor deze uitdaging ben ik op zoek naar jouw shortcuts, je lifehacks, de kleine dingen die jij jezelf eigen hebt gemaakt om dagelijkse taken en beslommeringen net iets vlotter te laten lopen. Denk culi, maar net zo goed dagelijkse organisatie, opvoedingstips of financiële planning. Misschien ben jij heel goed in vechtende kindertjes uit elkaar halen, of heb je de ultieme tip om weessokken de baas te blijven. Maakt niet uit wat het is, zolang we er maar iets uit kunnen leren.

Schrijf er een blogpost over, of drie, deel foto’s op instagram, maak een videotutorial of een stappenplan om ons iets bij te leren, en dan komen wij lezen.

5dagen_week3

Er is ook weer een instagramchallenge die vandaag start en tot vrijdag loopt, want laat ons eerlijk zijn: die instagram challenges zijn een erg leuke extra bij het project geworden.

Later deze week post ik mijn shortcuts. Heel veel plezier ermee!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

[note to self] Beste zestienjarige lilith,

sweetsixteen_lilith

Weet je nog, die keer dat een van je beste vrienden erg enthousiast was over een meisje uit een klas lager? Iets waar jij je per definitie al niet oké bij voelde, want andere mensen die leuker waren dan jij waren een serieuze vracht koren op de molen van je onzekerheid. Maar wat hij zo leuk aan haar vond raakte pas echt een snaar. “Ze is zo speciaal, ze luistert graag naar slows. Hoe tof is dat?“.

Herinner je je nog hoe hard dat zinnetje bij jou insloeg, toen? Omdat je besefte dat jij al jaren keihard je best deed om mensen te imponeren door te doen alsof je iemand anders was, en nog harder je best deed om te doen alsof het je allemaal niks kon schelen? Want ach, laat ons eerlijk zijn, lilith van zestien, op dit moment wil jij duizend mensen zijn, behalve jezelf. Liefst van al iemand met een machtig obscure muzieksmaak en obscuur cool haar, die er nog niet aan denkt om hele avonden pathetisch in haar dagboek te schrijven op de tonen van Knuffelrock 7. Ook al is dat op dit moment je hoofdbezigheid als niemand kijkt. Naast het opbranden van zoveel wierookstokjes dat de industrie vast op zijn gat zal liggen als je daar binnen een jaar of twee mee stopt, en de kosmos vervloeken omdat die ene kerel niet inziet dat hij de vader van je kinderen moet worden.

Ik heb goed nieuws, lilith van zestien: dat muurtje dat je rond jezelf hebt opgetrokken, van stoere rokende en drinkende grote mond die door weinig dingen geraakt wordt, zal er binnen een jaar of tien samen met je kilo’s afvallen. Je zult er in de jaren die volgen beetje bij beetje op beginnen vertrouwen dat je ook uit jezelf gewoon leuk genoeg bent, zonder dat je volledig morft in iemand anders. Het zal zijn tijd nodig hebben, maar er zal een dag komen waarop het je nog maar bijzonder weinig interesseert of iemand anders het cool vindt dat je heel These Days van Bon Jovi kunt meezingen. Nu schaam je je daar nog voor, en geloof je ook dat andere mensen die je daar dwaas voor zouden kunnen vinden honderd procent gelijk hebben.

Ik ben ervan overtuigd dat de beste manier om iets te leren er dwars doorheen gaan is, en dus heeft mijn raad misschien niet zo veel zin, zeker omdat je op dit moment in je leven -ondanks je onzekerheid- vooral erg goed bent in denken dat je het beter weet dan de rest van de wereld. Ach, de compleet onlogische dualiteit van de puberteit.

Maar deze dingen wil ik je toch graag meegeven:

  • wat je het meeste onderscheidt van anderen is vaak ook je grootste kracht. Je zult zo veel energie steken in proberen te zijn zoals de rest, terwijl het net goed is dat je niet helemaal samenvalt met iedereen. Nu heb je het gevoel dat je enthousiasme iets is om diep weg te proppen onderaan je Kipling rugzak, maar er komt een moment waarop je zult beseffen dat het je ultieme drijfveer is. Koester het, samen met je gevoeligheid en talent voor empathie, dingen die je nu vooral als een enorme last en kwetsbaarheid ziet.
  •  je bent zo veel meer dan hoe je eruit ziet. Blijf dat beseffen, ook op de dagen dat je honderddertig kilo weegt en de blikken en woorden moet trotseren van mensen die je daardoor degoutant en minderwaardig vinden. En blijf dicht in de buurt van die grote kerel met zijn donker haar die je ook op die dagen fantastisch blijft vinden. De kerel voor wie het niet uitmaakt of je kledingmaat 52 hebt of 40, zo lang hij je maar ziet lachen. Hij zou wel eens een bepalende factor kunnen zijn voor al de rest.
  • er zal een moment komen waarop je je angsten in de ogen zult moeten kijken. En dat zijn er nogal wat, zelfs meer dan je nu kunt beseffen. Op dit moment denk je dat het je belangrijkste taak wordt om die angsten te verbergen voor de buitenwereld, maar dat klopt niet. Je belangrijkste taak wordt de confrontatie, erdoor in plaats van erom heen. Het zal een hele tijd duren, maar je zult dingen doen waarvan je nooit had kunnen vermoeden dat je ze zou aandurven. Op een callcenter gaan werken om je telefoonangst de kop in te drukken. Spreken voor je werk om te vergeten hoe bang je bent om je mond open te doen en iets verkeerd te zeggen. Elke dag teksten op een blog zetten en jezelf zo in de spotlights duwen, hoe ongemakkelijk je daar soms ook van wordt. Je rijbewijs halen. In je auto kruipen en ergens heen rijden, elke dag opnieuw, tot je voelt dat je doodsangsten eindelijk wegebben. Het zal een levenslang leerproces blijven, maar geloof me, je zult dingen doen die je nu niet voor mogelijk acht.
  •  je mag hulp inroepen. Dat is geen schande. Als je het gevoel hebt dat je niet van je overgewicht afraakt en dat je levenskwaliteit serieus in het gedrang brengt. Als je een huilbaby hebt en geen idee hoe je deze dag zult doorkomen, en de volgende. Als je moeder op haar zevenenveertigste de strijd tegen kanker verliest terwijl jij erop staat te kijken. Als je het allemaal niet meer weet. Nog zoiets: je mag zeggen dat je het allemaal niet meer weet.
  • het loont om tijd te investeren in het snappen van wat er omgaat in je hoofd. Er zal een dag komen waarop een professional je inzicht zal bieden in je angsten, en waar die vandaan komen.  Zij zal je doen beseffen dat je duizend keer harder bent voor jezelf dan voor om het even welke andere mens op de hele wereld, en vooral: ze zal je laten inzien wat daar de aanleiding voor is. Dat inzicht zal je met veel meer mildheid in de spiegel doen kijken dan ooit ervoor. Het zal de basis zijn waarop je jezelf weer zult opbouwen, na een inzinking waarvan je een half jaar zult vrezen dat je hem nooit meer te boven zal komen.
  • als je je eigenwaarde zoekt in de ogen en goedkeuring van anderen zul je er nooit in slagen om jezelf graag te zien. Al was het maar omdat sommige mensen je dingen niet gunnen, en je daarom maar al te graag de indruk geven dat je je zou moeten schamen. Laat je gevoel voor eigenwaarde niet afhangen van dat soort mensen.
  •  kijk naar beneden in plaats van naar boven. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die meer hebben dan jij, en wiens levens honderd keer vlotter lijken te lopen dan het jouwe. Maar er zijn er nog veel meer die het veel en veel slechter hebben. Count your blessings, en probeer af en toe iets van betekenis te doen of zijn voor iemand anders.
  • iedereen blij willen maken en daarbij jezelf vergeten is een slecht idee. Het zorgt ervoor dat je na een tijd geen idee meer hebt of je de dingen doet omdat je ze wilt doen, of omdat je het gevoel hebt dat ze van je verwacht worden. Je zult lang moeten zoeken om te ontdekken wat dat dan eigenlijk is, je eigen intuïtie, en hoe je die kan volgen. Oke, je bent nog altijd aan het zoeken, maar dat geeft niet. Er staat geen deadline op.

Ik heb goed en slecht nieuws: je zult het allemaal zelf moeten uitvogelen, lilith van zestien. Tussen de vele twijfels en tranen zul je op een bepaald moment een kruimel zelfvertrouwen vinden, en later een klein bergje, en nog wat later misschien een handvol.

Beetje bij beetje zal je erin slagen om op een andere manier naar jezelf te kijken, en dat met bijna evenveel mededogen te doen als waarmee jij naar andere mensen kijkt. De dag waarop je beseft dat dat een optie is zal een fantastische dag zijn. En hij komt, lilith, hij komt echt, met tijd en boterhammen.

Het komt allemaal goed.

Dikke zoen,

Jezelf

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Uitdaging 1: note to self #boostyourpositivity

notetoself_activia

Rechts: ik als een jaar of zestien.

Het moment is aangebroken, we mogen beginnen aan onze positieve maand februari. En ik kan niet ontkennen dat ik er zin in heb, eigenlijk. Het thema van week 1 is inner en self. Een thema dat ik met veel plezier op mij nam omdat het de laatste jaren een belangrijk persoonlijk thema is geworden. Self love heet het, in het Engels, en ik vind het vreemd dat er geen goede Nederlandse vertaling voor lijkt te bestaan die de lading voldoende dekt. Narcisme en eigenliefde klinken een beetje raar, vind ik. De kans bestaat dat ik dat vind omdat ik lang heb gesukkeld met mezelf leuk vinden, laat staan graag zien. Erger nog: het heeft vele jaren geduurd voor ik in de spiegel kon kijken zonder liefst van al onder een deken weg te kruipen en het nooit meer te hebben over wie en wat ik in de weerspiegeling zag.

Dat ik vorige week een filmpje van mezelf heb gepost, compleet met mijn verre van perfect hoofd en West-Vlaams accent en dik gat en alles dat bij mij hoort, dat blijft na al die jaren een overwinning. Maar ik word er elk jaar beter in, merk ik. Al helemaal als ik terugkijk naar wie ik ooit was, als ik foto’s zie van mezelf als zestienjarige en terugdenk aan hoe ik mijn onzekerheden en klein hartje wegstak achter een gigantische grote mond.

En ik weet dat ik daarin lang niet alleen ben. Al was het omdat we elke dag van kindsbeen af boodschappen doorkrijgen die ons wijzen op het feit dat wij en hoe we eruit zien en wie we zijn eigenlijk niet voldoen. Zo lang tot we van die gedachte doordrongen zijn en we ons zelfs oprecht schamen voor onszelf.

notetoself_challenge

Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:

Schrijf een brief aan je zestienjarige zelf. Vertel hem of haar wat je in alle jaren die je ondertussen achter de rug hebt hebt opgestoken, geef lessen en inzichten mee, schrijf een post over de zaken waar je toen in geloofde en nu. Focus hierbij op de thema’s inner en self. Heb jij ondertussen geleerd om tevreden te zijn met wie je bent, of kon je dat als tiener beter dan nu? Was je toen net heel onzeker, of het tegenovergestelde, en wat heb jij jezelf van toen daar vandaag over te vertellen?

Kleur de uitdaging in zoals je zelf wilt. Misschien wil je er allemaal muzikale referenties naar de nineties insteken, of Youtubevideo’s van Hélène et les garçons. Helemaal cool is het om er een foto van jezelf als tiener aan vast te hangen, want wij zijn daar natuurlijk ook geweldig curieus naar. De bedoeling is om deze week even een moment te nemen om te reflecteren over waar je nu staat en waar je vandaan komt, en daar vooral iets van te maken waar je zelf content mee bent en iets aan hebt. In elk geval: vergeet je blog niet te registreren op de site, zodat we allemaal kunnen komen lezen wat je hebt geschreven, en hang er ook de hashtag #boostyourpositivity aan vast. Zo word je ook automatisch uitgenodigd voor het slotevent op 8 maart.

En aangezien niet iedereen een blog heeft maar misschien toch wel wil meedoen is er ook nog een Instagramchallenge onder de hashtag #boostyourpositivity. Meedoen aan allebei mag ook (twee blogposts kunnen bijvoorbeeld perfect, of een week lang elke dag een blogpost rond het thema), ik ga dat in elk geval doen.

5dagen

Je vult in zoals je zelf wilt, doet zo vaak mee als je wilt, en als je zin hebt om er een volledig eigenzinnige eigen draai aan te geven mag dat ook. Schrijf in puntjes of lijstjes, maak er een lange brief van, of een hele korte. Go wild.

Mocht je inspiratie nodig hebben voor je brief:

Oprah schreef een tijd geleden al eens een brief aan haar jongere zelf.
Hier staan wat tips die je op weg kunnen helpen.
Dearme.org verzamelt brieven die mensen aan hun zestienjarige zelf hebben geschreven.

Veel plezier ermee! Mijn brief komt woensdag online.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Februari wordt een spannende maand #boostyourpositivity

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-910x355px

Volgende maand wordt een specialleke op deze blog. Ik ga -denk ik voor de eerste keer- samenwerken met een groot merk, Activia meerbepaald. Wie mijn Blogboek heeft gelezen weet dat daar een stuk in gewijd is aan bloggen vanuit commercieel oogpunt, en dat ik daar altijd een beetje voorzichtig mee probeer te zijn. Ik heb dus al vaak neen gezegd op voorstellen omdat ze me niet lagen, of omdat ik niet inzag wat het voordeel kon zijn voor mijn lezers, en vaak ook gewoon omdat heel wat bedrijven bloggers lijken te zien als mensen die gratis content voorzien in ruil voor een link op de website van het bedrijf in kwestie. Een website die vaak tien keer minder lezers heeft dan de blog van de blogger in kwestie. You catch my drift.

Tegelijk ben ik ook niet vies van een leuke samenwerking, omdat samenwerkingen vaak ook mogelijkheden bieden. Niet alleen financieel, al telt dat ook mee voor iemand die behoorlijk wat uren in haar blog steekt, maar zeker ook op vlak van nieuwe impulsen en acties waar jullie ook iets aan kunnen hebben. Ik probeer dus elk voorstel met een frisse blik te bekijken en er een zo goed mogelijke keuze bij te maken. En vaak gaat die keuze naar kleine bedrijfjes of webshops, omdat die mij het meeste liggen.

Deze keer is het anders. Samen met de fantastische Oon ga ik volgende maand twee keer een week een bloguitdaging lanceren op deze blog, een uitdaging en actie die ondersteund wordt door Activia Fusion. Ik doe week één en drie, op de blog van Oon vind je dan om de andere week haar uitdaging. Het is de bedoeling dat die inspirerend genoeg is om andere bloggers te laten deelnemen. Ik vond het in elk geval niet moeilijk om uitdagingen te bedenken, omdat het thema goed aansluit bij wat ik hier al jaren probeer te doen. De actie draait rond hoe andere actieve vrouwen en moeders hun leven organiseren, de chaos van elke dag bezweren en er toch in slagen om naast al hun activiteiten momenten te vinden waarop ze vooral even aan zichzelf denken. Over doodgewone dingen die onze harten kunnen doen zingen, ook. Ik heb daar wel een en ander over te vertellen, want hashtag daily life.

Er is een hele leuke website die alle posts binnen de uitdagingen verzamelt, zodat je naar believen kunt doorklikken. Fijn voor bloggers die wel eens wat meer blikken op hun blogposts kunnen gebruiken, en perfect voor alle mensen die mij de afgelopen weken en maanden hebben laten weten dat ze na het lezen van het Blogboek eindelijk met hun eigen blog zijn begonnen.

Wat me nog het meeste over de streep trok was het blogevent dat Oon en ik mogen hosten. Ik heb de afgelopen tijd regelmatig de vraag gekregen of er ooit nog eens een blogmeeting wordt georganiseerd, en aangezien ik zelf de moed niet heb om zo’n organisatorische uitdaging aan te gaan en de mensen van Danone daar oren naar hadden komt er dus iets heel fijns. Een brunchmeeting voor bloggers in Gent. Op zaterdag zondag 8 maart. Zet een groot rood kruis in jullie agenda.

So there. Ik word niet het nieuwe gezicht van Activia, al ben ik wel oprecht fan van hun nieuwe Fusion lijn. Maar ik moest dat dus zelfs niet zeggen. Meteen ook een van de grote redenen waarom ik me onmiddellijk goed voelde bij dit project: we mochten meedenken en invullen, en duidelijk maken welke waarden voor ons en onze lezers belangrijk waren en wat ons het boeiendste leek om de schouders onder te zetten. Dit was letterlijk het eerste project met een groot bedrijf waarvan ik dacht: awel ja, dit wordt echt leuk. Omdat we niet over een nacht ijs zijn gegaan om er iets cools van te maken. Omdat de focus ligt op gezamenlijk toffe dingen doen en mensen de kans geven om deel te nemen en elkaar te inspireren en aan het einde iedereen te ontmoeten op een geestige locatie. Volgens mij kan dat niet slecht zijn.

En er hoort ook een filmpje bij. Ik zal eerlijk zijn: er is nog werk aan mijn voice over skills, maar ik wil het jullie toch niet onthouden.

Ik hoop dat jullie er zin in hebben, in elk geval. Het plan is om er iets leutigs van te maken dat inspireert en goesting geeft. Allemaal onder de hashtag #boostyourpositivity, die ervoor zorgt dat je na registratie automatisch wordt opgenomen in het blogoverzicht. Mijn eerste uitdaging komt maandag online, en de rest van de maand ga ik ook proberen mee te doen met de uitdagingen van Oon. Tussenin blijf ik gewoon bloggen zoals anders. Geweldig veel goesting gekregen om mee te doen? Alle info en de inschrijvingspagina staat hier!

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

100 happy days, week 6

#100happydays

Week 6, alweer. Waarin weer behoorlijk hard werd gewerkt, naar jaarlijkse gewoonte zelfs op 1 mei. Maar laat ons vooral beginnen bij het begin.

lauwwarme aspergesalade

De overheerlijke lauwwarme aspergesalade die ik op zondagavond maakte uit het fantastische Moestuinboek van Kim en Dorien. Ik ben er zot van. En ik heb geen moestuin, noch plannen om eraan te beginnen. Ik heb wel al zeer veel bijgeleerd over groenten en hoe ze best te bereiden, en ik vind het niet minder dan de max.

Processed with RookieOp maandag zat ik weer eens heel de dag achter mijn bureau en werd dat goedgemaakt door middel van een avondwandeling met Dexter, die hierbij ontdekte dat hij kan remmen met de toppen van zijn schoenen. Heerlijk. Deze foto maakte ik vlak voor we thuis waren en het begon te regenen.

37_day

Dinsdag genoot ik van het absolute privilege om al eens ’s middags te kunnen gaan lunchen met de hubster. Ik ben daar dankbaar voor, dat wij dat kunnen als we dat willen.

Processed with Rookie

Woensdag verbaasde mijn zoon me door me uit de keuken te komen halen met de woorden “kijk mama auto’s trein maken”. En omdat zijn vader niet thuis was/met het internet te delen dat ik een briljant kind heb nam ik deze foto.

39_day

Op donderdagmiddag smste vriendin J. dat er ’s avonds een nieuw café opende in Ieper, en aangezien ik dezer dagen elke vorm van ontspanning kan gebruiken eindigden we pas omstreeks half drie de volgende ochtend in bed. Op donderdagavond uitgaan, ik ben precies weer 20 jaar, jongens. Al is mijn lichaam de day after de eerste om het tegendeel te bewijzen.

Processed with RookieOp vrijdag hadden wij een vrije dag, en het beste idee ooit: de trein nemen met Dexter. De reis was, zoals het eigenlijk zou moeten zijn volgens Oprah en de Dalai Lama, belangrijker dan de bestemming, en dus spoorden we met een jongen die zijn ogen niet kon geloven naar het dichtstbijzijnde station, gingen we daar naar een speeltuin, en mocht hij ook nog eens terug met de trein. Zelden iemand zo gelukkig gezien op een trein, de laatste jaren. Ik werd ook blij van het feit dat ik tegenwoordig de beste risotto maak doordat ik mijn eigen groentebouillons trek, en met succes. Zo’n dingen.

41_day

Op zaterdag genoot ik van een ontbijt met mijn gezin, het feit dat ik een geweldig cool streepjeskleedje kocht in de HEMA of all places voor 11,50 euro, en het feit dat Dexter compleet crazy werd van de ontdekking van het bellenblaasgegeven.

Oh, om nog eens bijna twee te kunnen zijn, zeg. Op naar week zeven!

Zin in meer #100happydays?

Dit was week 1.
En dit week 2.
En dit week 3.
Week 4 staat hier.
Hier voor week 5.