Categorie archief: PROJECT

YNAB voor beginners: what a ride! (en een nieuwe datum, omgyes)

Photo by Fabian Blank on Unsplash

Disclaimer: dit is een oude post. De data kloppen niet meer. Wil je je inschrijven voor de wachtlijst van de nieuwe cursus, dan kan dat via het formulier hieronder.

Een goede maand geleden lanceerde ik mijn eerste online cursus, “YNAB voor beginners”.

Daar ging een hoop werk aan vooraf. Een onderwerp bepalen. Een structuur uittekenen. Video’s opnemen. Screenshots maken. Teksten schrijven. Leren hoe nieuwsbrieven werken. The works.

Ik wist niet waar ik aan begon. Er waren eigenlijk maar een paar dingen die ik wel wist. Dat ik zelf gered ben door YNAB. Dat het gebruiken van een budget en de methodiek en regels die de basis van het programma vormen ervoor hebben gezorgd dat ik kon blijven freelancen toen ik zwanger was, dat we durfden beginnen aan de bouw van ons huis, dat ik niet hele dagen wakker hoef te liggen over geld, ook als de geldkraan een paar maanden alleen maar wil druppen in plaats van stromen.

Dat ik heel veel vragen kreeg van mensen die met YNAB en budgetteren wilden beginnen, omdat ze er niet weg mee raakten. Doordat het in het Engels was. Doordat ze niet wisten hoe ze moesten beginnen. Wat ze daar concreet voor moesten doen. Omdat ze zich afvragen hoe ze in godsnaam hun toekomst konden voorspellen, of dat niet gewoon hetzelfde was als een huishoudboekje in excel, of wat ze moesten doen als hun partner niet meewilde. Of ik het hen niet eens wilde uitleggen. Wat ik dan probeerde, maar ik heb ook maar 24 uur in een dag, en dan voelde ik me ambetant omdat ik niet kon ingaan op de vraag om het eens bij mensen thuis te gaan expliceren.

volkan-olmez-73767

Allemaal dingen die volgens mij verholpen konden worden door een online cursus te maken, die mensen op hun eigen tempo konden volgen zonder dat ik naast hen moest staan.

Youri vreesde dat niemand geïnteresseerd zou zijn, laat staan zou willen betalen. Youri kreeg geen gelijk, maar dat weten we maar omdat het ondertussen achteraf is. Het was allemaal best onzeker, maar de respons was super en ik ben nog altijd aan het nagenieten van de eerste lancering en alles dat erbij hoorde.

kai-oberhauser-224745

Toen koos ik heel bewust voor een systeem met open cart en closed cart. 

In gewone mensentaal: een cursus die open ging voor inschrijvingen op een bepaalde datum en een week later alweer dicht ging. Wie niet was ingeschreven had de boot gemist, wie wel was ingeschreven kon op zijn eigen tempo beginnen, de cursus blijft onbeperkt beschikbaar.
Waarom ik dat deed? Om verschillende redenen. Mensen zijn uitstellers, aan jezelf ken je een ander, en ik dacht dat niemand zich zou inschrijven als ik er geen einddatum op zou plakken. Daarnaast had het voor mij als begeleider voordelen dat iedereen in dezelfde periode startte en verder evolueerde doorheen de cursus. Mijn cursisten zullen waarschijnlijk bevestigen dat ik erop sta om mensen zo snel mogelijk te voorzien van antwoorden, zowel via mail, onder de verschillende cursusmodules en in de Facebookgroep waartoe je als cursist toegang krijgt.

De eerste week was ik daar de enige expert wat YNAB betreft. Nu zit het daar vol mensen die de cursus hebben gevolgd en zelf expert level bereikt hebben. Nu helpen mensen elkaar, en spring ik nog af en toe bij. Maar het grootste begeleidingswerk is ondertussen weer achter de rug, waardoor ik heb beslist dat ik klaar ben voor een nieuwe launch. Die was eigenlijk maar weer gepland voor april, maar mensen maken reclame (wat de max is), en ik krijg zoveel mails dat ik het jammer vind dat die mensen nog zo lang zouden moeten wachten. Allez, zie die daar nu staan.

shutterstock_494580952

Ik heb hard nagedacht over de datum van de nieuwe launch, want zo’n week is behoorlijk intens.

Ik mik op dinsdag 6 februari om de cursus opnieuw open te zetten. Op 13 februari sluit ik weer af. (dit is een oude post: de volgende lancering is rond 20 juni) Wil je beginnen met werk te maken van je financiële gemoedsrust en eens eindelijk leuke dingen doen met je geld, dan is dat de week waarin je moet inschrijven. Dat wil niet zeggen dat je de cursus die week moet kunnen bekijken. Dat maakt niet uit. Van zodra je ingeschreven bent blijf je overal toegang toe hebben.

Ik heb ondertussen ook een enquete verstuurd naar mijn huidige cursisten, die anoniem kon ingevuld worden, zodat mensen geen druk voelden om te zeggen dat ze de cursus goed vonden als dat niet het geval zou zijn. En kijk, dit zijn enkele dingen die ik ondertussen doorkreeg.

Schermafdruk 2018-01-24 15.52.20

Jep, met mijn accent moet je wel kunnen omgaan. De meeste mensen vonden het niet zo storend, heb ik de indruk, maar ik kan niet garanderen dat dat ook voor jou zo zal zijn. En “beste centjes investering ooit!!“, ge hebt het niet van mij.

Ik was trouwens ook heel blij om lezen dat mensen die in het begin lieten weten dat ze het gek vonden om te betalen voor iets om geld te sparen plots wel mee waren.

Schermafdruk 2018-01-24 12.06.49

Allez ja, ge kunt een beetje gaan peinzen hoe blij ik hiervan word.

Dus. Zet u alstublieft op de wachtlijst bij interesse, dat garandeert net als de vorige keer twintig procent korting op de cursus. En het is helemaal vrijblijvend, je zit nergens aan vast, je weet alleen dat je op 6 februari of iets ervoor de prijzen en inschrijfmogelijkheden doorkrijgt. Dat is het. Stond je al op de wachtlijst, maar heb je in december niet ingeschreven, dan krijg je ook een mail met een nieuwe kans.

Laatste waarschuwing, hierna verloopt alles via de mailbox, zodat ik bloglezers die niet geboeid zijn door budgetteren niet hoef te betrekken. Iedereen blij.

Ik ga die prijzen trouwens gelijk houden, omdat de twee launches zo kort op elkaar volgen, en dus niet verhogen, zoals ik eerst had aangekondigd. De cursus is nochtans nog een beetje verbeterd aan de hand van opmerkingen en vragen, dus ge doet er serieus voordeel mee.

Of de prijzen de derde launch gelijk zullen blijven kan ik niet garanderen.
Of en wanneer die derde launch er komt ook niet.

Lang verhaal kort: in februari van 2019 gooi ik de cursus nog een keer open.
Dan mail ik de prijzen en andere info door.
En dan is het volledig aan u!

Meer lezen over YNAB?

Kathleen kon dankzij YNAB voltijds ouderschapsverlof nemen.
Sofie, Bram en hun vijf kinderen gebruiken YNAB om rond te komen met één inkomen. 
Michel is ondertussen ook mee. <3
Liese volgde mijn cursus als tester.
Op deze pagina van “YNAB voor beginners” vind je extra info over de cursus, wat anderen zeggen, en hoe het mij heeft geholpen.
Dit is de officiële pagina van YNAB, met heel veel extra info.

Wil je je inschrijven om YNAB te testen, volg dan mijn link. Schrijf je je dan in voor YNAB na de 34 gratis dagen die je altijd krijgt, dan krijg je dertien maanden YNAB voor de prijs van twaalf. Ik krijg ook een gratis maand als jij je registreert. Kan ook perfect als je de cursus niet wilt volgen, trouwens. Wacht je liever tot de cursus live gaat, dan kan dat ook. Van zodra je registreert beginnen je 34 gratis dagen te lopen. 

lilith geeft een interview aan Memento21 [podcastmaand]

Schermafdruk 2018-01-18 16.36.02

Ondertussen staat de podcast online met het interview dat ik gaf aan Johan van Extra Tijd en Memento21.

Het gesprek gaat over freelancen, bloggen, de cursus “YNAB voor beginners”, stoppen met Instagram en de podcast die ik vanaf februari samen met Anouck Meier loslaat op de wereld.

De moeite om te luisteren dus.

Ik vertel jullie binnenkort nog wat meer over onze plannen met Werk & Leven, maar als je op de hoogte wilt gehouden worden dan kun je je via het formulier hieronder al abonneren op de nieuwsbrief.

Spannend?
Belachelijk spannend.

Hoe krijg je een podcast in je oren? [PODCASTMAAND]

podcast maand tftcLaat mij starten met wat ik het saaiste aan heel deze podcastmaand vind, maar tegelijk ook broodnodig, als ik zo hoor en lees. De technische kant. Hoe je dat ergens op krijgt. Of in. Je oren, liefst. Of neen, wacht, we doen van nog saaier dan direct technisch! Een vleug geschiedenis!

Liefde op het eerste gezicht was het immers verre van tussen mij en de podcast. Ik situeerde het fenomeen lang ter hoogte van andere teloorgegane trends. Zoals Myspace, de moleculaire keuken en tamagotchi’s enzo. Allemaal hadden ze even hun moment in de zon, maar niet zo lang dat je ze niet aan je kon laten voorbij gaan als je je er ongemakkelijk bij voelde. Dat moment in de zon was rond 2004, en toen klonk het me allemaal veel te technisch in de oren en te lastig om op mijn gsm te krijgen.

Dat is meteen ook de reden waarom podcasts de laatste jaren echt vertrokken zijn. Allez, er zijn wel een paar redenen. Maar de belangrijkste is volgens mij dat het gigantisch simpel is geworden om ernaar te luisteren. De andere redenen hebben te maken met de grote hoeveelheid idioot goede en al dan niet professioneel geproduceerde podcasts die er tegenwoordig gemaakt worden. Geloof me, het is een walhalla.

Voor de volledigheid: een podcast is een audioprogramma, een beetje zoals je dat kent vanop de radio, dat je op een zelfgekozen moment kunt beluisteren. Er zijn podcasts van drie uur en er zijn er van drie minuten. Zowel over honden trainen als polyamorie en alles daartussen. (ik heb juist een zeer boeiend boek over affaires gelezen, dat was het eerste dat in me opkwam) Er zijn fictieve podcasts en er zijn er over het nieuws. Er is heel veel, en heel veel ervan is ook de moeite. Daarover later meer.

Dit heb je nodig om te beginnen met naar podcasts te luisteren:

  • je goed humeur. En eigenlijk zelfs dat niet. Podcasts zijn een hele goede manier om mijn kakhumeur een duw richting positiever te geven.
  • een internetverbinding. Die heb je al als je naar deze pagina surft, dus ga gerust verder. Je hebt deze verbinding nodig om een podcast te dowloaden, wil je die achteraf beluisteren dan kan dat ook op een plek zonder internetverbinding.
  • een programma om te luisteren.
    Wil je dat doen via je computer, dan zijn er een paar mogelijkheden. Met een mac kun je via de iTunes Music Store onder het tabblad “podcasts” op verkenning gaan in allerhande categorieën. Vind je een podcast aangenaam, dan kun je je abonneren en krijg je de nieuwe afleveringen op een dienblad voorgeschoteld in iTunes. Je kunt ook naar zoveel oude afleveringen luisteren als je wilt. Ik heb me laten vertellen dat je zo goed als hetzelfde kunt in het podcastonderdeel van Google Play Music. Ook Spotify heeft ondertussen een podcastonderdeel, en als je dat allemaal te ingewikkeld vind, dan kun je ook gewoon naar de website van de meeste podcasts surfen. Ik ben bijvoorbeeld fan van Death, Sex & Money, en als je dat intikt op Google dan kom je onmiddellijk op hun site terecht waar je episodes kunt beluisteren via je browser. Een gemak! Nog fijner is het om via je smartphone naar podcasts te luisteren. Dat opent de weg naar nieuwe luistermomenten aanzienlijk, waarover straks nog wat meer. Heb je een iPhone, dan zit er een standaard podcast-app op je telefoon, die met het paarse icoontje. Ik vind die handig, zeker om te starten. Je opent die, zoekt naar leuke podcasts, neemt een abonnement, en de nieuwe afleveringen komen zomaar op je telefoon te staan. Waardoor je dus ook kunt luisteren als je geen internetverbinding hebt. Er bestaan ook andere podcast-apps met heel veel fans, dus ook die kun je uitproberen. Zoek even naar Overcast, Stitcher of Downcast. Via Google Play lees ik goede dingen over Castbox en Pocket Casts. Uitproberen en zien wat voor jou werkt.
  • een moment om te luisteren.
    Aangezien een dag nog steeds maar vierentwintig uur telt is het handig om dat luisteren te combineren met een andere activiteit. Ik doe het zelf als ik ’s ochtends in de badkamer sta. Dat is niet veel langer dan een kwartiertje per dag, maar dat is voldoende. Ik kan niet naar elke aflevering luisteren van elke reeks die ik volg, maar dat laat ik los. Al wat ik heb, heb ik. Ik vond het ook fijn tijdens het sporten (zie zweten en weten), maar volgens mijn spannende jeansbroek sport ik tegenwoordig veel te weinig, en dus moet ik het daar ook niet meer halen. Ik ken mensen die naar podcasts luisteren tijdens het autorijden, als ze huishoudelijk werk doen (check! Ik doe het als ik eens tijd heb om alleen te koken), in bad, tijdens het lopen, op de trein naar huis. Ik doe het ook als ik een grote tour ga wandelen op mijn eentje, en Anouck, die misschien iets met dit project te maken heeft, doet het tijdens het boodschappen doen in de supermarkt. Het is kwestie van er wat tijd voor te reserveren, en het is soms ook even wennen. Ik herinner me dat ik in het begin veel moeite had om mijn gedachten bij een podcast te houden. Maar dat is nu helemaal over. Ik denk dat mijn hoofd gewoon al heel lang niet meer aandachtig naar iets had geluisterd. Behalve naar Youri, natuurlijk. Wij hebben een perfect huwelijk en naar hem luister ik altijd met volle aandacht.

En meer is het niet. Goede oortjes kunnen handig zijn als je op de trein luistert. Misschien een extra kabel zodat je je smartphone kunt laten spelen door de luidsprekers van je auto. Er is van alles beschikbaar, en eens de podcast het plaatsje in je hart heeft gevonden dat het verdient weet ik zeker dat je die dingen gaat vinden.

Goesting gekregen? In de volgende blogpost krijg je een lijstje met tips voor podcasts die ik gigantisch tof vind. Ga ondertussen zeker eens aan de slag met het beluisteren van je eerste podcast. Bij Radio 1, bijvoorbeeld. Ik zeg maar wat, ga eens kijken bij Iemand.

Allez kom, dit was bijvoorbeeld een boeiende aflevering.

En dit ook. 

Ge zijt vertrokken!
Volgens mij kunt ge nu al bijna niet meer stoppen.
En terecht.

Gemaakt en zotcontent mee: 2015, het fotoboek

IMG_5296

Eén van mijn strakste acties van de laatste weken moet toch wel het samenstellen van mijn fotoboek van 2015 zijn. Hoe gaat dat? Ik zat in de kerstvakantie op weer maar eens een slapeloze ochtend rond vier uur beneden te koekeloeren toen ik dacht: zou ik eigenlijk eens niks doen met die gigantische hoop foto’s op mijn harde schijf? Ik was nog te moe voor saboterende gedachten als “jamaarja, ge zoudt beter eerst 2012 en 2013 en 2014 doen en alle andere jaren die ge al hebt gemist” en “ge zit zover achter, laat zitten, kind“, en besloot om er gewoon mee te beginnen. Met het jaar dat toen op zijn einde liep, want vers in mijn geheugen en nog behoorlijk wat zin in.

IMG_5083

Het proces was niet bijzonder ingewikkeld. Met het standaard fotoprogramma van Apple kun je jaarboeken maken, dankzij een hoop sjabloontjes en opties is dat eigenlijk echt geen werk. En ja, je betaalt er wat voor, maar eerlijk? Ik had wel wat over voor een mooi boek dat ergens binnen handbereik zou liggen voor als mijn kinders later het soort kinders blijken te zijn die even graag door oude fotoalbums bladeren als ik ooit. Uren heb ik gekeken in de trouwalbums van mijn ouders, of de vakantiealbums van in bungalowparken in Holland, maar echt uuuuren. Ik koos voor een fotoboek van 20×20 met zachte kaft, en betaalde iets van veertig euro voor vijftig bladzijden.

IMG_5298

Uiteindelijk zijn zo’n dingen meestal toch gewoon kwestie van eraan beginnen, niet te veel nadenken of perfectionistisch zijn, en drie uur later op “bestellen” klikken en hopen dat het goed komt. Het resultaat is echt machtig. Zo machtig, dat ik stante pede een mapje aanmaakte voor 2016, waarin ik elke week mijn favoriete foto’s sleep, zodat ik er volgende keer zelfs nog minder lang mee zal moeten bezig zijn. Zo machtig ook, dat ik het gevoel heb dat ik met het boekje in mijn achterhoofd plots betere foto’s maak, en wat beter oplet als er in of rond de crib iets gebeurt dat ik er zeker in wil. Ik spreek nu ook af met Youri dat hij mij zijn meest boekjeswaardige foto’s bezorgt, en ook dat is leuk. Echt zeer content van, en als ik een hele rustige baby blijk te baren binnenkort dan doe ik misschien wel nog een inhaalbeweging voor 2014. Of 2013. En misschien ook niet, en dan is dat ook niet erg.

IMG_5299

Doe jij ooit iets met de foto’s op je harde schijf? Of is de toestand even hopeloos als die van mij? (behalve dat ik dus een boekje van 2015 heb. DAT DE MAX IS. JONK TOCH)

lilith doet van #declutterdecember

declutterdecember

Wij hebben de afgelopen jaren al zoveel dingen weggedaan waarvan ik ooit dacht dat ik ze echt nodig had dat ik steeds meer ga beseffen dat een mens toch niet bijzonder veel nodig heeft. Ik ben ondertussen de tel kwijt geraakt over het aantal ritjes naar de Kringloopwinkel, het winkeltje van het OCMW en de container voor het goede doel. Ik weet zelfs niet meer bij benadering hoeveel mensen hier ondertussen zijn komen aanbellen nadat ik iets onder de ronkende titel “GRATIS” op een tweedehandssite had gezwierd, of hoeveel torens boeken ik ondertussen heb doorverkocht aan stervelingen die wel nog plannen leken te hebben om ze te lezen. Ik herinner me wel nog de verbaasde blikken op de rommelmarkt in de wijk van mijn vader, de rommelmarkt waarop ik toevallige passanten bijna smeekte om mijn rommel mee te nemen, zodat ik het na afloop niet moest doen. Youri en ik vragen elkaar wel nog voor de grap welk cadeautje we voor kerst willen, maar meestal is het antwoord: “een grote container voor de deur, om alles dat we niet meer nodig hebben in een keer weg te kunnen doen”. Romantisch koppel wij, ik weet het.

Ik weet eigenlijk niet meer wat voor de ommezwaai heeft gezorgd, ik denk dat het in de periode was waarin ik stopte met shoppen dat wij het allebei zwaar gehad hadden met dingen kopen en verzamelen en willen. Ondertussen willen wij al een paar jaar bijzonder weinig, en heb ik ontdekt dat dat zalig is: hoe minder je wilt, hoe minder hard je moet werken om het te kunnen kopen. (Alleen werk ik nog altijd te hard, maar dat is een ander verhaal dat weinig met wenslijstjes te maken heeft.) Het principe is mooi. En rustgevend. Net als een huis dat steeds minder gevuld is met overbodige zaken. Hoe minder ik heb, hoe kalmer ik lijk te worden. Dank daarvoor, Marie Kondo en de podcast waar ik altijd naar luister als ik vind dat de chaos begint over te nemen. Ook dank daarvoor, Youri, die helemaal mee is en mij dus niet vreemd bekijkt als ik weer een doos in de gang zet voor weg, maar net blij is en op zoek gaat naar nog een extra doos.

IMG_4679

Toen ik begin deze maand begon aan mijn #declutterdecember op Instagram zei iemand in de reacties dat ik vast gewoon aan het nesten was. En dacht ik: dan ben ik al aan het nesten van voor ik nog maar aan kinderen dacht. Natuurlijk zou het fijn zijn als het huis wat is opgeruimd voor de dochter er is, maar dat is alvast niet mijn hoofdbeweegreden. Ik zou het al fijn vinden als er de komende weken gewoon nog een hoop knopen worden doorgehakt over dingen al dan niet houden, want ik las dat daar het grote probleem zit bij dit soort zaken: dat rommel gewoon een hele reeks uitgestelde beslissingen op een hoop is. En ik herken het wel: allemaal goed en wel, dat je weet dat je iets niet meer nodig hebt, maar doe je het dan weg, probeer je het nog te verkopen, of maak je er iemand anders gelukkig mee? En heb je wel de tijd om daarmee bezig te zijn? Ik merk dat het beter gaat als ik de illusie opgeef dat er nog bakken geld aan mijn brol te verdienen valt, want ik heb gewoon geen tijd om met mensen te mailen en over prijzen te onderhandelen en thuis te blijven om zaken te laten ophalen. En dus heb ik het opgegeven: ik word blijer van het wegdoen dan van nog maanden wachten om er dan misschien nog een euro of honderd voor te krijgen. Time is ook money, zeg ik.

In elk geval: het is waanzinnig hoe blij ik word van elke dag een kast of schuif aanpakken. Van propere kasten die niet overlopen en waarvan ik weet dat alles eruit is dat ik niet meer nodig heb. Weten wat ik wel heb en waar in mijn huis het zich bevindt is fantastisch, vind ik. En ik zit nog maar aan dag zes. Wat gaat dat geven tegen dag 31? (Het hele avontuur is op dagelijkse basis te volgen op mijn Instagram, trouwens)

Heb jij problemen met rommel? En doe je er ooit iets aan, of heb je plannen? Voel je vrij om je te laten inspireren en je ontrommelde kastjes te delen op Instagram of je blog onder de noemer #declutterdecember, dan kom ik zeker eens kijken. Wie zelf zin heeft gekregen moet zeker ook eens gaan kijken naar de #start2minimalise challenge die Heidi van Living by the Sea deze maand organiseert.

Zwanger zijn en in beweging blijven, een uitdaging. #boostyourpositivity

zwangerenbewegen

Het begon goed, een tijd geleden, toen ik nog ging sporten en podcasts luisteren. Ik kan ondertussen verklappen dat de onbeluisterde podcasts zich samen met de kilo’s lichaamsgewicht aan het opstapelen zijn. Al valt dat laatste eigenlijk ook wel weer mee in vergelijking met toen ik zwanger was van Dexter. Toen was ik in deze fase al een kilo of twaalf bijgekomen, nu iets van zes. Ik ben wel van een hoger cijfer begonnen (ge dacht toch niet dat ik al mijn zwangerschapskilo’s was kwijtgeraakt?), dus al bij al: een nuloperatie, gelijk ze zeggen. Al een chance dat Youri ons fitnessabonnement nog fanatiek gebruikt en dat me dus alvast niet met een schuldgevoel opzadelt.

Ik ben niet obsessief bezig met al dan niet bijkomen. Eigenlijk zo goed als niet. Als er één ding is dat ouder worden mij heeft gebracht dan is het dat ik beter heb leren leven met een paar gegevens. Als daar zijn: ik zal nooit een compleet onbezorgde spontane losbol zijn die zich overal instort zonder er overdadig bij na te denken. De dag dat ik een fitnesszaal omschrijf als mijn natuurlijke habitat zit er nog niet gauw aan te komen. Ik zal nooit een BMI van veel minder dan dertig hebben en benen zonder cellulitis of een lichaam zonder littekens en striemen. Dus neen, dit lichaam zal er vast niet beter op worden met deze zwangerschap, maar ik zit meer in met de staat van mijn krakkemikkig  bekken dan met hoe ik eruit zal zien nadat alles achter de rug is en dit kind ter wereld. Het helpt dat ik een man heb die daar net zo over denkt, besef ik.

Alleen al omwille van dat laatste probeer ik niet vast te roesten aan mijn bureaustoel, en aangezien ik ’s avonds zo moe ben dat ik liefst in slaap val na het nieuws van zeven uur helpt het om bewust om te gaan met de dingen die ik wel nog doe. En daar helpt mijn ingebouwde iPhone stappenteller dus gigantisch bij. Zonder dat ik iets moet aanleggen houdt dat ding aan de hand van mijn bewegingen bij hoe ver ik al gestapt heb, en ik vind dat dus de max.

stappenteller

Zeker in het weekend hou ik de app in de gaten om me ervan te vergewissen dat ik in de buurt van tienduizend stappen kom. Lees: hield. Dat lukte de laatste weken immers minder goed dan de weken ervoor, omdat ik nu eenmaal sneller moe word en te veel tjolen mij al eens harde buiken durft opleveren. De laatste dagen zelfs een beetje veel naar mijn goesting, waardoor ik al content ben als ik vijfhonderd meter kan stappen zonder een paniekske over op straat bevallen.

Maar het werkt wel. Zie ik tegen vier uur op zaterdag dat ik nog maar achthonderd stappen heb gelogd, dan is het tijd voor een wandeling op de vestingen. Of een boswandeling om Dexter kennis te laten maken met de zotste zwamappartementen.

appartementzwammen zittenderkaboutersin

Gisteren werd het, mede door de hardnekkige harde buiken, een trage en vooral rustige wandeling richting stad, maar toch deugd van gehad. Als het van mij afhangt val ik dus nog even niet helemaal stil.

Slagen jullie er in deze donkere periode in om zoveel te bewegen als jullie zouden willen? Of hebben jullie ervaring met niet volledig stilvallen tijdens de zwangerschap? Eén en al oor.

Deze post maakt deel uit van #boostyourpositivity van Activia. De komende tijd gaan we op zoek naar tips om wat beter voor ons lichaam te zorgen, onder het thema Body. Lies schreef er hier al over. Er zijn ook weer twee instagram challenges voor deze week: #aplacetobreathe, en #moveyourbody. Daarvoor mag je onderstaande foto’s gebruiken.

aplacetobreathe moveyourbody

Het amusement!

lilith en de platte batterij #boostyourpositivity

badschuimpjes

Een stoel, een kleine tafel met de doos kleenex op waarvan ik altijd dacht dat ik ze niet nodig zou hebben, tot het tegendeel weer eens werd bewezen met de soundtrack van mijn gesnotter op de achtergrond. En ik dus, rillend van de stress: “Ik heb overal pijn“.
Wat heb je de laatste tijd allemaal gedaan voor jezelf?“, vroeg zij dan. “Echt alleen voor jezelf. Waar heb je energie uit gehaald?“. Waarop ik zo lang moest nadenken dat het nadenken het antwoord op de vraag was. En ik een opdracht mee naar huis kreeg: doe eens meer voor jezelf. Ge moogt. Ge moet zelfs.

Sinds mijn psychologe me de vraag zo expliciet stelde duiken er vlaggetjes op in mijn hoofd als het weer eens zover komt. Als mijn spieren zich opspannen als staalkabels onder te grote druk en mijn hoofd vol grijze watten zit en ik merk dat ik honderd treurige klaagzangen heb klaarzitten voor bij de vraag “hoe is’t?”. Op die momenten springen de rode vlaggen sneller omhoog dan vroeger. Dan weet ik: ha, ik ben er weer eens in geslaagd om een te lange periode alleen maar dingen voor anderen te doen, en mezelf te vergeten. Dan is er vooral geweldig veel energie uit me gezogen, en ben ik vergeten om mezelf en mijn vermoeide hoofd aan de lader te hangen. Batterij zo goed als plat. Please recharge.

Dan moet ik tijd maken voor een lang bad met een goed boek en het perfecte badschuim voor het uitverkoren moment, niet snel snel maar zo traag mogelijk, misschien zelfs midden in de dag. Omdat een bad dat zo lang duurt dat mijn handen alleen nog maar uit rimpels bestaan soms knopen in mijn maag oplost waarvan ik niet eens doorhad dat ze er zaten. Dan moet ik mijn ochtend weer eens vaker beginnen met een rustige kop koffie en mijn iPad met Zite, want ik kan zo hard genieten van tijd voor inspirerende blogposts als klein cadeautje voor hart en hoofd.

Dan is er hoge nood aan een wandeling door de stad op mijn alleen, of een dinertje met mezelf of iemand die ik al te lang niet meer heb gezien. Dan moet ik boekjes lezen zonder aan mijn werk te denken, of naar een tentoonstelling die ik al zo lang wil zien maar waar echt geen tijd voor was. Door kookboeken bladeren, ook, met genoeg tijd en aandacht voor elke pagina, of een avond op de tjool met vriendin J., zo’n avond die altijd eindigt met een meedogenloze kater die ik zeker niet zou hebben maar het wel dubbel en dik waard was.

Het blijft een van mijn vele leerprocessen, afremmen. Sinds mijn moeder stopte met leven op haar zevenenveertigste ben ik nogal iemand van de vooruit. Soms ben ik jaloers op geruster gestemde zielen die al hun dromen en ambities opsparen tot na hun pensioen, omdat ze er zo hard van overtuigd zijn dat dat pensioen een zekerheid is waar ze nu eenmaal recht op hebben. Ik ben zelf een beetje teveel gemangeld om die zekerheid van tijd en gezondheid te bezitten, maar dat wil daarom niet zeggen dat ik mezelf moet opblazen voor het zover is, natuurlijk.

Ik moest dit weekend plots denken aan mijn vader, die in mijn kindertijd vaak een siësta deed, zo tussen het middagnieuws en de koffie met een koekje. “Ha, tijd voor een siësta“, zei hij dan, waarop hij alles liet voor wat het was en zich verder specialiseerde in zijn dierbare hobby terwijl de wereld bleef draaien. Hoe de max was dat eigenlijk niet, dacht ik, dat hij dat gewoon deed. En dat ik mezelf misschien ook wat vaker moet opleggen op minstens een uur vooral niks nuttigs doen. Een mentale siësta, omdat een echte nog een brug te ver lijkt, en ik daarnaast ook gewoon net zo misselijk word van ontwaken na korte slaapjes als van nachtelijk getjool met vriendin J.

Moraal van het verhaal? Doe eens wat meer voor uzelf. Ge moogt. Ge moet zelfs, nondedju.

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

De laatste uitdaging, en het event! #boostyourpositivity

barbidon

Oon en ik zijn er een maand geleden met een klein stresske aan begonnen, want het was toch wel een beetje aftasten of jullie wel zin zouden hebben in een maand vol bloguitdagingen. Maar amai, dat hadden jullie. Er waren zoveel boeiende blogposts en leuke instagrambeelden dat ik de hele maand heb gedacht dat ik per week een dag extra zou nodig hebben om ze allemaal de aandacht te geven die ze verdienden.

Sinds gisteren staat de laatste uitdaging online bij Oontje, en die is fantastisch om mee af te sluiten, vind ik. Jullie moment van ontspanning, wat houdt dat in? Ik blog morgen over dat van mij.

Oh, en er is ook weer een supercoole instagram challenge, die ik zo hard ga missen als deze maand voorbij is. Kunnen we die niet doortrekken voor de volgende zeven maanden ofzo, Oon? Waarom moeten leuke dingen altijd eindigen?!

instagramchallenge4

De blog brunch komt ook steeds dichterbij, en we kunnen ondertussen al officieel bevestigen dat die doorgaat bij Bar Bidon in Gent. Zondag 8 maart, tussen 11 en 15 uur, is iedereen die heeft deelgenomen van harte welkom om samen met ons na te praten, te brunchen en nog een paar dingetjes te doen die ge daar wel zult merken. Het ziet er in elk geval heerlijk uit, en wij kijken echt keihard uit naar de afsluit en de ontmoetingen met de mensen die we de laatste maand hebben kunnen volgen. De plaatsen zijn beperkt, en registreren kan hier.

Zo benieuwd wie er zal zijn, dus laat zeker iets weten in de comments als je bent ingeschreven!

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Uitdaging 3: deel je shortcuts! #boostyourpositivity

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Week 3 al weer van de #boostyourpositivity challenge van Activia. Eerst en vooral: het is al zo leutig geweest om door te klikken naar alle blogposts die de afgelopen twee weken zijn geschreven, en alle instagrambeelden die binnen het thema werden gedeeld. De afgelopen twee weken overtreffen nu al al onze verwachtingen, en dat heeft enkel met jullie geweldige enthousiasme te maken. Dus superbedankt, want zonder jullie was het veel en veel stiller geweest op de site en in de blogosfeer.

Deze week mag ik weer een uitdaging voorstellen, deze keer onder het weekthema “day to day”. En die luidt:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Deel je kennis met ons, stervelingen die er misschien minder goed in slagen om bepaalde zaken gebolwerkt te krijgen. Voor deze uitdaging ben ik op zoek naar jouw shortcuts, je lifehacks, de kleine dingen die jij jezelf eigen hebt gemaakt om dagelijkse taken en beslommeringen net iets vlotter te laten lopen. Denk culi, maar net zo goed dagelijkse organisatie, opvoedingstips of financiële planning. Misschien ben jij heel goed in vechtende kindertjes uit elkaar halen, of heb je de ultieme tip om weessokken de baas te blijven. Maakt niet uit wat het is, zolang we er maar iets uit kunnen leren.

Schrijf er een blogpost over, of drie, deel foto’s op instagram, maak een videotutorial of een stappenplan om ons iets bij te leren, en dan komen wij lezen.

5dagen_week3

Er is ook weer een instagramchallenge die vandaag start en tot vrijdag loopt, want laat ons eerlijk zijn: die instagram challenges zijn een erg leuke extra bij het project geworden.

Later deze week post ik mijn shortcuts. Heel veel plezier ermee!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

[note to self] Beste zestienjarige lilith,

sweetsixteen_lilith

Weet je nog, die keer dat een van je beste vrienden erg enthousiast was over een meisje uit een klas lager? Iets waar jij je per definitie al niet oké bij voelde, want andere mensen die leuker waren dan jij waren een serieuze vracht koren op de molen van je onzekerheid. Maar wat hij zo leuk aan haar vond raakte pas echt een snaar. “Ze is zo speciaal, ze luistert graag naar slows. Hoe tof is dat?“.

Herinner je je nog hoe hard dat zinnetje bij jou insloeg, toen? Omdat je besefte dat jij al jaren keihard je best deed om mensen te imponeren door te doen alsof je iemand anders was, en nog harder je best deed om te doen alsof het je allemaal niks kon schelen? Want ach, laat ons eerlijk zijn, lilith van zestien, op dit moment wil jij duizend mensen zijn, behalve jezelf. Liefst van al iemand met een machtig obscure muzieksmaak en obscuur cool haar, die er nog niet aan denkt om hele avonden pathetisch in haar dagboek te schrijven op de tonen van Knuffelrock 7. Ook al is dat op dit moment je hoofdbezigheid als niemand kijkt. Naast het opbranden van zoveel wierookstokjes dat de industrie vast op zijn gat zal liggen als je daar binnen een jaar of twee mee stopt, en de kosmos vervloeken omdat die ene kerel niet inziet dat hij de vader van je kinderen moet worden.

Ik heb goed nieuws, lilith van zestien: dat muurtje dat je rond jezelf hebt opgetrokken, van stoere rokende en drinkende grote mond die door weinig dingen geraakt wordt, zal er binnen een jaar of tien samen met je kilo’s afvallen. Je zult er in de jaren die volgen beetje bij beetje op beginnen vertrouwen dat je ook uit jezelf gewoon leuk genoeg bent, zonder dat je volledig morft in iemand anders. Het zal zijn tijd nodig hebben, maar er zal een dag komen waarop het je nog maar bijzonder weinig interesseert of iemand anders het cool vindt dat je heel These Days van Bon Jovi kunt meezingen. Nu schaam je je daar nog voor, en geloof je ook dat andere mensen die je daar dwaas voor zouden kunnen vinden honderd procent gelijk hebben.

Ik ben ervan overtuigd dat de beste manier om iets te leren er dwars doorheen gaan is, en dus heeft mijn raad misschien niet zo veel zin, zeker omdat je op dit moment in je leven -ondanks je onzekerheid- vooral erg goed bent in denken dat je het beter weet dan de rest van de wereld. Ach, de compleet onlogische dualiteit van de puberteit.

Maar deze dingen wil ik je toch graag meegeven:

  • wat je het meeste onderscheidt van anderen is vaak ook je grootste kracht. Je zult zo veel energie steken in proberen te zijn zoals de rest, terwijl het net goed is dat je niet helemaal samenvalt met iedereen. Nu heb je het gevoel dat je enthousiasme iets is om diep weg te proppen onderaan je Kipling rugzak, maar er komt een moment waarop je zult beseffen dat het je ultieme drijfveer is. Koester het, samen met je gevoeligheid en talent voor empathie, dingen die je nu vooral als een enorme last en kwetsbaarheid ziet.
  •  je bent zo veel meer dan hoe je eruit ziet. Blijf dat beseffen, ook op de dagen dat je honderddertig kilo weegt en de blikken en woorden moet trotseren van mensen die je daardoor degoutant en minderwaardig vinden. En blijf dicht in de buurt van die grote kerel met zijn donker haar die je ook op die dagen fantastisch blijft vinden. De kerel voor wie het niet uitmaakt of je kledingmaat 52 hebt of 40, zo lang hij je maar ziet lachen. Hij zou wel eens een bepalende factor kunnen zijn voor al de rest.
  • er zal een moment komen waarop je je angsten in de ogen zult moeten kijken. En dat zijn er nogal wat, zelfs meer dan je nu kunt beseffen. Op dit moment denk je dat het je belangrijkste taak wordt om die angsten te verbergen voor de buitenwereld, maar dat klopt niet. Je belangrijkste taak wordt de confrontatie, erdoor in plaats van erom heen. Het zal een hele tijd duren, maar je zult dingen doen waarvan je nooit had kunnen vermoeden dat je ze zou aandurven. Op een callcenter gaan werken om je telefoonangst de kop in te drukken. Spreken voor je werk om te vergeten hoe bang je bent om je mond open te doen en iets verkeerd te zeggen. Elke dag teksten op een blog zetten en jezelf zo in de spotlights duwen, hoe ongemakkelijk je daar soms ook van wordt. Je rijbewijs halen. In je auto kruipen en ergens heen rijden, elke dag opnieuw, tot je voelt dat je doodsangsten eindelijk wegebben. Het zal een levenslang leerproces blijven, maar geloof me, je zult dingen doen die je nu niet voor mogelijk acht.
  •  je mag hulp inroepen. Dat is geen schande. Als je het gevoel hebt dat je niet van je overgewicht afraakt en dat je levenskwaliteit serieus in het gedrang brengt. Als je een huilbaby hebt en geen idee hoe je deze dag zult doorkomen, en de volgende. Als je moeder op haar zevenenveertigste de strijd tegen kanker verliest terwijl jij erop staat te kijken. Als je het allemaal niet meer weet. Nog zoiets: je mag zeggen dat je het allemaal niet meer weet.
  • het loont om tijd te investeren in het snappen van wat er omgaat in je hoofd. Er zal een dag komen waarop een professional je inzicht zal bieden in je angsten, en waar die vandaan komen.  Zij zal je doen beseffen dat je duizend keer harder bent voor jezelf dan voor om het even welke andere mens op de hele wereld, en vooral: ze zal je laten inzien wat daar de aanleiding voor is. Dat inzicht zal je met veel meer mildheid in de spiegel doen kijken dan ooit ervoor. Het zal de basis zijn waarop je jezelf weer zult opbouwen, na een inzinking waarvan je een half jaar zult vrezen dat je hem nooit meer te boven zal komen.
  • als je je eigenwaarde zoekt in de ogen en goedkeuring van anderen zul je er nooit in slagen om jezelf graag te zien. Al was het maar omdat sommige mensen je dingen niet gunnen, en je daarom maar al te graag de indruk geven dat je je zou moeten schamen. Laat je gevoel voor eigenwaarde niet afhangen van dat soort mensen.
  •  kijk naar beneden in plaats van naar boven. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die meer hebben dan jij, en wiens levens honderd keer vlotter lijken te lopen dan het jouwe. Maar er zijn er nog veel meer die het veel en veel slechter hebben. Count your blessings, en probeer af en toe iets van betekenis te doen of zijn voor iemand anders.
  • iedereen blij willen maken en daarbij jezelf vergeten is een slecht idee. Het zorgt ervoor dat je na een tijd geen idee meer hebt of je de dingen doet omdat je ze wilt doen, of omdat je het gevoel hebt dat ze van je verwacht worden. Je zult lang moeten zoeken om te ontdekken wat dat dan eigenlijk is, je eigen intuïtie, en hoe je die kan volgen. Oke, je bent nog altijd aan het zoeken, maar dat geeft niet. Er staat geen deadline op.

Ik heb goed en slecht nieuws: je zult het allemaal zelf moeten uitvogelen, lilith van zestien. Tussen de vele twijfels en tranen zul je op een bepaald moment een kruimel zelfvertrouwen vinden, en later een klein bergje, en nog wat later misschien een handvol.

Beetje bij beetje zal je erin slagen om op een andere manier naar jezelf te kijken, en dat met bijna evenveel mededogen te doen als waarmee jij naar andere mensen kijkt. De dag waarop je beseft dat dat een optie is zal een fantastische dag zijn. En hij komt, lilith, hij komt echt, met tijd en boterhammen.

Het komt allemaal goed.

Dikke zoen,

Jezelf

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer