Categorie archief: PROJECT

De laatste uitdaging, en het event! #boostyourpositivity

barbidon

Oon en ik zijn er een maand geleden met een klein stresske aan begonnen, want het was toch wel een beetje aftasten of jullie wel zin zouden hebben in een maand vol bloguitdagingen. Maar amai, dat hadden jullie. Er waren zoveel boeiende blogposts en leuke instagrambeelden dat ik de hele maand heb gedacht dat ik per week een dag extra zou nodig hebben om ze allemaal de aandacht te geven die ze verdienden.

Sinds gisteren staat de laatste uitdaging online bij Oontje, en die is fantastisch om mee af te sluiten, vind ik. Jullie moment van ontspanning, wat houdt dat in? Ik blog morgen over dat van mij.

Oh, en er is ook weer een supercoole instagram challenge, die ik zo hard ga missen als deze maand voorbij is. Kunnen we die niet doortrekken voor de volgende zeven maanden ofzo, Oon? Waarom moeten leuke dingen altijd eindigen?!

instagramchallenge4

De blog brunch komt ook steeds dichterbij, en we kunnen ondertussen al officieel bevestigen dat die doorgaat bij Bar Bidon in Gent. Zondag 8 maart, tussen 11 en 15 uur, is iedereen die heeft deelgenomen van harte welkom om samen met ons na te praten, te brunchen en nog een paar dingetjes te doen die ge daar wel zult merken. Het ziet er in elk geval heerlijk uit, en wij kijken echt keihard uit naar de afsluit en de ontmoetingen met de mensen die we de laatste maand hebben kunnen volgen. De plaatsen zijn beperkt, en registreren kan hier.

Zo benieuwd wie er zal zijn, dus laat zeker iets weten in de comments als je bent ingeschreven!

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Uitdaging 3: deel je shortcuts! #boostyourpositivity

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Week 3 al weer van de #boostyourpositivity challenge van Activia. Eerst en vooral: het is al zo leutig geweest om door te klikken naar alle blogposts die de afgelopen twee weken zijn geschreven, en alle instagrambeelden die binnen het thema werden gedeeld. De afgelopen twee weken overtreffen nu al al onze verwachtingen, en dat heeft enkel met jullie geweldige enthousiasme te maken. Dus superbedankt, want zonder jullie was het veel en veel stiller geweest op de site en in de blogosfeer.

Deze week mag ik weer een uitdaging voorstellen, deze keer onder het weekthema “day to day”. En die luidt:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Deel je kennis met ons, stervelingen die er misschien minder goed in slagen om bepaalde zaken gebolwerkt te krijgen. Voor deze uitdaging ben ik op zoek naar jouw shortcuts, je lifehacks, de kleine dingen die jij jezelf eigen hebt gemaakt om dagelijkse taken en beslommeringen net iets vlotter te laten lopen. Denk culi, maar net zo goed dagelijkse organisatie, opvoedingstips of financiële planning. Misschien ben jij heel goed in vechtende kindertjes uit elkaar halen, of heb je de ultieme tip om weessokken de baas te blijven. Maakt niet uit wat het is, zolang we er maar iets uit kunnen leren.

Schrijf er een blogpost over, of drie, deel foto’s op instagram, maak een videotutorial of een stappenplan om ons iets bij te leren, en dan komen wij lezen.

5dagen_week3

Er is ook weer een instagramchallenge die vandaag start en tot vrijdag loopt, want laat ons eerlijk zijn: die instagram challenges zijn een erg leuke extra bij het project geworden.

Later deze week post ik mijn shortcuts. Heel veel plezier ermee!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

[note to self] Beste zestienjarige lilith,

sweetsixteen_lilith

Weet je nog, die keer dat een van je beste vrienden erg enthousiast was over een meisje uit een klas lager? Iets waar jij je per definitie al niet oké bij voelde, want andere mensen die leuker waren dan jij waren een serieuze vracht koren op de molen van je onzekerheid. Maar wat hij zo leuk aan haar vond raakte pas echt een snaar. “Ze is zo speciaal, ze luistert graag naar slows. Hoe tof is dat?“.

Herinner je je nog hoe hard dat zinnetje bij jou insloeg, toen? Omdat je besefte dat jij al jaren keihard je best deed om mensen te imponeren door te doen alsof je iemand anders was, en nog harder je best deed om te doen alsof het je allemaal niks kon schelen? Want ach, laat ons eerlijk zijn, lilith van zestien, op dit moment wil jij duizend mensen zijn, behalve jezelf. Liefst van al iemand met een machtig obscure muzieksmaak en obscuur cool haar, die er nog niet aan denkt om hele avonden pathetisch in haar dagboek te schrijven op de tonen van Knuffelrock 7. Ook al is dat op dit moment je hoofdbezigheid als niemand kijkt. Naast het opbranden van zoveel wierookstokjes dat de industrie vast op zijn gat zal liggen als je daar binnen een jaar of twee mee stopt, en de kosmos vervloeken omdat die ene kerel niet inziet dat hij de vader van je kinderen moet worden.

Ik heb goed nieuws, lilith van zestien: dat muurtje dat je rond jezelf hebt opgetrokken, van stoere rokende en drinkende grote mond die door weinig dingen geraakt wordt, zal er binnen een jaar of tien samen met je kilo’s afvallen. Je zult er in de jaren die volgen beetje bij beetje op beginnen vertrouwen dat je ook uit jezelf gewoon leuk genoeg bent, zonder dat je volledig morft in iemand anders. Het zal zijn tijd nodig hebben, maar er zal een dag komen waarop het je nog maar bijzonder weinig interesseert of iemand anders het cool vindt dat je heel These Days van Bon Jovi kunt meezingen. Nu schaam je je daar nog voor, en geloof je ook dat andere mensen die je daar dwaas voor zouden kunnen vinden honderd procent gelijk hebben.

Ik ben ervan overtuigd dat de beste manier om iets te leren er dwars doorheen gaan is, en dus heeft mijn raad misschien niet zo veel zin, zeker omdat je op dit moment in je leven -ondanks je onzekerheid- vooral erg goed bent in denken dat je het beter weet dan de rest van de wereld. Ach, de compleet onlogische dualiteit van de puberteit.

Maar deze dingen wil ik je toch graag meegeven:

  • wat je het meeste onderscheidt van anderen is vaak ook je grootste kracht. Je zult zo veel energie steken in proberen te zijn zoals de rest, terwijl het net goed is dat je niet helemaal samenvalt met iedereen. Nu heb je het gevoel dat je enthousiasme iets is om diep weg te proppen onderaan je Kipling rugzak, maar er komt een moment waarop je zult beseffen dat het je ultieme drijfveer is. Koester het, samen met je gevoeligheid en talent voor empathie, dingen die je nu vooral als een enorme last en kwetsbaarheid ziet.
  •  je bent zo veel meer dan hoe je eruit ziet. Blijf dat beseffen, ook op de dagen dat je honderddertig kilo weegt en de blikken en woorden moet trotseren van mensen die je daardoor degoutant en minderwaardig vinden. En blijf dicht in de buurt van die grote kerel met zijn donker haar die je ook op die dagen fantastisch blijft vinden. De kerel voor wie het niet uitmaakt of je kledingmaat 52 hebt of 40, zo lang hij je maar ziet lachen. Hij zou wel eens een bepalende factor kunnen zijn voor al de rest.
  • er zal een moment komen waarop je je angsten in de ogen zult moeten kijken. En dat zijn er nogal wat, zelfs meer dan je nu kunt beseffen. Op dit moment denk je dat het je belangrijkste taak wordt om die angsten te verbergen voor de buitenwereld, maar dat klopt niet. Je belangrijkste taak wordt de confrontatie, erdoor in plaats van erom heen. Het zal een hele tijd duren, maar je zult dingen doen waarvan je nooit had kunnen vermoeden dat je ze zou aandurven. Op een callcenter gaan werken om je telefoonangst de kop in te drukken. Spreken voor je werk om te vergeten hoe bang je bent om je mond open te doen en iets verkeerd te zeggen. Elke dag teksten op een blog zetten en jezelf zo in de spotlights duwen, hoe ongemakkelijk je daar soms ook van wordt. Je rijbewijs halen. In je auto kruipen en ergens heen rijden, elke dag opnieuw, tot je voelt dat je doodsangsten eindelijk wegebben. Het zal een levenslang leerproces blijven, maar geloof me, je zult dingen doen die je nu niet voor mogelijk acht.
  •  je mag hulp inroepen. Dat is geen schande. Als je het gevoel hebt dat je niet van je overgewicht afraakt en dat je levenskwaliteit serieus in het gedrang brengt. Als je een huilbaby hebt en geen idee hoe je deze dag zult doorkomen, en de volgende. Als je moeder op haar zevenenveertigste de strijd tegen kanker verliest terwijl jij erop staat te kijken. Als je het allemaal niet meer weet. Nog zoiets: je mag zeggen dat je het allemaal niet meer weet.
  • het loont om tijd te investeren in het snappen van wat er omgaat in je hoofd. Er zal een dag komen waarop een professional je inzicht zal bieden in je angsten, en waar die vandaan komen.  Zij zal je doen beseffen dat je duizend keer harder bent voor jezelf dan voor om het even welke andere mens op de hele wereld, en vooral: ze zal je laten inzien wat daar de aanleiding voor is. Dat inzicht zal je met veel meer mildheid in de spiegel doen kijken dan ooit ervoor. Het zal de basis zijn waarop je jezelf weer zult opbouwen, na een inzinking waarvan je een half jaar zult vrezen dat je hem nooit meer te boven zal komen.
  • als je je eigenwaarde zoekt in de ogen en goedkeuring van anderen zul je er nooit in slagen om jezelf graag te zien. Al was het maar omdat sommige mensen je dingen niet gunnen, en je daarom maar al te graag de indruk geven dat je je zou moeten schamen. Laat je gevoel voor eigenwaarde niet afhangen van dat soort mensen.
  •  kijk naar beneden in plaats van naar boven. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die meer hebben dan jij, en wiens levens honderd keer vlotter lijken te lopen dan het jouwe. Maar er zijn er nog veel meer die het veel en veel slechter hebben. Count your blessings, en probeer af en toe iets van betekenis te doen of zijn voor iemand anders.
  • iedereen blij willen maken en daarbij jezelf vergeten is een slecht idee. Het zorgt ervoor dat je na een tijd geen idee meer hebt of je de dingen doet omdat je ze wilt doen, of omdat je het gevoel hebt dat ze van je verwacht worden. Je zult lang moeten zoeken om te ontdekken wat dat dan eigenlijk is, je eigen intuïtie, en hoe je die kan volgen. Oke, je bent nog altijd aan het zoeken, maar dat geeft niet. Er staat geen deadline op.

Ik heb goed en slecht nieuws: je zult het allemaal zelf moeten uitvogelen, lilith van zestien. Tussen de vele twijfels en tranen zul je op een bepaald moment een kruimel zelfvertrouwen vinden, en later een klein bergje, en nog wat later misschien een handvol.

Beetje bij beetje zal je erin slagen om op een andere manier naar jezelf te kijken, en dat met bijna evenveel mededogen te doen als waarmee jij naar andere mensen kijkt. De dag waarop je beseft dat dat een optie is zal een fantastische dag zijn. En hij komt, lilith, hij komt echt, met tijd en boterhammen.

Het komt allemaal goed.

Dikke zoen,

Jezelf

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Uitdaging 1: note to self #boostyourpositivity

notetoself_activia

Rechts: ik als een jaar of zestien.

Het moment is aangebroken, we mogen beginnen aan onze positieve maand februari. En ik kan niet ontkennen dat ik er zin in heb, eigenlijk. Het thema van week 1 is inner en self. Een thema dat ik met veel plezier op mij nam omdat het de laatste jaren een belangrijk persoonlijk thema is geworden. Self love heet het, in het Engels, en ik vind het vreemd dat er geen goede Nederlandse vertaling voor lijkt te bestaan die de lading voldoende dekt. Narcisme en eigenliefde klinken een beetje raar, vind ik. De kans bestaat dat ik dat vind omdat ik lang heb gesukkeld met mezelf leuk vinden, laat staan graag zien. Erger nog: het heeft vele jaren geduurd voor ik in de spiegel kon kijken zonder liefst van al onder een deken weg te kruipen en het nooit meer te hebben over wie en wat ik in de weerspiegeling zag.

Dat ik vorige week een filmpje van mezelf heb gepost, compleet met mijn verre van perfect hoofd en West-Vlaams accent en dik gat en alles dat bij mij hoort, dat blijft na al die jaren een overwinning. Maar ik word er elk jaar beter in, merk ik. Al helemaal als ik terugkijk naar wie ik ooit was, als ik foto’s zie van mezelf als zestienjarige en terugdenk aan hoe ik mijn onzekerheden en klein hartje wegstak achter een gigantische grote mond.

En ik weet dat ik daarin lang niet alleen ben. Al was het omdat we elke dag van kindsbeen af boodschappen doorkrijgen die ons wijzen op het feit dat wij en hoe we eruit zien en wie we zijn eigenlijk niet voldoen. Zo lang tot we van die gedachte doordrongen zijn en we ons zelfs oprecht schamen voor onszelf.

notetoself_challenge

Opdracht nummer een in de #boostyourpositivity challenge is:

Schrijf een brief aan je zestienjarige zelf. Vertel hem of haar wat je in alle jaren die je ondertussen achter de rug hebt hebt opgestoken, geef lessen en inzichten mee, schrijf een post over de zaken waar je toen in geloofde en nu. Focus hierbij op de thema’s inner en self. Heb jij ondertussen geleerd om tevreden te zijn met wie je bent, of kon je dat als tiener beter dan nu? Was je toen net heel onzeker, of het tegenovergestelde, en wat heb jij jezelf van toen daar vandaag over te vertellen?

Kleur de uitdaging in zoals je zelf wilt. Misschien wil je er allemaal muzikale referenties naar de nineties insteken, of Youtubevideo’s van Hélène et les garçons. Helemaal cool is het om er een foto van jezelf als tiener aan vast te hangen, want wij zijn daar natuurlijk ook geweldig curieus naar. De bedoeling is om deze week even een moment te nemen om te reflecteren over waar je nu staat en waar je vandaan komt, en daar vooral iets van te maken waar je zelf content mee bent en iets aan hebt. In elk geval: vergeet je blog niet te registreren op de site, zodat we allemaal kunnen komen lezen wat je hebt geschreven, en hang er ook de hashtag #boostyourpositivity aan vast. Zo word je ook automatisch uitgenodigd voor het slotevent op 8 maart.

En aangezien niet iedereen een blog heeft maar misschien toch wel wil meedoen is er ook nog een Instagramchallenge onder de hashtag #boostyourpositivity. Meedoen aan allebei mag ook (twee blogposts kunnen bijvoorbeeld perfect, of een week lang elke dag een blogpost rond het thema), ik ga dat in elk geval doen.

5dagen

Je vult in zoals je zelf wilt, doet zo vaak mee als je wilt, en als je zin hebt om er een volledig eigenzinnige eigen draai aan te geven mag dat ook. Schrijf in puntjes of lijstjes, maak er een lange brief van, of een hele korte. Go wild.

Mocht je inspiratie nodig hebben voor je brief:

Oprah schreef een tijd geleden al eens een brief aan haar jongere zelf.
Hier staan wat tips die je op weg kunnen helpen.
Dearme.org verzamelt brieven die mensen aan hun zestienjarige zelf hebben geschreven.

Veel plezier ermee! Mijn brief komt woensdag online.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Februari wordt een spannende maand #boostyourpositivity

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-910x355px

Volgende maand wordt een specialleke op deze blog. Ik ga -denk ik voor de eerste keer- samenwerken met een groot merk, Activia meerbepaald. Wie mijn Blogboek heeft gelezen weet dat daar een stuk in gewijd is aan bloggen vanuit commercieel oogpunt, en dat ik daar altijd een beetje voorzichtig mee probeer te zijn. Ik heb dus al vaak neen gezegd op voorstellen omdat ze me niet lagen, of omdat ik niet inzag wat het voordeel kon zijn voor mijn lezers, en vaak ook gewoon omdat heel wat bedrijven bloggers lijken te zien als mensen die gratis content voorzien in ruil voor een link op de website van het bedrijf in kwestie. Een website die vaak tien keer minder lezers heeft dan de blog van de blogger in kwestie. You catch my drift.

Tegelijk ben ik ook niet vies van een leuke samenwerking, omdat samenwerkingen vaak ook mogelijkheden bieden. Niet alleen financieel, al telt dat ook mee voor iemand die behoorlijk wat uren in haar blog steekt, maar zeker ook op vlak van nieuwe impulsen en acties waar jullie ook iets aan kunnen hebben. Ik probeer dus elk voorstel met een frisse blik te bekijken en er een zo goed mogelijke keuze bij te maken. En vaak gaat die keuze naar kleine bedrijfjes of webshops, omdat die mij het meeste liggen.

Deze keer is het anders. Samen met de fantastische Oon ga ik volgende maand twee keer een week een bloguitdaging lanceren op deze blog, een uitdaging en actie die ondersteund wordt door Activia Fusion. Ik doe week één en drie, op de blog van Oon vind je dan om de andere week haar uitdaging. Het is de bedoeling dat die inspirerend genoeg is om andere bloggers te laten deelnemen. Ik vond het in elk geval niet moeilijk om uitdagingen te bedenken, omdat het thema goed aansluit bij wat ik hier al jaren probeer te doen. De actie draait rond hoe andere actieve vrouwen en moeders hun leven organiseren, de chaos van elke dag bezweren en er toch in slagen om naast al hun activiteiten momenten te vinden waarop ze vooral even aan zichzelf denken. Over doodgewone dingen die onze harten kunnen doen zingen, ook. Ik heb daar wel een en ander over te vertellen, want hashtag daily life.

Er is een hele leuke website die alle posts binnen de uitdagingen verzamelt, zodat je naar believen kunt doorklikken. Fijn voor bloggers die wel eens wat meer blikken op hun blogposts kunnen gebruiken, en perfect voor alle mensen die mij de afgelopen weken en maanden hebben laten weten dat ze na het lezen van het Blogboek eindelijk met hun eigen blog zijn begonnen.

Wat me nog het meeste over de streep trok was het blogevent dat Oon en ik mogen hosten. Ik heb de afgelopen tijd regelmatig de vraag gekregen of er ooit nog eens een blogmeeting wordt georganiseerd, en aangezien ik zelf de moed niet heb om zo’n organisatorische uitdaging aan te gaan en de mensen van Danone daar oren naar hadden komt er dus iets heel fijns. Een brunchmeeting voor bloggers in Gent. Op zaterdag zondag 8 maart. Zet een groot rood kruis in jullie agenda.

So there. Ik word niet het nieuwe gezicht van Activia, al ben ik wel oprecht fan van hun nieuwe Fusion lijn. Maar ik moest dat dus zelfs niet zeggen. Meteen ook een van de grote redenen waarom ik me onmiddellijk goed voelde bij dit project: we mochten meedenken en invullen, en duidelijk maken welke waarden voor ons en onze lezers belangrijk waren en wat ons het boeiendste leek om de schouders onder te zetten. Dit was letterlijk het eerste project met een groot bedrijf waarvan ik dacht: awel ja, dit wordt echt leuk. Omdat we niet over een nacht ijs zijn gegaan om er iets cools van te maken. Omdat de focus ligt op gezamenlijk toffe dingen doen en mensen de kans geven om deel te nemen en elkaar te inspireren en aan het einde iedereen te ontmoeten op een geestige locatie. Volgens mij kan dat niet slecht zijn.

En er hoort ook een filmpje bij. Ik zal eerlijk zijn: er is nog werk aan mijn voice over skills, maar ik wil het jullie toch niet onthouden.

Ik hoop dat jullie er zin in hebben, in elk geval. Het plan is om er iets leutigs van te maken dat inspireert en goesting geeft. Allemaal onder de hashtag #boostyourpositivity, die ervoor zorgt dat je na registratie automatisch wordt opgenomen in het blogoverzicht. Mijn eerste uitdaging komt maandag online, en de rest van de maand ga ik ook proberen mee te doen met de uitdagingen van Oon. Tussenin blijf ik gewoon bloggen zoals anders. Geweldig veel goesting gekregen om mee te doen? Alle info en de inschrijvingspagina staat hier!

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

100 happy days, week 6

#100happydays

Week 6, alweer. Waarin weer behoorlijk hard werd gewerkt, naar jaarlijkse gewoonte zelfs op 1 mei. Maar laat ons vooral beginnen bij het begin.

lauwwarme aspergesalade

De overheerlijke lauwwarme aspergesalade die ik op zondagavond maakte uit het fantastische Moestuinboek van Kim en Dorien. Ik ben er zot van. En ik heb geen moestuin, noch plannen om eraan te beginnen. Ik heb wel al zeer veel bijgeleerd over groenten en hoe ze best te bereiden, en ik vind het niet minder dan de max.

Processed with RookieOp maandag zat ik weer eens heel de dag achter mijn bureau en werd dat goedgemaakt door middel van een avondwandeling met Dexter, die hierbij ontdekte dat hij kan remmen met de toppen van zijn schoenen. Heerlijk. Deze foto maakte ik vlak voor we thuis waren en het begon te regenen.

37_day

Dinsdag genoot ik van het absolute privilege om al eens ’s middags te kunnen gaan lunchen met de hubster. Ik ben daar dankbaar voor, dat wij dat kunnen als we dat willen.

Processed with Rookie

Woensdag verbaasde mijn zoon me door me uit de keuken te komen halen met de woorden “kijk mama auto’s trein maken”. En omdat zijn vader niet thuis was/met het internet te delen dat ik een briljant kind heb nam ik deze foto.

39_day

Op donderdagmiddag smste vriendin J. dat er ’s avonds een nieuw café opende in Ieper, en aangezien ik dezer dagen elke vorm van ontspanning kan gebruiken eindigden we pas omstreeks half drie de volgende ochtend in bed. Op donderdagavond uitgaan, ik ben precies weer 20 jaar, jongens. Al is mijn lichaam de day after de eerste om het tegendeel te bewijzen.

Processed with RookieOp vrijdag hadden wij een vrije dag, en het beste idee ooit: de trein nemen met Dexter. De reis was, zoals het eigenlijk zou moeten zijn volgens Oprah en de Dalai Lama, belangrijker dan de bestemming, en dus spoorden we met een jongen die zijn ogen niet kon geloven naar het dichtstbijzijnde station, gingen we daar naar een speeltuin, en mocht hij ook nog eens terug met de trein. Zelden iemand zo gelukkig gezien op een trein, de laatste jaren. Ik werd ook blij van het feit dat ik tegenwoordig de beste risotto maak doordat ik mijn eigen groentebouillons trek, en met succes. Zo’n dingen.

41_day

Op zaterdag genoot ik van een ontbijt met mijn gezin, het feit dat ik een geweldig cool streepjeskleedje kocht in de HEMA of all places voor 11,50 euro, en het feit dat Dexter compleet crazy werd van de ontdekking van het bellenblaasgegeven.

Oh, om nog eens bijna twee te kunnen zijn, zeg. Op naar week zeven!

Zin in meer #100happydays?

Dit was week 1.
En dit week 2.
En dit week 3.
Week 4 staat hier.
Hier voor week 5.

100 happy days, week 4

#100happydaysFjiew, dat was zoals verwacht en voorspeld een drukke week, waarin ik soms bijna vergat om een foto te nemen van drukkigheid. Veel achter mijn bureau gezeten en onderweg geweest, en dat levert dus niet bijzonder veel happy beelden op. Of het zou moeten zijn dat gij happy wordt van op een trein zitten naast een stinkende vuilbak. Edoch: dit is het resultaat!

22_day

Op zondag brachten we een bezoekje aan mijn grootouders aan zee, waar de zon veel meer aanwezig was dan in het binnenland. Mijn grootmoeder is erg bang dat wij ondervoed gaan raken, en dus worden we altijd getrakteerd op een berg hapjes voor het middagmaal nog maar in zicht is. Dexter at zich een complete indigestie aan de garnaaltjes. Ik aan de ansjovis.

23_day

Op maandag begon ik aan een vervangingsweek bij Story en Storywood, wat als voordeel heeft dat ik al eens oude makkers tegenkom. Frederik en ik, we go back a long long way. Zo long way dat ik naar zijn trouwfeest met kamelen mag gaan. Ik vond ’s avonds ook geluk in Jani Kazaltzis tijdens Heylen en de herkomst. WHAT. A. GUY.

Processed with RookieOp dinsdag werd ik blij van deze fluogroene toast met avocado. Ik ben zot van avocado. En van toast. Ge kunt er u dus wel iets bij voorstellen.

25_day

Soms is geluk ook gewoon titels als “David Hasselhoed” bedenken. BAHAHAAHAHA. En dat gepubliceerd zien, volgende week. Geen dank, Storywoodlezend Vlaanderen, geen dank! I’m here all week!

26_day

Op donderdagavond tegen de verwachtingen in op tijd thuiskomen om de Dexmeister nog te kunnen zien: we waren daar allebei erg over te spreken, mijn lieveke en ik.

Processed with Rookie

Op vrijdag zat er een cadeautje in mijn bus van bij About A Brooch, een geweldige leuke webwinkel, als je het mij vraagt. (check deze reeks van Beverly Hills 90210!)

27_day

Op zaterdag deden we van ontbijtje in de HEMA voor een euro en boodschappen doen en was het in de namiddag beter weer dan we verwacht hadden, waardoor we de nieuwe iced tea konden gaan checken bij Mimi’s, in het zonnetje! De African Mint is net als de andere twee soorten bijzonder lekker.

Zin in meer #100happydays?

Dit was week 1.
En dit week 2.
En dit week 3.

Over naar week 5!

100 happy days, week 3

#100happydays

Week 3 van #100happydays, en het was een goedgevulde, met voor elk wat wils.

15_day

Op zondag was het hier naar wekelijkse gewoonte van uitgebreid ontbijt, met een vrolijke Dexter, begot. Later leefde hij zich ook nog uit in de “speletuin” (binnenspeeltuin) en bij zijn opa, en voor de rest kon er ook nog wat gewerkt en gekookt worden voor de drukke week die kwam. Deze selfie werd genomen tijdens de Ronde van Vlaanderen. Happy Dexter is happy.

16_day

Op maandag nam ik bij het ochtendgloren deze foto van Dexter op zijn leespotje, want veel andere dingen worden daar nog niet op gedaan. ’s Avonds was ik nogal ondersteboven van het nieuws dat Peaches Geldof, mijn Instagramvriendin, gestorven was. Echt slecht geslapen omdat ik het zo zo erg vond voor haar kindertjes die ik elke dag voorbij zag komen op haar feed en haar man. Zo iemand ben ik. Arme Peaches.

17_day

Dinsdag zat ik plots in Brussel voor een reportage en at ik ’s middags dit heerlijke maal. U leest er binnenkort meer over. Toen ik terugkwam ontdekte ik dat een van de vriendjes uit mijn jeugd na heel wat omzwervingen naar Ieper is teruggekeerd en hier kapper is. Ik heb een nieuwe kapper! Hoera!

18_day

Woensdag, leesclubdag. Het was episch, meer kan ik daar niet over zeggen. Of misschien toch: ons volgende boek is van Arthur Japin.

19_day

Na een bezoek aan de dokter (die bekkenmiserie, once again and again and again) beseffen hoe verliefd je nog altijd bent op Ieper. Dat viel mij voor op donderdagavond. 20_day

Op vrijdag gaf ik mijn goedkeuring voor versie 1 van de cover van het boek :aah:, werd ik een beetje hersteld door mijn kinesist en ging ik ’s avonds aperitieven met mijn mannen.

21_day

Op zaterdag scoorde ik wel zeven vet coole speelgoedauto’s voor mijn zoon op een tweedehandsbeurs van de Gezinsbond, en betaalde ik daar in totaal zeventig cent voor. Er was een ontbijtje bij de Hema, een fijn etentje bij mijn schoonouders, de Gevleugelde Stad in Ieper (zondag ook nog, trouwens) met deze operazangeres op het water, een speeldate voor Dexter en een welverdiend heet bad voor zijn moeder.

Net als Ysabje kwam ik deze week tot het besef dat je kunt zeggen van het ouderschap wat je wilt, maar dat het toch erg vaak mijn kind is dat voor mijn meest happy momenten zorgt. Zo vaak dat ik soms echt op zoek moet naar andere dingen. Tussen de buien waarin ik hem aan een haakje aan de muur wil hangen van miserie doet dat Dextertje dus elke dag wel een paar dingen die ik zo leuk/lief/fantastisch vind dat ik ze wil kiezen voor deze reeks. Auw. <3

Week 4 wordt een zeer drukke werkweek, benieuwd hoe happy een mens daarvan wordt!

Dit was trouwens week 1.
En dit week 2.

100 happy days: week 2

#100happydays

Week 2 van #100happydays, en het was een goedje.

8_day

Op zondag was er minder zon dan voorspeld, maar dat lieten we bijzonder zacht aan ons hart komen. We waren samen met mijn broer en zijn madam uitgenodigd bij mijn vader voor spaghetti, en zoals we allemaal weten smaakt spaghetti nog beter als die buiten kan opgegeten worden. Ook happy: met een zeer enthousiaste Dexter (helikoppers! brommers! wiesten!) naar de doortocht van Gent-Wevelgem op de Grote Markt van Ieper, en de vestingwandeling terug.

9_day

Op maandag lieten we Dexter uit in een woonwijk hier in de buurt, en passeerden we langs een huis dat erg leek op het huis dat we graag willen bouwen en werden we razend enthousiast. Dat we daar maar snel meer over weten, zeg ik. 

10_day

Op dinsdag gingen we voor het eerst weer naar de vestingen ’s avonds, de plek waar je ons tijdens de vorige fantastische zomer bijna elke avond kon vinden. Ik was een beetje nostalgisch over hoe Dexter daar nog maar een paar maanden geleden zijn eerste stappen zette, en hoe hij nu als een grote jongen overal heen sjeesde en alle bezoekers van de Menenpoort charmeerde. Ik heb soms zo’n momenten na een lange drukke schrijfdag achter mijn bureau.

11_day

Op woensdag werkte ik een dag thuis en maakte ik met een hoop restjes deze overheerlijke rijstmaaltijd met tomaatjes, wortelsliertjes en boontjes in look en tapatio. Ik ben geobsedeerd. En ja, ik word echt blij van zo’n dingen. In de namiddag ben ik erin geslaagd om mijn research te verplaatsen naar een terrasje in de zon, en ’s avonds deden we van vestingdate met wel twee vriendinnetjes voor Dexter. Topdag.

12_day

Op donderdag werd er keihard gewerkt, maar slaagde ik er toch in om deze geweldig fijne (hoewel kleine en gespikkelde) foto te nemen. Dexter spettert graag in bad. Hoe zou je zelf zijn, als je bijna twee bent en in de mogelijkheid?

13_day

Op vrijdag was ik behoorlijk happy met de kinderboekenbuit vanop het Boekenfestijn in Kortrijk. Ik was daar al jaren niet meer naartoe geweest omdat ik zelf van mijn boeken af wil in plaats van mijn collectie uit te breiden, maar voor Dexter kopen vind ik wel zeer fijn. Zo’n mooie kinderboeken dat er bestaan. Mijn groot voertuigenboek was de grootste knaller van allemaal, trouwens.

14_day

Op zaterdag sloten we deze week af zoals we hem begonnen zijn, met spaghetti in familieverband. Deze keer verrassingsspaghetti met meatballs ter ere van de verjaardag van de mama van Youri, met alle kinders en kleinkinders samen. Iemand zei me op dat etentje dat ik een fantastisch leuke zoon heb, en ik weet het. Dexter heeft weer betere dagen na een tijd van niks goed vinden en de ene woedeaanval na de andere, praise the lord. En voor de rest bedacht ik me dat het in het leven vooral gaat over dingen doen met de mensen die belangrijk zijn. En dat een grote kom spaghetti altijd een goede optie is.

Go, week 3!

100 happy days: week 1!

#100happydays

Ik ben er behoorlijk hard van overtuigd dat gelukkige mensen geen mensen zijn die alleen maar fijne dingen beleven, maar wel mensen die het weten te appreciëren als er fijne dingen op hun pad komen. Vandaar dat ik de #100happydays een leuk initiatief vind: niks mis met elke dag even stilstaan bij wat goed is gegaan, dunkt me. Dit was week 1!

happy days: day 1

Zondag had ik moeite met kiezen tussen een foto van mijn koortspeuter die ’s ochtends veel te vroeg tegen mij aan zat te gloeien onder een dekentje, mijn haar dat eindelijk nog eens gekleurd werd, of een wandeling op de vestingen waardoor mijn hoofd eindelijk weer een beetje leeg raakte. Ik koos uiteindelijk voor deze foto van mijn zoon op de kermis van Ieper. Of zoals hij het noemt “JUIJ KERREMIS!”. Ik mag naast mijn kind op de kermis zitten voor nietn, veel cooler dan dat wordt het allemaal niet.

2_day

Maandag was ik blij met de zon die weer terug was na even weggeweest, met wat lieve mail van lezers, met de ontdekking van lekkere groene thee op Youri zijn werk, maar vooral toen bleek dat mijn klein ziekje zijn dag goed was doorgekomen. Op deze foto komt hij de crèche uitgestapt als een baas. Ik word altijd erg happy van dat moment. Anderhalf uur later waren we met drie ziek. Oh happy days.

3_day

Ik en mijn zieke lijf sleepten zich naar Antwerpen op dinsdag voor een ander happy moment: het ondertekenen van mijn boekencontract bij Uitgeverij Vrijdag. Hoera!

4_day

Op woensdag werd ik dan weer happy van de nieuwe trui die ik op dinsdag kocht. En van mijn Alice in Wonderland-ketting die al veel te lang stof lag te vergaren om goed te zijn.

5_day

Op donderdag was ik thuis met Dexter. Spelen is hier soms al geëvolueerd naar in mijn zetel blijven zitten terwijl hij dertig keer koffie voor mij gaat maken in de keuken. Als ik hem zeg dat hij de lekkerste koffie van de hele wereld heeft gemaakt is hij zotcontent. Een gemak. ’s Middags ging ik iets eten met mijn papa, en toen nam ik deze fijne foto. Die twee vinden elkaar wel tof, namelijk.

6_day

Op vrijdag kochten we lovely flowers voor een lovely lady, mijn schoonmama. Verjaardagen zijn altijd speciaal, maar sinds we weten dat ze ziek is zijn we extra extra blij dat we bloemen voor haar kunnen kopen. Ook zeer happy met hoe de fantastische Vanessa en Koen van het al even fantastische PubliX (ook wel bekend als die mensen die de auto van Mega Mindy in Plopsaland schilderen!) ons ondanks hun vreselijk drukke agenda uit de nood hielpen met het ophalen van onze tafel bij Arne Quinze. Duizend en dertig maal dank! Ook cool: een zeer leuke editie van de Nacht van de Wansmaak.

7_day

Vandaag hadden we alledrie keihard onze dag niet, met een iemand bijzonder in het bijzonder. Don’t be fooled door dit chill ogende plaatje: dit beeld ontstond tussen de hysterische donderwolkbuien en het gezucht en rollen met de ogen wegens zo beu allemaal door. Het gebeurt in de beste gezinnen. Voor de rest wel hard genoten van dit project, dus graag over naar week twee!