Categorie archief: trips

lilith loves zoete aardappels (en deelt een recept voor vegetarische zoete aardappel-macaroni)

IMG_0004Volgens Timehop is het deze week al drie jaar geleden dat ik voor de krant naar North-Carolina mocht. Ik was toen al wel een hoop keer in Amerika geweest, maar nog nooit in het Zuiden. New York, en Los Angeles, en Las Vegas en San Francisco, en heel wat plaatsen daar tussenin. En ja, daar zat behoorlijk wat verschil op in vergelijking met die keer dat we door Florida reden. Maar je kunt dan wel al hebben gelezen dat die coté van Amerika echt de andere niet is, het is pas als je in dat andere Amerika staat om de zoete aardappelteelt van dichtbij te gaan bekijken dat het begint te dagen.

Raleigh is niet meteen een bestemming die bij veel mensen hoog op de bucket list staat.
Bij mij ook niet. Maar een persreis is altijd een fijn excuus om eens ergens te gaan kijken waar je dat uit eigen overwegingen niet zou doen. En mijn ogen uitgekeken heb ik. Op de velden, in de dorpjes, tussen de gigantische pick-up trucks en op de state fair waar zo goed als alles gefrituurd werd dat in een frietpot kon geduwd worden.

IMG_0913 Processed with VSCOcam with g3 preset

Ik was er voor de zoete aardappel, en boy, zoete aardappelen heb ik gegeten. In allerlei vormen, kleuren en soorten. De bij ons gekende oranje, maar net zo goed paarse en witte. Op allerhande manieren geprepareerd ook.

IMG_0775IMG_0966Hoe zoeter, hoe liever, vinden ze daar doorgaans, en hoewel ik ze van nature al behoorlijk zoet vind, doen ze er in Amerika graag nog een schepje bovenop. Door er mierzoete marshmallows op te leggen voor ze de oven in gaan, om maar iets te zeggen. Volgens mijn Amerikaanse vrienden “de ideale manier om je kinderen kennis te laten maken met de smaak”. Als dat niet voldoende was om hun mondjes dicht te plakken kon je er ook nog altijd een lepel maple syrup bijdoen, vonden zij. Disclaimer: de tip kwam van dezelfde meneer die me aanraadde om al mijn groenten voortaan op smaak te brengen met varkensvet.

Ik at op zes dagen tijd zoveel zoete aardappelen dat ik er een beetje een degout van had op het einde van de trip. Dat kwam gelukkig ook weer goed. Ik leerde dat je zoete aardappels kunt poffen, stomen, roosteren, frituren, glaceren, pureren en dat ze net zo goed tot hun recht komen in een slaatje als in een spicy curry. Ik at ze als hapje met gerookte ham, maar ook in soep met gember die ik nog steeds op regelmatige basis klaarmaak.

De afgelopen jaren heb ik mijn relatie met de zoete aardappel op het gemak verder uitgebouwd. Door ze te roosteren en over slaatjes te strooien. Als er edamame boontjes zijn dan wordt mijn dag onmiddellijk nog beter.

IMG_5051
Door er heerlijke frietjes van te maken. Of door er noodles van te draaien met mijn spiralizer.

IMG_9373

Door ze te serveren als zalig lekkere puree op Thanksgiving, ook.

IMG_6600

En elke keer als ik er eet, wat ondertussen weer zo goed als elke week is, dan moet ik terugdenken aan de trailer parks waar soms wel drie gigantische pick-ups voor de trailer geparkeerd stonden. Aan hoe de mensen daar mijn naam uitspraken, met een e die minstens drie lettergrepen leek te beslaan: Kee-ee-eeely. North-Carolina was meteen de laatste keer dat ik voet aan wal zette in het land waar de Donald een jaar of twee later de ijzeren troon zou bestijgen. Was ik daar toen niet geweest, dan had ik daar nog veel minder van gesnapt, bedenk ik me nog regelmatig.

Om deze post toch on a brighter note te eindigen: ik blijf manieren ontdekken om zoete aardappel klaar te maken. Een van mijn recentste favorieten is onderstaand recept uit Simply Nigella van Nigella Lawson. Ik was duizend procent zeker dat ik er een foto van had, maar ik kan hem nergens vinden. Gelieve u dus in te beelden dat er hier een ovenschotel staat met gesmolten kaas op, en daaronder geweldig lekkere macaroni. Zeker eens proberen!

Macaroni met zoete aardappel en feta van Nigella Lawson

Voor 4 personen:

Ingrediënten

500 gr zoete aardappels
300 gr pennette of andere korte pasta
4 el (60 gr) zachte ongezouten boter
3 el tarwebloem
5 dl volle melk
1 tl scherpe mosterd
1/4 tl paprikapoeder, plus 1/4 tl om te bestrooien
75 gr feta
125 gr belegen cheddar of Goudse kaas, geraspt, plus 25 gr om te bestrooien
peper en zout naar smaak

Bereidingswijze:

Verwarm de oven op 200 graden celcius. Schil de zoete aardappel en snij in stukjes van 2 à 3 cm. Kook tien minuten in een kom gezouten water. Giet af en bewaar het kookwater. Prak de zoete aardappel met een vork.

Maak een roux met de boter en de bloem. Neem de pan van het vuur en voeg de melk toe tot je een gladde massa hebt. Voeg de mosterd en het paprikapoeder toe en kruid met peper en zout. Bedenk dat je niet te veel zout toevoegt, hier komt nog kaas bij. Kook de pasta twee minuten minder lang in het aardappelwater dan op de verpakking staat. Giet af en bewaar wat van het kookvocht. Roer de pasta door de zoete aardappel, verkruimel er de feta over en meng met de witte saus en 125 gram geraspte kaas. Is de saus te dik dan voeg je kookvocht toe. Schep in een ovenschotel, bedek met de rest van de geraspte kaas en het resterende paprikapoeder. Bak dertig minuten in de oven.

Heb je zelf leuke recepten of tips om zoete aardappels klaar te maken? Deel ze gerust in de reacties.

lilith bezoekt de Verbeke Foundation

FullSizeRender

Ik heb ergens een lijstje met plekken die ik nog eens wil bezoeken. De Verbeke Foundation stond daar al geweldig lang op. Ik weet niet meer bij wie ik voor het eerst iets zag over deze mythische plek in Kemzeke, of all places. Het zal wel bij een hipster op Instagram zijn geweest. Het kan ook bij Vlaanderen Vakantieland zijn geweest. Zoals dat vaak gaat geraakten wij daar dus niet. Bleef de Verbeke Foundation op mijn lijstje staan, zag ik soms eens iemand een foto posten, dacht ik: nog altijd niet gelukt. En ging ik verder met mijn leven.

Enkele weken geleden interviewde ik Yuval Abramovitz over zijn boek “The List” voor een stuk dat geloof ik volgende zaterdag in De Standaard Magazine staat. Voor het stuk zelf moeten jullie dus zeker De Standaard kopen (topkrant, echt waar), maar een van de tips die Yuval in zijn boek geeft is- naast het feit dat je ze uit moet schreeuwen- dat je een concrete deadline op je wensen en dromen moet plakken. En dus staat er in mijn bullet journal een lijst met “tien dingen voor de volgende honderd dagen”. De Verbeke Foundation heeft dat lijstje gehaald. Het enige dat ik nog nodig had, was een mooie weekenddag. Aangezien Frank Deboosere deze week dertig jaar in dienst was bij de VRT bleek zelfs dat geen probleem.

IMG_6473

Ik ga er niet te veel over zeggen, over die Foundation. Ik ga u wat foto’s tonen die de ervaring op een mooie zomerdag waarop je voor het eerst in blote armen rond kunt lopen ietwat weergeeft.IMG_6488

FullSizeRender 2 IMG_6445IMG_6467 IMG_6484 IMG_6502

Ik heb er nog meer maar als ik ze allemaal post dan neem ik een deel van de ervaring weg. Dat ontdekken, dat is daar zeer aangenaam. Zeker als je veel te lang van zon verstoken bent geweest. Ik leefde op. Dexter vond het een avontuur. Ik ken trouwens nul de botten van moderne kunst. Dexter ook niet. Youri zou er meer van moeten kennen, maar hij zegt dat niemand iets kent van moderne kunst. Flo was er nog niet uit, maar ze vond het wel wreed lekkere sandwichen in de orangerie.

De Verbeke Foundation ligt in Kemzeke. Alle info voor een bezoek vind je op hun website

lilith loves Oostende: Spiekpietjesexpo en Er Was Eens

loveoostende_tftc15Soms valt er opeens iets uit de lucht op een moment dat het absoluut niet tegensteekt. Na een intensieve periode was daar plots een uitje naar Oostende en meteen ook de eerste keer op hotel met Flo. We zagen daar niet veel miserie in aangezien zowel zij als haar broer behoorlijk goede slapers zijn. Haha. Lees gerust verder voor het dolle vervolg op die gedachte.

Maar goed, Oostende dus. Op de eerste dag van de herfstvakantie begon daar de Spiekpietjesexpo in Fort Napoleon. Dat was vorig jaar al een succes met een kind en eentje in foetusvorm in mijn buik, en ook dit jaar was het ontbijt bijzonder geslaagd en liepen er zelfs nog meer bloggende mama’s rond dan de vorige keer. Om maar te zeggen dat er een fotootje of zevenhonderd werd genomen.

loveoostende_tftc4

Het is met een nieuw verhaal, weer net zo leuk en fijn getekend als de vorige keer. loveoostende_tftc14Blogosfeer next generation, met Emil van Josie. Bloeit daar iets moois?

loveoostende_tftc19

Ha!

loveoostende_tftc13Laat u niet misleiden door zijn “Ik ben vier en ik vind het maar halfzijngat“-gezicht, Dexter vond de zoektocht net zo leuk als vorig jaar. Een aanrader, vinden wij.

Tot onze vreugde bleken de onheilsberichten die we voor vertrek hadden gelezen over mist en druilerig helemaal niet waar toen we Fort Napoleon uitstapten. Wij dus naar zee, wat maar een paar meter verder is dus no biggie.

loveoostende_tftc17loveoostende_tftc16loveoostende_tftc12

We kwamen ook nog eens Oon met haar bende tegen, en ik bedacht me dat ik snapte waarom zij zo vaak mogelijk vanuit Gent naar zee trekt. Wat een zaligheid, daar. En dat ik er te weinig kom, de laatste maanden. En dat het kalme stuk aan Fort Napoleon iedere keer weer zo’n verademing is. Zeker met een dochter die rustig in slaap wordt gewiegd in de Bondolino, en op die manier ook ineens haar middagdutje met zeelucht wist te combineren.

Daarna zijn we iets gaan eten in ’t stad, checkten we in in ons hotel, en omdat het ondertussen een mooie zomerdag was geworden waar jassen en mutsen echt serieus te veel aan waren trokken we ineens door naar het Leopoldpark, waar gisteren Er Was Eens opende, een sprookjespark waarin behoorlijk wat te beleven viel. En gratis! Wij keken onze ogen uit, en bleven lang hangen wegens terrasje eind oktober en een zeer leuke, magische sfeer.

loveoostende_tftc10loveoostende_tftc18loveoostende_tftc11loveoostende_tftc9

Ondertussen deed Flo een geweldig lange dut in de buggy (absoluut geen klachten over Flo) en dus konden wij nog een wandeling langs de dijk doen waar iedereen van 50 plus die zich in een perimeter van tien kilometer rond Oostende bevond ook heen was gekomen om een plek op een van de bankjes in de zon te veroveren. Alsof de dag nog niet leuk genoeg was (Dexter: “Ik vind vandaag de allerleukste dag“) was er ook nog eens Oktoberfoor in Oostende. Mijn kinders vonden dat bijzonder de max.

loveoostende_tftc8loveoostende_tftc7Zo ziet mijn dochter eruit als ik net mijn koude handen in haar gezicht heb geduwd omdat ik haar zelfs niet wakker kreeg met de beats van de kermis. Goeiemorgen Flokie.

En toen moest het beste moment van Dexter zijn dag nog komen. Een lunapark met een spel van Jurassic Park waarin je stoute triceratopsen mocht doodschieten! Ik vond dat een beetje zielig, want iedereen die iets van dino’s kent weet dat triceratopsen best meevallen qua stoutheid, maar het waren blijkbaar “speciale rode”. Oké dan. Flo en ik gaan hier wel even wachten. En een beetje met onze ogen rollen naar elkaar.

loveoostende_tftc6img_3502

Ken je dat, dat je aan het einde van een dag plots denkt: maar man toch, zie ons hier lopen. Met vier, in een perfect gouden avonduur, na een belachelijk fijne dag. Ik had dat gisterenavond.

loveoostende_tftc3

Omdat een mens ook niet al te hard moet beginnen zweven volgde er gelukkig ook nog een chaotische episode op onze hotelkamer waarbij kind 1 hysterisch begon te huilen omdat hij bang was voor het gesnik in de slaap van kind 2, waarbij kind 2 uit die slaap ontwaakte en nog hysterischer begon te huilen, waarna heel het hotel in mijn hoofd met de schedel tegen de slaapkamermuur begon te bonken van miserie. Herhaal dat een keer of vier, elke keer als moeder haar hartslag net voldoende was gezakt om niet meer in een hoekje van de kamer in foetushouding “Ten minutes to Wapner” te liggen herhalen tot het over zou zijn. En toen moest Dexter zijn al dan niet imaginaire oorproblematiek nog beginnen.

loveoostende_tftc2Meest wazige foto ooit op mijn blog om de sfeer van het moment te kaderen.

Maar we hebben het overleefd. En ’s morgens kon Flo weer lachen, en was er ontbijt.
Het was geweldig.

loveoostende_tftc1

Merci aan Visit Oostende en Walkie Talkie voor de uitnodiging, en hotel Mercure Oostende voor de fijne ontvangst. Nogmaals sorry aan de mensen die naast ons sliepen en die zo vriendelijk waren om niet op de muren te bonken. Of het moet zijn dat we het niet hebben gehoord door ons eigen lawaai.

Alle info over de herfstvakantieactiviteiten in Oostende staat hier.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith ontmoet Kaatje van Ketnet (de echte, niet de harde)

ketnetjrweekend8

“Zeg Dexter”, zei ik gisterenmorgen zo casual mogelijk aan het ontbijt, “Heb ik al verteld dat de postbode deze week een brief voor jou heeft gebracht?”. Dat had ik niet, en dus haalde ik snel de envelop die ik van Tine van Ketnet had ontvangen met onze tickets voor het Ketnet Jr Feestweekend. Daarin een handgeschreven kaartje om ons veel plezier te wensen, dat met gemak een brief van Kaatje van Ketnet werd waarin ze Dexter en Flo uitnodigde om naar Plopsaland te komen. Enter een stomverbaasde Dexter die van de consternatie bijna van zijn Triptrap stuiterde. En wijle weg.ketnetjrweekend6

Net als in de rest van het land was de temperatuur in De Panne niet bepaald zwoel te noemen, maar voor Dexter was het al voldoende dat de auto van Rox daar stond om het warm genoeg te krijgen. ketnetjrweekend1

Ja kijk, als mijn zoon enthousiast is dan ik blijkbaar ook.
Tot onze grote opluchting was er in de voormiddag niet geweldig veel volk in het park, waardoor we erin slaagden om Dexter na lang aandringen op de rollercoaster van Victor van Kaatje te krijgen (geen traantjes!) en zonder al te veel aanschuiven flink wat attracties konden doen. Er werd ook geknuffeld met persoonlijke helden.ketnetjrweekend4Ondertussen sliep Flo zich een oog uit in de buggy, een geschenk van god omdat we de eerste zes maanden nergens naartoe konden met Dexter, zo denken wij. ketnetjrweekend5Prinses mama was in elk geval zeer content, ondanks het gebrek aan nek.

Rond de middag was het van meet en greet met Soetmin en Lobke die ik natuurlijk al kende, en dus deden we er welgeteld zes seconden over voor we Pink Ambitiongewijs aan de selfies begonnen in het restaurant van Meneer Spaghetti. ketnetjrweekend9 ketnetjrweekend3ketnetjrweekend2

En toen moest het beste nog komen. Dexter had geen idee, maar wij mochten van meet en greet doen met de echte Kaatje en Kamiel en Victor, maat. En niet de harde, zoals hij de pop noemt die soms in Plopsaland rondloopt, maar de zachte! Jep, als uw moeder al jaren blogt voor een appel en een ei, dan levert dat soms eens een licht privilege op. En de mama’s vonden het ook niet erg, precies. ketnetjrweekend7

Deze foto komt zeker in mijn dagboek.

IMG_0788

En dit is het gezicht dat ik trek als ik denk “OMFG de zachte Kaatje van Ketnet zit hier in het echt!!“.

Om maar te zeggen: de max van een dag. Wie nog geen plannen heeft: vandaag en morgen is het nog altijd Ketnet Junior Feestweekend in Plopsaland. Allen daarheen, want het is de moeite!

Supertip voor de vakantie: het dinopark van Middelkerke

dinoparkmiddelkerke2

Wie Dexter kent weet dat hij veel dingen interessant vindt, maar als hij moet kiezen tussen om het even wat en auto’s, dan kiest hij toch auto’s. En dus gaan zijn favoriete uitstapjes meestal richting rally’s en automusea en samenkomsten voor sympathisanten van oude bolides. Al een chance dat de papa daar ook nogal wat fun van inziet, want ik heb ondertussen genoeg spoilers (spoiders, volgens Dexter) gezien voor de rest van mijn dagen.

En toen gebeurde er plots iets. Ik weet niet of het kwam doordat ik dit geweldige boek, dat ik al kocht toen Dexter nog maar enkele weken oud was, systematisch onder zijn neus ben blijven duwen. Misschien was het omdat ik geweldig enthousiast bleef over elke film van Platvoet en zijn vriendjes die er op Netflix te zien was, of door het dolle heen was telkens Dinopoot op Ketnet voorbij kwam. Maar plots was er een vonk, en sindsdien blijven de auto’s steeds vaker in de bakken en zitten we keihard in de dinosaurusfase. Wat ik compleet fantastisch vind, omdat de fase mij doet terugdenken aan mijn eigen kindertijd waarin mijn broer zot was van Jurassic Park en woorden als pterodactylus en allosaurus even courant voorkwamen in ons huis als boekentas en boterham met hespeworst.

Er waren plannen om eens naar het dinomuseum in Brussel te gaan, maar daar waren we nog niet geraakt. En toen stuurde I. van de leesclub me enkele weken geleden een link door met het heuglijke nieuws dat er in de paasvakantie een heus Dinopark de deuren opende in Middelkerke, of all places. Gisteren trokken wij er onder een prachtig lentezonnetje heen. En man, ik heb mijn kind zelden zo enthousiast rond weten stuiteren.

dinoparkmiddelkerke1 dinoparkmiddelkerke3 dinoparkmiddelkerke6

Het park heet Extreem Dinopark Middelkerke en telt een zeventigtal levensgrote dino’s. In deze fase duizend keer indrukwekkender voor Dexter dan geraamtes in een museum, denken we, en dat bleek ook. Eigenlijk zagen we gisteren vooral onderstaand beeld, een Dexter die maar bleef sjezen tussen dino’s die hij anders enkel in boeken of op televisie zag. Het woord van de dag was “WOOOOOOOW”, en hij heeft zeker twintig keer gezegd dat hij het dinopark echt superleuk vond.

dinoparkmiddelkerke4 dinoparkmiddelkerke5 dinoparkmiddelkerke8

Het blijft trouwens niet bij naar plastieken dino’s kijken. Je kunt er ook een dino uitgraven (Dexter wil archeoloog worden, dus hij vond dat compleet geweldig), in zandbakken zoeken naar dinotanden, en ook een dino naar keuze schilderen en meenemen naar huis. Dexter koos een “team rex”. <3

dinoparkmiddelkerke7 dinoparkmiddelkerke9 dinoparkmiddelkerke10 dinoparkmiddelkerke11

Er is ook een groot terras voor de mama’s en de papa’s, en zelfs een kinderboerderij en een kar met ijsjes. De moeite van de trip dus. Naast het Dinopark ligt ook een kartingparcours, dus ook dat was om zot van te worden.

Wij vonden het de max, en ik heb even gecheckt: het park blijft er zeker de komende drie jaar, en er komen zelfs nog dino’s bij. Allen die een hart voor dino’s hebben, daarheen!

Reizen met een kleuter: de essentials!

gc2_5

Onze vakantie met Neckermann naar Gran Canaria was meteen ook de eerste vliegreis voor Dexter. Ik moet altijd een beetje gniffelen als ik mensen die plannen om aan kinderen te beginnen malle dingen hoor verkondigen als “ik ga mijn leven daar niet voor aanpassen” en “wij blijven nog even vaak op citytrip gaan als vroeger. Wat zeg ik? Meer!“. Ik weet het, er zijn superouders die de Mount Everest beklimmen met een baby op hun rug of een paar maanden door Australië trippen met een roedel peuters in hun kielzog, en waarlijks duizend maal respect daarvoor, maar sinds Dexter er is weet ik dat de road trips waar ik vroeger zo van hield nog even moeten wachten tot hij en zijn zus een jaar of zes zijn. En autonoom zelf hun koffers kunnen pakken en een deftige spaghettisaus kunnen maken. Minstens. En heb ik dus de geneugten van de op comfort gerichte gezinsvakanties die mij vroeger vreselijk leken weten te appreciëren. Steek in hetzelfde vakje als Plopsaland, de binnenspeeltuin en films van Pixar over vliegtuigen en auto’s.

Dit is geen blogpost over praktische essentials als vochtige doekjes en plooibuggy’s, om de simpele reden dat we de leeftijd bereikt hebben waarop je met Dexter kunt vertrekken zonder een half huishouden mee te sleuren in de luiertas. We moesten zelfs niet eens een buggy meenemen, want daar doet hij al heel lang niet meer aan. Stappen, jongen, altijd maar stappen. En aangezien onze man al zo lang overdag en ’s nachts pamperloos is dat ik me niet eens kan herinneren hoe lang al ook geen luiertas, neen. Een gemak.

gc2_8

Deze zaken maakten van onze trip naar Gran Canaria met Neckermann een gemak:

de combinatie vliegtuig + iPad.

Voor je met een kind op een vliegtuig hebt gezeten weet je niet hoe dat kind zal reageren als het op een vliegtuig zit. En of het daardoor vier uur en half van puur comfort met slapend kind gaan worden, of vier uur en half hel op aarde, maar dan in de lucht. Elk kent daarin zijn eigen kind wel wat, natuurlijk, en dus hebben wij Dexter zijn hoofd op voorhand niet te zot gemaakt. Hij wist dat we met het vliegtuig gingen, en zijn enige vereiste leek te zijn dat we “niet te hoog zouden vliegen”. Faire deal. Ik was op voorhand een beetje bang voor een Dexter die of doodsangsten zou uitstaan of zich kapot zou vervelen, maar het viel allemaal al bij al wel mee. De terugvlucht zelfs nog beter dan de heenvlucht. Blijkt dat de tactiek “het kind thuis beperkt op de iPad laten spelen, en dan op het vliegtuig veel langer dan normaal” behoorlijk geniaal gevonden was. We hebben hem bijna niet gehoord, behalve toen hij ontdekte dat er een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd achter ons zat en hij een beetje show moest verkopen. Hoe zoudt ge zelf zijn? #player

de all in formule.

Ja, wij zijn van die mensen die op vakantie liefst op zoek gaan naar gezellige restaurantjes en culinaire toptoestanden waarmee we kunnen uitpakken op Instagram, maar met een kleuter die zijn neus durft ophalen bij alles waar geen kaas of tomatensaus op ligt valt dat niet altijd mee. Ik vond het vooral een gemak dat er bij zo’n all in formule elke dag allerhande kindvriendelijke bereidingen waren als fishsticks, appelmoes, macaroni met kaassaus, pizza en pasta, en hij toch ook van de gerechten van volwassenen kon proeven zonder dat we het risico liepen dat hij een bord van 17 euro met een neusfrons weer richting keuken stuurde. Dexter vond het ook de max dat hij in ons hotel elke keer zelf zijn bord mocht samenstellen, en als hij flink had gegeten ook nog kon afsluiten met een ijsje. Man toch! Meestal aten wij ’s middags toch wel nog op restaurant omdat we op uitstap waren, trouwens, maar ook dat lukte wonderwel.

gc2_9 gc2_7

het kinderzwembad en hotelspeeltuintje:

Ooit plekken die ik systematisch meed alsof de duivel in eigen persoon er rondwaarde, nu een zaligheid omdat ik Dexter op zijn gemak kan laten doen terwijl ik zelf een boekje lees. Al helemaal als je ook nog eens zorgt voor een zak klein speelgoed van thuis, en het de kleuter zelf met de nodige ceremonie laat uitkiezen. Blijkt trouwens dat je je uren kunt bezig houden met een speelgoedschepkraantje om de aarde van tussen palmbomen te scheppen. Who knew?

gc2_6 gc2_1

de hotelkamer met muurtje/afscheiding

Dexter is een goede slaper, maar hij hangt wel vast aan ritueeltjes. Ritueeltjes die je niet altijd kunt uitvoeren op een hotelkamer, zeker niet als de kleuter in dezelfde kamer dient te slapen als de mama en papa. Wij proberen er altijd voor te zorgen dat zijn bedje ergens staat waar hij ons niet kan zien, anders zit het spel op de wagen en duurt het minstens een uur voor hij stopt met entertainen en gekke geluidjes maken en begint na te denken over zijn ogen sluiten. In ons hotel hadden we geluk dat zijn bed achter een muurtje stond. Tv kijken was ons niet gegund, want dan kon hij niet slapen, maar we hebben dan maar veel gelezen op ons bed met een lichtje aan. Lukte ook. Oh, en die iPad waarvan sprake is ook een gemak om het kind nog even te laten bekomen van een drukke dag zonder daarbij Spaanse hysterische kanalen te moeten opzetten waarvan het hele gezin een schrik pakt.

gc2_10 gc2_2

de strategisch uitgekozen locaties:

Ondertussen hebben we geleerd dat je niet van een kleuter kunt verwachten dat hij een hele dag gedwee meegaat naar musea en koffiebars waar hij stil moet blijven zitten. Wij kozen in Gran Canaria dus voor kindvriendelijke uitstapjes naar de stranden en parken als Palmitos Park, dingen waarvan we weten dat ze Dexter kunnen boeien. De vakantie staat niet helemaal in het teken van zijn koninklijke hoogheid van drie, maar ik hou er toch graag rekening mee dat ik hem wat tevreden hou, al was het omdat ik anders op pad ben met een hysterische koninklijke hoogheid en de fun er dan ook snel af is. Al heb ik geluk dat zijne majesteit ook best geboeid kan zijn door activiteiten die niet op zijn leeftijd gericht zijn, en ik dus niet alleen maar de binnenkant van de speeltuin heb moeten aanschouwen. Dankbaar tot de derde.

Heb jij nog tips of essentials die voor jou onmisbaar zijn voor een vakantie met jonge kinderen? Ik lees ze graag in de reacties! (deel 1 van onze trip vind je hier)

Wij reisden met Neckermann naar Gran Canaria en verbleven in IFA Interclub Atlantic in San Agustin. Zin om nog meer beelden van onze vakantie te zien? Deze week neem ik de instagramaccount van Neckermann over. Allen daarheen!

lilith ontdekt Gran Canaria

grancanaria1Wat dachten we van de Canarische Eilanden, vroegen de mensen bij Neckermann een tijd geleden. “Hmmm“, dachten wij, en dat we niet goed wisten wat we van de Canarische Eilanden dachten. Wat ver vliegen, voor de eerste keer met Dexter, misschien. En ook niet meteen onze droombestemming, al had ik op voorhand gezegd dat ik me vooral wilde laten verrassen als Neckermann ambassadeur, dus op dat vlak zat het wel oké.

Ik wist dat mijn ouders ergens in de jaren negentig naar Gran Canaria waren geweest, maar die hadden het toen al volledig voor all in formules en heel de dag bakken op het strand en aan het zwembad, niet meteen het soort vakantie waar Youri en ik doorgaans voor tekenen. Wij zijn road trippers, jongen, wij doen graag onze goesting, en na een uur aan een zwembad willen wij vooral dingen ondernemen! En tripsticks in het rond gooien. En de wereld zien! En was er daar wel veel te zien, op die Canarische Eilanden?

Sylvie van Neckermann vond van wel, en door wat verder te vliegen was je ineens ook wel bijna zeker van mooi weer. We moesten ook eerlijk zijn: met Dexter reizen is anders dan met twee, dus misschien was een hotel met kinderzwembad wel niet zo’n fout idee. Wij dachten terug aan die keer dat we met Dexter naar een bungalowpark gingen en hoe vreselijk hard hij het daar naar zijn zin had, waardoor wij ook, en besloten om ervoor te gaan: alleen nog zaak om te kiezen tussen Lanzarote, Fuerteventura, Tenerife en Gran Canaria. Uiteindelijk kozen we voor het laatste, aka het eiland van de eeuwige lente, zes dagen, all in. Vier uur en vijfentwintig minuten vliegen. Perfect voor de kleine zelfstandige met weinig tijd die toch nog wat zon wil zien in november, quoi.

grancanaria2

Hoe dat vliegen liep met Dexter vertel ik in een volgende post, maar dit waren alvast onze ervaringen met Gran Canaria tripping:

Als ik zou zeggen dat het liefde op het eerste gezicht was zou ik liegen. De busrit van de luchthaven van Las Palmas naar ons hotel aan de Zuidkust in San Agustin gaf ons vooral de indruk dat Gran Canaria het eiland was van de dorre landschappen vol slordige neergegooide serres van plastiekzeil. Hoe dichter we bij de kust kwamen, hoe meer hotels met mythische namen als Beverly Park en Don Gregory. Eens je die strook hebt bereikt neemt het aantal palmbomen en mooie stranden wel gestaag toe, en wordt het ook warmer. Je ziet ineens ook overal borden met “Maspalomas” op, een van de plaatsen aan de kust, waardoor ondergetekende zes dagen lang met “Una Paloma Blanca” in haar hoofd zat. Aan u om te beslissen of dat iets is dat u aankan. (Klik dan toch. Je weet dat je het wilt!)

grancanaria3

Het moet gezegd: een regenachtig België inwisselen voor teenslippers en korte broeken doet wat met een mens. Eens ingecheckt in het hotel en met open mond naar het uitzicht over de Atlantic gestaard fleurden wij helemaal op, en dat zou de volgende dagen zo blijven. Het hielp ook dat we in een kindvriendelijk hotel zaten, met een speeltuintje en ijsjes inbegrepen in de all in, net als pizza en spaghetti en macaroni en knalrode jello pudding, waardoor Dexter zich daar onmiddellijk de koning te rijk voelde. En dan hebben we het nog niet gehad over het feit dat er een winkeltje was dat waterspuitgeweren verkocht. The madness!

grancanaria4

Wij waren vooral erg onder de indruk van het binnenland. Eerst waren we van plan om een auto te huren, maar toen bleek Neckermann ook excursies aan te bieden die je op een dag naar de leukste plekken brengen. Nog makkelijker, en geen autostoel voor Dexter nodig. Had ik op voorhand geweten hoe bergachtig het binnenland is en over hoeveel zotte bergweggetjes het busje ons naar geweldig hoog boven mijn comfort zone zou brengen, ik had van mijn leven niet ingeschreven, maar achteraf was ik zotcontent dat ik het wel heb gedaan. Zoveel supermooie dingen gezien, en Dexter heeft maar één keer een heel klein beetje overgegeven in Youri zijn hand, wat een succes is, want zeker vijfhonderd bochten op het traject.

grancanaria5grancanaria6

grancanaria7We waren ook fan van de stranden. Dat aan ons hotel bestond uit een soort zwart zand, wat verderop in Maspalomas is het geel en zacht, en we namen ook de taxi naar het sjiekere Meloneras waar de stranden er nog wat anders uitzagen. Dexter genoot overal van, want stranden betekent op blote voeten door het zand hossen en autobanen trekken for days. He likes. En het weer stak ook niet bepaald tegen.

grancanaria8 grancanaria9 grancanaria10

Tijdens de andere dagen wisselden we af tussen genieten en lezen aan het zwembad (ik las zowaar een volledig boek uit, no kidding!) en uitstapjes naar onder meer Palmitos Park, een dierenpark dat compleet in the middle of nowhere ligt en daardoor keihard aan Jurassic Park doet denken, maar dan met pratende papegaaien (Dexter is er nog over bezig) en dolfijnenshows.

grancanaria11 grancanaria12grancanaria13

Mocht het nog niet duidelijk zijn hoe geweldig hard wij van onze trip hebben genoten, dan is er ook nog het filmpje.

Gran Canaria from kelly deriemaeker on Vimeo. (op de link klikken zorgt voor groter formaat, en het is nog leuker in HD)

Ik wil stiekem al terug. Dat zegt volgens mij genoeg.

Wij reisden met Neckermann naar Gran Canaria en verbleven in IFA Interclub Atlantic in San Agustin. Op dit moment loopt er een actie waarbij je – als je boekt tussen vandaag en zondag 29 november om te reizen tijdens de schoolvakanties van kerst, krokus en pasen- 125 euro extra korting krijgt op de al geldige kortingen, cumuleerbaar met de vakantieboosters van Neckermann. Dus misschien het bekijken waard voor al wie zin heeft gekregen in zon en palmbomen.

Krakau, een wondermooie mokerslag

IMG_2553

Morgen vertrek ik als ambassadeur voor Neckermann Belgium voor enkele dagen naar Gran Canaria. Terwijl ik nog niet eens een verslag heb gepost van mijn vorige tripje, een driedaagse voor De Standaard Magazine naar Krakau. Een reis waar ik behoorlijk van onder de indruk was, en waarover ik dus nog even een en ander wil delen voor ik het vergeet. 

Het zinnetje dat je niet wilt horen als je aankomt op een plek waar de regen met bidons uit de hemel stort: “Het heeft hier nochtans maanden niet zo geregend“. Maar hozen doet het als we uit een naar natte hond ruikende taxi het betonnen Plac Nowy-plein in het centrum van Krakau opstappen. Het plan was om er een zapiekanka uit het vuistje te eten, een soort spotgoedkope Poolse pizzabaguette die ze hier op elk uur van de dag binnenspelen en waarvan alleen al de lijst met mogelijk beleg je een zwaar maaggevoel bezorgt. Maar het smaakt, onder een lekkend afdak naast een bord waarop “Hier zapiekanka van 35 cm!” staat, ook al zijn wij ook al welgevuld met elk 17,5 cm aan gesmolten kaas en look. Zolang er maar iemand is die ons tijdig een paraplu en wat levensvreugde toesteekt zijn wij helemaal gereed voor de rest van Krakau.

IMG_2535

Plac Nowy ligt in één van de drie buurten die belangrijk zijn voor de toerist die in deze stad aanlandt: de Joodse wijk Kazimierz. In tegenstelling tot de schilderachtige Grote Markt in het oudere stadsdeel is dit een samengooiseltje van gebouwen rond een niet zozeer aantrekkelijk marktplein, maar dan wel in een buurt die up en coming is. Lees: je struikelt er over de hippe eethuisjes met vegan, eco of organic in de naam, al moet je er soms een foute eighties discobowling in de kelder bijnemen. In Kazimierz kom je om op terrasjes te zitten in de zomer (dan regent het naar het schijnt zelden), een oude synagoge te bezoeken en je bij het naar buiten stappen te laten verleiden door een falafel die aangeprezen wordt op een krijtbord.

IMG_2550

Schindler’s List

Kazimierz wordt ook de Joodse wijk genoemd omdat er vanaf de 15de eeuw een levendige gemeenschap Poolse Joden woonde, iets waar ouderwetse hotels met namen als Ariel en Rubinstein aan herinneren. De Duitse bezetter maakte in de jaren veertig van de vorige eeuw een huiveringwekkend einde aan hun leven in het dorp binnen de stad, waarna de buurt snel in verval wegzakte. Synagoges bleven leeg, gevels brokkelden af, en het leek erop dat de ineenstorting zich zou doorzetten tot Steven Spielberg in 1993 naar het stadsdeel kwam voor de opnames van Schindler’s List, zijn film over de Duitse industrieel Oskar Schindler, die het leven van 1200 Joden redde in Krakau. Hoewel het originele verhaal zich in Podgórze, het derde stadsdeel, had afgespeeld kwam Kazimierz de regisseur beter uit, en zo werd het vervallen district weer interessant genoeg om er kroegen en restaurants te openen en een artistiek publiek aan te spreken dat er nu nog steeds woont. Wie Krakau bezoekt wordt vriendelijk aangeraden om het bezoek aan Podgórze en een eventuele dagtrip naar de vernietigingskampen van Auschwitz uit te stellen tot aan het laatste luik van de reis. Omwille van het effect op de gemoedstoestand van de reiziger, als u begrijpt wat ze bedoelen. Ik spaar het dus op tot aan het laatste deel van dit stuk, en neem jullie eerst mee naar een deel van Krakau dat zowaar aan Disneyland doet denken. Volg de gids.

IMG_2642

Pierogi gevuld met alles

Verkondigen dat je een trip naar Krakau op de planning hebt roept andere reacties op dan zeggen dat je je heil in Ibiza gaat zoeken. Eén van mijn vrienden was zelfs zo eerlijk om “oei” te zeggen. Hij was er ooit met een toerbus door gereden en had geen andere herinneringen dan “Grijs, en somber. En zo deprimerend Pools”. Ik was hem bijna gaan geloven na het half uur met de halve zapiekanka onder mijn afdakje, zeker toen enkele mannen die duidelijk een borrel te veel ophadden al hun charmes in de strijd gooiden om de inhoud van onze portefeuilles van eigenaar te doen veranderen. Maar dan sla je na een ingewikkelde conversatie met handen en voeten plots een hoek om. En kom je terecht in het schilderachtige historische centrum dat Unesco op zijn werelderfgoedlijst heeft gezet. In de straten rond de Lakenhalle is het bijzonder fijn kuieren, niet in het minst omdat het er autovrij is en je niet om de drie passen een filiaal van een kledingketen tegenkomt, maar wel veel kleine, onafhankelijke winkels vol juwelen (amber uit de mijnen is hier nogal een dingetje), heerlijke huisgemaakte limonade en kledij van kleine ontwerpers. Met wat geluk loop je tegen een plaatselijke markt aan op de Rynek Główny, waar handelaars hun pierogi, kaasbroodjes en zelfgedraaide worsten aanbieden. Die pierogi, daar zijn ze heel trots op, en ze vullen ze met wat je maar kunt bedenken. Van kaas tot vlees en van aardbeien en pruimen en ricotta, in pierogiland is geen vulling te gek.

IMG_2600IMG_3023

Zuurkool op dierenvellen

Ook wat eten betreft zit het hem hier in het contrast. Terwijl in de studentenbuurten de zaakjes waar je glutenvrij en koolhydraatarm kunt eten als paddenstoelen uit de grond schieten houdt de Pool net zo halsstarrig vast aan de keuken van zijn moeder. En die moeder, vaak een kleine vrouw die stevig op de dijk staat, schotelt haar kroost op zondag onder het motto “op slaatjes komen we de winter niet door” liefst stevige kost voor. Denk varkensschenkel, worst, zure soep, zuurkool (die liefst uren heeft opgestaan) en koteletten. Bij Chata, een bonkige blokhut met dierenvellen, kregen wij met een gezelschap van zes een ‘Polish pan’ voorgeschoteld voor “4 à 5 hongerige mannen”, en kregen we de helft niet op.

IMG_2668
Nog iets dat erg fijn is aan deze stad: achter elke gevel lijkt wel een verrassing schuil te gaan. Huis blijkt blokhut voor hongerige mannen, een saladebar ook een groene binnentuin zoals bij Chimera, of je stoot op een prachtig kaarslichtcafé zoals je er zo veel vindt in de stad, maar Alchemia op Plac Nowy een van de bekendste is. Denk wankele tafels die je zelfs met tien bierkaartjes niet waterpas krijgt, en een schimmig sfeertje waarin verliefde koppels even goed tot hun recht komen als groepen studenten dorstig naar kersenwodka. Ooit begonnen uit noodzaak, omdat er te weinig geld was voor een dure elektriciteitsrekening, maar zo gehouden uit gezelligheid.

Claustrofobisch Podgórze

Vanuit de stad hoef ik de volgende ochtend maar de brug naar het voormalige Joodse getto over te steken om mijn gemoedsthermostaat een paar standen te voelen zakken, en dat terwijl het droger en zonniger is dan de vorige twee dagen samen. Op weg naar het museum van Oskar Schindler loop ik langs vervallen huizen en een stuk originele muur die de Joden hier heeft afgesloten van de buitenwereld, en waarvan de bovenkant aan Joodse graftombes doet denken. Bewuste vormkeuze, destijds. Mijn hart zakt wat verder in mijn schoenen als ik langs het plein met de stoelen loop, waar elke ijzeren stoel voor duizend omgekomen Joden staat, een beeldtaal die verwijst naar de huisraad die noodgedwongen moest achtergelaten worden door de gedeporteerde Joodse bevolking. Ik lees ergens dat er voor de oorlog zo’n 68000 Joden in Krakau leefden, waarvan er slechts tweeduizend overleefden. En dat er op dit moment nog zo’n duizend in Krakau wonen, waarvan er maar tweehonderd zichzelf identificeren als leden van de Joodse gemeenschap.

IMG_2713IMG_2716

Tussen de groezelige oude huizen kan ik me bijna inbeelden hoe verstikkend het hier moet geweest zijn in de twee jaar waarin de originele bevolking van Podgórze eerst naar Kazimierz moest verhuizen, om plaats te maken voor vijf keer zoveel Joden, die aan het werk werden gezet in verschillende fabrieken in het getto. Een ervan dus de emailfabriek van Oskar Schindler, sinds 2010 een beklijvend maar enigszins claustrofobisch museum waar je niet zonder bezwaard hart weer buiten wandelt. Een van de verhalen die je er leest gaat over hoe Schindler een deel van zijn personeel verzamelde in de zoutmijnen van Wieliczka, een onderaards heiligdom van 327 meter diep net buiten Krakau. Ik had zelf geen tijd om deze plek, inclusief ondergronds zoutmeer en ondergrondse kapel voor de mijnwerkers, te bezoeken, maar plaatste hem wel op mijn lijst voor mijn volgende bezoek. Een volgende bezoek ja, omdat drie dagen te kort was, en ik tegelijk ook wat opgelucht was dat ik de tijd niet had om die andere vreselijke plek op een uur van Krakau te gaan bezoeken. En anders vast nog harder door elkaar geschud op het vliegtuig was gestapt dan ik nu al deed.

Deze blogpost verscheen in langere vorm in De Standaard Magazine.
Ben jij ooit in Krakau geweest, of heb je plannen? Dan lees ik dat graag in de reacties, want ik wil echt nog eens graag terug, liefst bij beter weer.

lilith deelt haar favoriete foto’s uit Zuid-Frankrijk (en wat tips voor uw Instagramfoto’s)

draguignan_1

Ieper-Draguignan (FR), dat is een slordige 1135 km rijden. Ieper-Disneyland Parijs (FR) is 286 km, en wat ik me vooral herinner van die laatste trip is dat Dexter op de terugweg ongeveer 276 km lang achter mij heeft zitten brullen alsof iemand net had gezegd dat Bumba niet bestaat. Ziedaar: de reden dat ik er niet helemaal gerust in was, vorige zaterdag, toen we bij het krieken van de dag de tocht aanvatten die ons naar onze vakantiebestemming moest brengen.

Maar echt, los van een uur waanzinnige hysterie waarbij onze gloednieuwe iPadhouder eraan moest geloven viel het geweldig mee. Zelfs toen we er drie uur extra tijd moesten tegenaan knallen in de file op de autoroute du soleil.
En dus herinner ik me vooral een fijne week met veel zon, leuke uitstapjes, elke maaltijd buiten kunnen eten en elke nacht zelf opgegeten worden door killer muggen en andere vreselijke insecten.

Dat, en het feit dat mijn iPhonecamera niet stil heeft gestaan. Nieuwe omgevingen geven mij vaak een geweldige fotoboost, en dat was deze vakantie niet anders. Het resultaat is een reeks foto’s waar ik content van ben, en die perfect passen bij de herinneringen aan onze zonovergoten reis. Verre van perfect, en ook niet te vergelijken met die van een professional, maar wel geschoten met mijn telefoon, en dus helemaal goed voor mij.

Processed with VSCOcam with c1 preset

Mijn favoriete tips voor leukere instagramfoto’s, speciaal voor u:

hoe meer foto’s je neemt, hoe meer kans op een goede:
De foto hierboven was geen lucky shot, maar de enige goede uit een reeks van zeven waarin of Dexter of Youri wegkeken. Hij is technisch en fotografisch niet perfect, want ik had gewild dat die tabac er volledig opstond en ik er wat meer achtergrond uit had kunnen croppen, maar hij is wel perfect om weer te geven wat ik wilde tonen: hoe goed Dexter zich bij Youri voelt.

probeersel

licht boven alles.
Ik ben zot van goed licht. Vaak is een moment van geweldig licht voor mij een grotere aanzet om mijn camera boven te halen dan het feit dat ik voor de Mona Lisa sta. Omdat het verschil tussen een goede foto en een fantastische foto vaak net dat licht is. Natuurlijk licht is het beste om mee te werken, en dan nog best ’s ochtends of een paar uur voor de zon ondergaat, omdat de schaduwen dan minder hard zijn. Deze foto nam ik knal op de loeihete middag in het centrum van Draguignan, en dat werkte dus niet omdat alles veel te hard is. Licht kan dus ook tegen je werken.

draguignan3

Croppen is geen schande.
Integendeel zelfs. Ik crop me een ongeluk voor ik een beeld online gooi. Omdat het zelden zo is dat mijn kadrage van de eerste keer goed is. Soms geraak ik gewoon niet dicht genoeg met mijn camera, soms ligt er iets in beeld dat heel de foto verknalt, soms wil ik achteraf focussen op iets dat me het moment zelf niet zo was opgevallen.

Op de foto bovenaan dit stuk lijkt het alsof ik mee in het zwembad stond, maar ik lag gewoon een stuk verder in een ligstoel te vegeteren en heb achteraf alle afleiding eraf gesneden, en vierkant gemaakt voor Instagram. Check het origineel:

draguignan1_ongecropt

Je moet niet alles op Instagram zetten. En ook niet direct.
Dat is helemaal niet nodig, en vaak zelfs niet bevorderlijk voor de kwaliteit van je posts. Soms moet het licht nog beter, of wil ik er een filter overheen gooien, of wat trekken en sleuren aan de kleurwaarden. Dat doe ik tegenwoordig liefst in de app VSCO, maar er zijn er honderden die vast even goed zijn. En soms is een foto gewoon niet goed of interessant genoeg. Dat mag ook.

Processed with VSCOcam with c1 preset

– maak gebruik van de mogelijkheden van je telefoon:
Als ik een zotte zonsondergang zie, zoals op een avond in Draguignan, dan weet ik gewoon dat mijn standaard camera er geen weg mee zal kunnen. Tijd voor een app als Pro HDR, die twee foto’s neemt met dezelfde belichting in plaats van één waarop iets onderbelicht is en een ander deel misschien te veel. Het samengesmolten resultaat is zoveel psychedelischer dan ik ooit had kunnen bereiken zonder LSD.

Processed with VSCOcam with c1 preset

durf jezelf in bochten wringen:
Een beeld dat genomen is vanuit een onverwachte hoek is vaak veel leuker en verrassender dan vanop ooghoogte. Het ziet er vaak niet uit, zo’n fotograaf die op zijn buik ligt of vanuit kikvorsperspectief schiet, maar er is wel een reden voor. Probeer eens wat dingen uit, doorbreek wat regels (soms is tegenlicht net heel cool in plaats van slecht), en verbaas je over de mogelijkheden. Wees extra blij als je er in geslaagd bent om een meeuw in beeld te krijgen.Processed with VSCOcam with g3 presetJullie nog leuke tips voor betere beelden of apps of andere zaken die kunnen helpen? Ik lees ze erg graag in de comments!

5 beelden, 5 dingen: de Pairi Daiza editie

pairidaiza_1 pairidaiza_2 pairidaiza_3 pairidaiza_4pairidaiza_6

1. Some bloggers have all the luck. Het zat al een tijdje in ons hoofd om Dexter eens mee te nemen naar Pairi Daiza, nadat we er zelf een jaar of drie geleden voor het eerst kwamen met Youri zijn petekind. Toen was Dexter nog maar een week of acht oud, en liet ik hem voor het eerst een dag bij mijn schoonmama om even weg te zijn van het aanhoudende gehuil en gekrijs. Van die dag herinner ik me vooral dat ik compleet gestresseerd was omdat ik terug wilde naar mijn huilbaby, hoe contradictorisch dat ook mag klinken. Een tweede kans was welkom, en toen we een uitnodiging van het park kregen voor een blogdag met vijf andere Vlaamse bloggers dacht ik: awel, dat komt nu eens goed uit.

2. Naar Pairi Daiza gaan is overdonderd worden, zeker op een mooie zomerdag als gisteren. Terwijl ik in de meeste dierentuinen een beetje depri word van te kleine kooitjes met te grote dieren word ik in dit park vooral blij. Omdat het er zo mooi en groot is, omdat de afwerking van een onwaarschijnlijk hoog niveau is, omdat de dieren er ruimte lijken te hebben en je je er onmiddellijk op vakantie voelt. Pairi Daiza sleepte al heel wat prijzen in de wacht (voor mooiste park van België en Nederland, onder meer) en ik vind dat niet minder dan terecht. Youri en ik zijn al in heel wat parken over de hele wereld geweest, maar liepen gisteren toch weer met open mond naar alles te kijken.

3. Het is gek dat ik vroeger liefst zo ver mogelijk weg bleef van blogmeetings, en het nu echt weer fijn vond om samen te kunnen lunchen met enkele ondertussen oude bekenden. Altijd de max om Kathleen van Verbeelding, Lobke van Leuke Wereld en Heidi van Laloe terug te zien, en erg fijn om de vrouwen achter Dietemiet en Mama van Vijf eens in het echt te ontmoeten. Al helemaal omdat dat kon onder het genot van een superlekker Aziatisch buffet in het restaurant Temple des Délices. Ik had geen idee dat er parken bestonden waarin je ook nog eens zo lekker kon eten. Nog eens vijf punten bij, Pairi Daiza.

4. Ik was op voorhand een beetje bang dat Pairi Daiza bezoeken op een zaterdag in de zomer zowat de hel op aarde zou zijn voor iemand als ik, die gruwelt van drukte. Maar waar ik in pretparken weiger om langer dan tien minuten aan te schuiven is dat bij dit park helemaal geen issue. Het is zo groot dat zelfs een drukke dag mij geen irritaties opleverde, en het ergste dat me overkomen is is dat ik even een minuut moest wachten voor ik goed naar de kwallen in het aquarium kon staren. Zorgen voor niks, dus.

5. De dag werd afgesloten met een goodie bag voor Dexter vol panda. Dexter, die ’s ochtends de panda met eigen ogen had gezien, is sindsdien niet meer weg te slaan van de ongelooflijk schattige pluchen beer die hij Woezel heeft genoemd, nadat wij niet akkoord gingen met “Kakastink”, zijn eerste naamsuggestie. Do not take it personal, pandabeer, Dexter vindt dat humor.

Jullie al eens in Pairi Daiza geweest? Ook zo onder de indruk als wij?