Gedichtendag 2017

gedichtendag2017Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

—-Ida Gerhardt

(Met dank aan de Instagramaccount van Boekarest Leuven waarop er zoiets bestaat als #dinsdaggedichtendag en ik al eens een parel ontdek)

Zin in meer gedichten?
Gedichtendag en ik go back a long way.

Gedichtendag 2005.
Gedichtendag 2006.

Gedichtendag 2008.

Gedichtendag 2009.

Gedichtendag 2011.
Gedichtendag 2013.
Gedichtendag 2014.
Gedichtendag 2015
.
Gedichtendag 2016.

Bewaren

Wat lilith las – januari 2017

watiklasOf ik altijd zoveel gelezen heb, vragen mensen me soms. Het antwoord op die vraag is: hell no. Ik heb een fenomenale leesfase gehad die begon op de dag in het eerste leerjaar waarop ik het zag, dat de krullen en strepen een betekenis kregen als je eindelijk kon lezen. In mijn herinnering kroop ik diezelfde avond in de zetel met een boek en kwam ik er pas weer uit toen ik een jaar of twaalf was. Roald Dahl. Anne Frank. Karel Verleyen. De helft van de bib van het dorpje V. En toen ging ik naar het middelbaar en las ik enkel nog tegen mijn goesting.

Ik weet niet hoe het komt. Plots vond ik lezen tijdverlies en schreef ik liever dagboeken vol terwijl ik naar Jeff Buckley luisterde. Die fase duurde lang. Toen ik Youri leerde kennen las ik geen twee boeken per jaar. Ik ben er weer serieus in moeten komen. En toen ik herbegon zat ik lang in die moeilijke periode waarin je niet meer op de hoogte bent van de boekenwereld en geen idee hebt wat je moet lezen. Maar het kwam dus helemaal goed.

Boeken zijn belangrijk voor mij. Dat besefte ik toen ik dit stuk in de New York Times las waarin Barack Obama vertelt over wat hem mentaal gezond hield in de zware periodes van zijn ambtstermijn. Boeken. Dat ontroerde me. Omdat het is wat mij vaak recht hield toen ik scheef begon te slaan. Toen ik een post-natale depressie had. Toen ik mijn moeder miste. Toen ik mijn schoonmoeder zag wegzakken tot ze er niet meer was. Toen was ik toch altijd aan het lezen. Hashtag never not reading. Ik weet dat veel mensen lezen tijdsverlies vinden, maar voor mij is het een reddingsboei.

watiklasjanuari_2

Als ik als jonge moeder soms minder uit mijn huis kom dan ik zou willen, omdat ik babysits moet optrommelen en moe ben. Dan ben ik blij dat ik op al die momenten in de hoofden van anderen kan kruipen. Kan lezen over ervaringen en filosofieën en denkwijzes die de mijne niet zijn. Even uit mijn eigen hoofd kan kruipen en in dat van een ander kijken, dat is zo’n mooi cadeau gebleken. Ik ben zo dankbaar dat ik een jaar of zes geleden heb beslist dat ik mezelf weer zou leren houden van lezen.

watiklasjanuari1

Dat is een hele lang inleiding om te zeggen dat ik toch weer iets met boeken wil doen op deze blog. Dat deed ik lang niet omdat ik dacht dat iedereen wat ik erover te vertellen heb wel op Goodreads zou vinden, maar nu blijkt dat behoorlijk wat mensen toch naar hier komen om af en toe eens een goede boekentip te krijgen.

Bij deze: aan het einde van elke maand ga ik proberen te vertellen over wat ik heb gelezen. Of het goed was of niet. En ik ga linken naar het partnerprogramma van Bol.com, zoals ik dat in het verleden ook altijd heb gedaan. Niet omdat ik toch weer de commerciële kant opga, of vind dat iedereen al zijn boeken daar moet kopen. By all means: steun uw lokale boekhandelaar. Maar weet dat uw lokale en hardwerkende blogger (lees: ik) een klein procentje krijgt als jullie toch beslissen om een boek online te bestellen, en dat bedrag in sommige periodes zo aantikt dat ik boeken voor mezelf of anderen kan kopen met geld dat ik anders gewoon niet zou hebben, omdat ik een huis aan het bouwen ben. Het zou stom zijn om te ontkennen dat dat fijn is.

watiklasjanuari_3

Deze boeken las ik uit in januari:

  • Lost in translation van Eva Hoffman. Een boek dat ik kocht in 2015 tijdens een trip voor De Standaard Magazine naar Krakau. Ik kwam het museum van Oskar Schindler uitgewandeld door de boekenshop en wilde meer lezen. Dat deed ik nu, en hoewel ik me wat door de eerste honderd pagina’s heb moeten worstelen omdat het veel en niet altijd makkelijk was ben ik blij dat ik het heb gedaan. Dit is een boek voor mensen die willen stilstaan bij hoe het is om je land te moeten verlaten en je leven ergens anders op te starten. Ergens waar je de taal niet of niet voldoende spreekt om je uit te drukken zoals je dat zou willen. Alleen al daardoor bijzonder actueel, ook al werd het geschreven in 1990. Wat ondertussen al 27 jaar geleden is, mind you.
    **** op Goodreads
  • Ruimte voor het onverwachte van Katrien Ruytjens. Eentje dat ik zag liggen bij de nieuwe boeken in de bibliotheek. Een titel die mij aansprak om de simpele reden dat ik in mijn leven weinig ruimte laat voor het onverwachte. Ik ben een planner. Tot in den treure. En dit boek leverde me wel wat inzichten op. Dus boeiend.
    **** op Goodreads
  • De Val van Matthias M.R. Declercq. Waw. Een zeer goed geschreven en geresearcht boek over vijf jonge renners en het noodlot. Heel graag gelezen en al aangeraden en doorgegeven aan anderen die het ook heel graag lazen. Ook uit de bib, trouwens.
    **** op Goodreads
  • Rivieren van Martin Michael Driessen. Bejubeld door velen, waaronder Maartje van boekhandel Boekarest in Leuven, die mij altijd weet te vinden voor gezamenlijke boekenliefde. Ik vond het goed, maar was niet overdonderd. Of wel, ik moet niet zeveren, soms wel. Door zinnen als die uit mijn vorige post, over ouder worden, bijvoorbeeld.
    *** op Goodreads
  • Inham van Cynan Jones. Ik zag het op Instagram voorbij komen bij de uitgever van mijn eigen boek (er is een nieuwsbrief, voor de geïnteresseerden), en ik zag dat Bart Moeyaert reageerde ook al onder de indruk te zijn. Voldoende om het mee te nemen bij mijn eerste bezoek aan het nieuwe boekenwalhalla in Kortrijk that is Boekenhuis Theoria. En ik heb het mij niet beklaagd. Een klein boekje waarin elk woord op de juiste plaats lijkt te staan.
    **** op Goodreads
  • Tools of Titans van Tim Ferriss. Ik geef het toe, soms koop ik een boek voor mijn man omdat ik het zelf ook graag wil lezen. Dat was absoluut het geval met dit boek, een gigantische turf met de interessantste zaken uit meer dan 200 interviews die Tim Ferriss voor zijn boeiende podcast deed. Ik heb het nog niet uit, maar dat geeft niet, want het is zo’n boek waarin ik kan blijven bladeren en waarvan ik weet dat ik het nog gigantisch veel opnieuw uit de kast zal halen. Vol tips over routines, boeken, documentaires, werkwijzes, quotes, kortom: een waar cadeau voor iemand als ik. Al mijn sterren, neem ze!
    ***** op Goodreads

Dat is zelfs voor mijn doen veel.
Stuk voor stuk op echt papier, ook, wegens dat ik wat probeer te besparen op mijn uitgaven en daarom eerst mijn boekenkast wil uitlezen en gebruik maak van wat Bib Ieper mij te bieden heeft. Zeer veel, zo blijkt.

Ondertussen ben ik begonnen aan Wil van Jeroen Olyslaegers, en het valt me ook al niet tegen. Helemaal niet zelfs. Die wordt dus besproken in het lijstje van februari, met wat geluk.

In elk geval: ik vond het een goede start van mijn leesjaar 2017, een jaar waarvan ik vermoed dat ik mijn leesliefde zal kunnen blijven gebruiken. Ik ben heel benieuwd wat jullie gelezen hebben. Laat het gerust weten in de reacties.

Interessant? In deze blogpost leg ik uit hoe ik erin slaag om veel te lezen, en hier vertelde ik waar ik mijn leesinspiratie haal.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith draait een kraantje open

hetkraantjeAls ik uit de ijskoude auto stap waarin ik net “Zo ver weg” van Mama’s Jasje van a tot z mee heb gekweeld. Als ik de wandeling door Memory Lane thuis nog even verderzet op YouTube, en zo naadloos bij Passie van Clouseau uitkom. En voel hoe ik ergens in mijn lichaam een kraantje met warm water heb opengedraaid dat van mijn hart naar mijn tenen en terug stroomt. Doorklik naar Diane van Therapy?, en mezelf zie aanschuiven voor een zuipkaart op een chirofuif waar het naar legertent en Bols Blue Thrill ruikt. First yellow, then blue. Shake, and swallow the two!

Ergens diep in mij zit een behoorlijk vat melancholie.
Meestal blijft het verzegeld. Tot ik op café zit met een stempel of twee te veel op mijn zuipkaart. Dan draait het makkelijk open. Dan trapt de jongen van zestien die ooit hard op mijn hart trapte er weer op zonder dat hij het weet. Dan moet er iets uit These Days van Bon Jovi opgelegd worden. En daarna het beste uit Tien Om te Zien.

Dan denk ik dat vroeger echt alles beter was.
Dat is niet zo, ik weet dat wel.
Het is dat we er de beste stukken uithalen en de rest zo vaak hebben weggeslikt dat we er goed in zijn geworden. Het is dat we de weerhaken ondertussen weten zitten en snappen hoe we er het makkelijkst omheen kunnen fietsen.

Ik weet niet of het toeval is, maar ik schreef vorige week twee zinnen uit Rivieren over in mijn Bullet Journal.

Weet u wat zo erg is aan oud worden?” vroeg Konrad. “Het is niet zozeer dat je niet meer kunt krijgen wat je vroeger had. Het is dat je inziet dat er dingen zijn die je nooit zult krijgen“.

Het is dat het makkelijker werken is met het kraantje weer dicht.
Anders liet ik het nog even stromen, op deze ijskoude winterdag.

Bewaren

Bewaren

The world according to Dexter

dextercamera1Het was het onderwerp van heel wat gezaag in mijn ouderlijk huis in de jaren tachtig. Ik wilde een kodak, maar ik kreeg er geen. Mijn oudere neef was op kerstavond komen opdraven met een Polaroid en ook al kon hij er maar drie foto’s mee nemen omdat zijn Polaroidpapier anders direct op was, het had een geweldige indruk nagelaten op mij van nog geen tien. “Wat ga je er dan mee fotograferen?”, vroeg mijn moeder, niet uit interesse maar om aan te geven dat het niet mijn beste idee was. “Alle katten van de wijk”, zei ik. Verkeerde antwoord en geen kodak.

Dexter heeft meer geluk. Een jaar geleden kwamen wij onze digitale camera tegen in een schuif. Die lag daar verloren sinds we negentig procent van onze foto’s met onze smartphones nemen. “Hiermee kun je zoveel foto’s nemen als je wilt”, spraken we bij de overhandiging, niet zeker of zo’n dingen indruk maken op kinderen van nu. Maar hij nam het behoorlijk letterlijk. De camera, die moet mee. Als hij groot is wordt hij of archeoloog, of fotograaf zodat hij mee kan met mama voor de krant. Het kan ook politieman met hond zijn zoals zijn vriend B.

dextercamera2

Toen ik na maanden kiekjes schieten eens door zijn buit ging was ik verbaasd. Niet alleen over de honderden wazige shots van zijn voeten, maar ook over de mooie blik die de foto’s wierpen op de leefwereld van mijn eerstgeboren kind. Beelden die vaak vanuit de heup lijken geschoten, omdat hij nu eenmaal niet hoger komt. Beelden die anders nooit gemaakt worden ook, van de chaos en wasmanden die ons gezinsleven kleur geven. Zelden van onze beste kant, meestal wel van onze echte kant.

dextercamera3 dextercamera4 dextercamera5 dextercamera6 dextercamera7 dextercamera8 dextercamera9dextercamera11 dextercamera10 Ge zult het mij vergeven als ik het de beste foto’s vind die ik deze maand zag.
Er stond zelfs ergens een kat tussen. De cirkel, hij is rond.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dexter spreekt XXI

dexterspreekt21_1Vier jaar en half is hij ondertussen. Een zeer lieve broer voor zijn zus, een mannetje dat op school zo voorbeeldig en rustig is dat hij thuis al zijn furten moet uitwerken, zoals ze dat bij ons zeggen. Soms zo overweldigd door de vele indrukken dat de ene woedeaanval de andere in sneltempo opvolgt, ook, en we de dag beginnen met woedeaanval 1 (naast het bed), woedeaanval 2 (op de trap), woedeaanval 3 (over de ingrediënten van het ontbijt) en woedeaanval 4 en 5 (aan de ontbijttafel over hoe de boterham had moeten gesneden zijn in vergelijking met hoe wij hem hebben durven snijden). En dan is het nog maar kwart na zeven. Als we elektriciteit konden genereren met de stoom die uit zijn oren komt, we moesten elk een dag per week minder gaan werken.

dexterspreekt21_2

Maar we zien hem zo graag, onze Dexterman. Je zou denken dat hij kwaad wordt omdat hij dingen niet altijd onder woorden kan brengen, maar zoals je hieronder kunt zien is hij behoorlijk verbaal ingesteld.

img_4895
  • Ik heb gewoon mijn oren toegedaan want er was iets anders superluid“. Dexter legt uit waarom hij niet goed luistert.
  • Maar het was zijn schuld!“. Dexter laat de rol toiletpapier in bad vallen.
  • Die vis is helemaal niet lekker, die smaakt naar vlieg“. Dexter is niet van plan om zijn bord leeg te eten.
  • Alles ja“. Als ik hem drie vragen stel, geen antwoord krijg omdat hij te druk bezig is en hij er snel vanaf wil komen.
  • Ik heb hem niet aangestopt“. Ik vraag hoe het komt dat het licht brandt.
  • Kan het licht een beetje uiter?“. Dexter wil dat ik een beetje dim.
  • Maar mijn blad was gewoon te klein“. Het antwoord op de vraag: waarom heb jij met stift op tafel getekend?
  • Maar als ik speel doet mijn keel pijn“. Dexter wil liever tv-kijken dan spelen.
  • Grijs met donkerwit“. Ik vroeg of hij groene of witte boontjes had gekregen op school.
  • Zeg papa, jij hebt een baard tot aan je snor“.
  • Ik zie een giernalist“. Dexter ziet mij door zijn verrekijker.
  • Mama, je moet Flo niet uit bed halen, hoor. Nu is het veel zaliger.
  • Misschien was het maar een droom?“. Ik vroeg hoe het kon dat zijn t-shirt weer uit zijn broek hing terwijl ik hem er toch net had ingestopt?
  • Maar die lijm plakt aan mijn handen. Weet je wat ik wil van de sint? Lijm die niet plakt!“.
  • Hebben ze hier een djoes?“. Op verkenning in Centerparcs.
  • Als onze limousine op is gaan we tanken he mama?”.
  • Kijk! Een walnut!“. Er was een walrus op tv.
  • Mama weet je, strijkparels moet je warm maken met een strijkhijser“. Kwak en Boemel zijn er niks bij.
  • Ik wil een monstertruck met een handestand.” Afstandsbediening maar dan anders.
  • Papa, jij moet naar de ankylosaurusmonstertruckcarwash en ik ga naar de triceratopsmonstertruckcarwash, oké?“. Wel gigantisch veel punten in Scrabble.
  • Waarom zuigen muggen een hapje van de mens?“.
  • Dino’s hadden geen pierloewiet. En ook geen sneetje. Gewoon een poep.
  • Ik lust blauwe plekken hoor“. Ik ontdeed zijn banaan van een rot stuk.
  • Weet jij wat dat zijn papa, oitimers? Dat zijn oude tractors.
  • Ik ben een echte ninja, maar ik verkleed me gewoon als mens“.
  • Zien die ons? Waarom praten die dan tegen ons?“. Dexter snapt niks van de wrappers van Ketnet.
  • Ik wil ook een keer naar dat koksmuseum gaan“. Dexter kijkt naar een sterrenrestaurant in Masterchef.
  • Hahahaha“. Nadat hij een pluchen beest aan Youri gaf. Omdat ik zei dat hij papa een dikke knuffel moest gaan geven.
  • Die mensen moeten wel heel rijp zijn he mama?“. We rijden langs een kast van een huis.
  • Gisteren heb ik een schildergeriefje gemaakt in de klas“.
  • Mama, ik ging archeoloog worden maar ik denk dat er niet genoeg dinobotten meer zijn dus ga ik wel politie worden met B., oké?“. Carrièreplannen voor beginners.
  • Hesp is toch geen soort weer?“. Hij vroeg welk weer het zou worden en ik zei “herfstig”.
  • Maar als die koek op het hoofd van de vieze beestjes valt zijn ze toch dood?“. Dexter heeft de griep en probeert me te overtuigen van het feit dat hij alleen nog koeken wil eten.
  • Weten die beestjes dan niet dat er antibiotica komt omdat ze juist naar de andere kant keken als ik dronk?“. Ons lichaam, een wonder.
  • Misschien omdat auto’s geen ei laten“. Dexter bedenkt zelf het antwoord op zijn vraag: “waarom tonen ze dat meisje in Vaiana eerst als baby en Bliksem McQueen in Cars niet?”

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

 

Bewaren

Lenterolletjes, voor al uw restjesgroenten!

lenterolletje1Deze blogpost is er voor iedereen die recent een van de volgende goede voornemens heeft overwogen: een gezonder lijf tegen de zomer. Besparen op de boodschappenfactuur. Minder weggooien in de keuken. Eens iets anders proberen op culinair vlak dan koteletten met prei.

Lenterolletjes kunnen voor elk van die voornemens iets betekenen. Besefte ik terwijl ik me in de kerstvakantie een arm af rolde omdat ik zoveel groentjes over had van tijdens de feestmaaltijden. En dan zijn lenterolletjes samen met soep en spaghetti met veel groenten de beste manieren om die te redden van de vuilnisbak.

Voor wie de magie van het lenterolletje niet kent: geen schaamte, ik kende die lang ook niet. Ik schreef hier over het fantastische moment waarop ik voor het eerst een lenterol in mijn mond stak en niet wist waar mijn hoofd stond. Ook niet wist wat ik in godsnaam net in mijn mond had gestoken, want ik kende de textuur van ongefrituurd rijstpapier niet. Die textuur, ik ben daar echt zwaar fan van, maar ik kan me inbeelden dat het alles of niks is met rijstpapier. Eens proberen dus. Ik koop dat van mij gewoon in de supermarkt.

Wat is dat nu, zo’n lenterol?

Eigenlijk niet meer dan een loempia die niet gefrituurd is. Koud dus. Ik ben zelf niet zo’n fan van loempia’s, maar lenterolletjes zijn net zacht in plaats van knapperig, en licht in plaats van vettig. En in principe rol je erin wat je wilt. Ik neem meestal wat ik liggen heb. Deze keer was dat zoete aardappel, koriander en munt, avocado, lenteui en romaine sla. Maar ik heb er al minstens even lekkere gemaakt met (aangebakken) paprika, edamame boontjes, komkommer en nog van alles. Hoeft ook niet veggie te zijn: ook lekker met gebakken reepjes kip, (al dan niet rauwe) vis, en het kan ook met aangebakken en lekker gekruid gehakt, heb ik me laten vertellen. Verse kruiden vind ik wel essentieel voor de smaak, omdat het moeilijk is om peper en zout in zo’n rol te strooien.
Het rollen is op zich niet gigantisch moeilijk, maar vergt wel een beetje oefening. Gelukkig staan er zoals bij alles hopen filmpjes online. Zoals dit. Zij heeft wel grotere blaadjes, ik wil ze. Maar met mijn kleintjes lukt het dus ook.

lenterolletje2

Je maakt een blad rijstpapier dat hard in de verpakking zit zacht door het even onder warm water te houden. Dan leg ik het op een propere handdoek, en begint het assembleren. Het is handig als alles al gesneden is. Echte pietjes precies doen dat julienne, maar ik ben eerder van het ruwere werk. Soms mislukt het en wenste ik dat ik meer van de julienne was, maar ge kunt het niet allemaal hebben.

lenterolletje3

Ziet ne keer hoe schattig, zeg! Nog dichtrollen en klaar.
Er zijn mensen die hun eigen loempiasaus maken, en een hele dikke duim daarvoor, maar ik koop die gewoon.

lenterolletje4

Niet gesponsord! Eerlijk Oosters!

Ik kan mij daar dus ziek aan eten. Dat weet ik omdat ik het tijdens het kerstverlof minstens een keer heb gedaan.

Jullie al aan de lenterol? Tips en recepten zijn ook in 2017 meer dan welkom in de reacties onder dit stuk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Mijn favoriete dingen van 2016

daaag2016Het is een beetje stom, dat mijn bloggoesting altijd volle bak terugkomt op momenten als het einde van het jaar, meestal ook exact de momenten waarop ik te weinig tijd heb om alle best of-lijstjes te schrijven die volgens mij interessant zouden kunnen zijn. Gelukkig zag ik ineens een oplossing opduiken op de blog van Cait Flanders, een blogster die ik al een tijd volg omdat ze fijne dingen blogt over personal finance en minimalisme. Zij had het idee dan weer van bij Alexandra Franzen, en als iemand van jullie zin heeft om nog over te nemen dan is dat dus volgens mij allemaal compleet geen probleem.

In elk geval.

2016 was zeker niet het jaar van de grote ontdekkingen. Dat was ook amper te verwachten met een nieuwe baby en heel veel aan ons hoofd. Een boek schrijven en een huis bouwen en ervoor zorgen dat al onze kinderen op elk moment een volwassene om zich heen hadden, om maar enkele dingen te benoemen. Maar dat is allemaal gelukt (allez, wat ons huis betreft zijn de plannen al ongeveer gelukt, of dat mogen we toch hopen), en al de rest was dus extra. Onderstaande zaken hebben mij blij gemaakt in 2016.

BOEKEN/TV/FILMS/PODCASTS

  • Ik ben nog altijd in de ban van podcasts, alleen ben ik twee van mijn belangrijkste timeframes om ze te beluisteren jammerlijk kwijtgespeeld. Je vindt mij nog maar zelden op vormen van openbaar vervoer, en door problemen met mijn heup en been en motivatie ben ik de afgelopen maanden amper gaan lopen. Gelukkig is er nog altijd mijn ochtendlijk kwartier in de badkamer. Tijdens dat kwartier luisterde ik voornamelijk naar Happier, The Accidental Creative, My Dad Wrote a Porno, Iemand, GTD en Death, Sex and Money. Tijdens de kerstvakantie heb ik mij eindelijk eens gezet aan Dear Sugar Radio, en waw, nu al recht naar mijn hart. Staan op mijn wish list voor volgend jaar: Being Boss, The James Altucher Show, Het leven: een gebruiksaanwijzing en Bibliotheek Den Haag. (met dank voor jullie vele tips, op dat vlak!)
  • Volgens mij heb ik welgeteld een film gezien dit jaar, compleet toevallig omdat Youri aan het kijken was en ik een moment van zinsverbijstering had waarin ik zin had om langer dan tien minuten te blijven volgen. Het was 10, Cloverfield Lane, en bwa, ça va nog eigenlijk. Op oudejaarsavond heb ik nog wildere plannen: dan ga ik me samen met Youri ziek eten aan sushi (hij aan pizza) en gaan we naar Zootopia kijken, want die staat vanboven in de top honderd van Rotten Tomatoes en ik vond de trailer die ik eens in de cinema zag eigenlijk wel de max. Heb ik dan ook nog een film in de cinema gezien, of was dat eind vorig jaar? Slaapgebrek, het doet iets met een mensch.
  • Ook op Netflix zag ik weinig tot niets, behalve kinderdingen voor Dexter en de eerste aflevering van Stranger Things, dat me los van de sfeer toch niet zo hard wist te boeien. En ik volgde ook zeer weinig op tv. Niet veel meer dan “Temptation Island” en “The Show must go on”, geloof ik. Van “België, scherpgesteld” op Canvas zag ik ook een paar stukken en ik vond het jammer dat ik niet nog beter heb gekeken. Planet Earth heb ik opgenomen maar nog niet bekeken. Meteen het antwoord op de vraag “Dat lezen, wanneer heb jij daar in godsnaam tijd voor?“. Simpel: ik kijk bijzonder weinig tv en mijn huishouden draait geregeld vierkant.
  • Ik had me voorgenomen om een boek of tien te lezen dit jaar, want ik zou weer een huilbaby krijgen, maar het werden er bijna dertig. Die heb ik niet allemaal op Goodreads gezet omdat ik aan het wachten ben op een manier om boeken te hiden maar ze toch te laten meetellen. Op mijn account kun je lezen dat ik nogal onder de indruk was van A Little Life, Het Smelt, en Is dit een mens. Ik snap trouwens nog altijd niet dat er mensen zijn die graag lezen en niet op Goodreads zitten. Is dat omdat ze denken dat dat iets met e-readers te maken heeft, ofzo? In elk geval: Goodreads is het beste cadeau dat een lezer op zoek naar inspiratie zichzelf kan geven. Ik zou nooit zoveel goede boeken lezen als ik niet op Goodreads zat. Tonnen inspiratie. Allen daarheen! Het is de laatste keer dat ik het zeg.
  • Qua verbeter uw leven een boek met een keer heb ik veel gehad aan Deep Work en The Subtle Art of not giving a Fuck.

MENSEN/INSPIRATIE

    • A cup of Jo, ook dit jaar weer, en dan vooral haar reeksen als Motherhood around the world en My Beauty Uniform. Ik lees niet alles maar ik vind wat ik lees vaak erg goed gemaakt.
    • le coeur à marée basse. Ook dit jaar weer. Omdat ze er op briljante wijze in slaagt om thema’s bespreekbaar te maken en dat met zo’n fijne eigen stijl doet dat ik alleen maar dankbaar kan zijn dat het Vlaamse internet haar heeft. En omdat ik het onwaarschijnlijk stoer vind dat ze vanachter haar computer kwam gekropen om een vuist te maken in de krant en op tv, terwijl iedereen van ver kon zien dat dat niet makkelijk moet geweest zijn. Wat een vrouw, dames en heren. Alleen maar bewondering.
    • Medium: het zegt veel over hoe druk ik het dit jaar heb gehad dat er hier nog geen zes stukken zijn gepost over mijn obsessie voor Medium. In mijn Blogboek heb ik er wel over geschreven, over hoe compleet wild ik ben van het systeem en de manier waarop ik elke dag geweldig kwalitatieve, boeiende stukken in mijn inbox krijg. Zeker checken, goede schrijvers volgen en upvoten, en je laten inspireren tot je geen klaar meer ziet. Zeg dat ik het gezegd heb.
    • Reddit: ook geen nieuwe liefde, maar ze is blijven meegaan. Door de juiste groepen te volgen heb ik ook in het afgelopen jaar weer heel veel boeiende, grappige, mildly interesting en andere zaken gelezen. Leve het gekke Reddit-universum!

EEN BEETJE VAN ALLES

    • Apps: ik heb bijzonder weinig nieuwe apps geinstalleerd op mijn telefoon in 2016, en als ik het heb gedaan bleven ze eigenlijk zelden lang staan. Quiver was hier aan het begin van het jaar een enorme hit, wel. Zeer fijn voor kindjes die graag kleuren. Day One ben ik weer beginnen gebruiken, al was het niet bijzonder regelmatig, dus misschien een nieuwe poging in 2017.
    • Unroll.me blijft bijzonder belangrijk voor mij. Omdat ik geabonneerd ben op enkele geweldige nieuwsbrieven en ik mijn inbox voor de rest met mijn leven probeer te beschermen. Welke nieuwsbrieven, you ask? Die van Tuttefrut (leve Kathleen!), Todd Henry, Lifehacker en Farnam Street, om er enkele te noemen. Boeiend, boeiend, boeiend.
    • Ik ben behoorlijk late to the party, maar ook de vlogwereld heeft mij de afgelopen maanden weten te verblijden. Dat had met het Blogboek te maken en het feit dat ik er een stuk over vloggen in wilde. Daarvoor ben ik met Hannes Coudenys gaan praten, en via zijn fijne vlogs bij die van Casey Neistat beland. Die laatste is (onder meer door een recente deal met CNN) niet meer zo actief als hij ooit was, maar hell, zijn archief is zo hard de max. Heerlijk om in te blijven plakken, vind ik.
    • Books in Belgium: last but not least. Omdat wij niet heel onze bibliotheek met boeken die we toch nooit gaan kunnen herlezen omdat er altijd nieuwe uitkomen willen verhuizen naar de nieuwe crib zet ik regelmatig boeken te koop op deze fijne site. En ik ben van plan om dat te blijven doen, want in 2017 wil ik minder e-books kopen en eens eerst mijn boekenkast uitlezen. En de boeken die uitgelezen zijn gaan dus in de verkoop. Er staan op dit moment maar twee boeken te koop op mijn account, omdat ik daar dus ook nog geen tijd voor heb gehad, maar ik vind het een handige site en ben van plan om hem vaker te bezigen. Hou het dus in het snotje!

Dan rest mij enkel nog dit: jullie allemaal een zeer fijn 2017 te wensen, met voldoende ruimte om te blijven ademen en te dromen. Ik zie jullie graag terug in januari!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith deelt haar tien meest gelezen posts van 2016

flobevalling1Amai, wat een reacties op mijn vorige post. Ik vind dat heel fijn, zeker omdat dat ook een beetje mijn bedoeling was. Niet om met vingers naar anderen te wijzen, maar om het gesprek in gang te steken. Moeten we niet eens met zijn allen beginnen nadenken of we kapot willen maken wat zo schoon kan zijn? Zoiets. Maar ik ben in ruil voor al mijn jarenlange gratis aangeboden inspanningen al eens gratis op vakantie geweest, dus misschien is het dan inderdaad makkelijker praten.

In elk geval: het einde van een jaar waarin ik veel minder heb geblogd dan ik had gewild nadert. Niet dat er veel andere dingen te verwachten vielen: Flo werd geboren, toen was het ineens grote vakantie, en tegen dat ik goed en wel weer opgestart was was het kerst. Misschien volgend jaar beter, we zullen zien. Dit waren in elk geval de tien best scorende posts van 2016:

  1. Zeven dingen die ik niet wist voor ik mijn maag liet verkleinen.
    In 2016 was het exact tien jaar geleden dat ik mijn maag liet verkleinen. Ik twijfelde op voorhand een beetje of ik er wel iets rond moest doen, want misschien toch een beetje niche, maar zie, dit was mijn populairste post van het jaar. Die ook vaak via zoekmachines wordt aangeklikt, wat ik een fijne gedachte vind, omdat ik me nog precies kan herinneren hoe ik jaren geleden op zoek ging naar verhalen van anderen die al hadden gedaan waar ik nog voor stond. Hele fijne reacties op gekregen ook, op deze post, en lang niet enkel van mensen die overgewicht hebben. Heel wat lezers lieten me weten dat ze door het lezen van deze post een beter inzicht hebben gekregen over kampen met je gewicht, en daar ben ik echt zeer blij mee.
  2. Lilith doet al een maand van 5:2
    5:2-en was hip het afgelopen jaar, vraag het maar eens aan Lien die er zelfs een boek over schreef. De ironie wil dat ik zelf een paar weken na deze post weer ben overgegaan op gewoon wat bewuster met mijn eten omgaan. De echte vastendagen zitten er bij mij niet meer in, maar ik blijf al een hele tijd op gewicht, en weeg ondertussen vijftien kilo minder dan aan het begin van het jaar. Ge moogt daar Flo ook nog wel vanaf trekken, maar kom, ik ben best content. Nu de feestdagen doorkomen zonder te veel schade en dan wil ik er graag nog een kilo of vijf af. Misschien weer met 5:2, ik ga zien.
  3. Supertip voor de vakantie: het dinopark van Middelkerke
    Heel veel mensen kwamen via de zoekmachines op deze post terecht. Ik las in de reacties onder mijn post over samenwerkingen met bedrijven dat er lezers waren die zich wat bekocht voelden omdat ik zo enthousiast geweest was en zij het de moeite van het geld niet waard vonden. Dat kan, ik kan niet garanderen dat jullie alles dat ik leuk vind leuk gaan vinden. Ik kan wel zeggen dat dit een ongesponsorde eerlijke review was: dit was eerlijk waar hand op het hart een zeer fijne ervaring voor een jong gezin met een lid dat in een geweldige dinofase zat. Ik heb geen benul wie de eigenaars van dat park zijn en ik betaalde mijn kaartje gewoon zelf. Alleen al omwille van het feit dat mensen zo’n dingen in twijfel beginnen trekken zou ik al genoeg krijgen van de samenwerkingen.
  4. 35 dingen die ik geleerd heb voor ik 35 werd
    Mijn verjaardagsblogpost. Zeer fijn om over na te denken, en dus ben ik ook bijzonder verheugd om zien dat hij zo goed gemarcheerd heeft.
  5. De maagverkleining: hoe is het nu?
    Een terugblik op tien jaar maagverkleining.
  6. Lilith wist niet dat het kon
    Een week na de geboorte van Flo schreef ik heel voorzichtig dat ze zowat honderd keer minder weende dan haar broer, destijds. Ik was toen nog altijd bang dat ik een paar weken later een herziening zou moeten schrijven. Maar kijk: volgende week is Flo tien maanden en ik kan het nu wel met de hand op het hart zeggen. In die tien maanden heeft ze ongeveer honderd keer minder geweend dan haar broer, destijds. Dikke vette oef, nog elke dag.
  7. Hoe ik voel dat ik erover ga
    Ik ben niet enkel blij dat dit soort posts veel lezers krijgen, maar ik ben nog blijer met hoe talrijk jullie er altijd op reageren. Net die reacties en blikken achter de schermen maken dit soort posts waardevol, vind ik. Dus nog eens een dikke, vette merci.
  8. lilith speelt the waiting game
    De post die ik exact een week voor mijn bevalling schreef. Er staan woorden in als ingeleid worden en bevallingsdatum, dus ik veronderstel dat dit vooral een knaller is bij Googelende vrouwen die zitten te wachten tot hun water breekt.
  9. lilith en het maagverkleiningsjubileum
    Nog maar eens die maagverkleining. Al best dat ik maar een keer om de tien jaar een tienjarig jubileum op mijn kalender staan heb.
  10. Hoe de bevalling beviel
    Bevallingsverhalen, dat blijft toch marcheren. Over die keer dat ik een kind kocht in een keer of twee persen.

Ik ga mijn best doen om volgend jaar nog betere dingen te schrijven. Ik lees graag in de reacties waar jullie meer van willen, of waar ik nog eens wat licht op mag schijnen als het van jullie afhangt. Nog eens bedankt om weer met zovelen te komen lezen. Ik zeg dat vast te weinig, maar zonder jullie zou het hier maar een triestige bedoening zijn. Dus merci, merci, merci!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Waarom ik in 2017 niet meer met bedrijven ga samenwerken

geencommercieledealsblogDe eerste keer dat iemand mij een stofzuiger opstuurde in ruil voor een blogpost keek ik mijn ogen uit. Ik wist oprecht niet wat me overkwam. Een stofzuiger van vierhonderd euro? En ik kreeg die gewoon? In ruil voor een stukje op mijn blog? What in the blue hell. Daarna volgden de manden met Belgische kazen, de boeken, de dozen met eten voor een week, de flessen sterke drank. Later ook de vakanties en weekendjes weg, en toen baarde ik een kind en had ik daar geen tijd meer voor maar had ik zonder dat ik het doorhad een ander segment aangeboord. Speelgoed, pampers, kinderboeken, ik heb de dozen allemaal gretig aangenomen en schreef twee jaar geleden nog in mijn Blogboek hoe leutig dat toch allemaal kon zijn. Elke dag kerstmis, dat bloggen. En toen had ik die mail nog niet eens gekregen van een bedrijf dat kattenvoer maakte met het voorstel om een kitten in huis te nemen, compleet met krabpaal en eten en alles voor een jaar, in ruil voor vier blogposts waaronder “de eerste kerstmis met jouw kitten”. I kitten you not. Badum tss.

Ik voelde het al een tijdje, dat de stemming in mijn hoofd zwaar aan het omslaan was. Ik voelde het toen ik steeds meer bloggers begon te ontvolgen omdat ik tussen de commercie de echte verhalen niet meer kon vinden. De verhalen waarvoor ik hen was beginnen volgen. Niet de reviews van glutenvrije koekjes, de teksten vol overgenomen zinnen vanop verpakkingen van beautyproducten, de paragrafen over de geweldige absorptiegraad van een nieuwe soort pampers.  Ik merkte het toen ik het commerciële luik van het nieuwe Blogboek (uit in maart 2017! KOOP HET!) aan het schrijven was: twee jaar geleden vond ik het nog leutig, dat een blogger soms eens een haardroger kreeg. Nu denk ik vooral: bleh. Daar gaat het niet over. Daar ging het eigenlijk ook nooit over. Niet over persdagen en reviews en sponsordeals. Niet over gratis reiskoffers en winterbanden. Het ging over ons. Onze verhalen, onze authentieke stem.

En neen, ik weet het, ik was mijn handen zelf absoluut niet in onschuld. Ik heb altijd geprobeerd om voorzichtig te blijven, denk ik, maar ik zal zeker ook inschattingsfouten gemaakt hebben. Dat hoort er volgens mij ook bij. Soms heb ik gedacht dat ik eens een bannertje in mijn zijbalk had moeten laten draaien om te laten zien op hoeveel zaken ik al neen heb gezegd in vergelijking met op hoeveel ja. Maar tegelijk maakt het niet uit. Ik heb soms dingen geprobeerd en er kwamen al eens mooie samenwerkingen uit, en ik heb van weinig dingen echt spijt, maar eerlijk? Dat zijn niet de zaken waar ik aan terugdenk als mensen me vragen naar het mooiste dat bloggen mij heeft opgeleverd. Of het zouden de vakanties moeten zijn, die waren wel heel fijn. Maar ik word toch nog altijd warmer van de connecties. De lezers die me door de jaren hebben bedankt, via een mailtje, of persoonlijk, op een straathoek nadat ze me hadden herkend en me “gewoon moesten komen merci zeggen voor alles”. Dat was fantastisch. Daar verbleekten de deals altijd zo snel bij.

Ik heb het gevoel dat er veel kapot aan het gaan is. Niet enkel door bedrijven die bloggers bombarderen met dingen, maar net zo goed door bloggers die hun grenzen niet bewaren en alles doen voor freebies. Die duidelijk besloten hebben om full force te gaan in de commercie, los van wat hun lezers daarvan denken. Dat gaat niet blijven duren. Dat hoorde ik bij zo goed als iedereen die ik de afgelopen weken ging interviewen voor mijn boek. Dat er aan veel zaken zo’n wrange nasmaak zit. Dat bepaalde bloggers soms bijna niks meer durven schrijven over iets waar ze enthousiast over zijn omdat het al heel snel ruikt naar nog maar eens commerce.

En dus is het voor mij gedaan met de deals.

Er zullen daardoor aan beide kanten wat offers gebracht worden, natuurlijk. Ik die mijn vakanties weer uit eigen zak zal betalen (en dus gewoon thuis ga blijven want een pokkeduur huis aan het bouwen), jullie die niet meer hier moeten zijn voor een pakketje kinderboeken of een fotokalender. Ik hoop wel dat jullie in ruil een blogger terugkrijgen die als ze eens tien minuten tijd heeft niet moet zitten zoeken welke links ze weer moest integreren om een commerciële deal na te komen. Een blogger die in 2017 alvast niet geweldig veel tijd moet steken in nadenken of ze ergens wel of niet op zal ingaan. Omdat het standaard niet wordt. En dat op dit moment als een gigantische last voelt die van haar schouders afvalt. Weer gewoon bloggen en verhaaltjes vertellen, jongens, hoe cool zou het zijn? Zie het als een eindejaarscadeautje from me to you.

Fijne feesten!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith houdt van de fotokalender (en mag er twee weggeven!)

smartphoto_fotokalenderHet is toch te zot dat het ondertussen al weer december is? Ik weet echt niet waar dit jaar naartoe is gegaan. Wat ik wel weet is dat we ons ondertussen weer kniediep in het seizoen van de cadeautjes bevinden, en dat ik elk jaar weer content ben dat wij daar niet meer gigantisch aan meedoen. Hoe ouder ik word, hoe meer ik het heb voor simpel. En rustig. En elke mogelijkheid om niet te veel te moeten keihard omarm.

Ik geef nog wel cadeautjes, maar tien keer minder dan tien jaar geleden. En ik krijg er zo goed als geen meer, en dat maakt me zeer blij, want ik heb niks nodig. Ik wil al heel wat jaren minder, niet meer. En dat is met Youri net zo, dus dat komt goed uit. Dexter krijgt net als de vorige jaren een boekenpakketje, al zal het dit jaar eerder bescheiden zijn omdat zijn boekenkast nu al bijna wegzakt onder de overdaad aan boeken die zijn te enthousiaste moeder koopt of krijgt toegestuurd. Voor Flo koop ik niks, die weet toch nog van niks en zal nog meer dan genoeg krijgen in de rest van haar leven. Niet direct naar Kind en Gezin bellen: ze krijgt belachelijk veel affectie.

En voor enkele familieleden maak ik dus elk jaar een fotokalender. De afgelopen jaren met veel tevredenheid bij Smartphoto, want altijd zeer content van de kwaliteit van het eindresultaat.

Die uitverkoren familieleden lezen mijn blog, dus ik ga nog niet te veel tonen, maar mijn mémé leest hem niet. En mijn vader weet toch al dat hij er een krijgt, en dat maakt hem niet minder blij, want ik weet dat hij er elk jaar geweldig naar uitkijkt. Of toch goed kan doen alsof.

smartphoto_fotokalender1 smartphoto_fotokalender3

Het is een A4-wandkalender van Smartphoto, met elke maand een foto. Hun software laat ook toe om meer dan een foto per maand te kiezen, maar ik vind het effect van een grote foto precies altijd mooier. En het coolste was: ik moest het weer allemaal doen tussen de soep en de patatten zoals bijna alles tegenwoordig en vond het echt waanzinnig hoe snel ik de kalender had gemaakt. Het hielp dat ik het afgelopen jaar elke maand mijn beste foto’s in de map voor mijn kerstkaarten en eindejaarsfotoboek had gesleept, moet ik er misschien bijvertellen. In elk geval: het maandelijks terugkerende to do-itempje “foto’s selecteren” is een blijver voor volgend jaar.

En nu is het aan jullie. Ik mag twee keer een kortingcode van 15 euro weggeven van Smartphoto. Die kun je perfect gebruiken voor cadeautjes voor kerst, zoals voor een fotokalender of een fotoagenda (mijn kalenders heb je al voor 14,95, dus dat komt goed uit), maar de code blijft gelden tot ergens in maart van volgend jaar, dus je kunt ook jezelf trakteren. Op een fotoboek met de beste momenten van het jaar, bijvoorbeeld.

Wil je winnen? Post dan in de reacties hieronder wat jouw ontdekking van 2016 was. Een boek, een serie, een quote die je leven veranderde, een recept? Deel, en ik loot op zaterdagavond om 18 uur de twee winnaars. Veel succes!

Bewaren

Bewaren

Bewaren