5 beelden, 5 dingen

IMG_2250IMG_2243IMG_223928783618_1762174030528621_8235449225706471424_nIMG_2256
  1. Sinds ik niet meer op Instagram zit neem ik veel minder foto’s. Dat is eigenlijk maar goed ook, want ik verzoop in de foto’s. Nu maak ik aan het einde van de maand zelfs een selectie van de beste, en die loopt met moeite in de tientallen, terwijl dat niet eens zo lang geleden over honderdtallen ging. Good riddance, vind ik.
  2. Na drie nachten van bijna twaalf uur slapen voel ik dat ik er nog niet ben. Ik blijf moe, en voel me een beetje uitgewrongen. Mijn rechterschouder zit vast en ik heb hoofdpijn. Gelukkig heb ik ondertussen wel een week verlof ingepland, op een moment waarvan ik anders zou vinden dat het compleet niet uitkomt want dicht tegen de paasvakantie en een hoop verplichte brugdagen aan, maar kijk, het zal echt moeten om mijn hoofd even te laten rusten. Geen zin om nog eens twee weken te zitten wenen zonder stoppen. Been there, done that, bought the t-shirt.
  3. Op dat vlak weet ik ook nog niet wat ik met de veertig dagen bloggen challenge ga doen. Het is tof enal, en het is ook niet dat ik het tegen mijn zin doe, maar tegelijk is het toch ook iets dat er nog eens bijkomt. Ik word er wel blij van, maar ik voel dat ik de laatste dagen weinig zin heb om ideeën te bedenken en wat vooruit te werken. Met een drukke week voor mij en weinig zin om een uur van deze zondag te spenderen aan mijn blog zou het kunnen dat ik ergens ga stranden. Geen ramp, maar het kan ook dat het zover niet komt en ik morgen fris en monter opsta met een hoop goesting en inspiratie.
  4. Ik heb de laatste dagen meer tv gekeken dan in de zes maanden ervoor. Omdat ik ook als ik niks doe het gevoel heb altijd te zitten inhalen in de vorm van het volgen van online cursussen en podcasts en blogposts. Dit weekend was het wat “Comedians in Cars Getting Coffee” op Netflix (love love love) afgewisseld met wat “Call the midwife“. Niet dat ik er mijn aandacht geweldig bij weet te houden, maar ik probeer tenminste om ondertussen niks anders te doen.
  5. Hoe tof is het uitzicht in de nieuwe crib? Vanmorgen heb ik me eventjes met de kindjes op onze poep op de nieuwe chape gezet en geluisterd naar de geluiden. Die er niet waren, behalve die van vogels en als je heel goed luisterde die van een boer die stille voort ploegde. Maar jongens toch, wat een zaligheid, eigenlijk.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 24/40. Ik heb 2/6 van mijn skipdagen gebruikt. 

hoe de crib verkocht werd zonder dat de crib werd bezocht

IMG_2238Youri en ik hadden heel wat scenario’s in ons hoofd als het over de verkoop van de crib ging.
Dat niemand zou willen komen kijken. (niet gebeurd, het aantal aangevraagde bezoeken kunnen we kort omschrijven als ‘niet normaal’)
Dat mensen direct zouden willen komen kijken, die avond al. (dat was ons zo voorspeld en dat bleek ook zo)
Dat er met tijd wel geboden zou worden op de crib, maar dat mensen daar misschien twee bezoeken voor nodig zouden hebben en we er dus nog niet direct zouden zijn.

Wij hadden geen zin om een paar keer per week door de crib te lopen met vermoeide en verwarde kindjes rond onze benen, en dus dachten we: we organiseren een kijkdag. Als er twee mensen interesse hebben heb je immers al een kijkdag. Een gemak.

Deden die twee zielen dan geen bod (toch eerder waarschijnlijk, dachten wij, want wij kennen er duidelijk iets van), dan zouden we bij interesse een nieuw kijkmoment organiseren, zodat we konden bundelen en maar één of twee of drie keer babysit moesten regelen. Hopelijk geen twaalf. We zouden wel zien.

Woensdagavond ging het verkoopszoekertje online.
In de loop van donderdagnamiddag bleek dat ik al met gemak een kijkdag of vier kon organiseren, en dat het zo lang duurde voor ik contact opnam dat mensen kwamen aanbellen en op twee stappen in de crib een bod stonden te doen.

Ik was nog maar net bekomen van de shock toen de bel opnieuw ging.
Wat me deed beseffen dat een nieuwe strategie zich opdrong, wilde ik niet zot worden in eigen woonst.

Ik wil het dan ook correct spelen. Ik had de eerste tien mensen die gebeld hadden naar de notaris mooi properkes in die volgorde ingepland op de kijkdag, en hen beloofd dat er daarvoor niemand zou bezoeken. Ze mochten gerust zijn. Als ze direct na hun bezoek aan de crib een bod deden bij de notaris hadden ze eerste kans, en daarna een half uur later de tweede, etcetera.

Ik wilde op vrijdagochtend net naar de notaris bellen om te overleggen toen ik een minuut voor half negen nog even mijn mailbox opengooide en een bod zag. Met handtekeningen en alles. Mind you: niemand had op dat moment de crib bezocht. Wat bleek? De nummer twee op de lijst van de kijkdag wilde de crib zo graag dat ze de vraagprijs boden. Zonder bezichtigen. Op basis van de foto’s alleen. SAY WHAT?

Ik liet mijn notaris dan maar eens bellen naar die mensen, met waarschuwingen en alles.
Maar ze wisten wat ze deden.
En ze wilden na twee jaar zoeken naar een huis zoals de crib het risico niet lopen om het te mislopen aan de eerste op de lijst van de kijkdag.

En zo kwam het dat ik “bieden zonder bezichtigen” googelde.
Me ervan vergewiste dat dat kon en mocht.
Zo kwam het dat de nieuwe bewoners de crib maar voor het eerst bezochten toen ze hem al hadden gekocht.
Een rare blind date, maar wel een toffe, met koffie en al ineens een straf verhaal.

Al een chance, ze waren content met hun aankoop.
Wij ook met de verkoop.

Het leven is aan de rappe, en wij doen zondag geen kijkdag.
Net als alle komende zondagen.
HOERA!!

(EINDE)

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 23/40. Ik heb 1/6 van mijn skipdagen gebruikt. 

lilith gaat van kaka naar tjakkaa (of toch ongeveer)

IMG_2236Vanmorgen had ik het vlaggen. Dat zat er al een paar dagen aan te komen. Heel veel verschillende dingen door elkaar op mijn to do lijst. Een deadline waarbij dingen niet gaan zoals gepland en ik op de tijd van een telefoongesprek van drie cases naar een terugval. De ontlading van de snelle verkoop van het huis, misschien. En dan vannacht: Dexter die nachtmerries combineerde met een plots opstekende nachtelijke jeukaanval en ik die klaarwakker lag vanaf één uur, piekerend over de stomste dingen eerst. (geloof me vrij)

Vanochtend stond ik op, en was de blauwe lucht in mijn hoofd loodgrijs.
Alsof de gevoelstemperatuur in de loop van de nacht met 20 graden zakte.
Moe.
Triest.
Wenen en alles.
The works.

Gelukkig had ik het zien komen.
Ik heb mezelf op dat vlak goed leren kennen, de laatste jaren.
Ik weet dat ik al te lang aan het doordoen ben zonder break.
En dat ik dringend een moet plannen, maar geen idee heb wanneer dat nog eens kan.
Ik weet dat de zelfzorg op dit moment op niks trekt.
Ik weet dat er dan een dag komt waarop er niet veel nodig is om het niet meer te zien zitten.
Vaak net in een periode dat alles behoorlijk vlot.
Ik weet ook dat dat geen reden tot paniek is. Niet wil zeggen dat ik het niet aankan. Dat het gewoon is wat soms gebeurt.

Ik weet dat het een combinatie is van veel dingen.
Kindjes die hun furten op hun al gestresseerde moeder uitwerken en de moeder die zich dat persoonlijk aantrekt omdat ze moe is.
Dingen die niet gingen zoals ik wilde.
Gesprekken die zijn blijven hangen.
Een ordinaire tegenslag die mijn gemoed omduwde als een dominosteen.

Gelukkig weet ik ondertussen dat er een paar dingen zijn die ik dan kan doen.
Los van me vol zelfmedelijden op een glas witte wijn storten, want daar ben ik gelukkig mee gestopt.

Shortcuts om van kaka naar tjakkaa te gaan, toch minstens een klein beetje.

  1. Naar buiten gaan. Is bijna altijd stap één, als het enigszins kan. Ik word 9 keer op 10 beter van een wandeling. Zelfs in de regen, zoals vanmorgen. Doe er een zee bij en het is vaak nog beter, maar daar geraak ik tegenwoordig minder dan ik zou willen.
  2. Goed janken. Mag om alle miserie zijn, maar ik vind het vaak nog leuker om bewust naar bleittelevisie te kijken. Bevallingsprogramma’s ofzo.
  3. Een plan maken. Vaak crash ik omdat ik stress heb vanwege geen overzicht. Dan helpen er twee dingen. Een lijst maken met to do’s tot ik er geen meer kan bedenken, en daar dan een concreet plan van maken. Of: alles opschrijven waar ik me zorgen over maak, en per puntje nadenken over een oplossing, zoals ik ooit in dit stuk las: 3 Morning Journaling Techniques I use to tackle Anxiety. 
  4. Iets gezonds eten. Soep ofzo. Of een kom fruitsalade. Ik heb de neiging om bij trieste gevoelens naar iets vettigs te grijpen, maar dan voel ik me nog mislukter. Een berg groentjes snijden kalmeert mij, trouwens.
  5. Een bad nemen. Dat helpt bij mij zo goed als altijd. Nog beter: een boek lezen in mijn bad. Liefst een motiverend.

Na punt één (een wandeling in de regen met Flo, die thuis was van de crèche en hopelijk geen borstvalling zal overhouden aan het onbesuisde gedrag van haar depri moeder) was ik er al weer half door, en ik kan zeggen dat een goede kom soep en wat zelfcompassie veel hebben gedaan om de knop een duw te geven.

Morgen ga ik weer zwemmen.
Dat voelt achteraf toch ook altijd als een klein succesje op mijn mouw spelden.

Heb jij tips om van alles is kaka naar het gaat weer iets beter te gaan?
Deel ze gerust in de reacties.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 22/40. Ik heb 1/6 van mijn skipdagen gebruikt. 

lilith verkocht haar huis razendsnel (en vertelt hoe ze dat deed)

IMG_2230We gaan jullie verhaal hier de volgende twintig jaar niet snel vergeten“, zei de notaris gisteren, toen we de compromis van ons huis gingen tekenen. Met moeite vijf dagen nadat de crib op immoweb stond. “Wij ook niet“, zeiden wij, nog bollewaarde van de vijf dagen die geweest waren. Maar boven al ook ongelooflijk blij. Ik was langer bezig met het regelen van een telefoonkaart om de verkoop van de crib in goede banen te leiden dan met de verkoop zelf.

Ons droomscenario was dit: snel een volgens ons goed bod krijgen. Geen weken of maanden aan een stuk rondleidingen moeten geven. Pijnloos verkopen. Liever dat dan hopen op gouden bergen en dan voorhebben wat de verkopers van het huis naast dat van ons (een identiek huis, maar met meer werk aan) voorhebben: dat het al bijna een jaar te koop staat. Daar hadden wij geen zin in. Ik weet niet wat het is geweest. De prachtige foto’s van Lieselot? Mijn tekstje erbij? De stijl van het interieur? Toch de prijs? In elk geval: wat volgens mij gigantisch heeft geholpen om het hoofd koel te houden was deze blogpost van Dietemiet die ik enkele maanden geleden met bovengemiddelde belangstelling las: Hoe verkoop je snel je huis?

polenlaan_00032
Toen ik de post gisteren herlas kwam ik tot het besef dat ik heel veel van haar tips heb gevolgd. Met succes, gelijk ze zeggen.

Dit zijn (na eenmalig een huis te hebben verkocht) mijn belangrijkste tips om vlot te verkopen:

  • laat je huis schatten en vraag dat bedrag. Of een klein beetje meer. Wij hebben het twee keer laten schatten door verschillende experts, voor iedereen die bang is dat we veel te weinig hebben gevraagd. En we hebben er nog een beetje bij gedaan. Niet gigantisch veel. Nadat het de eerste keer werd geschat hebben we ons budget voor de bouw opgesteld, met de geschatte prijs in gedachten. Alles dat erbij kwam was dus extra. En we hebben de vraagprijs gekregen. Er was zoveel interesse in ons huis dat mensen wilden opbieden, maar wij waren heel duidelijk van in het begin: wie als eerste de gevraagde prijs bood, had de crib. Hierover meer in puntje twee.
  • denk na over je droomscenario. Als dat bij ons was geweest “250000 euro krijgen voor de crib”, dan hadden we het helemaal anders aangepakt dan nu. Maar dat was ons droomscenario helemaal niet. Wij wilden niet te veel tijd en energie in de verkoop stoppen, en een volgens ons correcte prijs krijgen.
  • denk na over je strategie. Voor zowel Youri als ik was het van in het begin duidelijk: wij hadden geen zin in opbieden en de stress die daarbij komt. We hadden ook weinig zin in constant mensen over de vloer krijgen die minder of meer wilden betalen, of commentaar zouden hebben op het feit dat ons dak nog niet geïsoleerd was. Onze strategie was: al biedt de tweede 50000 euro meer, de eerste die de vraagprijs biedt is gewonnen.
  • doe je best. Wij hadden het ongelooflijke geluk dat Lieselot de foto’s wilde komen nemen, maar dat ging niet vanzelf. Er werd serieus opgeruimd, nagedacht over het gevoel dat we op de foto’s wilden creëren (“denk vakantiehuis”, zoals Dietemiet het zo mooi zegt), ook de foto’s laten nemen kostte wat tijd en er moesten babysits ingeschakeld worden. Maar ik ben er ernstig van overtuigd dat dat ons zoveel tijd heeft uitgespaard aan zaterdagen en zondagen die nu niet meer gereserveerd moeten worden voor eindeloze huisbezoeken.
  • toon ook het leven, niet alleen het huis. Dit is iets dat ik in mijn workshop “content marketing” vertel aan mensen die teksten willen schrijven voor het internet. (ja, ik geef die! Waarover hier later meer) Tuurlijk is het boeiend en goed om weten hoe groot de oppervlakte van de woning is, en hoeveel toiletten er zijn, maar het spreekt nog meer aan om te zien hoe fijn wonen het is. Door te vertellen over dat heerlijk jaagpad langs het water, en de wandelingen naar de markt. “Wij zouden dat zelf nooit zo doen“, zei de notaris gisteren, maar ik zag dat ze zich met mij afvroeg waarom eigenlijk niet. Een huis kopen, daar horen emoties bij, net zo goed als specificaties.

Wij hebben maar één bezoek gehad, en het was dan nog een heel gek. Als ik het mag vertellen van de nieuwe eigenaars dan doe ik dat wel nog eens, want het is een behoorlijk zot verhaal.

Een hele dikke merci aan Dietemiet om haar kennis en ervaring te delen. Het heeft voor ons een serieus verschil gemaakt. (en het originele artikel staat nog vol tips, zeker gaan kijken als je overweegt om je huis te verkopen!)

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 21/40. 

Werk & Leven: behind the scenes

Werk&Leven_Kelly&Anouck-63Vanmorgen hadden Anouck en ik een opname voor Werk & Leven. Wij moeten altijd geweldig hard lachen omdat dat meestal zowat het laatste is waar we tijd voor hebben: een podcast opnemen. Maar we doen het gewoon standaard toch.

Het is zo leuk om doen dat alleen echt zieke kindjes ons kunnen tegenhouden.

We hebben aan het begin van ons eerste seizoen alle beperkende gedachten bepaald die we willen behandelen. In aanloop naar de opname slaan we elke apart aan het brainstormen, en dat gooien we dan in de mix met heel veel koffie op de opnamedag zelf.

IMG_2213

Zo ontstaat er een soortement van script. Waarna er een soortement van opname gebeurt, bij Anouck in de logeerkamer.

IMG_2221

Hier waren we al weer klaar. De tijd vliegt veels en veels te snel when you’re having fun.

IMG_2223

Die podcast, die zorgt voor zoveel bulderlachen en energie dat ik er alleen maar heel blij mee kan zijn. En als dan blijkt dat jullie ons laten weten dat jullie ook nog eens graag komen luisteren, dan is dat nog een heel tof extra cadeautje.

De tweede episode over onze menages staat nu online.
Check it out!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 20/40. 

Een verjaardagfeest in cijfers

IMG_2185

2
De leeftijd van de jarige in kwestie.

3
Het aantal taarten. Om precies te zijn een dubbele chocoladetaart (de lievelings van de jarige), een frambozentaart en een citroentaart. Zo goed als allemaal op. Veel met behulp van de jarige in kwestie zelf.

IMG_2195

4
Het aantal ontplofte ballons en hartstilstanden bij Flo.

12
Aantal keren dat de jarige in kwestie in aanloop naar het feest van schoenen veranderde.

17
Het aantal aanwezigen. Bakske vol. En er waren volgens mij nog meer cadeautjes dan aanwezigen.

37
Het aantal woedeaanvallen van Flo. Dat is ongeveer drie vierden van gisteren, dus zeker en vast een geslaagde dag.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 19/40. 

5 beelden, 5 dingen

IMG_2173IMG_2131 IMG_3861 IMG_3891 319A76C9-3808-4704-AABB-00D8BF6BC40B
  1. Het was een gekke week. Ik dacht aan het begin dat die in het teken zou staan van Flo haar tweede verjaardag en een presentatie die al een tijd in mijn agenda stond, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat het meeste van mijn tijd zou gaan in de telefoon opnemen en mails beantwoorden over ons huis. Het was zotjes. Echt zotjes. Ik vertel er u binnenkort wel eens alles over.
  2. Ik ben deze week gaan zwemmen. Dat was zo ongeveer 136 maanden geleden, net als elke andere vorm van sport. Terwijl ik in het water lag snapte ik niet goed waarom. Ik vergeet ook altijd hoeveel deugd sporten doet voor mijn druk hoofd. Ik vond het zalig, elke lengte die ik zwom, ook al zag ik het initieel totaal niet zitten om in de polar vortex te vertrekken naar het zwembad. Waarom hou ik dat soort dingen nooit vol, internet? Het is zo zo goed voor mij.
  3. Flo was dus ook nog eens jarig. Het was zo druk dat ik geen tijd had om te bakken voor de kindjes in de crèche en ook niet voor haar nieuwsbrief. Soms is dat zo, en dat geeft niet. De madam zit trouwens in een minder makkelijke fase. Twee enal, ge kent dat. Morgen is het verjaardagsfeest met de familie, en als ze dezelfde gemoedstoestand heeft als vandaag, dan wil ik de genodigden nu al waarschuwen. NIET. TE. GENIETEN.
  4. We zijn naar de kermis geweest. Dexter hengelde een gigantisch lelijk plastieken legergeweer bij elkaar tijdens het eendjes vissen. Tot zover mijn plan om vanaf nu alleen nog mooi speelgoed voor Dexter te kopen, zodat ik het in onze nieuwe crib wat meer kan etaleren in plaats van af te dekken. De kans bestaat dat deze plots gewoon oeps verdwenen is en ik weet niet waarheen.
  5. Er ligt vloerverwarming in de nieuwe crib. Al best ook, met die polar vortex. Die ervoor zorgt dat we van voorlopen naar weer wat achterliggen op schema gingen. Maar tot op heden niks dramatisch. We houden u op de hoogte!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 18/40. 

lilith heeft geen perfect huishouden (no shit Sherlock!)

Werk&Leven_Kelly&Anouck-14

Afgaand op de vorige post waarin ons huis te zien is zou je misschien denken van wel, maar jullie wisten gelukkig al dat er heel wat gejank, gefret en opgeruim aan te pas komt om de crib in de conditie te krijgen waarin hij zich op de foto’s bevindt. (mocht je nog geen antwoord hebben gekregen op je mail, dan is dat omdat de overrompeling om te komen kijken nogal enorm is. Beetje geduld)

Maar goed, mijn huishouden, dus.
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het bolt.
Omdat ik te weinig doe, te weinig delegeer, het te weinig graag doe ook.
Dan ga ik liever poseren met een wasmand op mijn hoofd bij een vriendin, ofzo.

Je hoort er alles over in de nieuwste episode van Werk & Leven: “Je moet het perfecte huishouden hebben“. Featuring Anouck-delegation-Meier en Joke-organization-Himpens, aka Practical Joke.

Zeker eens gaan luisteren als je alles wilt weten over mijn menage en gebrek aan controle erover.
En je ineens ook abonneren, dat is gratis en dan krijg je nieuws als episode 3 er is.

Enjoy!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 17/40. 

(Foto: Ellen van den Bouwhuysen Photography)

Heerlijk huis te koop in Ieper! (dat van ons) (VERKOCHT!)

polenlaan_00006Dit huis, ik weet hoe verliefd je erop kunt worden.
Ik zie mezelf hier nog staan, twaalf jaar geleden.
Er was toen nog veel meer werk aan dan nu, en toch. Dat zag ik allemaal bijna niet.
Wat ik wel zag waren de hoge plafonds, de dubbele deuren, hoe mooi het licht hier kan binnenvallen. Ik zag de mogelijkheden en hoe wij hier zouden kunnen wonen.

polenlaan_00002

Ik wist toen nog niet hoe leuk ik het zou vinden om zo dicht bij het water te wonen. Op een klein loopje van het jaagpad waarlangs het zo mooi (start to) runnen en fietsen is. En op tien minuten wandelen van de markt, en knal bij de bib en de academie. Het is dat rechts op de foto met de donkergrijze ramen, trouwens. Tof he?

polenlaan_00016

Het is met pijn in het hart, maar ook met veel goesting in iets nieuws, dat ons heerlijke huis sinds gisteren ligt te wachten op de volgende die er zijn hart aan verliest.

polenlaan_00026

Het is een huis met karakter, gebouwd in 1929, vol authentieke elementen als dubbele deuren, mouluren en elegante schouwen. Beneden werd nieuw parket gelegd, boven zijn alle houten vloeren authentiek.

polenlaan_00021

Via de hal kom je in een mooie woonkamer waarin alles open werd gelaten. We hebben alles gerenoveerd met kwalitatieve materialen, en ook alle nutsvoorzieningen werden recent van nok tot kelder vernieuwd, net als het buitenschrijnwerk en de centrale verwarming.

polenlaan_00030

De zolder biedt de mogelijkheid tot het uitbouwen van een extra, grote kamer, er is een ruime kelder, en je kunt de garage die aan het fijne koertje grenst huren, zoals wij deden. Een gemak!

polenlaan_00035

Wonen doe je vlak aan het kanaal Ieper-Diksmuide, ideaal voor lopers, fietsers en gezinnen die er graag op uittrekken.

polenlaan_00025

Op amper tien minuten stappen van de Grote Markt van Ieper, vlakbij de academie en de bibliotheek is dit de perfecte uitvalsbasis voor een jong gezin of mensen die graag overal dichtbij zijn.

polenlaan_00034

Grootste troeven:

• dicht genoeg bij de markt van Ieper om te voet te gaan, net ver genoeg om altijd parkeerplaats te vinden in de buurt
• betaalbaar voor een jong koppel dat het huis op eigen tempo af wil werken
• de prachtige authentieke elementen van het huis
• instapklaar
• een woning met karakter en sfeer

Wil je meer weten? Hier vind je ons op Immoweb. (ze hebben beloofd om alle typo’s eruit te halen, maar je vindt er alle specificaties)

Wil je komen kijken? We organiseren een kijkdag op zondag 11 maart. Stuur een mail naar polenlaan10@gmail.com met je contactgegevens en dan spreken we af. 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 16/40. 

Alle beelden: Lieselot Dorme.

UPDATE: ondertussen is ons heerlijk huis verkocht. Bedankt voor jullie interesse!

Hoe de menstruatiecup mijn regels veranderde

cup-feminine-lamazuna-coupe-menstruelle-Ik ben niet zo’n blogger die over lichamelijkheden blogt. Jawel, mijn gewicht is geen probleem, maar ik hou jullie meestal ver van onder mijn kleren en uit mijn slaapkamer. Dat is niks persoonlijks, dat is hoe ik in elkaar zit. Ik klap zelden uit de bedstee, ook niet onder vriendinnen, en ik heb het ook zelden over mijn regels. Maar nu kan ik dus niet anders, beste lezers.

Omdat ik vind dat als er iets op mijn pad komt waarvan ik denk dat het andere mensen hun levens kan veranderen, ik een beetje verplicht ben om dat te delen. En de menstruatiecup is zoiets. Een paar jaar geleden las ik voor het eerst iets over de cup, bij een kennis die er een had en er ook enthousiast over was. En Kelly schreef er in dezelfde periode ook al over. Ik vond het er toen wat raar uitzien. Groot ook. Ongemakkelijk. Tegelijk zag ik ook wel het nut in van iets herbruikbaars als het op je regels aankomt, want een vruchtbare vrouw heeft die elke maand, en als je eens begint te tellen wat je weggooit aan tampons of maandverband dan is dat een beetje hallucinant. Maar het kwam er nooit van om er een aan te schaffen.

Tot ik dus bij Zonder Meer kwam, en ze zag liggen. In een mooi en kleurrijk tasje. Ik had net tandpasta op een stokje in mijn mandje gegooid, een siliconen cup kon er wel nog bij. Ook op budgettair vlak moest ik niet lang nadenken. De gemiddelde vrouw zou in haar leven iets van tienduizend tampons of maandverbanden gebruiken. Als je weet dat zo’n cup tussen de vijf en tien jaar meegaat en ik er maar 26,30 euro voor betaalde, dan zit dat wel snor.

menstruatiecup

Als je zo’n cup koopt moet je kiezen tussen twee maten. Maat 1 is voor meisjes onder de 30 of vrouwen die nog geen vaginale bevalling hebben gehad. Ik val onder maat 2: boven de 30, en twee keer op natuurlijke wijze bevallen.
Ondertussen heb ik een paar cyclussen met cup achter de rug, en praise the lord, ik ben zo om. Ik ga nooit meer terug naar het gesukkel en geknoei met ander materiaal, als het van mij afhangt. Waarom?

Dit zijn voor mij de grootste voordelen van de menstruatiecup:

  1. geen lekken. Ik las dat een lekkage kan voorvallen als je de cup niet goed inbrengt, maar ik heb het nog niet voorgehad en kan alleen maar zeggen dat ik op dat vlak duizend keer meer op mijn gemak ben dan als ik tampons of maandverband gebruik. Echt, in al die tijd dat ik mijn regels heb (en ik was er heel vroeg bij, dus dat is al een eeuwigheid) ben ik nog nooit zo weinig met mijn regels bezig geweest als sinds ik de cup gebruik. Geen stress, ik voel er niks van, ik heb nergens last van, alles is chill. Man toch, had ik dat geweten.
  2. de cup mag langer blijven zitten. Ergens tussen de acht en de twaalf uur is oké, las ik. Zo’n cup kan immers drie keer meer vocht opvangen dan een tampon.
  3. het veroorzaakt geen allergieën. Dat kan niet altijd gezegd worden van maandverband en tampons, zoals ik onlangs nog las bij Kathleen.
  4. je kunt de cup al inbrengen voor je menstruatie begint. Ik vind dat echt geweldig handig, want anders moet je mikken en dat zorgt soms voor vervelende situaties en weggegooid geld.

Nadelen?

Bwa, ik vind ze heel goed meevallen, maar als ik er dan toch moet bedenken:

  1. het inbrengen is even wennen. Maar dat vond ik vroeger bij tampons ook. Na een of twee keer proberen was het een makkie. Het verwijderen is ook even oefenen. Ik las dat sommige mensen het vies vinden, maar ik vind dat niet bepaald. Cup verwijderen, legen in het toilet, schoonspoelen, handen wassen. Na elke cyclus steriliseer je je cup, en klaar.
  2. je moet wel tegen bloed kunnen. Aja, want bij het uitspoelen zie je dat bloed, en niet geabsorbeerd door iets anders. Ik vind het eerder fascinerend dan vies.
  3. het is soms wat zoeken met dat steeltje. Maar je kunt het afknippen. Ik had er weinig last van, maar sommige mensen hebben dat wel. Dat heeft met je bouw te maken, het schijnt.

Wat mij betreft allemaal verre van onoverkomelijk.

Sterker nog, de menstruatiecup is voor mij een complete gamechanger.
Mijn regels passeren gelijk niks, en dat kon ik vroeger niet zeggen.
Mocht ik iemand zijn die gemakkelijk over lichamelijkheden praatte, ik zweeg er niet meer over.
Maar nu zal het bij deze compleet ongesponsorde blogpost blijven.
Doe er uw voordeel mee!

Meer lezen?

Tante Rosa verkoopt ze ook en deelt hier meer informatie.
Kudzu heeft ze ook.
Iemand vroeg zich in de reacties onder een vorige post af hoe het zat met Toxic Shock Syndrome: volgens dit artikel van de Groene Vrouw goed.

Heb jij ervaring met de cup? Ik lees ze graag in de reacties!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 15/40.