Tagarchief: 5beelden5dingen

5 beelden, 5 dingen

4. Op de werf.IMG_8276 IMG_8605 IMG_8748 IMG_8795
  • Morgen zijn ze exact twee weken bezig aan de nieuwe crib. Het heeft jaren geduurd voor ze begonnen zijn, en toen de aannemer na wat vertragingen niet begonnen bleek te zijn op de avond van de maandag waarop hij echt zeker zeker zou beginnen heb ik misschien wel “GAAN ZE EIGENLIJK OOIT NOG BEGINNEN OF HOE ZIT DAT?!” gehuild naar de maan. Maar toen begonnen ze op dinsdag wel, en plots gaat het zo snel dat ik soms met een mengeling van opperste verbazing en paniek en blijdschap in onze aanstaande woonkamer sta. Zo spannend, alles. Zo echt, ineens, nu dat huis als een grote, blokkige paddestoel uit de grond schiet terwijl we erop staan te kijken. Is dat iets dat mensen boeit, een ander zijn bouw? Ik kreeg een mail van iemand die zelf plannen had om te bouwen en heel graag onze vooruitgang wilde volgen, maar aan de andere kant lijkt me dat misschien zeer droge materie voor wie daar nu eens echt niks mee heeft.
  • Vandaag start ook week twee van onze vakantieopvang op de school van Dexter. Het is er nog altijd niet van gekomen om erover te bloggen, maar kort gezegd organiseren we sociale kinderopvang waarbij ouders om beurt de kindjes opvangen. Je staat altijd met twee ouders en soms grootouders of andere bereidwillige helpende handen, en in ruil voor een dag opvangen mag je je kindje vier dagen brengen. Dexter zit deze vakantie dus enkele weken op zijn schooltje met allemaal kindjes die hij kent, en hij amuseert zich zoveel beter dan in andere opvanginitiatieven waar hij de kindjes en de omgeving niet kende en elke week opnieuw moest beginnen met vriendjes maken. Zo fijn om mijn kind met zoveel meer plezier te zien vertrekken ’s ochtends dat het alle vergaderingen en inspanningen van de afgelopen maanden helemaal waard maakt. Meer info om zelf iets dergelijks op te starten vind je bij Cokido.
  • Nog anderhalve week en dan zijn we even met zijn allen met vakantie. We gaan niet op reis, en ik ben daar precies zo content mee als ik iedereen met de auto naar Frankrijk zie vertrekken met kleine kindjes. Dit jaar staat mijn hoofd heel erg naar simpel en niet te ver en rustig. Dat komt goed uit, want veel meer zal het waarschijnlijk niet zijn. Of dat wil zeggen dat er hier geweldig veel zal geblogd worden kan ik niet beloven, maar ik voorspel al een vervolg op de post over de bullet journals, en er zit ook al zeker een Dexter spreekt in de pijplijn.
  • Ik weet het, ik heb dit jaar nog geen zomerse boekentips gepost. Ik heb al enkele mails gekregen van mensen die elk jaar mijn tips meenemen op vakantie, en het spijt me echt, maar ik heb het afgelopen jaar zelf twee boeken geschreven/herschreven en voor de rest blijkbaar vooral non-fictie gelezen. Om dat voor mezelf wat recht te trekken heb ik wel een “summer of fiction” ingevoerd. Heel de zomervakantie ga ik enkel fictie lezen, dus met wat geluk levert dat een blogpost vol tips op voor in de kerstvakantie. Tips voor beestig goede fictie mogen zeker in de reacties hieronder.
  • Over lezen gesproken: Dexter is ineens geweldig geboeid door letters en wil zot graag leren lezen, ook al gaat hij in september nog maar naar de derde kleuterklas. Mij niet gelaten, ik herinner me dat ik daar zelf ook voor stond te popelen, maar hoe pakt een mens dat best aan? Zijn er lezers die hun kind eerder hebben leren lezen? En bleek dat een goed idee?

Geniet van jullie vakantie, wie er heeft, en geniet van uw werk, wie er geen heeft.
Of geniet niet, dat mag eigenlijk ook.

Tot binnenkort!

5 beelden, 5 dingen

IMG_2293IMG_9495 IMG_9511 IMG_9602 IMG_9612
  1. Het is niet meteen een romantisch verhaal van hij viel op een knie voor het volledige restaurant en droeg een zelfgeschreven gedicht voor op de tonen van een instrumentale versie van Hello van Adele, maar omdat ons huwelijk in Las Vegas nooit rechtsgeldig is gemaakt in België en wij ondertussen in zonde leefden met twee kindjes trokken Youri en ik vrijdag richting Iepers stadhuis om geniepig te trouwen. En omdat je daar getuigen voor nodig hebt lokten we onze vaders in de val met een smoesje. Lang verhaal kort: het was gezellig, we zijn eens lekker gaan eten, en de meeste mensen vonden het fijn voor ons en wij vonden het ook fijn voor onszelf. Geslaagd dus. Topdag. En als er een man is met wie ik wel wil blijven trouwen, dan is het die van mij.
  2. De dag na ons huwelijk werd Dexter vier. Wij dus verder feesten. Hij genoot zeer hard van alle cadeautjes en het feestje voor de familie en de dag erna met de vriendjes. Zo hard dat hij even leek te vergeten dat hij in een hardnekkige fase van testen en neen zeggen en nog eens testen zit. We hebben ervan genoten zolang het duurde, want zo gaat dat, als je kindjes hebt. Even met je ogen knipperen en de fase is voorbij. Behalve als het een lastige fase is. Dan mag je op je kop staan, dertig keer met je ogen knipperen en een driedubbele salto doen en hij blijft toch duren.
  3. Kleine domper op de feestvreugde: na twee weken crèche had het zonnetje van de crib het al vlaggen. Ziek. Slechte nachten. Weinig drinken. Hoesten alsof het haar hoofdberoep is. Tussen alle miserie in blijft Flo wel lachen, af en toe, maar ik was vergeten hoe zielig zieke baby’s zijn. Mijn werkendag werd vanmorgen dus een thuis met zieke babydag, en straks is het richting kinderarts.
  4. Positiever nieuws van mijn weegschaal: ik ontdekte gisteren dat ik al twee kilo minder weeg dan vlak voor mijn zwangerschap. Daar heb ik wel voor gewerkt, dus zo verbazingwekkend is het niet, maar ik vind wel dat ik een goede manier heb gevonden om vol te houden. Ondertussen is 5:2 weer een beetje naar de achtergrond verschoven omdat ik eigenlijk niet genoeg profiteerde van mijn niet-vastendagen om het nog zo te noemen. Ik probeer gewoon op te letten op wat in mijn mond verdwijnt (en daar was 5:2 een zeer goede start voor, met dat calorieën tellen op vastendagen en je daardoor bewuster worden van wat goed is en wat minder), genoeg te bewegen, en vooral: mezelf momenten toe te laten om met vriendinnen in de wijn te vliegen of zoals afgelopen weekend op zaterdag een stukje taart mee te eten en op zondag een pannenkoek met choco. Ik ben geen nonnetje en ik zal er nooit een worden, maar vergevingsgezindheid goes a long way. Net als de dag erna gewoon opnieuw beginnen met verstandige keuzes maken. Volgens mij doe ik stiekem een mengeling van 5:2 en low carb en paleo en het wijndieet, en het werkt behoorlijk. Ik ben in elk geval zeer content en voel het al aan mijn kleren. Hoezee!
  5. Voor de rest is het hier nog altijd behoorlijk kalm naar mijn zin, maar opstarten met een zieke baby en weken waarin er verlof moet genomen worden om te trouwen blijken ervoor te zorgen dat ik wat uren te weinig heb. No biggie, komt wel weer goed, en wees vooral content dat mijn blog lezen niet impliceert dat ge moet helpen met mijn achterstallig huishouden weer op poten te krijgen. De was en de onbestaande strijk zijn ontploft, en alle onderbroeken zijn op, ik zal het maar toegeven. Real life enal.

Fijne werkweek, allen!

5 beelden, 5 dingen

IMG_8881 IMG_8903 IMG_8950 IMG_8972 IMG_8976
  1. Drie maanden werd ze deze week, onze Flo, en sinds maandag gaat ze naar de crèche. Het was toch weer met een klein hartje, vooral bij mij dan, maar ze doet het goed en ik moet toegeven dat het toch ook best weer fijn is om te genieten van de luxe om op mijn gemak een koffie te drinken/naar het toilet te gaan/ iets te ondernemen zonder dat het simpele geluk op elk moment verstoord kan worden door iemand die mij onmiddellijk nodig heeft. Al ben ik wel altijd zotcontent als ze allebei weer thuis zijn en de ene ziedend naar mij roept dat ik zijn vriend niet meer ben en nooit naar zijn verjaardagsfeestje mag komen en de andere naar mij schreeuwt omdat haar pamper stante pede moet vervangen worden. Dat ik daar nog mijn gelukzaligheid uit zou halen, eigenlijk.
  2. Er werd hier weinig geblogd deze week, maar dat is omdat ik voelde dat ik weer te veel aan het willen was. En mijn werk hervatten, én mijn mailbox leeg krijgen, én drie keer per week sporten én op mijn eten blijven letten terwijl er twee kleine kindjes rond mij hangen, er moest iets geschrapt worden en dat waren de blogposts die ik eigenlijk voor deze week in mijn hoofd had. Die komen er nog wel, ik ga alleen eerst even de tijd nemen om gewoon te worden aan ons nieuwe ritme en dan loopt dat ook wel weer los.
  3. In het midden van de week had ik even een dip, en dat had net zo veel met de gigantische schommelingen op mijn weegschaal te maken als met het weer. Beslissing: die weegschaal gaat de zolder op en dat weer, dat weet ik nog niet helemaal. Daar moet ik nog even iets op vinden.
  4. Ik heb iets zots gedaan dat zo hard buiten mijn comfort zone ligt, maar als ik het op mijn blog aankondig dan zit ik helemaal vast qua peer pressure en accountability, dus bij deze: ik ben ingeschreven voor een urban trail run door Ieper. Ineens meer dan acht kilometer lopen, wel maar in oktober. Het gaat best oké met weer beginnen lopen en ik wilde mezelf op een uitdaging trakteren. Deze kan wel tellen: lopen door gebouwen en leuke plekken in de stad, check het filmpje dat mij zin gaf om zot te doen hier. Dus ja, ik ga nog veel moeten trainen en ik voorspel nog heel wat slapeloze nachten en huilpartijen voor het zover is, maar het staat zwart op wit dus dan is het vanaf nu voor echt.
  5. En om te bewijzen dat ik het meen heb ik een goede sport-bh gekocht. No way back jongens, ge ziet het. Als iemand een fijn loopschema heeft om van 3 naar 8,5 kilometer mét trappen te gaan op een maand of vijf tijd, dan mag dat altijd gemaild worden.

5 beelden, 5 dingen

IMG_6719 IMG_6780 IMG_6801 IMG_6819 IMG_6845
  1. Twee weken is ze vandaag, Flo. Wij kunnen dat amper bevatten. Bij Dexter ging de tijd namelijk zo ongelooflijk traag. Elke dag leek een eeuw te duren met al dat wenen en krijsen, en toen hij zo oud was als Flo was hij al eens twee dagen opgenomen in het ziekenhuis om hem volledig binnenstebuiten te keren om het wenen te verklaren. Nu zijn die eerste twee weken zo goed als geruisloos gepasseerd, en dat is zo gek. Ze groeit en bloeit, het drinken gaat vlot na een luie start, en ja, ze heeft net als haar broer venijnige krampjes, maar het is niet zo hels en ik had me eraan verwacht, dus het valt allemaal al bij al wel mee. Net als de nachten. Neen, we kunnen echt niet klagen, en gaan dat dus ook niet doen.
  2. Het is ook niet dat het op elk moment een walk in the park is, natuurlijk. Een pasgeboren kindje blijft behoorlijk intensief, zeker in combinatie met een kleuter die vindt dat hij meer aandacht verdient dan hij op dit moment kan krijgen. Tijdens de week waarin Youri nog niet moest werken zat die kleuter ook nog eens alweer ziek thuis, zodat het niet even rustig was als ik had gehoopt, maar we hebben het overleefd. En ik geef het toe: ik ben blij als de papa thuis komt van het werk, zodat ik de zorg voor de kleuter die plots niks meer lust en nog minder geduld lijkt te hebben dan ooit tevoren even kan doorgeven. Twee kinders combineren en niet verzuipen in chaos, ik moet het nog een klein beetje leren.
  3. Ik geloof ook dat ik een beetje te veel van mezelf verwacht, net omdat Flo makkelijker is dan haar broer. Gisteren bedacht ik me tijdens een krampjesepisode waarbij ze op mijn buik lag bij te komen dat ik veel minder gedaan zou krijgen dan ik wilde. Terwijl ik van Dexter compleet niks gedaan kreeg, en dat gewoon zo was. Ik raakte zelfs niet aangekleed, at niet, verzoop alleen maar in de miserie. Nu lijk ik van mezelf te verwachten dat ik gezonde slaatjes maak, niet alleen aangekleed maar ook geschminkt raak, en mijn huis proper krijg. “Ik verwacht alleen dat je hebt gerust als je kan, en hoogstens wat naar Netflix hebt gekeken”, sprak mijn lief gisteren. Mijn voice of reason, zoals altijd. En zie, ik kan zelfs bloggen, vandaag. Dat alleen al is extra punten.
  4. Heb ik trouwens al gezegd dat Flo een dotje is? Om op te eten, dat kind, met gekke smoeltjes en zot gefrons en al. Gek hoe je toch op voorhand niet zeker weet of je een tweede kindje wel even graag kunt zien als de eerstgeborene, en al van bij de eerste keer dat ze haar op je borst leggen weet: ik heb me weer zorgen gemaakt voor niks. Zorgen gemaakt voor niks is mijn middle name. En vergis u niet: haar broer is ook helemaal zot van zijn kleine zus. Zeker als hij haar kan versieren of zijn auto’s kan voorstellen, dan vindt hij haar zelfs helemaal geweldig.
  5. Ik ben er nog niet in geslaagd om iedereen te bedanken voor de vele lieve wensen en kaartjes en cadeautjes, maar ze zijn stuk voor stuk zwaar geapprecieerd. Dikke merci, y’all, jullie zijn allemaal de max.

5 beelden, 5 dingen

IMG_5382 IMG_5487 IMG_5498 IMG_5545 IMG_5561

1. Ik herinner het me nog van de vorige zwangerschap, en het is weer van dat. Hoe harder mijn zwangerschapsverlof nadert, hoe meer ik besef dat dat niet per sé een periode hoeft te zijn waarin je zeeën van tijd hebt om van alles te doen. Het is te zeggen: die tijd is er wel, maar de energie, die bevindt zich dikwijls op een hoogte waar ik met mijn korte pootjes niet meer bij geraak. Ik merk het nu al weer: mijn to do lijst wordt ineens iets overzichtelijker, hier en daar heb ik zelfs een dag waarop ik wat meer tijd heb om een boek te lezen, of te bloggen, of keihard aan het poetsen en nesten te slaan zoals het een hoogzwangere betaamt, maar echt: ik heb meestal net voldoende energie om te denken dat ik daar eigenlijk de fut niet voor heb. Frustrare, wel. Webshoppen lukt nog net, zodat de garderobe van het kleine wondertje ondertussen niet meer te overzien valt.

2. Gelukkig heb ik niet al te veel last van kwaaltjes, al moet ik wel toegeven dat ik minder mobiel aan het worden ben. Wat niet altijd handig is met een kleuter van drie jaar en half rond mij die overal naartoe wil en verwacht dat zijn moeder op haar gemak achter hem aan blijft waggelen. Dat waggelen lijkt er wel voor te zorgen dat mijn zwangerschapskilo’s deze keer geweldig beperkt blijven. Vorige keer klokte ik af op achttien kilo bij, deze keer blijf ik hangen rond plus negen. Ik heb dan ook gemiddeld honderd keer minder in mijn zetel gehangen dan tijdens de vorige zwangerschap, en me al verschillende keren luidop afgevraagd met mijn lief wat wij toen eigenlijk hele dagen deden zo zonder kind. De conclusie was: boekjes lezen en koffietjes drinken. Good times.

3. Het geboortekaartje is klaar, en ik ben er zo zo blij mee dat ik het eigenlijk al aan iedereen zou willen tonen. Wat dus niet mag. Youri vertelde dat de man van de drukkerij de woorden “Als x er dan is, dan …” uitsprak en dat het zo echt leek, dat iemand x luidop zei, en het wordt toch allemaal een beetje emo, dat er ineens een park in onze woonkamer staat en ik al de eerste rompertjes heb gewassen en mensen me succes beginnen te wensen met de bevalling. Ik maar denken dat ik het me een tweede keer beter zou kunnen inbeelden. Niet echt, eigenlijk. Ik vind het weer net zo onwerkelijk als de eerste keer.

4. Ik heb deze keer geen enkel boek gelezen over zwanger zijn of kindjes opvoeden, in tegenstelling tot de vorige keer, toen ik alles dat los en vast zat over bolle buiken en inbakeren wilde lezen. Behalve één. En boy, ben ik content dat ik dat gedaan heb. Het heet “Expecting Better: Why the conventional pregnancy wisdom is wrong- and what you really need to know” en het is geschreven door Emily Oster, een econoom dan nog. Ik las erover bij A Cup of Jo, geloof ik, en was direct geboeid. Dit schreef ik op Goodreads nadat ik het had gelezen:

“Hele dikke liefde voor dit boek. Eén van de meest irritante dingen aan zwanger zijn vind ik namelijk dat iedereen meningen heeft over alles dat je doet of niet doet, en dat die meningen vaak niet gebaseerd zijn op harde wetenschap maar op van horen zeggen, van gelezen in vage krantenartikels die meer click bait zijn dan iets anders, of gewoon, omdat de ene gynaecoloog een andere mening heeft dan de andere.
Dit boek vertrekt vanuit cijfers, relevante onderzoeken en wetenschap, en geeft een antwoord op alle vragen die een zwangere of iemand die zwanger wil worden zich kan stellen. Kan koffie kwaad (zolang je niet meer dan drie à vier koppen per dag drinkt niet), mag sushi (jaaaahaa!), wat met alcohol en hoe zit het met epidurale en salami en het nemen van bepaalde medicatie? Ik vond dit boek een ware verademing, zeer boeiend, en ik zou het cadeau willen doen aan alle vrouwen in mijn omgeving die constant doodsangsten uitstaan omdat ze bang zijn dat elke kleine beslissing hun baby in gevaar kan brengen. Ik werd er in elk geval stukken chiller van.”

Het is trouwens niet de bedoeling om hieronder de discussie aan te gaan als uw gynaecoloog u duizend procent zeker heeft verzekerd dat koffie zeker een miskraam of ernstige misvorming gaat opleveren, en het is ook niet nodig om me voor andere zaken te waarschuwen. Ik probeer me gewoon te informeren en mijn gezond verstand te gebruiken, en vind voor de rest dat elk vooral het zijne moet doen met zijn buik en zijn kinderen.

5. Een vijfde punt lijkt me net iets te veel energie te kosten, en zoals gezegd: op dit moment moet ik daar wat spaarzamer mee omgaan. Laat me het dus houden bij: geweldig fijn weekend, en hopelijk tot volgende week, in een plotse opflakkering van werklust en vuur en vlam. Ge weet immers maar nooit, met die hormonen.

5 beelden, 5 dingen

IMG_3881 IMG_3889 IMG_3911 IMG_3974IMG_3790
  1. We zijn ondertussen terug uit Gran Canaria. Ik vertel er volgende week alles over, maar ik kan al zeggen dat het zalig was (rond de 29 graden en meer, palmbomen zover je kunt kijken, en een hotel met witte wijn en cocktails in de all in-formule! Hoe geweldig moet dat niet zijn als je niet zwanger bent?! :aah:)
  2. Het was gek om recht vanuit de warme chocolademelksfeer van Sint-Maarten op een vliegtuig naar de zon te stappen, maar net daardoor ook zo cool. Wat een heerlijke periode is dat toch, ik geloof dat Youri en ik nog harder popelden om Dexter zijn gezichtje te zien op de ochtend van 11 november dan Dexter zelf om op zijn speelgoed en chocolade te vliegen.
  3. Ondertussen heb ik het monster van de kartonnen dozen vol babykleertjes zo goed als bedwongen. Alle kleren zitten gesorteerd op maat in dozen én in Evernote, zodat ik perfect weet wat ik heb en wat niet. Lijstjes, lijstjes en lijstjes, ge gaat mij nu niet meer veranderen. Dat zorgt voor rust in mijn hoofd, al heb ik wel nog altijd geen idee wat ik ga aanvangen met de kleren van Dexter die heel cool zijn, maar net te jongensachtig om door te geven aan zijn zus. Een tweedehandsbeurs, dacht ik, maar dan moet je geluk hebben dat er mensen passeren die niet op zoek zijn naar beige en bruin met grote cijfers op. Instagram, dacht ik ook, maar dan kruipt er nog zoveel tijd in onderhandelen en verzenden. Ik heb al behoorlijk wat richting goede doelen gedaan, maar zou het zonde vinden om de mooiste stukken gewoon weg te doen zonder anderen erin te laten roefelen. Iemand een betere oplossing voor dit prangende probleem?
  4. Ik heb ondertussen ook mijn leesrecord aller tijden verpulverd. In 2015 las ik 35 boeken, en ik kan u met grote zekerheid zeggen dat ik nooit eerder zoveel las. Het heeft mij ook zo gigantisch deugd gedaan, dat jaar met veel lezen en weinig tv. Ik ga er nog even mee door, geloof ik. Toch graag nog tot mijn leven weer even verglijdt in een iets drukkere babyperiode. Kijk eens hoe zacht ik dat laatste voor mijn doen heb uitgedrukt. Ha.
  5. Er komt weer een #boostyourpositivity blogbrunch, wahey. Ik vind dat keihard de max, want vorige keer was dat een zalige ochtend met zeer veel fijne mensen. Wie zich had geregistreerd op de site heeft normaal al een uitnodiging beet, en ik hoop echt dat jullie er weer en masse bij zullen zijn, in Gent. Ik lees graag in de reacties wie komt, dan kan ik al wat popelen. Geniet van jullie ijskoud weekend!

5 beelden, 5 dingen (en een Playmobil giveaway!)

IMG_1790 IMG_1873 IMG_0740IMG_2030 IMG_2174

1. Hoe hard ik ook heb genoten van de zomervakantie, toch keek ik stiekem uit naar september. Er zal meer structuur zijn, dacht ik, en vooral: ik zal weer wat meer tijd hebben om te werken, en andere dingen gedaan te krijgen. Haha. In realiteit is het toch weer rushen als een halve zottin om op tijd aan de schoolpoort te staan en in de weinige uren die een dag soms lijkt te tellen genoeg vinkjes te kunnen zetten om toch als een tevreden werkmens mijn oor op mijn hoofdkussen te leggen. Het helpt niet dat ik weet dat er binnen een paar maanden weer een periode van zwangerschapsverlof aankomt, en dat als zelfstandige met een prijskaartje komt. Het is keihard een evenwicht zoeken tussen op tijd rust nemen en nu zo hard mogelijk werken om de zwakke maanden te kunnen overbruggen, en dat gegeven geeft zorgt soms voor gensters in mijn hoofd.

2. Ook bij Dexter is het weer wennen. Het naar school gaan zelf gaat goed, hij zit comfortabel in zijn vel en dat is een plezier om te zien. Alleen krijg ik ’s avonds vaak een instortend kindje mee naar huis dat onderweg naar de auto al zijn vermoeidheid op mij uitwerkt, en over alles klaagt en zaagt. Tel daar een moeder bij die vaak nog vijftien mails te beantwoorden heeft en het vonkt hier nogal eens, en niet alleen in mijn hoofd. We zijn allebei een beetje moe, en dat is niet altijd de meest chillaxe combinatie.

3. Gelukkig vallen er soms leutige dingen uit de lucht. Zoals een doos van Playmobil met Dexter zijn favoriete auto van het moment in. EEN PORSCHE MAAT, MET LICHTJES! Youri en zijn autominnende vader waren behoorlijk enthousiast, en dus ik ook, zeker omdat ik er een mag weggeven. Het enige dat je hoeft te doen om kans te maken is mij in de reacties vertellen wat jij dit jaar graag zou krijgen van de sint, en dat kan tot donderdag om 12 uur sharp. Vrijdagochtend post ik de random getrokken winnaar op mijn Facebookpagina. Good luck!

4. Exact vijf jaar geleden trad ik vandaag in het huwelijk met de man van mijn leven in een vleeskleurige wedding chapel in Las Vegas, Nevada. Los van het feit dat ik niet kan geloven dat we weer vijf jaar verder zijn ben ik daar wel nog altijd zeer content van. En zo strak dat ik toen was, maat, in mijn gegastricbypaste lichaam dat nog geen kind had gedragen. Go lilith van vijf jaar geleden, fwietfwiet! En proficiat, man van mijn leven! You know who you are. ;)

5. Qua zwangerschapsgoestjes is het zotste dat ik al heb gedaan vanmiddag aardappelen staan schillen en bloemkool staan koken terwijl ik daar geen tijd voor heb omdat IK BLOEMKOOL MET WITTE SAUS MOEST EN ZOU HEBBEN. Niet het beste zwangerschapsverhaal ooit, ik geef het toe, maar ik heb dat dus echt niet, van die wilde verhalen waarbij ik de man van mijn leven om vier uur ’s ochtends uit bed haal om naar de nachtwinkel om zure matten te rijden. Volgens mij zou ik daar bij hem niet mee moeten afkomen ook niet.  Ben ik te soft, dames? Ik heb de vorige keer namelijk ook al geen geboortejuweel geëist. :/

5 beelden, 5 dingen

IMG_1283 IMG_1321 IMG_1339vscocam-photo-1 IMG_1352

1. Zo, het was me de week wel, met een zwangerschapsaankondiging en een 34ste verjaardag in één. Ik wou dat ik alle reacties persoonlijk had kunnen beantwoorden maar dat was te zot geweest. Ze zijn in elk geval meer dan het lezen waard voor iedereen die net als ik twijfelt of heeft getwijfeld aan kinderen, veel kinderen of weinig kinderen. Ik ben niet van plan om hier een zwangerschapsblog van te maken, wie mijn buik wil zien groeien en geweldige random beelden wil zien van mijn broek die niet meer toe kan (zoek de tropische vogel in voorgaande zin) kan me beter op Instagram volgen.

2. Nog maar een week en de grote vakantie waar ik met betrekking tot opvang voor Dexter met knikkende knieën naartoe heb geleefd is al achter de rug. Het is allemaal (zoals dat doorgaans gaat) veel beter meegevallen dan gevreesd, al waren de eerste dagen wel pittig qua kindje afzetten dat elke dag begon met een huilend “ik wil niet meer naar de opvang, ik ben al geweest“. De laatste weken had hij evenwel een vriend (waarover hij elke dag anekdotes vertelde die begonnen met “mijn vriend doet..” en “mijn vriend zegt…” #forcute) en nu vinden we het bijna allebei jammer dat ik op voorhand had besloten om hem de laatste week van de vakantie bij mij thuis te houden. Had ik geweten hoe hard hij zijn vriend zou missen en hoe graag hij nog was geweest, ik had wel doorgewerkt en mijn deadlines gehaald, in plaats van me te pletter te pinteresten naar inspiratie voor regendagen met kleuter. Anyways, we hebben allebei deugd gehad van de ervaring.

3. Ik heb mijn leesdoel voor 2015 al gehaald, maat. Vijfentwintig boeken gelezen: check. Ondertussen zelfs al bezig aan boek 27 (zeer boeiend, tot nu toe). Zou ik nog graag lezen in 2015: nog eens iets van Jonathan Tropper, want veel te lang geleden. En als ik toch bezig ben met de Jonathans: misschien is het wel het moment om Franzen nog eens een kans te geven. En de nieuwe van Brené Brown maakt ook veel kans. Van plan om eruit te halen wat erin zit tot aan De Gigantische Te Voorziene Leesdip Van Tweeduizendzestien.

4. Als we het dan toch over boeken hebben: leesclub Reading Between The Wines (ik overweeg om het de komende maanden over between the waters te hebben, in mijn geval) heeft het moment bereikt waarop alle leden de boekenselectie al eens hebben gedaan, en dus vonden we het tijd voor een evaluatie en een verkiezing van wat wij gezamenlijk het beste boek vonden dat we het afgelopen anderhalf jaar hebben gelezen. Waarvan wij droomden van Julie Otsuka won op verpletterende wijze, en was ook mijn persoonlijke favoriet.

5. Nu 1 september dichterbij komt heb ik werk gemaakt van mijn voornemen om weer wat meer schwung in mijn weekmenu te krijgen. Ik ben begonnen met al onze favoriete gerechten in Paprika te steken (making Dietemiet proud) en ga de komende weken weer eens wat meer gerechten testen uit de kookboeken die ik in de loop der jaren heb opgestapeld. Wie weet komt daar wel iets blogbaars uit. Gisteren in elk geval iets heel lekkers gemaakt met een restje geitenkaas en komkommer, dus dat is minstens een begin.

5 beelden, 5 dingen

5beelden_12_1 5beelden_12_25beelden_12_3 5beelden_12_4 5beelden_12_5

1. Heel erg bedankt voor alle reacties en lieve berichten op mijn laatste post. Je wordt er niet beter in, in omgaan met het afzien van iemand die je graag ziet, ook niet als je het al eens van dichtbij hebt meegemaakt. In de acht jaar sinds mijn mama ziek was is er veel veranderd, en tegelijk ook weinig. Ik zie dezelfde medicatie voorbij komen, ik hoor de dokters weer zeggen dat ze er alles aan doen om de pijn te verzachten, en ik besef weer dat ze veel kunnen, maar ook lang niet alles. En dat snijdt door mijn hart, ook de tweede keer. Of de derde keer, afhankelijk van hoe ik tel.

2. We doen, cliché oh cliché, serieuze inspanningen om er het beste van te maken. Door toch plannen te maken, ook al snoert de onzekerheid ons bij momenten de adem af. Door leuke dingen met Dexter te doen, en naar de plukboerderij te gaan die sinds dit weekend weer open is. Door te veel aardbeirabarbercrumble te maken met onze oogst en die te delen met mensen, en onder het volk te blijven komen, en dankbaar te zijn voor wat we hebben. Ik weet het, zwak zijn mag, en wees gerust, ik ben zwak genoeg, maar ik haal wel energie uit de pogingen om even te proberen om mijn gedachten te verzetten.

3. Het wordt niet makkelijker, maar ik merk wel aan mezelf dat de manier waarop ik met dingen omspring veranderd is. Vroeger waren dit soort weken het excuus bij uitstek geweest om ongezond te eten, te veel te drinken, en overal mee te stoppen omdat ik me ellendig voel. Wat een verschil met nu. Ik verbaas mezelf, ben op twee maanden tijd vijf kilo afgevallen omdat ik een paar dingen aan mijn dieet heb aangepast zonder dat ik er moeite mee heb, en ik ben blij dat ik tenminste nog onder controle heb wat ik eet en uitvreet met mijn lichaam. Het is niet veel, maar het is iets. (en ik plan er binnenkort een blogpost over)

4. Het lijkt misschien niet zo, maar ik heb echt veel inspiratie voor blogposts. Lijsten vol, en niet enkel dit soort snelle hapsnappostjes. Het is alleen dat ik ’s avonds zo moe ben, en voel dat het net wat te veel is om er nu volle bak mee aan de slag te gaan. De lijstjes lopen niet weg, denk ik dan.

5. Boeken zijn zo’n fijne duik uit de realiteit, op dit moment. Ik las er twee compleet fantastische (Mrs Dalloway en Dept. Of Speculation, lezen!), en ben bezig aan fantastisch boek nummer drie. (Het Hout, van de magistrale Jeroen Brouwers). Soms lees ik een uur en denk ik: ik ben zo zo blij dat er boeken bestaan. Lifelong love, dat.

5 beelden, 5 dingen

IMG_6065 IMG_6089 IMG_6102 IMG_6196 IMG_6225

1. Hebben jullie dat ook, dat de weken voor (school)vakanties zo zot druk zijn dat er alleen maar tijd lijkt voor een snelle vijf beelden, vijf dingen of een simpele croque monsieur in plaats van een waarachtige maaltijd, indien niet in het bezit van een blog? Ik kan niet geloven dat het volgende week al weer vakantie is en er opvang moet geregeld worden omdat deze mama weer een week ter redactie zit en niet thuis. De tweede week maak ik dat allemaal goed met een week vakantie, maar nu zie ik nog vooral de berg dingen die afmoeten voor het zover is. En dat is veul, joengen. Cloudy with a chance of net iets minder activiteit op deze blog, dus.

2. Nog geen beterschap op het rugfront, integendeel. Ik typ dit vanuit mijn zetel omdat ik een dag heb waarop op een stoel zitten en rechtstaan het tegen elkaar opnemen in de competitie voor het minst goede idee. Morgen mag ik eindelijk naar een nieuwe kinesiste met specialisatie in bekkenproblemen, en zaterdag ga ik naar een winkel met ergonomisch bureaumateriaal die mij al een paar keer werd aangeraden in al jullie lieve reacties en mails. Ik ben ondertussen wel begonnen met lopen op de piste, en het doet me volgens mij niet echt kwaad. Ik heb zelfs zelden zo weinig pijn als terwijl ik aan het lopen ben. Eén probleem: ge kunt niet dag en nacht lopen.

3. Ik ben compleet obsessed door YNAB, dat budgetprogramma waar ik het al eens kort over had. Het duurde even voor ik het systeem helemaal snapte, maar ondertussen snap ik het, en ik ben zo enthousiast, maat. Binnenkort een blogpostje, als het niet geeft.

4. Gisteren deed ik eindelijk wat ik al zo lang wilde doen: ik liet analyseren welke kleuren het beste bij me passen en hoe ik me best kan kleden, met mijn lengte (kort) en volume (rond). Niks zomertype of lentetype of andere hokjes waar ik toch nooit in pas, maar wel iets waar ik binnenkort een reportage over ga maken, en daarna een blogpost. Het is in drie delen, dus ik ben er nog niet, maar wel al geweldig veel bijgeleerd. Leve levenslang bijleren, zeg ik. En leve een job waarbij ik daarvoor betaald word.

5. Dit is zowat het beste dat ik vandaag heb gezien. Klikken als je ook maar iets hebt met A Beautiful Mess, good or bad. En dat is geen aprilgrap.