Appels en de kunstgeschiedenis

Waarom vindt iemand een saai realistisch stilleven mooier dan de appels van CÈzanne? Waarom ziet iemand niks meer dan lijntjes en kleurvlakken in de schilderijen van Mondriaan? Waarom vindt iemand een schilderij mooi omdat de haartjes van de baard van Rubens in een zelfportret mooi geschilderd zijn, en die van Van Gogh niet?

Waarom is lilith zo iemand?

Bewegingen

Er rijdt een meisje voorbij. Wij wonen langs een wandel-en fietspad waar dag in, dag uit heel wat meisjes voorbijrijden. Daarnaast gebeurt het wel eens dat lokale wandelclubs als de Heuvellandstappers en de Drevetrotters ons wandelpad implementeren in hun wandelroutes. Het meisje dat voorbijreed had een rugzak in de vorm van een gitaar. Ze ging dus hoogst waarschijnlijk naar de muziekles, of ze kwam ervan terug. Op zondagmorgen. Wandelaars die lid zijn van de Heuvellandstappers/Drevetrotters schrikken er ook al niet voor terug om op zondagmorgen ons wandelpad aan te doen. Net als jeugdbewegingen vol fietsende jongeren getooid met oranje sjaaltjes. Zondag is duidelijk verenigingsdag.

Ik krijg de kriebels als ik het woord 'vereniging' hoor. Al is het nu zwem, jeugd, wandel of studenten. En dan heb ik het nog niet gehad over clubs. Ik verafschuw clubs. Ook ik heb het allemaal nog meegemaakt. Niet dat ik een kind was dat Èn naar de muziekschool, Èn naar de turnles, Èn naar de judo moest van mijn ouders. Ik ben hen daar nog altijd heel erg dankbaar voor, maar ÈÈn enkele keer kregen ze me zover om toch in een vereniging te stappen. Waarschijnlijk onder druk van een groep jeugdleiders die bij ons had aangebeld om onschuldige kindjes te ronselen. De verhalen over kampvuren en samen pannenkoeken eten en op kamp gaan zullen op dat moment aannemelijk genoeg hebben geklonken om mij ernaartoe te sturen. Ook dat was op zondagnamiddag.

Ze hadden me verteld dat het leuk zou zijn. Er waren veel leeftijdsgenootjes, en we mochten wat kleingeld meenemen om er snoep te kopen. En we zouden samen spelen. Ze waren er vergeten bij te vertellen dat jeugdbewegingen heel leuk zijn voor sociale kindjes. Ik was de meest asociale zesjarige die op dat moment in mijn gemeente rondliep. Ik las liever een boek, of ik maakte tekeningen, liefst alleen.
Op een zondagnamiddag werd ik naar het lokaal gebracht door mijn vader. Het bleek een vervallen hok te zijn naast de lokale sporthal. Er lagen matrassen en moussen ballen, en in een hoek stonden een paar gezelschapsspelletjes, voor als het regende.
Ik werd voorgesteld aan de leiders, die me nog maar eens vertelden hoe leuk het er wel was. Ik werd misselijk van het idee dat ik er heel de namiddag moest blijven, maar ook mijn vader zei dat het echt heel leuk zou zijn daar. Met de andere kindjes. En hij vertrok. 'Iedereen mag in de kring komen zitten!' riep ÈÈn van de leidsters veel te luid en veel te vrolijk. Mijn maag trok samen. Ik ging toch maar mee in de kring zitten, wanhopig wachtend tot het leuk zou worden. We zouden een toneeltje in elkaar steken, vertelde ze, en we mochten al het materiaal gebruiken dat in het vervallen hok lag waar we ons in bevonden. Ik wilde naar huis. Ik wilde helemaal geen toneeltje spelen met kindjes die ik niet kende. Drie minuten later was ik 'de tante'. Ik was de tante in een stom toneelstuk zonder publiek. Alle andere kinderen leken een blast te hebben, ook toen we een raar soort tikkertje moesten spelen waarbij de enen een vogel waren en de anderen een nest.

Elke zondagnamiddag kwam het misselijke gevoel terug. Ik mocht weer naar de jeugdbeweging, waar we voor 5 frank een Leo konden kopen en ons voor geen geld gigantisch mochten amuseren. Het mocht wel, maar het lukte mij niet. Mijn misselijkheidshoogtepunt kwam er toen we met z'n allen 5 dagen op kamp moesten naar Houtem, een onooglijk dorpje in de buurt van Veurne. In een oude boerderij speelden we spelletjes waarbij we elkaar mochten bekogelen met chocoladevla, we maakten lange wandelingen die zomaar nergens heen gingen, en hoe langer het duurde, hoe groter mijn kinderlijke depressie werd.

Bij de terugkomst kwam het eruit: ik vond dit allemaal helemaal niet leuk. Ik wilde er nooit meer heen. Ik moest ook niet, het was voorbij.

Niemand krijgt mij ooit nog zo gek om mijn zondagnamiddagen op te offeren aan een vereniging van mensen die samen leuke dingen doen. Mijn zondagnamiddagen zijn voor de rest van mijn leven enkel nog voor mij.

Somewhere only we know

Wat hou ik toch van internet. Ik zat met een probleem, en internet heeft het opgelost. De laatste dagen hoorde ik namelijk steeds vaker een nummer op de radio dat zo leuk klonk dat ik niet anders kon dan het volume hoger zetten. 'Wie zingt dat?, vroeg ik dan aan Youri. Youri wist het evenmin. Wat niet zo heel verbazingwekkend is, Youri kan namelijk geen titels onthouden, en vaak ook geen groepsnamen. Voor de rest is het een goede jongen.
Ik had natuurlijk gewoon het nummer kunnen uitluisteren en wachten tot de radiopresentator de naam van het liedje aflas, maar alsof het noodlot ermee gemoeid was gebeurde dat nooit. Altijd botste er wel net op dat moment een auto op de E40.

Ik heb alle radio donna playlists afgelopen, omdat het mij een nummer leek dat wel gesmaakt zou worden door hun doelgroep, maar ik had ook geen titel, en ik kon me geen enkele zin meer herinneren. Dus kon ik ook niet bij google terecht. Toen ik vanmorgen mijn ogen opende hitte het me: 'So why don't we go, somewhere lalala know.'

Bedankt Google, Limewire en Keane, die ervoor zorgden dat 'mijn liedje' nu op onze harde schijf staat te blinken. Ik hou van jullie.

Kosmos vakantiepark

"We kunnen misschien naar de bergen gaan," zei lilith. Toch wel geÔnteresseerd reageerde ik "welke bergen"? "Jeweetwel, de kemmelberg, de rode berg". Ik wilde wel naar de bergen, maar toen lilith ook vertelde dat daar vroeger een openluchtzwembad was waar ze soms ging zwemmen kwam het voor mij allemaal terug. Heel vaag herinnerde ik me dat ik er vroeger ook nog moet geweest zijn. Ik wist dat er een grote paddestoel in het water stond, en dat ik er ooit een slechte cola gedronken heb in de cafetaria. Hopend dat alles nog was zoals ik het mij herinnerde vertrokken we richting heuvelland.

Na onder afsluitingen en over muurtjes gekropen te hebben stonden we aan de rand van het zwembad. En ja hoor, alles was nog zoals vroeger.

Klik voor de foto's.

Foto's met een roze rand zijn van lilith, die met een groene zijn van Youti.

Kosmos

Hey, big spender

Gekocht:

* plastieken potjes om deze namiddag tonnen spaghettisaus in te doen
* Italiaanse look- en pomodoripasta
* vijf dagen VenetiÎ
* The Naked Gun 1, 2 1/2 en 33 1/3 op DVD

En volgende maand gaan we weer sparen. Beloofd.

Kleine gaatjes

Na een stoomcursus weet ik alles over grote gaatjes, kleine gaatjes, sluitertijden, diafragma's, licht meten en zoomen. Ik heb geoefend op rokende sigaretten, blikjes pepsi, kussens, youri die blikjes pepsi drinkt op verschillende plaatsen met meer of minder licht, zelfs op mijn koeienpantoffels. Omdat ik zo aandachtig geluisterd heb naar Youri's semi-professionele praat ga ik mezelf morgen belonen met een fototrip. En dit wordt mijn nieuwe vriendje.

Nederland

'Mozarella hebben we nog, hebben we nog tomaten? Ja, die hebben we ook nog, denk ik. Is er nog toni...'. Mijn breinbrekerij in de supermarkt werd op een shockerende manier onderbroken. Naast de kartonnen Minute Maid en Appelsientje zag ik plots een merknaam die er anders nooit stond. Ik ben sowieso altijd al blij als een kind als er iets helemaal nieuws te verkrijgen valt (zie witte leo's, vanille coke en lays sensations), maar deze keer was het anders. Ik moest me inhouden om geen onschuldige supermarktbezoekers op de hoogte te brengen van mijn ontdekking. Het was een karton dubbelfrisss!

'Dubbelfris?', hoor ik u al vragen. Dubbelfrisss dus, met drie s-en. Uit Nederland! You know, waar ze reclame maakten voor Taksi Tintel met de slogan: Er zit een tintel in mijn glas, die er vroeger nog niet was. 'Taksi Tintel?? Waar heb je het over, lilith?' Dat is een drankje. Uit Nederland!

Ik ben een Nederland-addept, zo simpel is het. Als kleuter zweerde ik bij de VPRO op zondagmorgen, waar Buurman Bolle samen met drie dikke dames de plak zwaaide. Ik droomde ervan om ooit eens met mijn achterwerk in de kast te mogen, te mogen kiezen uit de speelgoedprijzenpot van de Droomshow of meneer Cactus te vertellen over mijn verzameling ansichtkaarten. Want zo noemde ik die dingen, ik had er geen idee van dat dat in Vlaanderen gewoon 'postkaarten' waren.
Tijdens schoolvakanties waagden we af en toe de grote oversteek naar Nederland, want het toeval wil dat daar veel Center Parcsen zijn. Ik was er de koning te rijk, want bij elke stap die ik zette waande ik me op televisie. Iedereen sprak er zoals Ome Willem, er was een echte Albert Heijn, en ja hoor, je kon er Taksi Tintel krijgen, en autodropjes.

Als tiener las ik geen Joepie, maar Fancy, voor meiden die alles willen weten. Ook dat sterkte me in mijn overtuiging dat alles leuker en hipper is in Nederland. Ik heb nog steeds de neiging om mijn tv eerder af te stemmen op een Nederlandse zender dan op VT4. Dan zie ik ze tenminste allemaal nog eens: Ron Brandsteder, Gerard Joling en Henny Huisman. Jeweetwel, van de mini playbackshow. 'Dat was Bart KaÎll, toch?'. Neen, dat was het niet, in Nederland hadden we Henny.

Het Gratis project - update III

Net toen we dachten dat Eddy al onze verwachte postpakketjes meenam naar zijn appartement en we alle hoop opgegeven hadden lag er vandaag weer een dikke enveloppe met daarin 3 CD's. Dankuwel DCe en de mensen van JIMtv.

Dit was ook mee met de post, wat verklaart waarom lilith nog niet geblogd heeft vandaag.

Sporza

We krijgen een sportzomer als nooit tevoren. Er is zoveel sport dat de VRT er zelfs een nieuwe zender voor opricht. Sporza (spreek uit "sportsa")! Dat mag ook wel want deze zomer is zeer exeptioneel. Wij krijgen de Olympische Spelen, het EK voetbal, de tour, Roland Garros, Wimbledon, en waarschijnlijk ook wel ergens het provinciaal kampioenschap schietlapschieten. Zoiets komt in geen honderd jaar meer terug, dacht ik. Tot ik deze morgen besefte dat dit fenomeen eigenlijk niet zo uitzonderlijk is. Het herhaalt zich namelijk om de vier jaar. Waarom hadden we 4 jaar geleden dan geen Sporza?

Hoe dan ook, ik ben alvast gelukkig. Grote sportevenementen hebben iets magisch. Ik ben 4 jaar doof en blind voor alles wat met zwemmen te maken heeft, maar tijdens de Olympische Spelen weet ik toch graag of Pieter van den Hoogenband nog maar eens een gouden medaille gepakt heeft. Of met hoeveel medailles Leontien van Moorsel dit jaar thuis zal komen. Of hoe ver het Nederlandse hockeyteam zal geraken. En ja, af en toe denk ik ook wel eens "oh ja, goed zeker" als ÈÈn of andere Belg een verdwaalde bronzen medaille opraapt bij het kleiduifschieten.

Daarnaast is er dus ook het EK voetbal. De vorige keer was dit in ons land, en mochten we zelf ook mee doen. Dit jaar spelen ze in het verre Portugal, en zijn we er niet bij, wat de amusementswaarde serieus naar beneden trekt. Gelukkig zijn onze noorderburen, in tegenstelling tot het WK (hah!), er wel bij. En ik zou wel eens durven gelukkig worden als Van Nistelrooy zes keer scoort tegen KroatiÎ. Hup Holland hup!

De tour! Dat is wielrennen, en daar zijn de Belgen goed in. Wat jammer toch dat onze sportieve landgenoten het altijd laten afweten tijdens die warme dagen in het zuiden van Frankrijk. Misschien zie ik alles te negatief maar ik kan moeilijk juichen om een 34ste plaats van Axl Merckx en een 67ste voor Rik Verbruggen. Ik, supporteren voor Armstrong? Dat is evenveel fun als tijdens de winter beweren dat de blaadjes aan de bomen dit jaar groen zullen zijn. Pantani, waarom heb je ons verlaten?

Geen voetbalglorie, geen overwinning op L'Alpe d'Huez, en deze keer ook geen winst op een Grand Slam. Kim Clijsters is nooit begonnen aan Roland Garros, en Justine Henin is al uitgeschakeld. Het is nog altijd niet zeker of Clijsters zal starten in Wimbledon, en van Henin verwacht ik ook niet te veel. Malisse heeft last van zijn tweemaandelijkse nervous breakdown en de Rochus broertjes raken verloren in het ongemaaide Wimbledon gras.

Wat een rampzalige sportzomer. Ik denk dat ik dit jaar wel eens naar het provenciaal kampioenschap schietlapschieten ga kijken.

Tupperware

Ik was uitgenodigd op een tupperware-party vanavond. Of een tupperwarefeestje/vergadering, ik weet eigenlijk niet bijster goed welke hippe naam dat soort avondjes dit jaar heeft. Ik had er best zin in, een tupperware-party bijwonen stond nog op mijn to do-lijstje, net zoals een sekshop binnenwandelen en eigenhandig een IKEA-kast in elkaar steken.

Aangezien ik op een verkoopsdienst werk, begin ik de trucjes te kennen die gehanteerd worden om mensen een bestelbon te laten ondertekenen. En toch zijn zo'n avondjes bij de gastvrouw thuis een feest voor mijn oog en oor. Zoals een paar weken geleden, toen Youri en ik onverwacht terechtkwamen op een soort 'slaapverbeteringscursus', in de huiskamer van Youri's zus.
We waren een beetje laat, want we hadden nog niet gegeten en we waren onderweg nog even bij de plaatselijke chinees gestopt. Beladen met kroepoek en gepaneerde kippenballetjes belden we aan, en twee seconden later bevonden we ons in de woonkamer waar de salesman van dienst verveeld wachtte tot we onze plaatsen hadden ingenomen.

'Iedereen slaapt', begon de verkoper. 'Dat begint goed', begon mijn innerlijke stem, terwijl ik een hap rijst naar binnen werkte. 'We slapen meer dan we denken! Daarom is het ook zo belangrijk dat we het goed doen'. Daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Terecht ook, ik slaap overal goed. En zo interessant vind ik het nu ook weer niet. Ondertussen was het ijs in de huiskamer blijkbaar al ongemerkt gebroken, en de ingestudeerde witzen en kwinkslagen die ons tot de aankoop van een veel te dure matras moesten aanzetten vlogen door de ruimte.

'Wie wil er eens op de matras komen zitten?'. Ahaa, daar had ik op zitten wachten: interactie met het publiek. Of eerder: een wanhopige stilte van zeven mensen die allemaal even erg wilden opgaan in het behangpapier. De moeder van Youri mocht ons uiteindelijk vertellen uit hoeveel schapewollen vernuft de matras was opgetrokken, en toen was het tijd voor de truc met de ijsblokjes. Wahant, lang voor we waren aangekomen om ons erin te laten luizen door een zwetende matrassenverkoper, had diezelfde matrassenverkoper vier ijsblokjes tussen een donsdeken gestoken. De mallerd! Het ijs was nog steeds ijs en geen water, dat moest dus wel een fantastisch donsdeken zijn. De logica ontging mij volledig, en ik concentreerde me dan maar op het zo stil mogelijk naar binnen werken van een grote, roze kroepoek.

Een lattenbodem, vier kussens (die wij, slaaponkundigen, mochten doorgeven om te voelen dat we al jaren op schaamtelijk slechte kussen sliepen) en een paar angoradekens later werd een schoolbord bovengehaald. 'Hmm, een schoolbord, was het enige dat ik nog kon denken. De spanning en de rode vlekken in het gezicht van de verkoper stegen evenredig, want het was tijd voor het grote verkoopmoment.

Als een bezetene werden prijzen genoteerd, geschrapt (want we waren het beste publiek dat hij al ooit had meegemaakt, wat wel volledig aan het matraszitmoment van Youri's moeder zal gelegen hebben, want voor de rest kon ik op geen verklaring komen), nieuwe lagere prijzen genoteerd, en hell, zelfs dingen gratis aangeboden, als we ook een verkoopavondje wilden organiseren met de leuke spring-in-'t-donsdeken die hij wilde zijn. Ik veronderstelde dat hij op het einde van de rit zou vragen wie meer dan tweeduizend euro wilde uitgeven aan een kussen en de beste matras ooit gemaakt, maar ik bleek naÔef te zijn geweest. Toen werd het namelijk plots persoonlijk.

'Jullie mogen per koppel naar mij komen voor een klein vraaggesprek', hijgde de meneer, zichtbaar opgewonden door het vooruitzicht van een grote verkoop. Dat meende hij niet, dacht ik. Al snel bleek dat hij dat wel deed, en het eerste koppel ging gedwee aan tafel zitten. Bestelbons werden getekend, handen geschud, en toen was het aan ons. 'Welk bed hebben jullie?'. We hadden geen idee, maar het was wel tweepersoons. 'Slapen jullie er goed in?. Dat wisten we ook al niet, we zouden namelijk de volgende dag gaan samenwonen, en we hadden net een bed gekregen. 'KABAAM, 1-0!', deed mijn inner voice.

Ik ben vanavond niet op de tupperware-party verschenen, omdat ik een beetje ziek ben. Maar bij de volgende verkoopsavond ben ik er verschrikkelijk graag weer bij.

Wanted: hondje

'Zie je wel!', roep ik enthousiast, 'Webkim is aan het plooien. Ze gaat toch een hondje nemen!'.
Ik volg de log van webkim al een hele tijd met veel plezier, maar de laatste tijd toch net iets aandachtiger dan anders. Het vriendje van kim wil namelijk dolgraag een hondje, en ik namelijk ook. Zij was er eerst niet helemaal voor te vinden, maar het lijkt goed te komen. 'Misschien nemen ze toch een hondje. Misschien post ze wel elke dag een foto van de puppy', mijmer ik.

Ik ben helemaal weg van honden. Ik ben helemaal weg van alles met grote ogen en een vacht. Mijn ouders hebben een heel erg lieve geadopteerde pekinees, en ook al is dat niet meteen een ras waar ik normaal gezien respect voor kan opbrengen: pikie is ÈÈn van mijn dichtste vrienden. Ik droom er al jaren van om ooit eens ergens een hondje te mogen kiezen Èn meenemen, en ik had eigenlijk maar ÈÈn voornemen voor als ik het ouderlijk huis zou verlaten: ik zou alle dieren in huis nemen die ik nooit heb gekregen van mijn veel te rationele ouders.

Ik wil een grappig klein hondje om mee te spelen, honderdduizend foto's van te nemen en Vorlat te noemen. Youri heeft het over verantwoordelijkheid en inentingen en zindelijkheid en dat er geen uit-knopje op zo'n beestje staat. En dat we met twee elke dag moeten werken, en ocharme, dan zit dat hondje alleen, lilith. Heel de dag, te huilen. En trouwens, we mogen helemaal geen dieren houden in de crib. Dat heeft hij slim bekeken.

EÈn ding is zeker: ik zal stikjaloers zijn als kim ooit post dat ze een hondje heeft. Een lief klein, leuk hondje. Dat nooit huilt.

Beestjes

Vergeet al het negatieve dat ik ooit over Apple heb gezegd:

In iets dat toch wel een beetje op een taakbalk lijkt is Youri een panda en ik een hippo. Dat maakt me blij! Maakt me blij! Maakt me blijhijhijhij.

Zeep

'Alle neuzen moeten dus in ÈÈn richting!'. Het ziet er naar uit dat de telemarketingopleidster van dienst nooit meer zal ophouden met haar pleidooi, en volgens mijn horloge was ik normaal al lang klaar met werken en heb ik niet alleen mijn bus gemist, maar ook die die erop volgt.
Tien minuten later beslis ik dan maar om te voet naar huis te gaan. Ik zou ook kunnen wachten op de volgende bus, maar die komt maar over 15 minuten en heck, ik kan dat beetje lichaamsbeweging echt wel gebruiken. Stappen dus. Terwijl ik door de industriezone wandel beklaag ik me dat ik mijn camera niet heb meegebracht: oude vervallen fabrieken, een hondentrainingscentrum waarvan ik niet eens wist dat het bestond, een verborgen wandelpad...

Plots word ik een geur gewaar die me misselijk maakt van opborrelende herinneringen. De geur die ik rook toen ik hier als achttienjarige een stressbestendigheidstest moest komen doen, om te kijken of ik wel in staat was om dopjes op flessen te draaien. De geur die ik rook toen ik die dopjes effectief op flessen stond te draaien, uren aan een stuk. De geur die ik bleef ruiken, ook toen ik avond na avond afgepeigerd thuiskwam uit de fabriek, de geur die wel in mij leek te zijn getrokken: de geur van goedkoop citroenafwasmiddel.

Leuke vakantiejobs waren heel dungezaaid, dat zal nu wel niet anders zijn, en de fabriek stond erom bekend een goede verdienste te zijn. Ik was dan ook best trots toen ik geselecteerd werd, want velen voelden zich geroepen, maar weinigen kwamen zo stressbestendig uit de test als ik. Bij het interimbureau dat alles regelde mocht ik mijn veiligheidsbril,-schoenen en mes gaan afhalen, en tijdens de rondleiding door de fabriekshal leek het nog allemaal leuk: honderden flessen op lopende banden (lijnen genoemd onder de incrowd), veel verschillende kleuren en geuren, en heel de dag radio Donna. Nadat ik het papiertje had ondertekend waarop stond dat ik zou dokken als ik mijn badge voor de prikklok zou verliezen kreeg ik de boodschap dat ik maandag mocht beginnen. Om vijf uur. 's Morgens.

Terwijl ieder normaal mens die maandagmorgen nog in bed lag wandelde ik de fabriekspoort binnen, opgewacht door een hele meute arbeiders die mij van kop tot teen trachtte te analyseren. Om klokslag vijf voor vijf verplaatste de meute zich als een bende wilde beesten naar ÈÈn bepaalde muur aan de ingang. Daar werd namelijk een blaadje opgehangen waarop stond aan welke lijn ze die dag moesten werken. Mijn naam stond er ook tussen. Het stond er, zwart op wit: ik was een fabrieksarbeidster geworden.

Nieuwe jobstudenten werden aanzien als dom. Psychologen zouden er waarschijnlijk de verklaring aan geven dat het een manier is van laaggeschoolden om toch een paar weken per jaar het gevoel te hebben dat ze niet aan de onderkant van de fabrieksladder vertoefden. De enige keren dat de arbeiders niet snibbig waren was toen ze eindeloze verhalen vertelden over hun mislukte huwelijken, verhalen die ze elke keer opnieuw herhaalden bij elke jobstudent die aan hun lijn terechtkwam. Voor de rest stonden ze allemaal heel erg boven je.
Ik was in elk geval niet onder de indruk van hoe snel ze zes flessen allesreiniger in een doos konden mikken. Ik was dan wel weer enorm onder de indruk van mensen die al twintig jaar zes flessen in een doos mikten, honderden keer per dag. Duizenden keer per week.

Aan het eind van elke zomervakantie was ik altijd de gelukkigste mens ter wereld toen ik de fabriekspoort achter me mocht laten. Door de hekken die opgesteld staan rond de zeepfabriek zag ik deze namiddag nog steeds dezelfde gezichten als toen, boterhammetjes etend in de afschuwelijke geur van goedkope citroenen. Nog eventjes wachten, en dan beginnen de jobstudentenhoogdagen weer.

ruben

Het moet ongeveer twee en een half jaar geleden zijn toen ik hem voor het eerst ontmoette in de virtuele wereld die men ook wel eens het internet noemt. Zijn nickname was ruben, maar ik had al snel door dat dat ook zijn echte naam was. Wie ruben niet kent vindt het waarschijnlijk vreemd dat hij afwisselend met Jelle Cleymans, Dave Peters of Thomas Vanderveken samenwoont. Ik niet. Ruben leeft in een wereld waar alles gaat zoals hij het wil. En daar is hij gelukkig. Waarom zou ik zijn fantastische verhalen in twijfel trekken?

Eigenlijk is ruben een tweeÎntwintig jarige jongen die tijdens de week samen met zijn kameraden en begeleiders in Langdorp (vlaamse brabant), en in het weekend bij zijn ouders in Limburg woont. In Langdorp moet ruben koken, poetsen, fitnessen, uitstapjes maken, en nog veel meer. Maar als hij even, ook al is het maar 5 minuten, tijd heeft dan vind je hem achter zijn computer. Contact zoekend met de buitenwereld.

Ruben is een fenomeen in de wereld van radio en televisie. Je vindt hem terug op de fora van JimTV, Q-music, VTM en Topradio en op chatboxen van radio Donna en StuBru. Hij stuurt dagelijks mailtjes naar VRT-omroepsters, Donna presentators, JimTV I-jays en Ketnet Wrappers. En voor ik het goed en wel besefte zat ik samen met ruben in een MSN Messenger kotje. Uren, dagen, maanden heb ik (meestal samen met lilith) gechat met ruben op MSN. En iedere keer weer was ik helemaal onder de indruk. Ruben weet namelijk alles over iedere bekende Vlaming, over elk tv- en radioprogramma en over alle studio 100 groepjes. Vraag hem de geboortedatum van Leen Demare en hij weet het je te vertellen. Vraag hem wat er morgen op tv is, en hij geeft je een compleet overzicht. Namen van Big Brother kandidaten uit de tweede reeks, liedjesteksten van Spring, aftitelingen van tv-programma's, ruben kent ze allemaal van buiten.

Ondanks zijn fantastisch geheugen, en de snelheid waarmee hij nieuwe dingen aanleert blijft ruben een heel eenvoudige jongen. Als hij een woord niet begrijpt is hij niet te beroerd om dat te zeggen. En als hij iets vraagt dan verwacht hij een antwoord, en omgekeerd. Simpel en naÔef, maar wel eerlijk.

Ruben is mijn maat, en dat mag iedereen geweten hebben. Ik kan iedere keer weer lachen met zijn "grapjes om te verhalen". Ik zit met open mond voor mijn scherm als hij me de hele biografie van Tomas De Soete voorschotelt. En ik antwoord met plezier op vragen als "kan lilith goed koken voor jou?" en "Youti, wil jij even naar de dagboekkamer komen!!!"

Het is ondertussen weeral veel te lang geleden dat ik samen met ruben in een MSN kotje zat, maar mocht hij dit lezen: Neen, ik heb nog geen MSN 0.6, en ja, ik breng lilith iedere dag naar haar werk ;)

Moeilijk

'Ow, en ik lust geen aardappelen.' zei hij, op hetzelfde toontje waarop mensen vertellen dat ze niet kunnen vliegen. Waarop ik zei dat dat onmogelijk was: aardappelen vallen niet te lusten, je eet ze gewoon op, zoals je brood eet, of pasta. 'En toch lust ik ze niet', zei hij onverstoorbaar, 'maar ik eet wel graag purree, en gebakken patatjes.'. Ik rolde even met mijn ogen en zei dat er ook wel dingen waren die ik minder graag eet, maar daarom weigerde ik nog niet om ze te eten, aardappelen zijn aardappelen.

Youri:'Groenten eet ik ook niet'.
Lilith:'Hoe kan je nu geen groenten lusten, er bestaan honderdduizend soorten groenten, onderverdeeld in nog eens tientallen subsoorten. Er moet toch wel iets zijn dat je graag eet?'.
Tomaten. Dat at hij wel graag. En fruit, at hij fruit? Ja hoor, fruit vond hij zeer lekker, maar als het op groenten aankomt eet hij enkel tomaten. Zo zat dat.

Hesp lust hij enkel als het flinterdun gesneden is, anders laat hij het liggen. Dikke sneden salami lust hij dan weer wel, want 'salami is gemaakt van kleine stukjes vlees'. Vleessla, kip curry, krabsla: enkel als het kleine stukjes zijn. Tonijnsla moet dan weer wel met grote stukken, want tonijn is vis.
Gehakt? Grote stukken, want gehakt is een andere soort vlees dan hesp.

Brood met een beetje bloem op? Vergeet het, hij eet nog liever de gordijnen op dan bloem op te eten. Vis eet hij zeer graag, wat mij bijna achterover deed vallen, maar scampi's dan weer helemaal niet. Garnalen wel, waarschijnlijk omdat dat scampi's in kleine stukjes zijn.

Hij beweert dat er een heel logisch systeem in zit, ik weet alleen dat het helemaal niet zo simpel is om samen te wonen met iemand die slechts 10 procent van alle voedingsmiddelen tot zich wil nemen. Hij wil graag bijkomen. Ik wil graag vermageren. Ik lust alles.

Foto's

De ene gooit je een vertrouwelijke blik toe, zo'n blik die je moet doen geloven dat het echt allemaal goed komt met de wereld. Vrouwen kijken meestal alsof ze reclame maken voor een maandverband dat echt gigantisch goed zit, jonge mensen durven al eens iets enthousiast te doen met hun handen, en af en toe kijkt een enkeling opvallend streng het landschap in waar men zijn verkiezingsbord heeft geplant.

Ik mag er niet aan denken dat ik mijn pasfoto om de haverklap uitvergroot zou tegenkomen als ik door Vlaanderen rijd.

Broodje banaan

Het moeten niet altijd koffiekoeken zijn op zondagmorgen. Ik at vandaag een broodje (pas uit de oven) met daarop:
- Veel boter (je kan nooit genoeg boter hebben)
- schijfjes banaan
- een beetje suiker
- chocolade hagelslag (melk)

En lekker dat het was. Of om het met de woorden van lilith te zeggen, heavenly!

Brol

Ik was er ten stelligste van overtuigd dat al mijn eigendommen tijdens de verhuissessie in februari meegebracht waren naar hier. Dat kon ook niet echt anders: het bulkt nog steeds van de kartonnen dozen in de berging. Mijn moeder maakte me er de laatste tijd wel eens attent op dat er nog een paar dingetjes bij hen thuis lagen, maar ik dacht dat het om drie geurkaarsen en een paar schoenen ging. Mis dus. Net als tijdens al mijn vorige bevliegingen om mijn kamer eens op te ruimen kwam ik tot dezelfde, eentonige conclusie: ik verzamel brol. En ik kan niks weggooien.

Festivalbandjes uit de jaren negentig, gras vanop een camping waar ik ooit de nacht doorbracht, briefjes die in het geheim werden doorgegeven in de klas, verjaardagskaartjes van vriendjes die ik me niet meer kan herinneren, dagboeken, melige gedichtjes geschreven in een vlaag van onoverkomelijk liefdesverdriet, you name it en ik heb het ergens liggen in een doos. Ik ben er ten stelligste van overtuigd dat ik het me gigantisch zal beklagen als ik het allemaal weggooi. Stel je voor dat ik ooit beroemd word met een zomerhitje, en ze langs komen om mij te interviewen over mijn favoriete voorwerpen. Ik zou mezelf wel dood kunnen slaan als ik net dan alles naar het containerpark heb gebracht.

De buit van vandaag bevat de hometrainer waarop ik mezelf al veel te veel tegen mijn zin in het zweet heb gewerkt, een UFO die ik van Youri heb gekregen bij Hamleys in London en mijn collectie Dawson's Creek video's. Onder andere, want in de andere dozen durf ik niet eens kijken, uit vrees dat ik me belachelijk zal voelen onder zoveel nutteloze verzamelwoede.

Roxette

Hij had het soort pagekapsel dat voor kleutertjes uitgevonden leek te zijn. Het paste perfect bij zijn naam: Pepijn. Pepijn met het pagekapsel.
Rond vrolijk gezichtje, een beetje vrouwelijk zelfs, net genoeg om van hem het schattigste jongentje van de zandbak te maken. Op klasfoto's steeds met zijn handen op zijn knieÎn, en zijn hoofd ietsje naar beneden, ook toen hij al een paar jaar geen kleuter meer was. Hij zei nooit veel, maar hij lachte wel aanstekelijker dan alle kinderen samen. En hij luisterde naar Roxette.

Als we een dansje moesten instuderen voor het jaarlijkse kerstfeestje wilde hij altijd Roxette doen. De andere kinderen hadden niet bepaald iets tegen Roxette, maar uiteindelijk ging de keuze steevast naar Snap!, of de Lambada. Teleurgesteld borg hij zijn cassetje dan weer op. Hij kon uren vertellen over Roxette, ook toen wij met z'n allen al waren overgeschakeld op Nirvana en Guns 'n Roses.

Het heeft niet mogen zijn. Gisteren heb ik bij wijze van eerbetoon nog eens een mp3 opgelegd van zijn groep. Het klonk helemaal zo slecht nog niet, al miste ik wel het typische geluid van een cassettebandje dat een keer teveel is afgespeeld. Soms krijg je een inzicht. Ik zag in dat Roxette vergeten zonde zou zijn.

Update:
Ook Ieneke, Bareuh, merelroze, Carree en Citizen Hane vergeten hen nooit meer.

Rawk

Vroeger was het nog simpel: housers en rockers, de verdeling van heel mijn wereld. SystËme Nouveau-vest en baskets? Duidelijk een houser. Arafatsjaal en legerbottines? Rocker. Of alternatieveling, zoals we onszelf in een onbewaakt moment ook wel durfden te omschrijven. Dat we met duizenden allemaal even alternatief waren kwam niet eens in ons op.
Housers waren over het algemeen redelijk achterlijk. Ze waren enkel geÔnteresseerd in naar boenkeboenkefuiven gaan in de Expo-hallen van Ieper, brommers opdrijven door 'de vlote' uit te halen en ze dronken cola. Cola dronken ze, wahaha.
Rockers waren oke. Rockers luisterden naar de Afrekening, dronken pinten en droegen de jassen van hun overgrootvader. Ik toch.
Nu ik een burgertrut ben geworden blijft van die onderverdeling zo goed als niks meer over. Het enige dat me nog aan mijn alternativerende periode herinnert zijn eenzame mp3tjes. Spaceman van Babylon Zoo. Everything Zen van Bush. Who's the King van Dog Eat Dog. Ik wil uitbreiden, maar mijn geheugen laat me in de steek.

Wie o wie was net als ik zo arafatsjaal als de neten, en herinnert zich wel nog wat toen hip was? Het is niet voor mij, het is voor op de cd voor in de auto. Youri was namelijk een houser, en ik ga hem bewijzen dat hij achterlijk was.

Lijstjes they are

Dat ik lijstjes wel oke vind zal onderhand wel duidelijk zijn, en misschien is het net daarom dat ik de Best Of-site van Dominiek zo leuk vind.
Leuk, maar ook moeilijk. Hoe kan je in godsnaam een waardebepaling toekennen aan nummers van artiesten die je gewoon heel goed vindt? Het is me gelukt bij R.E.M. en Counting Crows, nu de rest nog!

Maag

Als iemand mij zou wakkermaken met de mededeling 'De spaghetti is klaar!' zou ik geen probleem hebben om er direct aan te beginnen. Toen ik vroeger, toen internet nog jong en spannend was, af en toe eens onder het gegiechel van een groep vriendjes naar rotten.com surfte heb ik nooit de neiging gehad om te kotsen. Als ik uit het karretje van een rollercoaster stap ben ik de frisheid zelve.

Waarom voelt het dan elke keer weer alsof iemand mijn maag binnenstebuiten heeft gedraaid als ik terugkom van mijn werk?

Verkiezingen

Reclaim the streets, boys and girls. Maak met deze psd-file zelf een verrassende variant op het thema en plak de billboards vol.

Via Joeri, waar de psd-file te vinden is.

Strawberry fields

Toen we vorige week terugreden van de kust zagen we om de haverklap bordjes staan langs de weg: 'aardbeien'. Soms in een kinderhandschrift, soms enkel een tekening van een beverige aardbei, en soms zelfs iets professioneler. De bordjes wezen meestal naar een zijwegje waar ik anders nog nooit op had gelet, ook al heb ik de weg Ieper-kust ondertussen toch wel al minstens duizend keer gezien.
Ik ben zot van aardbeien, dus was de beslissing redelijk simpel: we zouden aarbeien gaan kopen, bij het volgende bordje dat we tegenkwamen. Want ze zouden vast lekkerder zijn dan in de winkel, en zeker goedkoper: aardbeien zijn gigantisch duur op dit moment. Vraag me de prijs van een brood, en ik sta met mijn mond vol tanden, maar ik kan je alles vertellen over de prijs van een halve kilo aardbeien. Om de ÈÈn of andere reden vind ik dat namelijk ongelooflijk interessant.

We zouden dus ergens stoppen.
Lilith: Hier! Aardbeien!
Youri: Waar?
Lilith: We zijn er al voorbij.
Youri: Oh. Volgend bordje dan maar.
Dit scenario speelde zich nog vier keer af, en moe maar zonder aarbeien keerden we naar huis terug. Dat zou ons dus vandaag niet meer overkomen. Op de terugweg van de kust hield ik de rand van de weg met arendsogen in de gaten. En ja hoor, 'aardbeien!!' zei een bordje. Ik las het luidop, en probeerde ook de uitroeptekens in mijn intonatie over te nemen. Dat lukte, en Youri draaide het stoffig boerenwegje op. Een overwinningsgevoel verspreidde zich in de warme auto: we hadden een aardbeienbordje gezien, en we waren er niet aan voorbijgereden. Twee kilometer verder hadden we nog steeds geen boerderij gezien die eruitzag alsof de mensen er hun brood verdienden met de aarbeienteelt.
Youri: We zouden best terugkeren.
Lilith: Ja.
*stilte*

Terug in de bewoonde wereld had ik mijn hoop op aardbeien al weer opgeborgen. Ik zou er morgen wel de helft van mijn maandloon voor betalen in de Delhaize. No big deal. En toen gebeurde het. 'Aardbeien.'
Lilith: Daar stond aardbeien. Op dat bordje.
Youri: Welk bordje?
Lilith, hysterisch wijzend: DAT BORDJE!
Met gierende banden draaiden we het straatje in. Youri zei dat hij hoopte dat er geen tegenliggers zouden afkomen. Dat snapte ik, het was namelijk een heel smal weggetje. En kronkelen dat het deed. Na ongeveer een kilometer rijden zagen we ze: serres! Vol planten met witte bloempjes op. Aarbeienplantjes.

In het midden van nergens, en toch stond er zowaar een kraampje opgesteld. Ik vroeg twee mandjes aarbeien aan het KSA-type dat het kraampje bewaakte, en tot mijn verbazing moest hij ze nog gaan plukken. Vijf minuten later kwam hij terug met echte, rode boerenaardbeien van een echte aarbeienkwekerij in Alveringem! Ik dacht even dat ik zou gaan flauwvallen. Triomfantelijk vatten we de terugweg aan.

Ze smaken super in fruitsla, let me tell you!

Hole in one!

Wat doe je op een warme donderdagnamiddag als je niet moet werken? Dan ga je ofwel voor de rest van de dag rontslenteren in koopcenter Molecule, ofwel ga je minigolfen. Sportief als we zijn kozen we voor het laatste. Lilith stelt het minigolfterrein van Koksijde voor, en daar heb ik geen probleem mee aangezien het enige minigolfterrein dat ik ken er bij ligt als Pere-Lachaise na een twaalf jaar durende zandstorm.

Omdat niemand vandaag moet werken en het zo'n mooi weer is doen we er dubbel zo lang over om in Koksijde te geraken (damn you kusttoerisme!). Niet dat ik het echt erg vond. Als je wat trager rijdt merk je dingen op die je anders nooit ziet. Zo leerde ik dat Yves Leterme wel vrij populair is in de westhoek. En dat alle boeren schrijven als twaalfjarigen. Anyway, we gingen dus minigolfen.

Nog voor mijn eerste slag op het balletje was ik al zeker van de overwinning. Ik wil hiermee niet beweren dat lilith een gemakkelijke tegenstander zou zijn. Ik was gewoon helemaal zeker van mijn minigolf-kwaliteiten. Na mij eerste zwaai richting balletje was dat al heel wat minder. Voor een moment dacht ik dat ik per ongeluk mijn golfclub ondersteboven vast had. Neen hoor, ik was echt niet goed. Slecht zelfs. Ik had 5 pogingen nodig om het balletje in het gaatje te krijgen, en dan was dit maar de eerste baan. Ik moest nog voor de rest van de tijd de schijn hoog houden.

Ik ga niet verder in detail gaan, maar uiteindelijk heb ik toch gewonnen van lilith en dat is het enige wat telt. Neh!

En het werd zomer

Als het mooi weer is mag je niet binnen blijven zitten. Oke, maar dan wel op mijn manier:

Verkeerd verbonden

Ik sta met een kom in blokjes gesneden tomaten in mijn handen in de keuken als een polyfonisch gerinkel de kamer vult. Het betrof hier een zeer compacte polyfonie, want na twee seconden zweeg mijn gsm weer. Na de tomaten in de wok gegooid te hebben vertelde het scherm me dat ik een oproep had gemist, wat ik eigenlijk ook al lichtelijk begon te vermoeden. Een 0472-nummer, dat niet in het geheugen van mijn mobiel vriendje zat. 'Wat vreemd', dacht ik, de denkerpose van Rodin aannemend.

In dit soort situaties neem ik meestal het onzekere voor het zekere, en bel ik niet terug. Je weet maar nooit dat je een Hongaar aan de lijn krijgt die een verkeerd nummer heeft ingetoetst, en hoe moet je dat dan gaan uitleggen? Technologie, het gaat mijn petje soms volledig te boven.

Kwam het door het mooie weer of een vlaag van zinsverbijstering, ik zou het niet kunnen zeggen, maar ik drukte op de terugbeltoets en belde de onbekende beller terug. Terwijl ik hoorde hoe de gsm aan de andere kant overging zag ik beelden voor me van een groezelige Hongaar die nog snel een slimovitch achterover sloeg alvorens op de groene toets te drukken en 'Da' te antwoorden.

'Hallo met Jakoba!' klonk het, opvallend onhongaars. Gelukkig is de weg van mijn kennissenkring niet geplaveid met mensen die naar de naam Jakoba luisteren, en wist ik met wie ik te doen had. Jakoba zat ooit bij mij in de klas tijdens mijn opleiding journalistiek in Gent, ze had geprobeerd om iemand door te verbinden en er zat nog een andere Kelly in het geheugen van haar gsm en hoe is't? Goed dus. Altijd vreemd als je naar iemand belt die jou niet echt nodig had, en omgekeerd.

Jakoba was Stien tegen het lijf gelopen, en ze hadden het over deze blog gehad. Ze vonden het leuk om te lezen. Dat vond ik dan weer leuk om te horen. Nadat we elkaar voor de zoveelste keer hadden beloofd om elkaar nog eens te bellen als we in elkaars buurt vertoefden drukte ik de toets in om het gesprek te beeÔndigen. En toen kreeg ik een wicked idee.

Kunnen alle mensen die ooit met mij in de klas hebben gezeten vanavond nog beginnen aan het op poten zetten van een weblog? Ik wil eigenlijk stiekem wel eens elke dag kunnen binnenkijken in jullie wereldje zonder mij.

Klein vraagje

What the fuck zijn schietlapscheten?

Eddy

Toen we ons appartement voor het eerst kwamen bezoeken waren we helemaal onder de indruk van het uitzicht: water, een Engels kerkhof en op de achtergrond de Ieperse kathedraal. Op een boogscheut van mijn oude middelbare school, qua nostalgie kan dat tellen.Wat we toen nog niet wisten was dat we er nog een leuker uitzicht bij zouden krijgen, eens we daar woonden. Wat we toen nog niet wisten was dat er een Eddy inbegrepen zat in de huurprijs van ons appartement.

Eddy woont bij ons in het gebouw, samen met zijn echtgenote. Hij is fabrieksarbeider, van middelbare leeftijd, en in tegenstelling tot de andere, gepensioneerde bewoners van het appartementsblok doet hij geen moeite om in het plaatje te passen dat de verhuurmaatschappij wil ophangen. Eddy is iemand die niet moeilijk wil doen als het makkelijk kan.

Eddyís allergrootste hobby is roepen naar het appartementsgebouw. Hele namiddagen loopt hij beneden rond, in short en t-shirt, wachtend tot er beweging komt op ÈÈn van de balkons. En als dat het geval is begint hij te roepen. Honderden verhalen vertelt Eddy, zijn stem perfect getraind op het overbruggen van een grote en hoge afstand. Over het kijk-en luistergeld, over de werken die nog volop bezig zijn aan de oprit, over het ophalen van de vuilniszakken.

Eddy is uitgerust met een blik die doet vermoeden dat hij heel boos is, maar dat is hij niet. Hij is heel gelukkig als mensen hem dingen toeroepen, waarop hij dan weer kan terugroepen. Uren aan een stuk, indien er voldoende bereidwilligen zijn om te luisteren.

Nu het zomer wordt, zien we Eddy steeds meer. Over en weer ijsberend, knikkend naar toevallige voorbijgangers, die een iets snellere pas aannemen als zijn booslijkende blik op hen valt. Wachtend tot iemand thuiskomt van het werk, of van een namiddagje winkelen. Want Eddy roept sinds een paar dagen niet enkel meer naar het gebouw, maar soms krijgt hij mensen zelfs zover om naast hem te komen zitten aan het water, om gezellig een eind weg te keuvelen.

Om de ÈÈn of andere reden vind ik Eddy te sympathiek voor woorden. Eddy doet me denken aan AmÈlie Poulain met een stoppelbaard en een ruitjesbroek.

Stokje

Na een hoop gebedel heb ik eindelijk het stokje toegegooid gekregen van Dimi. Zoals opmerkzamen zullen opmerken bloggen wij in een loungy omgeving, en is er een reden voor de kringen op onze rug.

Ik zwierel het stokje met graagte door naar Bareuh.

Tuesday Twosome

Music

1. The last two songs you heard:

One Life van Xandee: ik snap het echt niet. Alle kranten staan vol over hoe sucky het geluid was tijdens haar performance op het songfestival, maar heeft iemand er al bij stilgestaan dat het geluid altijd sucky is als een kalle een poging doet om een ongelooflijk slecht nummer te brengen? Think about it.

En het allerlaatste dat ik heb gehoord was 'I don't want a lover' van Texas. Ik hoop dat jullie hier iets mee zijn.

2. The last two CDs you bought:

Another Lonely Soul van Novastar, en de soundtrack van Kill Bill Volume I.

3. Two songs you hate at the moment:

One! *pauze* Life!*pauze* Living together in! *pauze* One! *pauze* Life!*pauze*

Behind Blue Eyes van Fred Durst. De tjanker.

4. Two songs you are loving at the moment:

Here without you - 3 Doors Down
Holiday in Spain - Counting Crows en Blof

5. Two singers you would like to meet (dead or alive):

Adam Duritz van Counting Crows en Stef Bos van Stef Bos. Al zou ik mezelf haten omdat ik all groupie zou zijn.

Via Tuesday Twosome

Ebay

Het is een dag vol eerste keren. Youri heeft voor het eerst in zijn leven frietjes gebakken, ik heb voor het eerst in mijn leven een pet met rode lichtjes opgezet en best of fuckin' all: ik heb voor het eerst iets gekocht op ebay. Ik kan echt zo goed als niet wachten tot ik het krijg. En nu maar hopen dat de postman snel ringt.

Het gratis project - update II

Het was weer van dat: een grote envelop vol goodies kwam de crib binnenwaaien. De gulle afzender verkiest om volledig anoniem te blijven, maar wij hebben wel:

* vier stickers
* een stickerboek van een tv-programma
* een sleuterhangerlintje
* een condoom
* 18 glossy fotoposters
en!
* een pet met rode lichtjes op

gekregen!

Ik kan wel honderdduizend dingen bedenken die ik kan doen met een pet met rode lichtjes.

Schrimps

Gisteren heb ik voor het eerst in mijn leven garnalen gepeld. Ik had er nooit echt bij stilgestaan maar garnalen pellen is niet zo simpel. Zelfs na een intensieve opleiding lukte het me niet. De helft ervan trok ik gewoon in twee. Het is waarschijnlijk ÈÈn van die dingen waar je mee geboren bent. Ofwel kan je garnalen pellen, ofwel kan je het niet. Ik zou mijzelf in de kan-geen-garnalen-pellen schuif steken.

Terwijl ik mij aan het concentreren was op de kraken-draaien-trekken methode besefte ik dat de niet gepelde garnalen die je kan kopen ook ooit een hoofd en pootjes gehad hebben. Iemand heeft die dus allemaal voor mij gepeld. Ik dacht eerst aan garnaalpelmachines, maar die bestaan niet volgens lilith. Professionele garnaalpellers dus.

Zouden er ook professionele pindanootpellers bestaan? Of druifontpitters? En hoe zouden ze bananechips maken?

Blij

* Er staan vier grote pakken Pepsi Max op me te wachten in mijn berging
* Vanavond tomaat met garnalen, en ik moet ze niet meer pellen want dat heb ik gisteren al gedaan
* Ik heb nog geen plannen voor donderdag, en dat is oke want dan kan ik er nog maken
* Ik heb een leuk complimentje gekregen van mijn baas
* Nog anderhalf uur en ik mag stoppen met werken

Wat heeft jou vandaag blij gemaakt?

Bijna klaar

Zand in mijn t-shirt, zand in mijn broek, zand tussen mijn tanden..
Ze zijn de zee aan het klaarleggen voor deze zomer, en ik was erbij.

Experimenteren

Ik ben niet meteen wat je noemt een meesterkok. Ik trek mijn plan, zoals ze dat in dit land zo mooi zeggen. Maar ik kom wel van ver. Ik heb nooit echt de tijd genomen om te leren koken. Toen ik op kot ging heb ik met veel vallen en af en toe eens opstaan (meestal om naar de lokale pitazaak te wandelen) geleerd om een maaltijd te maken die te eten is. Bij mij betekent dat: pasta die niet keihard is, een zakje rauwkost uit de Delhaize en iets dat onder een laagje zwarte dingen op vlees lijkt.

Mijn grootste probleem bij het koken is timing. Terwijl andere mensen eten maken heel relaxerend vinden, loop ik verloren in een keuken waar vanalles heel hard tegenpruttelt en borrelt, ik het overzicht verlies en uiteindelijk een pan op tafel zet met koude rijst en vlees dat vanbinnen bevroren is en vanbuiten hard en zwart. Daarnaast heb ik ook veel te weinig regels. Youri doet dingen op een bepaalde manier omdat hij weet dat dat de meest efficiÎnte manier is. Ik doe maar wat, en dan ook elke keer anders. Zoals vanmorgen, toen ik dacht dat broodjes bakken in de oven ook wel zonder bakplaat zou lukken..

En toch lukt het mij de laatste tijd vaker en vaker om eten te maken waar ik echt trots op ben. Omdat ik nu veel meer durf experimenteren met vanalles dat ik in mijn keuken vind, in plaats van vast proberen te houden aan een recept waarvan je de helft van de ingrediÎnten niet eens kent.
Deze kookkneus stelt dan ook graag voor, in premiËre:

Scampi met pasta en rodewijnsaus. Complimenteer mij gerust, want het zou terecht zijn.

Trouwfeest

Guide to Disneyland Resort Parijs

Disclaimer: deze tips werden gemaakt voor de ouders van lilith die vanuit Ieper naar Disneyland moesten trippen. En toch zijn we ervan overtuigd dat de tips voor iedereen enig nut kunnen hebben.

Beste reizigers,

Aangezien wij jullie natuurlijk niks minder toewensen dan een aangenaam verblijf in het Disneyparadijs, en we rasechte kenners van het genre zijn... TIPS!

VOOR JE VERTREKT:

Heel veel bagage heb je niet nodig: handdoeken en mickeyzeepjes/douchegel zijn aanwezig in de hotelkamer. Zorg er vooral voor dat je makkelijke stappers meehebt en een dikke baai. In de parken zelf zul je niet snel koud hebben omdat je heel de dag van de ene attractie naar de andere loopt, maar ís avonds kan het best koud zijn in Disney Village (zie verder). Extra kledij is niet echt nodig: in Disneyland zijn er geen attracties waar je kletsnat vanaf komt.
Neem wel een beetje drank en eventueel wat snoep mee voor op de hotelkamer: het is er redelijk duur voor cola en snacks (2,60 euro voor een half literflesje cola en ongeveer hetzelfde voor popcorn of hotdogs over heel het park).
Kijk nog eens na of je de tickets wel meehebt, we kennen jullie...

DE GROTE DAG: Disneyland Park

In een klein stationnetje, vol met witte stippen:

Sta lekker vroeg op en neem een stevig ontbijt, want het wordt een lange dag, luitjes. In jullie documentenmap vinden jullie twee tickets van Ieper naar Lille Flandres. Jullie nemen best de trein naar Kortrijk. Daar aangekomen gaan jullie op zoek naar de trein Kortrijk ñ Lille Flandres. OPGEPAST! De TGV naar Marne La VallÈe (Disneyland) vertrekt niet vanuit Lille Flandres, maar wel vanuit het station Lille Europe. Geen paniek, het is niet moeilijk.. Er staan zelfs bordjes, maar just to be sure:
Aan de hoofduitgang van het station ga je onmiddellijk naar rechts. Je passeert de ingang van Euralille, je gaat over de brug en na ongeveer 200 meter zie je aan je rechterkant het station Lille Europe.

TGV, OlÈ OlÈ:

In de inkomhal van het station hangt een groot bord waarop alle vertrekkende treinen staan. Jullie TGV heeft het nummer 9802. Zoek dus op het bord naar dat nummer, want het kan gebeuren dat Marne La VallÈe niet het eindstation van de TGV is en er dus bijvoorbeeld ìBordeauxî staat als eindstation. Niet panikeren als het spoor er nog niet opstaat, dit wordt meestal bekendgemaakt en omgeroepen 15 minuten voor het vertrek.
Op jullie TGV-tickets staat een rijtuignummer (7) en plaatsnummers ( 21 en 22). Ga naar het juiste spoor. Het kan gebeuren dat de TGV uit twee delen bestaat, vandaar dat het heel belangrijk is om het nummer van jullie TGV (die 9802) in de gaten te houden. Op elk rijtuig staat op een geel scherm aan de uiteinden aangegeven welk rijtuignummer het is. Dat moet dus allemaal wel lukken, en anders vraag je het maar aan de vriendelijke conducteurmeneer.

Neem jullie plaatsen in en wees verstandig, dat we geen klachten horen!
Na ongeveer een uurtje stopt de trein aan de luchthaven Charles de Gaulle. Hebben we jullie getrakteerd op een weekendje Charles de Gaulle? Ik dacht het niet. Dus zitten blijven is de boodschap. Tien minuutjes later is het zover: de TGV stopt in het station Marne La VallÈe ñ Chessy, en daar stappen jullie uit. Begeef je naar de uitgang.

Het grote incheckmoment in het hotel:

Proficiat, jullie zijn zonet zomaar eventjes van Ieper naar Disneyland gereisd. Tijd om jezelf een klein schouderklopje te geven en te gaan inchecken in The Sequoia Lodge, jullie charmant yet imposant hotel.
Hoe pakken we dit aan? Als jullie uit het station komen zien jullie drie grote ingangen: de Disney Village ingang (helemaal links, met kleurrijke bollen en dingen en al), de ingang voor de Movie Studios ( een geelachtig oranje gebouw met ìstudiosî op) en de ingang van het Disneylandpark (met het grote roze Disneylandhotel als blikvanger).

Jullie hotel bevindt zich achter de Disney Village. Jullie nemen dus die ingang en tonen jullie bagage aan de securitynegers. Op dit moment heb je nog geen tickets nodig, de Village is vrij toegankelijk voor iedereen. Laat je niet afleiden door de vele restaurantjes en winkeltjes, daar is nog tijd genoeg voor. Wandel gewoon de straat af tot je aan een groot meer komt, ook wel Lake Disney genaamd. Recht voor je (aan de overkant van het meer) ligt een groot bruin hotel met een groen dak: Sequoia Lodge it is.

Als je daar bent aangekomen ga je naar het eerste verdiep en check je in met de hotel voucher die in je documentenmap zit. De vriendelijke dame aan het loket zal je alle informatie geven, samen met je kamernummer, je sleutelkaart en de toegangstickets voor het park. Ze zal jullie ook vragen wanneer jullie willen ontbijten. Kies best voor negen uur, of toch daarrond. Aangezien het park om 10 uur opengaat heb je dan nog tijd genoeg om je op croissants en fruitsla te storten.
Meestal mag je onmiddellijk op de kamer, mocht dat niet het geval zijn dan kun je je bagage achterlaten in de bagageruimte, zodat je alles later op de dag kunt gaan afhalen aan de hand van een ticketje.

Op naar the Magic Kingdom!

Nadat alle technische rompslomp in orde is gebracht is het tijd voor amusement. Ga via de Disney Village naar de ingang aan de overkant, die van het Disneyland Park.
Tip voor de top: recht voor je ligt het roze Disneylandhotel. Domme mensen schuiven aan onder het bord waar met gouden letters Disneyland Park staat. Jullie zijn niet dom, jullie gaan gewoon helemaal naar rechts en ontdekken daar een ingang waar nooit volk staat. (zie de blauwe pijl die Youri heeft getekend op het plannetje) Steek je kaartjes in de machientjes en draai jezelf door het draaiertje. Nu kan er niks meer mis gaan, je bent binnen.

Attracties:

Legende:

* Eigenlijk niet echt de moeite, enkel te doen als je echt tijd overhebt
** Leuk, maar niet echt een must.
*** Hele leuke attractie, en verplicht Disneylandvoer
****We spreken niet meer tegen je als je terugkomt zonder deze attractie te hebben bezocht

We beginnen de dag met een reis naar de maan, inclusief een looping, een kurkentrekker en een bocht van 180 graden. Voor de Space Mountain (D6 - ****) moet je meestal niet lang aanschuiven, maar in de namiddag is het er meestal iets drukker, dus ga je best ís morgens.

Star Tours (D9 - ***): We krijgen nog niet genoeg van de ruimte en maken een reis met enkele afgedankte ruimteschepen die Disneyland kocht van marsmannetjes. Kotszakjes zijn niet voorzien maar zouden af en toe wel van pas kunnen komen. Laat je hierdoor niet afschrikken want het is wel heel leuk.
Tip: de middelste passagiers hebben de meeste leute.

Honey, I shrunk the audience (D8 - ***): Zet je 3D-brilletje maar op, want je bent uitgenodigd op de uitreiking van de ìInventor of the Yearî-award. Als je ooit Honey, I Shrunk The Kids hebt gezien zullen sommige personages je heel bekend voorkomen, maar deze voorstelling is speciaal gemaakt voor het Disneylandpubliek.
Tip: als je binnenkomt begeef je je best direct naar de deuren, in plaats van te zitten wachten in het midden tot de deuren opengaan.

Het Visionarium (D3 - ***): Samen met Jules Verne maak je een reis door de tijd op een scherm van 360∞. Dit zul je niet gauw nog ergens anders zien, dus zeker eens gaan kijken, ouders.

De Nautilus (D7 - **): Neem een kijkje op de duikboot van kapitein Nemo en laat je niet afschrikken als je plots een gigantisch oog aan het raam ziet verschijnen..

Itís a Small World..(C9 - ***): Heb je zin om het iets rustiger aan te doen? Met een bootje wordt je door een kleurrijke wereld gevaren, en de kans is groot dat je voor de rest van de dag het aanstekelijke liedje in je hoofd hebt.

Het doolhof van Alice in Wonderland (C12 - **): Geen loopings of kurkentrekkers hier, wel een doolhof dat bewaakt wordt door de geflipte kat uit Alice in Wonderland.
Tip: Misschien best betreden als het redelijk goed weer is. Als je in het midden van het doolhof staat en het begint te regenen kun je dus niet meer weg. (moehaha)

Sneeuwwitje, Pinochio, Peter Panís flight (C3, C4, C6 - *): Vlieg/rij rond door deze drie sprookjes. Mooi maar door de lange wachttijden en de korte vlucht alleen aan te raden als je echt niet meer weet wat gedaan, of de loopings beu bent.

Pirates of the Caribbean (A1 - ***): Een attractie zo mooi dat ze er zelfs een film aan gewijd hebben. Als je Los Piratos in Bellewaerde al indrukwekkend vond, dan kom je hier met open mond buiten. Als je op de twee zwaardvechtende piraten let zie je dat dit niet zomaar arm-draaiende been-zwaaiende poppen zijn.
Tip: de mensen in het restaurant zijn wel echt. Ze betalen een fortuin om zich in The Blue Lagoon (1 michelinster) aan de voorbijvarende bezoekers te vergapen.

Indiana Jones & The temple Of Doom ñ Backwards! (A5 - ****): Deze attractie was al indrukwekkend toen ze nog gewoon vooruitging, maar sinds ze je achteruit afschieten is het nog in orderder. Verschiet niet als je medepassagiers heel hard beginnen te tieren, in ademnood geraken of hun valse tanden verliezen, want dit gaat allemaal heel snel en ondersteboven. En je moet er zo goed als niet voor aanschuiven. En mama, je moet niet benauwd zijn, want je kan het echt allemaal aan.

Big Thunder Mountain (F5 - ***): EÈn van de bekendste en daardoor ook de populairste attractie (lange wachttijd). Sjees met een op hol geslagen mijntreintje over de Big Thunder Mountain. De eerste keer wel leuk, daarna al een stuk minder. Terwijl je staat aan te schuiven kan je je misschien afvragen waarom je aan de kant van het meer staat, terwijl het treintje op de berg midden het water rijdt.

Phantom Manor (F9 - ***): De tweede attractie waar Disney een film aan wijdt. Geen plastieken vleermuizen en spinnen in dit spookhuis maar ìlevensechteî dansende geesten en elastische liften. Misschien niet om gillend van weg te lopen, maar toch allemaal zeer mooi in beeld gebracht. Zelfs de bomen rond het huis zien er ìdoodî uit.

Thunder Mesa Riverboat, Disneyland Railroad (F8, M1 - *): De ene keer op een gigantische boot, de andere keer op een treintje dat je van station naar station brengt. Echt veel gebeurt er tijdens deze ìrondleidingenî niet, en volgens ons zie je duizend keer meer van het park als je er gewoon een hele dag in rondloopt. Het allerinteressantste van de boot is het feit dat de opvarenden brood gooien naar de eendjes. En face it, dat hebben we in de Palingbeek al een keer teveel gezien.

Princess Parade (op Main Street - **): Om 16 uur knalt de vrolijkste muziek van heel de wereld door de speakers, en is het tijd om je te vergapen aan kleurrijke wagens vol prinsessen die groot geworden zijn door Disney. Sneeuwwitje, Doornroosje, Ariel en nog een hele meute figuren doet hun uiterste best om een showtje te geven. En dat lukt wonderwel. Wel mooi, maar mocht je het vergeten dan is het geen wereldramp.

Het sterken van de innerlijke mens:

Verwacht geen maaltijden die voldoen aan alle blaadjes uit het klavertje vier. Met hamburgers, hotdogs en pizza zal je de volgende twee dagen door moeten komen. Al kan je er ook wel slaatjes en belegde broodjes krijgen. In Disneyland hebben ze er een handje van weg om te doen alsof er voedselschaarste is, en 5 euro te vragen voor een hamburger. Doe geen moeite om te zoeken naar prijzen die minder woekeren, want al eet je in het grootste hamburgerrestaurant van het park of een klein kitscherig kamertje met drie tafels, de prijzen zijn overal op elkaar afgestemd. Enkel Mc Donalds in Disney Village is iets goedkoper.

Wij aten al in (minder dan 11 euro per maaltijd):
Caseyís Corner (M11): Ligt op de hoek van Mainstreet en is daardoor meestal zeer druk. American style hamburgers, hotdogs, brownies.
CafÈ Hyperion (D13): Een groter hamburgerrestaurant vind je nergens. Altijd plaats dus, al zijn de hamburgers lauw, de frieten koud en krijg je af en toe een gratis voedselvergiftiging (zie Youri, 20 maart 2003). Wel de moeite om binnen eens te gaan kijken.
Pizza Planet (D12): De helft van de tijd is Pizza Planet gesloten, en je moet ook al wat moeite doen om het te vinden. Saai decor, redelijk druk, maar wel snel, lekker en goedkoop. Let op! Veel roepende kindjes.
Pizzeria Bella Notte(C18): Leuke sfeer, lekkere grote pizzas voor weinig geld. Ze hebben er zelfs tiramisu.

De avond valt over het park, op naar Disney Village

Ook al is Disneyland Park zeer mooi verlicht, om 20 uur moet iedereen er buiten. Omdat het niet de bedoeling is dat je om acht uur al op je hotelkamer gaat zitten kijken naar de 37 Disneychannels heeft ome Walt voor een extraatje gezorgd. Tot een gat in de nacht kan je winkelen in de Disneystores, eten en drinken in de cafÈs en restaurants en dansen in de discotheken en bars.
Tip: het is niet aan te raden om Disney-merchandising te kopen in het park zelf. Niet omdat de prijzen verschillen, maar wel omdat je identiek dezelfde dingen kan vinden in Disney Village, zodat je niet al je spullen moet meesleuren op de attracties.

Alweer honger?

Als je net als lilith drie kilo wil verdikken op twee dagen, is Disney Village the place to be. Je hebt er iets meer keuzemogelijkheden dan in het park zelf, er is meer aandacht besteed aan de vormgeving van de restaurants en de service, maar dat voel je ook in je portemonnee..
Wij aten al heel lekker en duur (meer dan 11 euro per maaltijd) in:

Anetteís Diner: Retro Fifties American Style Diner. Roze en appelblauwzeegroene zeteltjes, jukebox, bediening op rolschaatsen en vooral heel lekkere junkfood in een stijlvol kleedje. ís Avonds is het er ongelooflijk druk en staan ze er in rijen aan te schuiven, maar ís middags is het de moeite om er het park voor te verlaten.
Tip: Kelly at er de allerlekkerste brownie uit haar brownie-eetcarriere.

Planet Hollywood: Het duurste restaurant in Disney Village. Je eet er in een grote wereldbol tussen de filmattributen. Niet echt gezellig (elitair sfeertje) maar wel lekker.
Tip: Pasta Pomodori

CafÈ Mickey: Ook al word je er constant lastiggevallen door Disneyfiguren, het blijf er gezellig en zeer lekker. Het menu kost 34 euro, maar wij hadden al genoeg met het voorgerecht. Op sommige momenten van de dag kan het er zeer druk zijn.

DAG 2: Walt Disney Studios

We hebben echt geen eetfixatie, maar van veel tjolen krijg je honger. Gelukkig mag je ís morgens gebruik maken van een lekker en voedzaam ontbijt in het hotel. Het is er all you can eat, maar overdrijf niet want straks mogen jullie kennismaken met de allerleukste attractie ooit, en die gaat drie keer overkop.

Na het ontbijt mag je om tien uur binnen in de Studios. Dit park is iets rustiger dan het Disneyland Park, en de nadruk ligt er meer op kijken dan op doen. Ware het niet dat het hoogtepunt van onze bezoeken net in dit park ligt. Maar daarover later meer.

Disclaimer: de legende is dezelfde als in het Disneyland Park, ik heb geen goesting om ze te kopiÎren.

Attracties:

Armageddon Special Effects (7 - **): Youri vertelt:îAls Disney-kenner weet ik hoe attracties in elkaar zitten. Eerst wordt de spanning opgebouwd waardoor de uiteindelijke attractie nog leuker lijkt. Ze laten je eerst enkele minuten wachten in een ìwachtkamerî. Ik ga dus altijd dicht bij de deur staan om mij zo als eerste helemaal op de attractie te smijten. Bij ìArmageddon Special Effectsî deed ik dat ook. Althans, dat dacht ik. Toen de deuren eindelijk open gingen stond ik tot mijn grote verbazing weer buiten en was de attractie blijkbaar afgelopen. Zorg dat dit jullie niet overkomt en geniet van elk moment!î
Lilith: ìYouri toch...î

Studio Tram Tour: Behind The Magic (10 - ***): Eerst het slechte nieuws: bij deze tour achter de schermen van de Disney Studios word je onderverdeeld per taal. Kort samengevat wil dit zeggen dat je in een wagon zit vol Nederlandse ouders die onafgebroken ìSag je dat nou, PËtriek? Er stond een dinozauwrus langs de weg!î uitkramen. En omdat ze nog een andere minderheid nodighadden om de wagon te vullen heb je meestal ook nog het gezelschap van een paar Italiaanse Don Corleoneís. Voor de rest is de tour heel interessant en warm..

Moteurs Action! Stunt Show Spectacular (9 - ***): Stuntshow met autoís, motoís en een bloemist. Meer moet dat niet zijn.
Tip: kijk naar de uren van de show want hij wordt maar twee of drie keer per dag vertoond. Een half uur voor de show gaan de deuren open.
Wil je niet dat je uit het publiek gehaald wordt om op een videoscherm van 20 vierkante meter en voor een massa van enkele duizenden bezoekers te laten zien hoe hard je kan schreeuwen, zit dan helemaal bovenaan in de tribune. Echt Eddy, je bent echt niet zo goed als je denkt.

>>>> Rock ín Roller Coaster Starring Aerosmith <<<< (8 - ****1/2): Beste vrienden, we wilden het nog niet direct zeggen, maar hiervoor zijn jullie all the way naar het verre Frankrijk gereisd, hebben jullie stations vol bommen getrotseerd en twee dagen aan een stuk vettige frietjes gegeten. Je zou het misschien niet zeggen als je hem van buiten ziet, maar dit is de koning aller rollercoasters.
Van 0 naar 100km/uur in minder dan twee seconden is geen slechte manier om eraan te beginnen. En het wordt enkel nog beter. Nog 4 seconden later ben je al twee keer overkop geweest en besef je dat het niet de laatste keer was dat je dit heiligdom voor de meerwaardezoeker hebt betreden. Dankzij de luide muziek en de rook waan je je in een supersjieke videoclip, en het beste moet nog komen: je moet hier nooit aanschuiven.
Tip: als je het record van Youri en lilith wil verbreken (6 keer op ÈÈn dag) ga je van ver mogen komen.

Animagique (3 - ***): Alle klassiekers uit de wereld van de Disneytekenfilm worden hier op een heel vrolijke, aanstekelijke manier weergegeven. Dit moet je gezien hebben, al was het maar om kennis te maken met het ìLalalalalala Animagiqueî-muziekje.

Cinemagique (2 - ***): De geschiedenis van de film op een zeer originele manier. Meer gaan we er niet over zeggen om het verrassingseffect niet te verliezen. Hier zie je dingen die je nergens anders vindt.
Tip: zit niet helemaal achteraan anders gaan er bepaalde effecten verloren. En zet je GSM uit!

BIJKOMENDE TIPS:

*De Fastpass is een manier om sneller op bepaalde attracties te mogen. Aangezien jullie buiten het seizoen gaan is het eigenlijk niet de moeite om er aandacht aan te besteden. Vergeet alles dat ik heb gezegd over de Fastpass, het is NIET BELANGRIJK!
*Om van Disney Village naar het hotel te gaan rijdt er een treintje rond. Dit is heel aanlokkelijk als je al duizend kilometers in de benen hebt, maar wij verloren direct onze goesting toen er een neger twee euro kwam vragen voor de rit. Die goeie ouwe benenwagen is heus zo slecht nog niet.
*Mochten jullie jullie hotelvoucher verliezen kunnen jullie nog steeds inchecken door jullie naam op te geven aan de balie. Dus geen bleitinge op onze gsm... *grin*
*Bij de terugkeer stopt de TGV niet ongelooflijk lang in Marne La VallÈe. Zorg er dus voor dat je op tijd bent, en als je ziet dat je niet op tijd in de juiste wagon gaat geraken kun je ook gewoon op een andere springen en langs binnen gaan. Zolang het op het juiste deel van de trein is, natuurlijk.

Drenkelingen

'En? Zijn jullie de volgende?'. Om te trouwen, that is. Alsof we het concept 'in het huwelijksbootje stappen' plots een heel goed idee zouden vinden als we het uit de mond van heel velen hoorden. Neen, beste trouwlustigen, ik moet niet zonodig in een huwelijksboot.
Het hele gebeuren zal allemaal wel heel mooi en romantisch zijn, maar samen in het gras onder de zon liggen is dat ook, en het vergt heel wat minder organisatie. Dat was dan ook de reden dat ik zaterdag op het huwelijk van Joke en Andy geen traan heb weggepinkt, en dat ik dat wel deed bij het huwelijk van Tailor en Ridge. Ridge heb ik enkel de kerk zien binnenschrijden. Ik heb niet gezien hoe Stephanie Forrester zich weken vooraf zenuwachtig moest maken omdat de hapjes nog moesten besteld, het trouwboeket nog moest samengesteld en de uitnodigingen nog moesten gepost worden. In het echte leven is een huwelijksfeest meestal zo hectisch dat de lovebirds en hun organiserende familieleden zo goed als geen tijd hebben om even naar adem te happen, laat staan om elkaar graag te zien op de mooiste dag van hun leven.

Maar, goed georganiseerd was het allemaal zeker. Bij aankomst in het ouderlijke huis mocht ondergetekende plaatsnemen op een stoel om onder handen te worden genomen door een professionele make-upster. Ik overwoog even om me te laten schminken in een prinses, en Youri te overhalen om zich te laten metamorferen in een piraat, maar uiteindelijk werd ik geschminkt in mezelf met lippenstift op. Tien minuten later was ik weer mezelf en had ik mijn blikje cola light geschminkt in een blikje cola light met lippenstift op. En toen was het nog heel vroeg. Dan vlug vlug naar de bloemenwinkel, waar het bruidsboeket op ons lag te wachten. 'Trouwen jullie deze namiddag?' klonk het uit de mond van de bloemist. 'Wij trouwen niet.' klonk het antwoord beslist.

Boeket afgegeven aan de bruidegom, geholpen met het rechttrekken van de trouwjurk van de bruid, die er, het moet gezegd, adembenemend mooi uitzag, en dan was het moment aangebroken waarop we met z'n allen in de limo mochten. Er was champagne, maar die moesten we wel betalen, en er was airco, maar die moesten we wel vinden. Voor de rest viel het me vooral op dat er nu ook weer niet zo'n gigantische beenruimte is in een limo, en dat er lichtjes in het plafond zaten. Ik kon daar maar geen reden voor vinden, en dus gaf ik mijn bedenkingen erover op. Ik wilde bij het uitstappen aan het stadhuis gratieus zwaaien naar de nieuwsgierige omstaanders, maar zelfs als ik uit een witte limo stap ben ik lomp, en dus probeerde ik vooral om niet tegen de grond te gaan. Het is gelukt. Barely.

Bij het betreden van het stadhuis bleek dat het niet de bedoeling was dat iedereen at random de zaal binnenliep, wat ik nochtans het simpelste vond. Er waren namelijk regeltjes om de zaal binnen te lopen, en iedereen wist dat die regels gerespecteerd moesten worden. Dat gaat nu eenmaal zo met regels. Wat die regels dan precies waren kon niemand echt met duidelijkheid zeggen, maar gelukkig snelde een meneer met een grote grijze snor ons snel ter hulp. Een zucht van opluchting ging aan mij verloren.

De rest van de namiddag spendeerde ik met foto's nemen (een huwelijksfeest is een hoogdag voor mensen als ik, die wel eens een camera durven boven te halen) en me zenuwachtig maken omdat we nooit op tijd op de geheime avondbestemming zouden geraken. Niet dat Youri en ik de organisatie op ons hadden genomen, maar worst case scenario-believers als we zijn wisten we het wel zeker: het busje dat ons naar het station in Rijsel zou brengen zou zeker een half uur te laat zijn, iedereen zou treuzelen en er nog een kwartier over babbelen, we zouden de TGV missen en het was allemaal kapot. Verslagen zaten we in de zetel.

Ondertussen was er een kleuter in de vijver gevallen, gelukkig zonder veel erg. Terwijl iemand die anecdote aan het vertellen was rekende ik snel uit hoeveel vertraging de bus mocht hebben om de TGV niet te missen. Controle en informatie zijn heel belangrijk voor lilith als haar zekerheden wegvallen.
'Jasper is in het water gevallen! klonk het door de gang. Net toen ik wilde zeggen dat we het al gehoord hadden drong het tot me door dat de kleuter van daarnet niet Jasper was. Want Jasper, dat was het jongentje dat al heel de namiddag had geprobeerd om het record chips in een vijver gooien te nailen op zeventien zakjes zout en drie zakken paprika. En hij was achterover gevallen. Maar het was allemaal niet zo erg.
Het busje kon nu echt wel binnenkort gaan komen dus graaiden we alle bagage samen onder het achtergrondgeluid van mensen die ondanks alle voorbereidingswerken toch nog last-minute dingen begonnen te veranderen. 'Moet die koffer echt mee?' 'Zou ik toch geen andere schoenen gaan halen?'. Ik zag en onderging.

Nog vijf minuten, en de medereizigers maakten nog geen aanstalten om aan de deur te gaan staan. Aan de deur gaan staan zou zo oke geweest zijn, maar beginnen freaken zou stom zijn, lilith, gewoon ademhalen en zen wezen, mijn kind. 'Er is weer een kindje in de vijver gevallen! En Miguel is erachter gesprongen!'. Soms kunnen worst case scenario's niet tippen aan een realiteit van kletsnatte getuigen die in sneltempo nog andere kleren moeten zoeken, tantes die voorstellen om het kostuum in drie seconden nog te laten drogen in een droogkast, mensen die van het ene op het andere moment hun schoenen verliezen en busjes die nu echt wel mogen gaan komen.

Ik was dan ook de gelukkigste mens ter wereld toen we anderhalf uur later aankwamen in het station van Marne-La-VallÈe. Want jahaa, het avondfeest vond plaats in het Disneylandhotel! En een mooie blonde bruid heeft in Disneyland nog veel meer bekijks dan zeven Sneeuwwitjes samen, dat bleek wel heel snel.

Het eten was gigantisch lekker en veel, en de avond werd fantastisch afgesloten met het bekijken van de puntentelling van het Eurovisiesongfestival. Ik had dus toch gelijk, en duizenden Europeanen met mij.

De volgende dag in het park liet ik mijn camera voor wat hij was, ik had een overdosis fotografie opgelopen tijdens de drukke dag voordien. Voor zij die willen weten hoe je een weekendje Disneyland best doorbrengt hebben we nog een extraatje: de ultieme Guide to Disneyland Resort Parijs die we een tijdje geleden maakten voor mijn ouders.

Een voorsmaakje van de huwelijksfoto's vind je hier.

Tot maandag!

Dauwtrippen in de Ardennen?
Stocktelling?
De hel van Charlepoenje?

U leest het in een wib,
maandag, op Tales from the Crib!

BeÔnvloedbaar, moi?

Vorig jaar, toen iedereen rondliep in saaie beige-achtige kleren en schoenen ging ik op zoek naar roze. Om de ÈÈn of andere reden vond ik roze toen namelijk grappig. Zo komt het dat er in mijn kleerkast een knalroze cookiemonster t-shirt ligt, een zachtroze fluffy trui met rits en nog wel tien andere roze-geÔnspireerde dingetjes. Ik vond het gewoon mooi. En het zoeken waard, want een jaar geleden was het helemaal niet zo simpel om roze dingen te vinden tussen de overdosis aan beige en Ècru in de winkels.
Deze zomer vindt iedereen roze plots leuk. Dat blijkt uit de honderden knalroze t-shirts die in de rekken van grote kledingketens hangen. De kleur roze is niet veranderd, mijn ogen ook niet, en toch vind ik roze plots niet meer mooi. Komt dat omdat er nu ook heel veel lelijke roze versies gemaakt worden van dingen die al foeilelijk waren in het beige? Of wordt mijn smaak onbewust heel erg beÔnvloed door het modebeeld? Ik vrees voor het laatste.
Hoe is het anders te verklaren dat ik deze week bijna begon te kotsen toen ik een werkman zag rondlopen in het soort fleecetrui met gordijnmotief dat een jaar of tien geleden door iedereen werd gedragen, mezelf inclusief? En wedden dat het feit dat ik nu helemaal into geel ben iets te maken heeft met ene Uma uit de US of A, die tijdens een filmrol een geel catsuit droeg?
En ik maar denken dat ik een eigen mening had.

Vakantie in Spanje

Ik hou van heel uiteenlopende muziek, en ik ben niet beschaamd om te zeggen dat ik daarnet helemaal opgewekt werd toen 'Tonight' Van The New Kids On The Block plots begon te spelen op de autoradio. Toch zijn er een paar groepen die er voor mij helemaal uitspringen, en wil het fantastische toeval nu net dat twee van die groepen een hele mooie samenwerking hebben opgenomen: Bl¯f en Counting Crows go Holiday in Spain (luisteren naar de laatste uitzending en scrollen naar minuut 35). Mocht iemand erin slagen om de versie ergens illegaal te bemachtigen, bel mij.

Those Wedding Bells

Joke trouwt morgen. En dat is een heel gebeuren, mede doordat Joke Youri's jongste en enige zusje is. Toen ik haar ongeveer een jaar geleden voor het eerst zag kondigde ze aan dat ze ten huwelijk gevraagd was, en morgen is het eindelijk zover. En ik maar denken dat trouwen niet meer in de top tien van hippe bezigheden staat. De laatste voorbereidingen worden momenteel volop getroffen, en aangezien de receptie plaats heeft in de tuin van het ouderlijk huis zijn dat er nog heel wat.
Wij zijn al helemaal zenuwachtig voor de opdracht die we deze namiddag hebben gekregen: het trouwboeket gaan afhalen. Morgenochtend. Ik ga keihard mijn best doen om het niet te laten vallen, want die dingen kosten stukken van mensen, vertelde men mij net.
Eens die opdracht achter de rug is gaan we vooral hapjes eten, champagne drinken en foto's nemen. En morgenavond vertrekken we met z'n allen naar een misterybestemming. Althans voor zij die trouwen. Ik weet al maanden waar we morgen heen gaan, en hoe graag ik het ook zou vertellen: ik mag niet.
Dat wordt wachten op de fotoreportage.

Dwang

Xandee, can't you see, I'm in misery
We made a start, now we're apart,
there's nothin' left for me
Love has flown all alone,
I sit and wonder why-y-y oh why you left me,
oh Xandee

Ik gok dat ze twaalfde wordt. En ik draag mijn liedje op aan Ieneke omdat zij me zo lief heeft gevraagd om vandaag over Xandee te bloggen. Soms heb ik echt wel een belachelijk goed hart.

Het gratis project - update

Het eerste pakketje met mijn naam erop stond vandaag bij de brievenbus. Bedankt radio Donna voor de 10 stylos, 10 bobhats en 25 stickers.

O-ren

Aiyo, I wanna dedicate this song right here to O-Ren Ishii
Half Chinese/Half Japane-see

De Kill Bill soundtrack afspelen in de auto maakt mij altijd instant-vrolijk.

Vanavond eindelijk naar Kill Bill II. Geen idee of die soundtrack even super is. Geen idee of die film even super is als de eerste ook niet. Maar ik heb wel zin in nog een deeltje Uma.

Nummertjes

Ik heb helemaal niks tegen goedkope supermarkten. Colruyt even buiten beschouwing gelaten vind ik ze meestal wel oke. Maar er is geen enkele low budget supermarkt waar ik liever ga dan Aldi. Alles is er simpel, zeer logisch, en ze hebben ook zeer lekkere dingen. De wafels bijvoorbeeld, of de partypizza. Of wat dacht je van de lekkerste kabeljauwfilet. Ik denk dat ik mijzelf wel terrecht een Aldi-fan mag noemen.

Wat Aldi nog zo oke maakt is dat alle Aldi's er hetzelfde uit zien. Of je nu in Ieper of in Zwevezele een Aldi binnenstapt, je merkt nauwelijks het verschil. Tot gisteren. Ik stapte, zoals ik wel meer doe, de plaatselijke Aldi vestiging binnen, en stond een halve minuut met grote ogen te kijken richting ...

Iedereen kent het systeem van de kassa's in Aldi. Alle producten hebben een nummer, dat de kassiersters (is dat een juist woord?) van buiten kennen. In plaats van de prijs in te tikken, geven ze het nummer in. Simpel, maar misschien een beetje achterhaald in tijden van computers en racecat schoenen. Maar het was wel typisch Aldi.

... vernieuwde kassa's. Mooie lange rolbanden, zeker drie keer zo lang als in de meeste supermarkten. Geen vervelende rekken tussen de kassa's maar mooi weggewerkte bakken, en kleine rekjes met mini garagedeurtjes. Het zag er fantastisch uit. En de grootste shock moest nog komen. Het nummertjes systeem is helemaal afgeschaft. De glunderende kassiersters staan de hele dag vrolijk te piepen met hun brand new scanners.

Ik weet niet wat ik er moet van denken. Het is in ieder geval sneller, mooier en efficiÎnter maar is het nog wel Aldi? En wat zal de volgende stap zijn? Het afschaffen van de kartonnen dozen?

Punten

Collega 1 (1m55 groot en 47 kg): 'Hell, kijk eens naar mijn buik! Ik zou zo graag twee kilo vermageren voor de zomer.'
Collega 2 (al even slank en gratieus): 'Ik ben ook twee kilo verdikt, en ik word zot als ik naar mijn billen kijk in de spiegel. Ik ga een broodje eten met enkel groenten op deze middag.'
Collega 1 (nog altijd even slank): Lilith, hoeveel punten is een broodje?

Het begint stilaan een traditie te worden. Omdat mensen weten dat ik een tijdje geleden in korte tijd 25 kilo ben vermagerd lijk ik wel een wandelende dieetgoeroe. Een wandelende dieetgoeroe die iedereen haarfijn kan uitleggen hoe het Weight Watchers puntensysteem in elkaar zit, maar die het zelf allemaal niet meer onder controle lijkt te krijgen.
Een echte kenner als het op diÎten aankomt, maar dan ook een kenner die lately heel de dag trouw punten noteert, om dan thuis te komen en zich op al het lekkers in de berging te storten. Een struisvogelgoeroe, die zichzelf wijsmaakt dat ze de perfecte afslanktruc heeft gevonden: alleen punten noteren van caloriearme dingen, hopend dat haar lichaam het de volgende dag zal vergeten zijn dat ze een hele rol Pringles heeft binnengespeeld. Uhuh, gefaald heb ik. Voor de tiende keer dit jaar. En het erge is dat dat echt geen overstatement is.

En ik word het stilaan een beetje beu om met excuses te goochelen. Ik wil wel gaan bodypumpen, maar daar lopen alleen maar blonde dellen rond in hippe fitnesskostuumtjes en ik heb geen zin om met een bezweet hoofd gay te doen met gewichten. Ik wil wel afvallen, maar ik moet dit weekend naar een trouwfeest en dan moet ik wel veel eten want hey, het is een TROUWfeest. En als je de letters van TROUW heel hard door elkaar schudt lijkt het nog niet op wortel. In mijn hoofd maakt het sense.
Tot ik de volgende dag op de weegschaal ga staan en zie dat alle kostbare grammen die eraf waren gegaan er weer bij zijn gekomen. En net op dat moment staat er een reportage in de Flair over vrouwen die like 50 kilo zijn vermagerd. En daar had ik ook best tussen mogen staan met mijn 25 kilo die ik er met bloed, zweet en veel danette mousen heb afgekregen. Het zijn er al weer maar 17 en een beetje meer. Alsof ik er twee jaar heb over gedaan om een gigantisch hoge berg te beklimmen, en op 500 meter van de top voel dat ik langzaam weer naar beneden begin te glijden.
Ik ben dan ook trots om mee te delen dat ik vandaag weer heel hard mijn best heb gedaan. In plaats van Pringles en Leo's heb ik aardbeien en peren gegeten. En ik ben echt serieus aan het overwegen om me volgende week te gaan inschrijven in de grote gevaarlijke sportschool. Volgend jaar sta ik in die Flair, dammit.

Nostalgia

Iedereen die heeft leren lopen in de jaren tachtig moet nu direct naar Retro Junk. Ik vind het Gummibearsliedje het allerleukste. Wat is jullie meest nostalgische themesong?

Met dank aan Tomadde voor de link en het herbeleven van mijn kindertijd.

Mei

Wie heeft de zomer vergeten aan te leggen? *kijkt streng*

Mario

‘Nee! Spring!! Spring! Oooh!’. Bij ons thuis was het spelen van videospelletjes nooit een eenzaam, asociaal gebeuren Het was dan ook een bezigheid die ons allemaal aansprak. Mijn broer heeft het vooral voor schietspelletjes, ik ben dan weer een rasechte platformgamer die haar figuurtjes overal doorheen loodst, mijn moeder houdt van Tetris en mijn vader was best een goede tennisser op de retro Gameboy.
Door de jaren heen heb ik me al aan een hoop games gewaagd, en niet altijd met evenveel succes, maar geen enkel spel haalt het van Super Mario Bros 3 op de NES.
Tegen blokjes springen waar grootmakende paddestoelen uitvallen, achter herfstblaadjes aangaan die ervoor zorgen dat je kan vliegen, op wolken lopen op zoek naar geld en prinsessen uit de handen van de vijand redden, ik was er wild van. Nerveus tokkelden mijn broer en ik op de kleine knopjes van de controllers, en als het ons allemaal teveel werd en we op van de zenuwen een hartstilstand nabij waren, was het tijd voor ‘tweespel’. Ik heb geen idee wat de echte naam was. Bij tweespel moest je het tegen elkaar opnemen. Ik Mario, hij Luigi. Ik hyper van de ene kant van het scherm naar de andere springend, hij iets doordachter opererend, zodat hij ook meestal won.
Na een tijdje waren we zo ongelooflijk goed geworden in tweespel dat we de uitdaging groter maakten: we lagen op onze rug op het bed van onze ouders, en speelden het spel ondersteboven. Als we naar links duwden ging Mario naar rechts, en omgekeerd. Ambiance verzekerd.
Op een bepaald moment was onze NES tot op de draad versleten, en toen hij uiteindelijk de geest gaf heb ik jaren geen interesse meer getoond voor consoles. Uit puur sentiment kochten mijn broer en ik een tijdje geleden wel een xbox, maar nooit kreeg ik het typische NES-gevoel terug. Enkel Tony Hawk kon mijn spelletjesplezier een beetje terugbrengen. En nu wil ik dus weer een NES. Met Mario op. In tweespel zou ik tenminste eens kunnen winnen van Youri. Namelijk.

Fantastisch dieet

Bye bye Weight Watchers, Slanklijners en Atkins!
Een dag doorbrengen op mijn werkplek is het beste dieet.
Een oud wijs filosoof zei ooit 'Wie geen tijd heeft om te ademen heeft ook geen tijd om te eten.' Ofwel heb ik het net zelf uitgevonden.

Design

Als je gaat samenwonen heb je allerhande dingetjes nodig waar je vroeger nooit een seconde aandacht aan hebt besteed: een peper en zoutvat, een dweil, een keukenrolhouder, een fruitschaal, noem maar op. Wij hadden beslist dat we allemaal leuke dingen wilden, ook al ging het om een keukenrolhouder. En zo komt het dat we een fluoroze borstel hebben, en een fluogroene emmer. En een keukenwekker met een eendje op, die we de 'kwekker' noemen. Het heeft wel wat als je ons bent.

Op een bepaald moment hadden we onderleggertjes nodig om warme potten en pannen op te zetten. Ik ken de naam niet precies, maar je kent ze wel. Ook onze onderleggertjes moesten leuk zijn, en in ÈÈn of ander designwinkeltje zagen we leuke en niet eens zo dure onderleggers liggen. Hoewel, misschien waren ze wel heel duur, ik heb er geen idee van wat de gemiddelde prijs is van zo'n ding. Ik durf zelfs wedden dat een onderleggertje om potten en pannen warm te houden de schrik was van alle deelnemers van 'De Juiste Prijs'.
Jan Theys: Je bent aan het winnen, Dirk, nog ÈÈn vraag! Hoeveel kost een onderlegger voor potten en pannen?
Kandidaat: Ik weet het niet, Jan, ik weet het echt niet. :(

Onze onderleggers dus. Heel mooi en gemaakt van doorzichtig plastiek. En er stond echt op dat ze tegen de warmte konden, het waren dan ook onderleggers. Waren.

Conceptueel denken

Ik vind het wel leuk om te doen. Je hebt een idee, en je wil dat het resultaat zo goed mogelijk op het idee lijkt. Sommige mensen kunnen het niet. Ze zien alles mislukken of weten niet waar ze moeten beginnen. Andere mensen zijn dromers. Ze willen niet zien dat iets onmogelijk is, waardoor hun idee altijd een idee zal blijven. Soms moet het wel leuk zijn een dromer te zijn.

Ik zit zowat tussenin. Ik ben een realistische dromer. Ik heb ideeÎn, maar ik kan ze ook direct weer vergeten omdat ze onhaalbaar zijn. Ik heb ook goeie ideeÎn. Meestal lijken die ideeÎn op het eerste zicht van de dromer in mij te komen. Maar op het moment dat de realist de ideeÎn van de dromer overneemt, dan voelt niemand ter wereld zich beter dan mij. Daarvoor doe ik het zo graag. Daarvoor ben ik graag een realistische dromer.

Let's go back

Als Internet tien jaar eerder was uitgevonden zou Youri de nickname 'Good Shapeken' hebben uitgekozen. Wat zou jullie nick geweest zijn?

Pennevriendjes

Toen ik net de spam uit mijn hotmail-inbox aan het wissen was viel mijn lodderig oog op een mapje dat in de linkerkolom van de pagina stond: 'Misao'. Misao is een Japans meisje, maar eigenlijk ook een beetje het einde van een tijdperk. Misao was namelijk mijn laatste echte pennevriendin.

Jongere lezertjes kunnen het zich misschien heel moeilijk voorstellen, maar vroeger was het helemaal niet zo abnormaal om er een paar pennevriendjes op na te houden. Via ÈÈn of andere pennevriendenvereniging kreeg je dan om de zoveel tijd een lijstje met adressen van leeftijdsgenoten uit alle windstreken. En daar kon je dan mee schrijven. Over hoe het op school was geweest, of over je ingebeelde vriendjes. Of over de natuur, zoals ÈÈn van mijn Griekse buddies uit die tijd. Zijn naam was Nikolaos Tersikudis, al is de kans gigantisch groot dat dat de eerste Grieksklinkende naam is waar ik nu op kan komen. Hij had mijn leeftijd, en die was ongeveer 11. In die tijd was ik een prÈpuberaal meisje dat heel geÔnteresseerd was in boysbands en jongens in het algemeen, maar Nikolaos hield vooral van wandelen in het bos. Hoe erg ik ook mijn best deed om een leuke correspondentie te ontwikkelen, hij bleef maar schrijven over alle Griekse vogelsoorten die daar de lucht doorkliefden. Na drie brieven gaf ik het op. De teleurstelling na twee weken wachten op een antwoord was ondraaglijk geworden.
Op naar de volgende pennevriend. Of beter: vriendin. Camilla uit BrazilÔe was iets ouder dan ik, en in mijn beste Engels vertelde ik haar de wildste verhalen die meestal geheel verzonnen waren. Maar dat deed zij waarschijnlijk ook, veronderstel ik nu. Hoe ouder ik werd, hoe minder tijd ik had om het stapeltje brieven te beantwoorden van de vriendjes die ik ondertussen had verzameld via ineengeknutselde steeds opnieuw doorgestuurde vriendenboekjes.
De Japanse Misao was de laatste der Mohikanen. Onze laatste brief ging over het feit dat we nu allebei internet hadden, en dat we vanaf nu met elkaar zouden mailen. En hoe cool dat wel was.
Op een morgen kreeg ik een mail uit Japan, waarop ik dan ook direct repliede. Nog geen half uur later had ik al een antwoord terug. De charme van meer dan een week wachten op een handgeschreven brief was in ÈÈn klap keihard weggevallen. En toch is het best jammer dat ik haar nooit meer heb teruggemaild.

Hi, I got your lovely letter yesterday!! It is fantastic to hear† from you!
Everything goes well with you? I am doing very fine but I've been very busy
and it is so stressful! Anyway I became feeling good cos I received your
letter. I am going to write to you this night and mail it tomorrow if
possible!

She became feeling good.

En waar ga jij naar toe?

Net als een klein kind dat zich afvraagt aan welke boom fishsticks groeien vraag ik mij ook af en toe dingen af. Zoals nu.

Als ik naar buiten kijk zie ik voortdurend mensen passeren. En dan zou ik wel eens willen weten waar iedereen naar toe gaat. Zouden ze rap nog naar Delhaize moeten omdat ze gemerkt hebben dat ze geen citroen mee hebben voor de citroencake die ze willen bakken? Of zouden ze naar de training van hun waterpolo-team gaan? Of naar de muziekschool? Misschien gaan ze wel naar een optreden van Frank Valentino in het plaatselijk cultureel centrum. Ze kunnen ook gewoon naar het zonnebankcentrum wat verder in de straat gaan. Of ze gaan een hondje kopen. Een chocoladebruine labrador. Ze kunnen ook gewoon thuiskomen van het werk. Het kan ook zijn dat ze een testrit maken met hun nieuwe auto. Een Toyota Yaris Verso. Of misschien vertrekken ze wel naar het station waar ze afgesproken hebben met iemand die ze enkel kennen van op internet. Spannend! Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze citroencake gaan eten bij kenissen.

En jij? Waar ga jij naar toe?

Haar

Er worden mensen op de maan gezet, schapen worden volop gekloond en via internet kan je schaken tegen iemand in Kualalumpur. Dat is allemaal fantastisch, maar nooit wordt er nagedacht over het oplossen van het grootste probleem van de doorsnee mens/vrouw. Iemand kan naar de beste kapper van heel de wereld gaan, er tonnen geld neertellen en er fantastisch-uitziend weer buitenkomen, de volgende dag is het onmogelijk om hetzelfde kapsel terug te krijgen. En dat is een probleem.

De laatste keer kwam ik buiten met knalrood haar in een scheve hanekam die ik persoonlijk wel heel erg flashy vond. De volgende dag lukte het me om de hanekam nog een beetje terug te vinden in de warboel die mijn haar na een nacht slapen al geworden was. Op dag drie vond ik de hanekam opnieuw uit, op een andere plaats. (op mijn hoofd, ja..) En nu is hij weg. Niks doet nog vermoeden dat ik nog niet zo lang geleden leuk haar had. Knalrood is het nog, maar doordat mijn haar reageert op regen met een krullend antwoord lijk ik nu wel Carmen uit FC De Kampioenen.

En hoe is het nog met u? *wijst*

Belgium en iets met points

Let me get this straight: ik heb geen problemen met het Eurovisiesongfestival. Helemaal niet zelfs: ik bewaar hele mooie herinneringen aan het lang mogen opblijven als kind, het becommentariÎren van de liedjes met mijn oma en opa, en de chips en de goodies die nu eenmaal bij een avondje goedkoop entertainment horen. En ik hou van alles dat kitsch en camp is, dus dat scheelt.

Daarnet was ik getuige van een programma rond de inzending die ik de laatste weken gigantisch hard heb proberen te vergeten. In 'Belgium, 12 points' zagen we hoe Marcel Vantilt veel te hard zijn best deed om een boeiend gesprek te onttrekken aan Xandee, onze nationale trots gedurende nog maximum zes dagen. We zagen hoe ze spitse antwoorden gaf in het genre 'Ja, heheheheh' en 'Neje, nie echt nee'. Nadat Marcel tot zijn spijt tot het inzicht was gekomen dat het gesprek geen kant uitging, gebood hij om de camera op het studiopubliek te richten. En wel had je ooit! Het studiopubliek bestond zo maar even uit kandidaten uit de Eurosongpreselectie! Ook hen had ik zo goed en zo kwaad mogelijk uit mijn geheugen proberen te krassen. Zelfs bij Eurosong komt een ongeluk nooit alleen.

Wie we daar hadden: Elsie Morais, de geheel uit berenmuts opgetrokken jeugdigheid zelve, die na elk spits ( en voor joepielezers waarschijnlijk heel keicool) antwoord schalks het publiek inkeek, wachtend op een lachsalvo van jewelste. En Roxanne, het headbangersicoon van zowat alle Vlaamse huismoeders die vergeten waren hoe ze moesten rocken. Ze zei iets dat ik twee seconden later weer vergeten was, en ze vergat spastisch met haar hoofd heen en weer te schudden, wat mij tot de conclusie bracht dat Roxanne geen echte rocker is. Maar goed, daar ging het niet om. Iedereen was er in elk geval rotsvast van overtuigd dat Xandee met haar schaamtelijke eurodanceliedje in de top tien zou gaan eindigen. Dat zegt meer dan genoeg over hun gezamelijke muzikale kennis, en de reden waarom ook zij het niet verdienden om te gaan.

Ook de tandarts van Xandee zat in de zaal. En omdat zelfs de openbare omroep niet meer durft zondigen tegen de regels van het televisiemaken, kregen we beelden te zien die gemaakt waren met de verborgen camera. Waar ze het blijven halen, ik weet het ook niet, maar de tandarts vroeg Xandee of ze soms de vleselijke liefde bedreef voor een optreden, en ze zei neen, ze had het namelijk heel erg druk gehad. De tandarts knipoogde schalks naar de voor hem blijkbaar niet zo verborgen camera, en toen moest iedereen lachen. Behalve Xandee, zij vond het eerder een beetje ambetant.

Neen, dan liever de beoordeling van de inzendingen van de andere landen. Een jury bestaande uit Dana 'iedereen heeft heel veel talent, en vooral alle kindjes' Winner, AndrÈ Doctorandus Eurosong Vermeulen, stemcoach David Davidse en ÈÈn of andere styliste nam de lastige taak op zich om commentaar te geven bij de filmpjes. Vooral voor Dana Winner was de lastigheid bij momenten niet te harden. Dana houdt van iedereen, en ze kan het niet aanhoren dat iemand een beoordeling krijgt die niet honderd procent overenthousiast is. Als Dana het moeilijk heeft, spreekt ze met een stem die doet denken aan die van Ilse Demeulemeester met een verkoudheid. Met een vibrato van heb je me daar hijgt ze zinnen als 'Dat lied doet me wel iets' en 'Ik vind dit... vooral.. mooi' de huiskamer in, tot algemene hilariteit van mij en mijn partner in kritiek.

Toen ze op het einde aan Xandee moest vertellen dat de jury ook nog drie andere liedjes leuk vond, vreesde ik voor een stortvloed aan tranen, maar het bleef bij 'Maar jij bent nog altijd onze nummer ÈÈn, Xandee, toi toi toi!'. Als Hallmark ooit een ambassadrice nodig heeft, men wete haar wonen.

Volgende zaterdag hoef ik het allemaal gelukkig niet mee te maken, ik mag naar een trouwfeest. Ik lees de volgende dag wel omwille van welke Europese verschuivingen op de politieke landkaart Cyprus gewonnen heeft.

Vestingsfeesten 2004

Ravel

Sinds gisteren ben ik officieel Ieperling. Ik was natuurlijk al langer Ieperling, maar sinds gisteren staat het ook zo op mijn identiteitskaart. Een echt grote aanpassing is dat niet, maar om mij toch wat meer bij de local crowd aan te sluiten probeer ik hier en daar wat van de Ieperse volksfeesten bij te wonen. Gisteren waren dat de vestingsfeesten.

Ik moet toegeven, ik heb het grootste deel van de feesten gemist, maar gisterenavond ben ik dan toch op de vestingen geraakt. En wat ik zag was wel leuk. Creaturen die zo weggelopen leken uit het Cirque du Soleil, grote zeepbellen, veel witte vlagjes, vuurspuwende mensapen. Allemaal zeer mooi. En het beste moest nog komen. Het vuurwerk!

Na een heel einde door het veel te lang gras gesukkeld te hebben stond ik op een plaats die goed genoeg leek om het vuurwerk vanuit een ideale postie te bekijken. Langs de overkant van het water was een podium gebouwd met daarop het Ypriana orkest dat de Bolero van Ravel inzette. Een kwartier later stond ik nog altijd op dezelfde plaats, wachtend op het vuurwerk en luisterend naar de Bolero van Ravel. Toen het eindelijk stil werd en ÈÈn van de organisatoren iedereen bedankte die hij moest bedanken was het dan toch tijd voor het langverwachte slotvuurwerk. En dat zou, volgens diezelfde organisator, opgeluisterd worden door een stukje muziek van het Ypriana orkest, zijnde de Bolero van Ravel.

Het vuurwerk was mooi, het orkest speelde na afloop gewoon verder, en iedereen ging gelukkig en wel naar huis. De Bolero van Ravel is toch schoon, eni.

Het vuurwerk

Gezien tijdens autorijles

Dat en de konijntjes langs de weg zorgden ervoor dat het allemaal veel beter meeviel dan ik dacht. Nog eventjes en ik ben klaar voor Gumball..

Weekend

Al gedaan dit weekend:

*een kip aan het spit gekocht
*gebabbeld met een mevrouw aan het loket van de bank
*vernomen dat Sabine zwanger is, en ik dat nog niet wist, als enige! (uhuh, Sabine, ik weet het nu dus ook. Gigantisch gefeliciteerd, mokkel!)
*bij nachte door het gras van de Ieperse vestingen gelopen
*mijn eerste vuurwerk van 2004 gezien
*mijn moeder haar moederdagcadeautje overhandigd

To do:

*voor het eerst sinds lang nog eens achter het stuur van een auto plaatsnemen

Deze namiddag dus. Is het vreemd als ik zeg dat ik zenuwachtig ben bij het vooruitzicht alleen al?

Dag mama

Je bent altijd al een toegewijd luisterend oor geweest voor alle verhalen die ik wilde vertellen: toen ik thuiskwam van school en weer honderd voor mij heel wonderbaarlijke dingen had meegemaakt. Of als ik tegen de middag opstond na een veel te lange nacht uitgaan, en je even moest vertellen wat ervoor had gezorgd dat ik nu een kater had. Of net terug van een verknald examen Grafische Technieken in Gent, je was altijd de eerste die het hoorde.

En nu ik niet meer thuiswoon ben je ook nog altijd meer dan op de hoogte. Want je bent een trouwe lezer van mijn blog, wat ik in tegenstelling tot veel andere bloggers (die dat verschrikkelijk zouden vinden, een moeder die meeleest en al!) gewoon heel erg leuk vind. En je bent nog altijd ÈÈn van de eersten die hoort hoe het met mij gaat.

Weet je nog toen ik in het tweede leerjaar bij mevrouw Sonja een opstel moest maken over mijn moeder? Toen ik het had ingediend werd ik teruggeroepen door die Sonja, die met grote ogen vroeg: 'Kelly, waarom schrijf jij dat je moeder dik is?! Jouw moeder is helemaal niet dik!'. Ik was helemaal in de war toen, want ik had het je zelf horen zeggen, dus kon het toch niet anders dan waar zijn?

Ik weet niet of ik het veertien jaar later nog kan goedmaken, maar je bent helemaal niet dik. Je bent nog altijd hipper en moderner en jonger dan alle moeders die ik ken, en daarom en om nog veel andere dingen die je zelf wel weet wil ik je een heel gelukkige moederdag wensen. :)

Je liefste dochter,

Kelly

Leesshock

September 1987. De op dat moment zesjarige lilith leert samen met een veel te grote meute andere zesjarigen lezen. Vooraan in het klaslokaal hangt het vol met educatief verantwoord materiaal dat ons daarbij moet helpen. Op vergeelde kartonnen bladen stonden zinnen geschreven in het typische kindergeschrift waarmee leraars lager onderwijs gezegend zijn: JAN EET VIS UIT DE POT. DE REUS HEEFT EEN NEUS. Welke neus dat dan wel was deed op dat moment nog niet terzake, wegens te veel lettergrepen.

Niet zo heel veel later mochten we zelf ook zinnen schrijven. Maar niet nadat we avonden lang over ons kladschrift gebogen hadden gezeten om de precieze vorm van de letters onder de knie te krijgen. Na een hele avond tot in den treure O's te hebben getekend, kreeg je de volgende dag je schriftje terug met als commentaar dat je 'O's te veel op eitjes' leken. Op naar de P dan maar.

Het lezen en schrijven ging mij verbazingwekkend goed af, zo goed zelfs dat ik bij het niveaulezen direct mocht beginnen in niveau vijf. Sommigen schopten het nooit zo ver in hun lagere schoolcarriËre, dus dat was wel wat. Het leverde mij zelfs een artikel op in het schooltijdschriftje, dat waarschijnlijk 'schoolkrantje' heette, heel creatief waren ze nog niet in de Vlaanders van midden jaren 80.

Andere zesjarigen hadden het dan weer heel wat moeilijker met letters. Zo moeilijk zelfs dat ze er al tienjarigen nog steeds niet in slaagden om een zin van vijf woorden uit te spreken binnen het kwartier. Tegen de tijd dat ik tien was was ik al een tijdje 'leesmoeder', dus ik weet waarover ik het heb. Ik heb een stoere jongen van twaalf ooit zeventien keer laten proberen om het woord 'wolken' te lezen. Het is nooit foutloos gelukt. (For the record: leesmoeder zijn was een locale bezigheid voor gepensioneerde mevrouwen die niet wisten wat te doen met hun tijd. En ÈÈn uitzonderlijke keer dus ook voor kindjes die zodanig goed konden lezen dat leeslessen geen nut meer hadden.)

Soms, maar dan ook heel soms, als ik echt niks beters te doen heb, vraag ik me af wat er van die moeilijke lezertjes geworden is. En gisteren besefte ik het plots. De moeilijke lezers van toen zijn de ÈÈnentwintigjarigen van nu die zichzelf op internet SwEeTiEkEn21 noemen en dingen typen als :
elaba *vul naam in*tjeeeeuh!

Jaja, NU emmek wel al gekeken naar u site :) goe È van mij? kweet 't ;) hËhË
moekik nu ook vertellen wadakik vandaag gedaan em? Kzal ma meedoen me de rest zeker? :)

EÈn vraag rest mij nog: als ze ooit zoveel moeite hebben gehad om door te hebben dat een o en een e samen oe vormen, waarom hebben ze dan wel de kracht om een eigen hyperirritant kwebbeltaaltje te bedenken dat ze zelf niet kunnen lezen?

Zoveel vragen, zo weinig zin in hun vermoeiende antwoorden.

Pot Pourri

In sommige auto's hangt aan de spiegel zo'n klein kartonnen boompje dat twee maanden lang de geur van Zwitserse sparrebossen of Thaise zeelucht verspreidt. Waarom maken ze zoiets nooit met de geur van kip aan het spit, dacht ik toen ik in mijn auto kroop waar al en half uur een pasgekochte (en zeer lekkere) kip in lag. Of met de geur van barbecue, of basilicum, of misschien zelfs versgebakken cake. Een gat in de markt?

U was weer geweldig dit weekend - markt

'EÈn freze!
Twee frezen!
Drie frezen!
Vier frezen!
Vijf frezen!
Zes frezen!
Zeven frezen!
O la la, het is moederdag!'

*marktkraamster probeert wanhopig al haar aardbeien te verkopen.

Op de markt zijn ze altijd geweldig in het weekend

Markt Ieper

Lilith's kousen versus grijs regenweer

1 - 0

Het gratis project

Op een mooie avond in mei hadden Youri en lilith een idee: ze zouden proberen om via internet zoveel mogelijk dingen te winnen of gratis te krijgen. En daar gaan jullie bij helpen.

Links naar wedstrijden allerhande mogen of gemaild, of in de comment-box gepost worden.

We houden jullie posted.

Loos

Rebecca Loos, de Nederlandse diplomatendochter die meer dan een miljoen euro verdiende met uitlatingen in de media over haar vermeende affaire met de Britse voetbalvedette David Beckham, heeft donderdag een contract getekend bij SBS6. Ze gaat vanaf dinsdag in twee weken tijd zes keer het entertainmentprogramma Shownieuws presenteren.

Bron: www.nu.nl

Ik heb drie jaar journalistiek gedaan om op een callcenter te werken.
Rebecca Loos moest drie keer rendelen met David Beckham.
It's a small world after all.

Er was eens... een crib

Twee maanden en een week. Zolang is het geleden sinds ik de deur van het ouderlijk huis achter mij dichttrok en hier kwam wonen. Ik had een beetje gevreesd dat ik heel erg zou moeten slikken eens dat moment er was, maar het was 's morgens vroeg en ik was nog niet uitgeslapen genoeg om het allemaal ten volle te beseffen, geloof ik.

De weken ervoor waren heel spannend geweest, want het was helemaal niet gepland dat het allemaal zo snel zou gaan. Tot we dit appartement zagen, naar elkaar keken en wisten dat dit het was. Alle goedbedoelde waarschuwingen ten spijt plaatsten we onze handtekening onder een contract, en toen was het plots echt.

Als kind dacht ik dat je volwassen was toen je tien werd, want ik kon maar tot tien tellen en dat was dus 'de meeste leeftijd'. Op de dag dat ik tien werd zou ik in een huis gaan wonen dat eruitzag als de huizen waarin mensen uit reclamefilmpjes wonen. En plots was ik twintig, zat ik op kot, en besefte ik dat het allemaal nog zo simpel niet was om een huishouden te runnen. Zelfs als je in het weekend weer naar je 'echt' huis mag.

Toen we vanavond de ondergrondse parking inreden bedacht ik me plots dat we het samenwonen best goed onder de knie hebben gekregen. Zelfs mensen die elkaar verrassen met dit soort cadeautjes kunnen best verantwoordelijk zijn. Ook al is de grootste opluchting nog steeds dat het niet altijd een vereiste is.

Leuk, leuk, leuk!

Ik vind t-shirts met Disneyfiguren op meestal lame, maar niet als je ze zelf kan maken.

Troubleshooting

Zeg niet: 'Kunnen jullie deze mail beantwoorden voor maandagmorgen?'
maar zeg: 'graag had ik alle info willen consolideren tegen maandagmorgen 10.00. '
Zeg niet: 'we gaan eens moeten nadenken',
maar zeg: 'Het is tijd dat we troubleshooting gaan implementeren in onze planning.'
Zeg niet: 'Omdat alles een beetje beter zou draaien,..',
maar zeg: 'Naar aanleiding van het optimaliseren van de bedrijfsprocessen..'

Bestaan er cursussen 'Praat het taaltje dat bij je loon past'? Want dan teken ik vandaag nog in voor het pakket 'marginale klap'.

zijn we niks vergeten?

Ik zie bloembakken met versgeplante bloemen, een netjes afgereden grasperk en herschilderde muren. Ik hoor telefoongesprekken over tentzeilen en TËte de Moines hapjes. Mensen die wat zenuwachtiger rondlopen, regelingen die getroffen worden. Het wordt stillaan duidelijk. Volgende week trouwt Joke, en ze krijgt het mooiste tuinfeest.

Nu maar hopen dat niemand de zon vergeten is ...

verslavend

Iedere morgen zie ik lilith de Ène Cracotte na de andere eten. Niks anders. Niet echt leuk, dacht ik, want Cracotten smaken toch naar karton. Tot ik het ook eens probeerde. Net als lilith smeerde ik er eerst een laag boter op, gevolgd door een laag confituur.
Damn, ik had nooit gedacht dat karton met confituur zo lekker kon zijn. Je moet het zelf maar eens proberen :k:

WTF?

V1~AGRA fina1ly found a t0ugh cOmpet1t0r -- CI^AL1S & LE^VITRA!

the active i~ngredient found in CI^AL1S is t`a1adafil,
the active i^ngredient found in LEVITR*A is v*ardenafi1.

Het is niet omdat ik misschien een potentiele impotente ben in your book dat ik daarom ook nog eens leesblind ben, yahoo! inbox.

Kwissen

Ik ben een vat vol nutteloze kennis. Misschien is dat de reden dat ik zo hou van kwissen. Ik ben het soort mens dat het niet kan laten om antwoorden naar de tv te roepen... Zelfs als ik alleen thuis ben, ja. Mocht je je afvragen wat voor mens ik nu eigenlijk ben: ik ben er zo eentje.

Toch zijn er heel weinig kwissen die ik echt leuk vind. Het probleem met kwissen is namelijk dat ze of veel te moeilijk zijn (Wie presenteert het Hongaarse radioprogramma 'Magyar Musica' elke vrijdag, maar nooit op woensdag?) of veel te simpel ('Hoeveel pootjes heeft een forel?').

Bij tv- kwissen (ik schrijf het als kwissen, omdat ik het mooi vind zo) komt ook altijd het onvermijdelijke babbelmoment ten berde: de presentator stelt oninteressante vragen aan kandidaten die enkel willen kwissen, en niet eens zin hebben om te antwoorden op vragen waar ze geen punten mee kunnen verzamelen. Maar hey, stel je voor dat je in een kwisprogramma heel de tijd zou moeten kwissen, het zou nogal wat zijn..
In 'Safe', de om de ÈÈn of andere reden bijster onleuke kwis op VTM, lost presentator Kris dat probleem steevast op met de zin 'Ach ja, het is eigenlijk toch niet zo belangrijk, volgende vraag!'.

De Slimste Mens Ter Wereld is anders. Niet alleen wordt het gepresenteerd door Erik Van Looy, de meest adorabele kwismaster die ik sinds lang heb gezien, de vragen zijn ook net moeilijk genoeg om indruk te maken met een goed antwoord, zonder over te komen als een freak. De slimste mens (het is hier al zo ingeburgerd dat het niet lang meer kan duren voor we het 'de slimste' noemen) is het enige programma dat ik trouw en devoot bekijk. Ik ben zelfs bereid om er vanavond mijn haat tegenover Leen DemarÈ even voor aan de kant te schuiven.

En heel eerlijk: ik ben bereid om de forelvraag te beantwoorden met drie om Erik Van Looy te horen lachen.

Papier hier

Ik heb hier voor mij een Dual 1,25 Ghz G4 met een 22" en een 17" flatscreen, die alles samen toch wel een stuk boven de 3000 euro gekost heeft. Voor de niet verstaanders, ik heb het over een zeer rappe computer met twee grote monitors.

Toch kan ik niet zonder mijn klassieke papiertjes, mijn zwarte stylo (die L weer gepakt heeft) en mijn Ticket restaurant potlood. Zelfs al stond hier de Earth Simulator, er is niks zo effecient als een rappe krabbel op de achterkant van een pas binnengekomen fax. Blaadjes die gedurende twee maanden van het Ène bureau naar het andere gevlogen zijn, waar iedereen zijn opmerkingen en commentaar bij geschreven heeft, waar iemand tijdens een half uur durend telefoongesprek estetisch verantwoorde krulletjes op tekende, waar koffie en cola-vlekken elkaar op afwisselen, het heeft zo zijn charmes.

Lang leve papier!

... en lijm waarmee ze gratis CDs op boekjes plakken.

Het leven
zoals het is ...

"Hoe een 24 jarige
West-Vlaming ooit
24 geworden is."

101 dingen

Voor al uw nerdy vragen
youti@fromfrats.com

101 dingen

1. Ik ben geboren in de late seventies in Kortrijk
2. Ik vind Kortrijk een saaie stad
3. Ik zeg "skoe'n" tegen schoenen
4. Ik heb nog nooit onbewust "eni" gezegd
5. Dingen als hoeveel ik woog toen ik geboren werd en waarom mijn ouders mij Youri genoemd hebben interesseren me niet. Ook niet van andere mensen *kijkt streng*
6. Mijn eerste herinnering is de Belgische kust
7. Mijn tweede is het klimrek op de speelplaats van de kleuterklas
8. Ik was iedere keer de op twee na slimste in het lager onderwijs
9. In het middelbaar was het al heel wat minder
10. Ik maakte ooit het ontwerp voor de nieuwjaarskaart van mijn school
11. Dat ze verprutst hadden door in een andere kleur te drukken
12. Mijn favoriete leraar was Lucas
13. Ik weet dat "Lucas" de patroonheilige van de schilders is
14. Ik geloof alleen in logica
15. Ik ben zeer logisch
16. Ik kan mijn plan trekken als het er op aan komt
17. Ik kan nagels inkloppen als de beste
18. En verstekzagen
19. Ik heb nog nooit in het gips gezeten
20. Ik heb ooit tot aan de uitgang van het ziekenhuis een steunverband voor mijn pols gedragen
21. Ik vond dat ik er belachelijk uit zag en heb het nooit meer gebruikt
22. Ik heb ooit een week in het ziekenhuis gelegen
23. Ik heb geen druiven gekregen :(
24. Ik ken meer namen van lettertypes dan straatnamen
25. Ik ken maar 4 telefoonnummers van buiten
26. Ik heb mijn eigen naamkaartjes
27. Ik wilde vroeger webdesigner worden toen ik Serge Jespers zag in een Telefacts reportage
28. Ik ben niet zeker of het Serge Jespers was
29. Ik ben webdesigner
30. Ik zat ooit in het publiek van "Rad van Fortuin"
31. Ik haat Scrabble
32. Ik snap het binair telsysteem
33. Ik kan tot tien tellen in het Spaans
34. In ben nog nooit in het Louvre geweest
35. Wel in bijna alle andere musea in Parijs
36. Ik word gelukkig van palmbomen
37. Van alle handicaps zou ik minst graag blind zijn
38. Ik heb een favoriete vuilbak
39. Eddy Wally bracht een Coca-Cola blikje mee uit China voor mijn verzameling
40. Ik ben er wel trots op
41. Ik kan niet tegen aandacht
42. Ik durf toegeven dat ik zeer goed ben in sommige dingen
43. Want ik ben ook zeer goed in sommige dingen
44. Ik kan alles relativeren
45. Ik kan niet tegen de onderkant van koffietassen
46. Ik wil een BMW Mini
47. Nu!
48. Ik heb graag simpele moeilijke mensen
49. Ik heb niet graag domme mensen
50. Iedereen is dom!
51. Ik ken de tekst van "Meneer de uil"
52. Ik was teleurgesteld toen bleek dat Aibo kleiner is dan ik dacht
53. Ik wil alles kunnen
54. Als ik iets kan doe ik het nooit meer
55. Ik weet nog dat vroeger niemand een computer had
56. Ik ga ervan uit dat iedereen een E-mail adres heeft
57. En een GSM nummer
58. Ik stuur graag E-mails naar mensen die ik niet persoonlijk ken
59. Ik ben goed in wiskunde
60. Ik ben niet goed in hoofdrekenen
61. En spellign
62. Ik vind vanille de betse geur
63. Ik verkies hamburgers boven braadworsten
64. als ik het antwoord niet weet of te lui ben antwoord ik met "groen!"
65. of met "drie!"
66. Ik was eerder dan de politieke partij
67. Ik heb het moeilijk als ik moet kiezen tussen freze- of bananetaart
68. Ik heb ooit een auto-accident gehad toen ik op zoek was naar frezetaart
69. mmmm, frezetaart
70. Als ik een vliegtuig zie overvliegen hoop ik altijd dat het ontploft of crasht
71. Als ik oud genoeg ben wil ik sterven in een vliegtuigcrash
72. Ik heb al over de A19 gevlogen in een luchtballon
73. Ik ben graag zonder reden moody
74. Ik eet spaghetti met mes en vork
75. Ik haat de overgangsperiodes tussen de seizoenen (bv. te koud voor herfst, maar nog te warm voor sneeuw);
76. Ik heb liefst een zachte tandenborstel
77. Ik wil "Lilly Was Here" en "Baker Street" kunnen spelen op saxofoon
78. Ik heb nog nooit een saxofoon vast gehad
79. Saxomofoon!
80. Ik had vroeger een stickerboek van "Masters of the Universe"
81. Ik kan geboeid naar curling kijken
82. Ik wil ooit in de juiste context "hole in one!" roepen
83. Ik geloof niet dat je een verschil kan proeven in water van een verschillend merk
84. Ik weet wat buitenspel is en ik kan het ook uitleggen
85. Ik wandel rapper dan de gemiddelde mens
86. Ik erger mij aan winkelkarretjes die in het midden van de gang blijven staan
87. Ik wil terug Amedee-koeken bij de bakker
88. Ik kan uren naar de aapjes kijken in Bellewaerde
89. Ik geloof niet dat een kat luistert als je haar naam roept
90. Ik haat de smurfen
91. Als ik voor mijn computer zit heb ik constant een stylo (of iets dat op mijn bureau lag) vast
92. Ik heb geen papieren zonder kleine tekeningetjes op
93. Ik heb Samson en Gert al live zien optreden
94. Ik vind kelly-humor the beste humor
95. Ik kan niet lachen met Nonkel Jef
96. Jochen en ik hebben een eigen indeling van het dierenrijk
97. Ik zou overal mayonaise en parmesan op doen
98. Als het moet kan ik enorm koppig zijn
99. En terecht!
100. Ik wil overal de beste in zijn
101. Daarom heb ik 101 dingen

Te doen in mijn vrije weekends

* magere tiramisu maken
* reis naar VenetiÎ boeken
* nieuwe kleren kopen voor het huwelijk van volgende week zaterdag
* mijn driving skills perfectioneren op een parking
* gebruik maken van mijn season ticket voor de Six Flags-pretparken
* bloggen
* The Goonies bekijken
* strandwandelen
* gordijnen bestellen
* Youri het leukste containerpark van de streek tonen

Ik heb toekomst. :cool:

Sensations

Als ik me niet lekker voel dan eet ik. Ik ben stikjaloers op mensen die dan geen hap door hun keel krijgen, maar ik ben zo niet. Na een week trouw mijn punten noteren en veel water drinken voelde ik me dus plots like crap, en dat is niet alleen te zien aan de wallen onder mijn ogen, maar dus ook op de weegschaal. De helft van de drie kilo die ik was afgevallen vorige week is er ondertussen al weer bij.
Vooral dankzij de Lays Sensations met kippensmaak. Dat soort dingen uitbrengen als ik op dieet ben is gewoon te gek voor woorden.
Maar het is allemaal niet zo erg,vandaag begin ik weer vol goede moed. En ik wist toch nog niet welk t-shirt ik wilde gaan bestellen..

Laat maar komen grietje

Rad van fortuin komt terug. Je leest het goed, Vlaanderen's bekendste prijzenrad komt terug op VTM. En dat vind ik wel oke. De kans is groot dat ik nooit ÈÈn aflevering zie, maar het gaat om het pricipe. We moeten met zijn allen terug naar de gezellige spelprogramma's van weleer waarin hele familie's spelen voor koelkasten, mobilhomes en kaarttafeltjes.

Nu nog Walter's Verjaardagshow, Waagstuk en De Juiste Prijs terug op de kabel en de wereld zou er al een stuk beter uit zien. Vergeet de oorlog in Irak, vergeet de terroristische aanslagen in het midden oosten, vergeet de klaagzang van Jo Vally over illegale downloadpraktijken. Ik wil gewoon Walter Capiau en Luc Appermont terug.

Plagiaat

Hebben de mensen van Bershka net iets te lang op deze site doorgebracht or what?

Ontdekking

Als de geur van toiletverfrisser zich vermengt met die van currysaus zorgt dat voor een walgelijke geurencombinatie.

En er zijn vast nog meer van die combinaties. Vertel me je verhaal.

Anders en beter

Op welke dag moet je de grijze en de groene vuilbakken buiten zetten? En op welke dag komen ze de blauwe zakken halen. Dat laatste weet ik ondertussen want vanmorgen stond de hele straat vol blauwe zakken. Buiten die van de crib natuurlijk. Na twee maanden ben ik er nog altijd niet helemaal uit.

Dat is ÈÈn van de dingen waar je niet aan denkt als je het ouderlijk nest verlaat, tenzij je een vuilbakfetisj hebt. EÈn van de andere dingen waar je niet of nauwelijks aan denkt is dat je ervoor moet zorgen dat je frigo en berging op tijd gevuld zijn. Dat lukt redelijk goed moet ik zeggen. Toch op de dagen dat we niet naar Colruyt moeten. Je weet het of je weet het niet maar lilith heeft een Pepsi Max verslaving. Op zich niks mis mee maar Pepsi Max is nu ÈÈnmaal een heel stuk goedkoper in Colruyt. Dus trekken we om de zoveel dagen richting winkel met de rode prijzen.

Colruyt is een vreemde winkel. Ze hebben het "how to run a supermarket for dummies" boek verbrand en willen alles op hun eigen betere manier doen.
Ik heb zo mijn twijfels of het echt allemaal beter is.

Het begint al op de parking. Je neemt een karretje, en als je na 2 minuten trekken en duwen aan alle kanten net naast de deur tegen de muur knalt merk je dat je karretje niet 4 maar 5 wielen heeft. Waarom hebben Colruyt-karretjes 5 wielen terwijl iedereen ter wereld perfect vierwielige karretjes kan besturen? Niemand die het weet.

Na enkele pogingen denk je dat je het karretje onder controle hebt en ben je eindelijk tussen de rekken beland. En wat voor een rekken. Lelijke oranje industriÎle dingen die zelfs zouden uitblinken in afschuwelijkheid mochten ze in de kelder van boer Sjarel staan. Hier en daar staan tussen de producten schaaltjes met kruimels van koeken die je mag proeven. Nee danku. De vloer is in zwart beton die afgekeurd werd voor de aanleg van het vliegveld van Moorsele. Ik denk zelfs dat het nog niet helemaal droog is.

Terwijl het kleinste kind weet dat je vierkante verpakkingen best mooi op elkaar stapelt om plaats te sparen, hebben ze dat bij Colruyt niet door. De pakken keuken- en WC-papier liggen in ijzeren netten alsof Kobe Bryant ze er ÈÈn voor ÈÈn in gedunkt heeft.

Wat verder staan de frigo's. De meeste grootwarenhuizen hebben frigo's met glazen deuren waar je, net als in een winkelstraat, langs kan slenteren en uithalen wat je wil. Niet bij Colruyt. Daar hebben ze gesloten frigo's om energie te sparen. Goed gezien, ware het niet dat je alle frigo's moet open trekken om te weten wat er in zit. Echt energiebesparend lijkt me dat niet.

Pepsi Max. Dat komen we dus meestal halen. En dat kwam ik ook de laatste keer halen. Met mijn karretje met daarin twee pakken Pepsi Max ging ik op zoek naar de kassa. Onderweg stootte ik nog tegen drie andere karretjes maar dat vonden de bestuurders ervan niet erg want in Colruyt vindt niemand iets erg.
Aan de kassa verwacht je normaal een band waar je al je gekochte waren op kan leggen, terwijl je kijkt naar wat de mevrouw voor je allemaal gekocht heeft. Als alle grote winkels dit principe gebruiken dan moet er toch wel een logische verklaring voor zijn. Niet bij Colruyt. Hier moet je voorbij een soort douanepost die door alle retro computermonitors en loshangende bedrading toch iets beangstigend heeft. Iedere keer weer denk ik dat ze mij uit de rij zullen halen om me te fouilleren. Tot nu toe had ik geluk.

Als ze een streepjescode inscannen gaat een lampje boven hun hoofd branden. Een symbolische betekenis? Geen mens die het weet, maar dat is niet erg want het is Colruyt.
Omdat ze het systeem met de rolband afgeschaft hebben moeten ze het hier op een andere manier doen. Ze nemen alles uit je karretje en leggen het in een ander. En daar loopt het soms wel eens mis. Alle mensen die voor mij in de rij stonden waren na veel duwen en trekken met hun karretje buiten geraakt, dus was het mijn beurt. Ik keek hoe de jongen mijn twee pakken Pepsi Max inscant. Het lampje ging twee keer aan en uit. Een logisch vervolg zou zijn dat hij me met datzelfde karretje laat doorrijden, aangezien er duidelijk niks meer dan die twee pakken Pepsi Max in lag. Nee hoor, hij nam doodleuk de twee pakken uit mijn karretje en gooit ze in het ander karretje dat klaarstond, waarbij ÈÈn ervan half openscheurde. Met een blik van "waarom heb je dat nu gedaan" keek ik hem aan waarop hij zich omdraaide en naar de betaalkassa liep. Want ja, in Colruyt heb je een scan- en een betaalkassa.

Ik was blij als ik, met mijn nog slechter te besturen karretje, terug buiten op de parking stond, hopende dat lilith wat minder Pepsi max zou drinken.

Vanavond ga ik weer naar Colruyt ...

Lilith leest

Ok computer

'Get my mail!' riep ik naar het scherm. 'Het maai meejl', voegde ik eraan toe. Na vijf keer proberen opende het mailprogramma zich op mijn scherm. Ik knikte glunderend. 'Tell me a joke', probeerde ik. 'Knock Knock', repliceerde hij. Na zeven keer 'Who's there?' te antwoorden in verschillende toonaarden en met vreemde accenten gaf ik het op. Hij snapte me niet.
Maar ik heb gisteren wel met de computer gebabbeld.

Lesbisch

Ze begon haar carriËre als 'veel te jonge vrouw van komiek Jaques Vermeire'. Toen bleek dat dat niet genoeg media-aandacht opleverde, vond Eva er iets beters op: ze zou scheiden van komiek Jaques Vermeire, ze zou naar de kapper gaan en haar haar laten kortwieken, en ze zou getormenteerd de lens in kijken bij de Dag Allemaal-fotoshoot. Dartel als ze is belde ze al haar vriendinnen om hen op de hoogte te houden van haar fantastisch plan.

Media-aandacht rond scheiden van een bekende Vlaming gaat jammergenoeg maar een week of twee mee, en als je voor de rest niet bijster getalenteerd bent blijft het spartelen om met je hoofd boven de camerarand te komen. Ook als je blond en jong bent.

Eva trok dan maar haar knalroze hotpants aan, samen met haar op dat moment waarschijnlijk eindeloos groave comboyhoed, en zette haar blik op 'geil' bij de opnames van 'Do you think I'm sexy'. Een cover, of wat dacht u? Het verhoopte succes bleef echter uit, en we zagen Eva nog af en toe eens spartelen om aandacht tijdens het VTM-nieuws waar ze steevast de fan mocht spelen: 'Iek ben nen ielen groten fen van Bon Jovi, dieje ken nogal zienge!' bij zijn optreden in Oostende. 'Michael Jackson is nog altij de kieng of pop' ook al in Oostende, als ik me niet vergis. In haar autobiografie zal ze waarschijnlijk drie hoofdstukken wijden aan haar Oostende years, ik zeg het maar opdat u hem niet zou moeten lezen. Eva zou zichzelf uitroepen tot fan van Marc Dutroux als dat haar de cover van de Story zou opleveren, maar dat geheel terzijde.

En toen werd het stil rond Eva van Jacques, die ondertussen al weer als Pauwels door het leven ging. Tot vorige week dus. 'Ik heb een idee! Ik ben lesbisch!' zal ze vast hebben uitgeroepen in haar luxueuze villa die betaald is met uren gekke bekken trekken op het podium van ÈÈn of andere familiekapel. In het interview in Dag Allemaal zegt Eva dat ze de buitenwereld ÈÈn keer wil laten weten dat ze lesbisch is, en dat iedereen haar en haar vriendin daarna met rust moet laten. Hoe zen toch, die BV's.

Maar! Wie zagen we gisteren in al haar nieuwboren lesbischheid haar vriendin aflebberen in Telefacts? Eva. Eva die er alles aan deed om zo geil mogelijk in de ogen van haar vriendin te kijken, en tegelijk met haar linkeroog kinky de camera te bespelen. Het lukte niet. Het was pijnlijk en ik had constant zin om te roepen, wat ik dan ook deed.

Een paar minuten daarvoor had ik ook geroepen, maar dan omdat Luc Devos de aflevering van 'De Slimste Mens ter Wereld' had gewonnen. En terecht. Vos heeft het nu eenmaal niet nodig om over het been van een vent te wrijven, op zoek naar media-aandacht. Vos komt uit Wippelgem, en dat is genoeg.

Wc-papier

'Bestaat er een houdbaarsheidsperiode voor wc-papier?' vroeg ik me net af. Het gebeurt wel meer dat ik me dingen afvraag, maar deze keer heeft het 'Jongens en Wetenschap'-potentieel, en dat schijnt hip te zijn onder youngsters.

Wc-papier bestaat uit vergankelijk materiaal, en toch staat er nergens op de rol een uiterste houdbaarheidsdatum. Waarschijnlijk omdat die zich ergens in een heel verre toekomst bevindt, misschien wel nadat alle mogelijke gebruikers ervan zijn overleden. En toch wil ik wel eens weten wat er met het wc-papier in mijn berging zou gebeuren als ik het nooit meer aanraak, vanaf..nu! Zou het ten prooi vallen aan papiercorrosie, of langzaam maar zeker verslonden worden door de huismijt? Of is wc-papier meer een goedje dat na lang bewaren plots groen, smelly en plakkerig wordt? Aangezien ik al het geduld niet kan opbrengen om pasta lang genoeg te laten koken, vrees ik voor mijn experiment.

Er gebeuren dagelijks honderden onderzoeken, en dus ben ik ervan overtuigd dat er iemand bestaat die van elke rol wc-papier kan zeggen tot wanneer hij nog zal meegaan. Ergens in een labo in het zuiden van Frankrijk. En ik wil zijn nummer.

altijd teveel

Je kent het wel. Je bent lekker en goed aan het eten en het bijhorend sausje smaakt zo lekker dat je er nooit genoeg van hebt. Je lijkt wel om de twee minuten bij te moeten nemen, tot je besluit van deze keer genoeg te nemen om de rest van de maaltijd door te komen. So far so good. Maar kan me nu iemand eens vertellen waarom er op het einde altijd meer saus in je bord achterblijft dan je genomen hebt?

Bijtjes en bloemen

'Wie gaat er mee naar de Meli?'. En weg waren we, mijn oma, mijn broer en ik. De ingang van het park lag op tien minuutjes wandelen van het huis van mijn oma, namelijk. Uren heb ik er gesleten, tussen zoemende insecten en franstalige kleutertjes, en nu is het voorbij. Sinds Plop er de scepter zwaait weiger ik om nog scheef te kijken als we langs het park rijden, uit respect voor mijn kindertijd.

OPROEP:

Wie o wie kan mij helpen aan oude Meli-merchandising? Petjes, t-shirts, stickers, pennenzakken, het maakt mij niet uit, maar ik heb ze nodig. Het is voor mijn eindwerk. :o

Doe es gek en vertrek

Bij Q-music geven ze deze week vliegtuigtickets weg. Er is eigenlijk maar ÈÈn regel: je moet onmiddellijk je koffers kunnen pakken en vertrekken.
Vanmorgen waren het tickets naar Barcelona. "Barcelona", dacht ik met een diepe zucht. Hoe meer flash-backs er in mij op kwamen, hoe vanzelfsprekender het werd dat ik een smsje zou zenden om te vertrekken. Om nog eens binnen te springen in het gezellige ontbijthuisje aan de Arc de Triomf, bijvoorbeeld, waar de eigenares naast Spaans enkel toeristische gebarentaal meester is. Om door de kleine straatjes te slenteren, luisterend naar het typische geluid van een grote, maar ongelooflijk gezellige Spaanse stad. Om een Fanta Citroen te drinken op een strand met palmbomen. Fanta Citroen, die daar een andere naam heeft, waar ik even niet kan opkomen. Citroen is namelijk Nederlands, en dat kennen ze niet in Barcelona.
Het scheelde niks of ik had mijn gsm erbij genomen om Q-music te smsen waarom net ik naar Barcelona moest vertrekken: het is bijna een jaar geleden dat ik na weken van twijfel mijn stoute schoenen heb aangetrokken met Barcelonees getater als achtergrondgeluid. Maar toen besefte ik het: volgens het weerbericht regent het in Spanje. En ik moet om twee uur beginnen werken.