Google heeft nu ook een winkel. De t-shirts en petjes zijn niet meteen wat je noemt super, maar toch kreeg ik net de drang om een Google-mok te bestellen. Niet omdat hij mooi is, of hip, maar omdat het Google is. Google heeft mij al zo vaak geholpen zonder dat ik iets heb kunnen terugdoen, en misschien is de mok mijn manier om dankuwel te zeggen.
En nu ik toch bezig ben: We are the Google generation.
Het klonk een beetje onwerkelijk toen ik het een paar maanden geleden hoorde, maar het was waarachtig echt waar: het Rad der Raden kwam terug op televisie. Diegene die dat heeft voorgesteld moet flink wat guts hebben gehad, of heel veel alcohol. Of zouden kadermeetings bij VTM echt zo simpel gaan?
'Vroeger hadden we toch meer kijkcijfers.' *legt slide op projector*
'Wat kunnen we daaraan doen?'
'Hetzelfde doen als vroeger?'
'Je bent een genie, Jan!'
Ik vond het idee op zich ook niet zo slecht. Als ik eerlijk ben had ik het waarschijnlijk zelf voorgesteld indien ik bij VTM werkte. Niet tijdens een meeting weliswaar, maar eerder in de kantine, onderwijl mezelf verslikkend in een broodje tonijn en een plopkoek. 'En laten we dierenplezier ook terugbrengen!' Het gebulder zou zich door de gangen hebben verspreid, en dan zouden we met z'n allen weer aan het werk zijn gegaan. Het was mooi geweest.
Maar zie: het rad is echt terug. Voor ik het aanschouwde gaf het me een beetje het gevoel dat ik voor de heruitzendingen van Beverly Hills 90210 had. Mijn herinneringen waren goed tot zeer goed, maar ervaring heeft mij geleerd dat mijn hersenen dingen van vroeger mooier maken met de jaren. Ik vond Merlina en Jakobus en Korneel helemaal niet meer leuk toen ik ze een paar jaar geleden eindelijk terugzag op een versleten videoband. En dat deed, in alle oprechtheid, een beetje pijn.
Maar ik heb het gedaan: ik heb gekeken. Het begin heb ik jammergenoeg moeten missen, waardoor ik niet weet hoe kandidaten zichzelf heden ten dage voorstellen. En of ze dat ¸berhaupt nog moeten doen. Zijn we in 2004 nog met z'n allen 'woonachtig' en 'werkachtig' te? Dat zullen de komende afleveringen moeten uitwijzen in mijn geval. Als ik ze nog bekijk, want what the hell was er met het 'Rad van Fortuin' gebeurd?
Er was wel een Walter, maar het was een Grootaers. Dezelfde Walter die de gemiddelde Vlaming een tijd terug met een demonenblik dwong om kippenogen te eten, en die nu zijn uiterste best deed om een oprechte 'oooh!' uit te brengen bij een bankroet. Het ging hem niet echt af. Er was ook geen Aurore meer te bespeuren. Enkel een onbekende blondine die hoogst waarschijnlijk door het dolle heen was toen men haar vertelde wat haar vakantiejob precies zou inhouden. 'Mag ik dan echt aan de bordjes draaien?! Op televisie?!' Wel, niet helemaal.. Ze mocht op de bordjes duwen, want het bord is nu helemaal touch-screen. Toch had de deerne meer geluk dan de meisjes die solliciteerden voor 'wasmachine-wrijfster' in 'de winkel'. De winkel bestaat niet meer. Het bonkende hart van het programma is geschrapt. Op het rad staan nu euro's in plaats van franken. Zelfs van de 'teudeu' die aangaf dat je een verkeerde letter koos is een nieuwe versie gecomponeerd. De H is wel nog altijd van Hector, maar de G is nu van Gieter, en niet meer van Guido.
Het is jammer dat VTM de humor van het rad nog steeds niet inziet. Het is jammer dat de dingen die het rad ooit zo camp maakten er nu zijn uitgegooid, in een ultieme poging om iets hips te maken van de ultieme spelletjesklassieker. Het deed, in alle oprechtheid, toch een beetje pijn. Heruitzendingen hadden mij een stuk gelukkiger gemaakt.
Ik heb vanavond heel wat geleerd uit de tweede aflevering ooit van Beverly Hills 90210. Dat de personages die we vroeger zo graag wilden worden ondertussen half zo jong zijn als wij. En dat we ze in de verste verte niet geworden zijn. Dat er ooit een tijd moet geweest zijn waarin we ons niet ergerden aan Amerikaanse jongerenseries met een boodschap. (laat je niet ontmaagden voor je er klaar voor bent, vertel niet aan al je vrienden dat je seks hebt gehad terwijl dat niet zo is, dat is zielig en helemaal niet stoer, bel je beste vriendin niet op om zes uur 's nachts, je ouders hebben ook slaap nodig,..). Dat de jongens die vroeger aanzien werden als internationale sekssymbolen toen nog niet eens klaar waren voor schaamhaar, en dat dat eigenlijk een beetje vies is, achteraf bekeken. Maar vooral: dat het niet anders kan dan dat er binnenkort een nineties fashion revival zit aan te komen. Dat betekent dat we binnenkort weer met haarlak aan de slag moeten om onze kuiven in orde te zetten. Dat betekent bijgevolg ook dat we op zoek moeten naar lange oorbellen en grasgroene jeansjasjes. Ook voorgescheurde jeans moeten de winkelrekken weer in, naast leggings en fleece-truien met gordijnenprint. Welke nineties-trend wil jij terug in het straatbeeld? Ik roep luidkeels: SPANDEX!!
Het past niet binnen mijn budget en waarschijnlijk ook niet op mijn bureau.
Ik vraag me af hoe Tales from the Crib er zou uit zien op dit.
Heel mijn kamer hing vol posters van Brandon, ik had een volgeplakt stickerboek (met uitzondering van sticker 61, zijnde Andrea, en ik miste een deel van Dylan's oor) en op mijn plechtige communie had de bakker speciaal voor mij een Beverly Hills 90210-taart gebakken.
En dankzij de fantastisch foute mensen van Jim tv kunnen we vanaf nu elke weekdag even helemaal terug in de tijd!
Lilith zegt: beste beslissing sinds het afvoeren van Studio Spillonimo.
Ja, ik ben lichtjes teleurgesteld. Misschien niet specifiek in u persoonlijk, maar in het algemeen. Nooit in de geschiedenis van Tales from the Crib heeft iemand de moeite genomen om tussen 4 en 6 eventjes langs te komen. Om voor heel even, in de stilte van de nacht, te kijken wat er met ons was gebeurd die dag.
Oke, u zult wel moe zijn op dat moment, maar is er dan niemand die voor hij aan de vroege shift in de fabriek begint behoefte heeft aan een goed verhaal of een leuke link? En jij daar, student die er niet was geraakt de vorige avond en dus heel vroeg moest opstaan om in te halen. Jij gaat me niet vertellen dat die vijf minuutjes er teveel aan waren, of wel?
Wat doen we hieraan? Ik denk nachtelijke chatsessies, ik denk aan het posten van exclusieve foto's om ÈÈn na vier, die na zessen weer worden verwijderd, dat spreekt. Ik denk gratis chocoladekoeken voor iedereen.
Wat kunnen we in godsnaam nog meer doen?!
'Trek aan je handrem, nu.'
'Je moet de binnenkant van de bocht nemen. Ja! Goed zo.'
'Lichtjes gas lossen, en dan draaien, vlak voor de bocht, dan krijg je kudo's'. Ik roep het over het geronk van motoren heen, zijn richting uit.
Diegene die mij in real life rijles geeft heeft Project Gotham Racing op Xbox ontdekt, en ik vind het best grappig om hem eens aanwijzingen te kunnen geven.
Schoolreizen gingen bij ons altijd naar ver weg. Amsterdam, Parijs, de haven van Zeebrugge, we hebben het allemaal gehad. Voor kinderen die in andere steden wonen is Ieper ver weg, en dus een goed excuus voor een schooluitstapje. Zo komt het ook dat ik in Gent moest toegeven dat ik nog nooit het In Flanders Fields Museum had bezocht, als enige uit een klas van 20. De anderen woonden in Antwerpen, Brussel en Hasselt, ik woonde op nog geen drie kilometer van het museum af.
Nu Youri zichzelf een nieuwboren Ieperling mag noemen heb ik een excuus om hem door een prachtige streek te gidsen, die ik zelf te weinig ken. Deze namiddag ging het richting Tyne Cot in Passendale, een gigantische begraafplaats met 11.856 graven, temidden van weiden vol koeien. Ik wist niet eens hoe mooi het er was.
"sCOOLsOurPar8" hadden ze het schepsel genoemd. Met wat verbeelding kan je er "Skool 's out parate" in herkennen. "Close enough," moeten de organisatoren, van wie scoutsleider hoogstwaarschijnlijk op al hun CVs stond, gedacht hebben. In navolging van Berlijn en Gent wilden ze hun eigen parade organiseren, met kleurrijke floats en waanzinnige ravers die boven op bushokjes vreemde ritmische bewegingen maakten. Een leuk idee, maar daar stopte het dan ook.
De parade zou plaatsvinden in het West-vlaamse Gullegem. Een gemeente die enkel bekend is om zijn ijspiste en bakker Alain die ooit "bakker van de week" was in de Zondag. In een krantenartikel las ik dat ze dezelfde dag als de Cityparede in Gent gekozen hadden als datum en dat ze 4000 bezoekers verwachtten. Ik schudde mijn hoofd...
... en gisteren kreeg ik gelijk. De parade was niks meer dan een ordinaire carnavalstoet, met luide muziek. Iedere vereniging was de dag ervoor waarschijnlijk nog bezig geweest om hun wagen in elkaar te steken. Sommige misschien zelfs enkele uren voor de start. Van alle verwachtingen die ze hadden is er alvast ÈÈn ingelost. Het was een kleurrijke bedoening.
Kringloopwinkel had geluk, ze hadden al een vrachtwagen. Dan maar alle tijd in de kostuums steken. Om helemaal in het thema van hun wagen te blijven (tweedehands spullen!) droegen ze tweedehands kleren met daarop tweedehands pluche beesten, tweedehands bestek of tweedehands boeken. Draag zoiets op de cityparade en ze vinden je hip, maar in de straten van Gullegem komt het redelijk lachwekkend over. Ik veronderstel dat dat de bedoeling geweest is.
De scouts doen het dan weer, hoe kan het ook anders, met sjortouwen. Vraag iemand van de scouts om een huis te bouwen en ze antwoorden met "haal een paar houten palen en we sjorren er ÈÈn". Al kan je niet ontkennen dat de ballonen het allemaal wat kleurrijker maken.
De KSA heeft het niet zo voor ronde palen. En al helemaal niet voor touwen. We leven in het jaar 2004, en dat zie je ook aan hun wagen. Niks steviger dan houten balken en nagels. Kwaliteit is altijd al belangrijk geweest voor de KSA-jongens. Ook hier weer, kleurrijke details.
De Chiro kon natuurlijk niet onderdoen voor al dat visueel geweld, en koos bewust voor de alternatieve minimalistische aanpak. Ze hadden zelfs de 6 heaviest rockers uitgekozen om, af en toe met hun armen zwaaiend, mee te huppelen achter de camion van Lode Sabbe.
Even dacht ik dat de parade afgelopen was, en dat ze het gewone verkeer terug doorlieten, maar nee hoor, daar kwam het volgende feestvehikel al aan: de wagen van de groep die pas op het allerlaatste moment besliste om mee te doen, met alle gevolgen vandien.
Het was pijnlijk om aan te zien hoe de droom van een fantastisch evenement gradioos aan het mislukken was. Misschien leren ze er wel uit. Toegeven dat een idee niet realistisch is is al een hele stap.
Tot volgend jaar, op "Rock Gullegem"?
Ik kende de naam niet maar ik had ze al een paar keer zien passeren: de stupide sms-spelletjes op VT4. De ene keer kan je gewoon doelloos je tijd voorbij chatten met lotgenoten die niks anders te doen hebben dan vragen of iemand zin heeft in hete telefoonseks of gsm-afbeeldingenruil, de andere keer beweert ÈÈn of andere oerslechte "presentatrice" dat je er daadwerkelijk iets mee kan winnen.
Deze namiddag stond de tv bij mijn moeder thuis afgestemd op zo'n spelletje. Tot zover geen probleem, want dat gebeurt bij ons thuis ook soms, bij wijze van algemene hilariteit. Of ik de telefoon wilde opnemen als ze belden, vroeg ze. 'Wahaa, je meent dat niet! Je hebt toch niet meegedaan?!' Jawel, ze had gebeld, gewoon voor de lol. Dit was nog grappiger dan het spelletje zelf: mijn bloedeigen moeder had eraan meegedaan. Vijf minuten later waren we al lang van onderwerp veranderd, en 'Toeters en Bellen' (want zo heette dat staaltje van televisionele inovatie) was al weer uit mijn geheugen gegrift. Plots rinkelde de telefoon. 'De wedstrijd wordt nu afgesloten', sprak de Toeters en Bellen-mevrouw.
Moeder: 'Je moet opnemen!!' *duwt telefoon in mijn handen*
Ik: 'Jamaarneen! Jij hebt meegedaan!'
Moeder:'Neem op, nu!'
Ik: 'Maar wat moet ik dan zeggen, ik ken dat spelletje niet!'
Moeder:'FINLAND! Zeg Finland!'
Ik nam op, aan zoveel moederlijk gesmeek kan mijn hartje niet weerstaan. Een gladde operator vertelde mij dat hij me zodadelijk zou doorschakelen naar de studio, zodat ik het antwoord kon doorgeven. Maar ik moest wel eerst mijn televisie stil zetten. Zo geschiedde. Op het scherm verscheen 'Kelly uit Ieper'. Dat was ik. Op VT4. Ik vroeg me af waarom ik vanmorgen geen foto had genomen van Nico Mattan, want wat nu zou gaan gebeuren was nog een stuk schadelijker voor mijn reputatie.
'Goeiemiddag Kelly uit Ieper!' sprak de presentatrice. Ik wenste haar eveneens een goede middag toe. 'Weet jij welk land we zoeken?' 'Finland?' deed ik. Jahaa, het was wel degelijk Finland. 'Weet jij wel wat dat betekent?', vroeg ze. Ik had dat altijd al een domme vraag gevonden, want als je meedoet aan zo'n spelletje weet je toch waarom. Ik wist het met de beste wil van de wereld niet, en dat vertelde ik haar ook. Ze wees naar beneden. Onder haar stond een geel kader met een getal. 'Lees het eens voor', zei de mevrouw betuttelend. Ik las het getal voor, on national television.
Ik heb een moeder heel gelukkig gemaakt, en mezelf ook een beetje. Want die Kelly uit Ieper, die een uurtje geleden 800 euro heeft gewonnen in Toeters en Bellen, dat was ik.
Vroeger had ik het er moeilijker mee dan nu: foto's nemen van mensen die ik niet ken. In de rij staan in de supermarkt en plots gewoon mijn camera opdiepen uit mijn rugzak. Vroeger zou ik bang geweest zijn dat mensen mij vreemd zou bekijken, want foto's neem je op vakantie, en niet in de supermarkt. En al helemaal niet van mensen die je van haar noch pluimen kent. Nu probeer ik me zoveel mogelijk te gedragen als iemand die een reportage maakt over supermarkten, speelpleinen of kusttoeristen. Dat levert namelijk de mooiste en spontaanste foto's op. Bij elke vreemde blik lach ik terug met een 'hey, just doing my job'-uitdrukking.
Vanmorgen stond Nico Mattan achter me bij de kapper, zijn haar showend en commentaar gevend op de spacyheid van onze kapsels. Mijn camera zat op een halve meter van me af in mijn rugzak, en toch deed ik niks. Mijn vader zou zo trots geweest zijn op zijn dochter die in de mogelijkheid verkeerde om Nico aan te raken, maar het enige dat ik dacht was: straks denkt iedereen dat ik een fan ben van Nico Mattan. En ik had geen 60 euro betaald om met die reputatie uit de kapperszaak te stappen.
Je hebt mensen die luidop lachen in de bioscoop, en je hebt mensen die dat nooit doen en zich er per definitie aan ergeren. Ik behoor tot de tweede groep.
Maar niet vanavond. Ik heb geproest, geglimlacht, gegrinnikt en tranen uit ogen geveegd. Niet bij elke scËne, zoals de mensen achter ons, maar vooral bij de scËnes met Puss-in-boots, de geflipte kat met de stem van Antonio Banderas. Hilarisch accent, fantastische one-liners, en vanaf nu ÈÈn van mijn all time favorite sidekicks uit de filmgeschiedenis.
Ik vond Shrek 2 een stuk grappiger en meeslepender dan de eerste, en die vond ik al fantastisch. Zeker gaan kijken, misschien krijg je er zelfs de oortjes bij.
'Zijn jullie niet een beetje jong voor zo'n appartement?', vroeg de man achter het bureau, zijn wenkbrauwen gebruikend om zijn vraag te ondersteunen. Ik vond het een beetje een vreemde vraag, destijds. 'Alsof je oude mensen in zo'n hip appartement zou steken..', dacht ik. Ja dus, en veel.
Op de kijkdagen die elk weekend worden georganiseerd om de nog leegstaande appartementen te verkopen lijkt het hier bij momenten een bejaardentehuis. En kopen doen ze, die oude knakkers. Hele vrachtwagens vol foeilelijk antiek worden naar binnen gesleept onder het goedkeurend oog van de bejaarde vrienden van de nieuwe bewoners. Eiken kasten, groenige staanlampen en stoelen met krullen die ooit de hype waren eind jaren zestig. Bruin en groen, de kleuren van een generatie in de herfst van hun leven. Het uiteindelijke resultaat van al dat lelijks in een mooie en moderne ruimte had ik nog niet mogen aanschouwen. Tot een paar weken geleden.
Ik stapte in de lift, en duwde knop twee in. Een seconde of drie later stond ik op het verdiep van Lucien, onze bovenbuur die de indruk geeft dat hij hier al van voor de oorlog woont, ook al zijn de appartementen gloednieuw. Ik wist zeker dat hij thuis was, en toch deed niemand open. Ook niet na zeven keer bellen. Ik duwde de bel nog harder in, hopend dat het een bel was die luider ging klinken als je er harder op duwde. Bij de tiende keer was het raak. Mevrouw Lucien opende de deur, keek me doordringend aan en op het moment dat ik vreesde dat ze zou beginnen tieren sleurde ze me mee naar binnen. 'Lucien! Het is het meisje van hieronder!' Ik stond in het midden van de woonkamer, tussen zeker zeven gepensioneerden, die me allemaal aankeken alsof ik op elk moment een mes kon trekken. 'Ik kom gewoon even vragen waar jullie jullie vuilniszakken zetten..', vermande ik mezelf. Tijdens de verhalenstroom die daarop volgde (ik had blijkbaar een gevoelige snaar geraakt) nam ik de tijd om het interieur in me op te nemen. Het werd snel duidelijk: wat bejaarden uitmeten met moderne appartementen kan niet anders dan strafbaar genoemd worden.
Op de glazen deuren die de gang van de woonkamer scheiden waren witte stickers gekleefd die leken op de randen van servietten. Nog liever dat dan elke morgen met mijn dementerend hoofd tegen de deur lopen, zullen ze gedacht hebben. De woonkamer, die bij ons ruim en licht is, was volgestouwd met kasten en zetels die alle licht en ruimte leken op te zuigen. Nergens was er plaats om meer dan drie stappen te zetten, en ondanks de grote kristallen lusters was het er donker en somber. Grote vazen met lelijke, valse bloemen maakten het geheel af. En het rook er naar oud.
'Wil je een stukje taart?' vroeg Lucien, wijzend naar een grote antieke schaal met hier en daar wat beslagroomde cake op. Weg wilde ik, weg! 'Neen, bedankt, ik moet nog dingen doen.' Met drie grote passen stapte ik weg uit 1945, de lift in.
We waren er al een tijdje door geÔntrigeerd. Er kwam regelmatig geklop en ander lawaai uit het appartement naast het onze. En niet ooit eens, twee dagen na elkaar, maar altijd. Het vooruitzicht om onze gang en onze lift te moeten delen beviel ons helemaal niet, maar ook al werd er heel veel gewerkt, het appartement bleef onbewoond. De laatste weken namen de werken enkel maar toe, en de grote ramen waren plots voorzien van hippe lamellen. Een teken dat onze alleenheerschappij van dit deel van het gebouw vlug voorbij zou zijn.
Toen we op een morgen de gang inliepen om te vertrekken naar ons werk stond de deur open. Zouden we? Gewoon even kijken, en dan weer weg. Ja, we zouden. Toen we onze hoofden door de deuropening staken snapten we er nog minder van: na weken van werken lag er nog niet eens een vloer, en het was er heel erg groot en wit. Het zou dus waarschijnlijk nog niet voor vandaag op morgen zijn.
Twee dagen geleden kwam Youri met grote ogen onze crib inlopen. 'Weet je wat ze net binnensleepten in dat appartement?! Een stoel zoals bij een dokter, en dingen met radioactieve tekens op!' Mijn fantasie sloeg op hol. Het appartement naast het onze zou een verzamelplaats worden waar verstekelingen uit Tsjernobyl terecht konden voor een intern onderzoek! En wij wisten van niks.
Deze namiddag hing heel het gebouw plots vol stijlvolle witte wegwijzertjes, in de richting van 'onze gang'. We besloten ze te volgen, als ware detectives, en we woonden daar trouwens toch. Aan ons appartement aangekomen werden ons plots een paar dingen duidelijk, maar in the end hebben we meer vragen dan antwoorden. Zoals daar zijn:
In navolging van Cabanier die koelbloedig filmde hoe zijn 'basilicumplant' de orkaan blijft doorstaan:
Laten we hier zaterdag met veel gegrijns naar terugkijken als het 25 graden is.
* elke morgen misselijk wakker worden van vermoeidheid
* 167 mensen bellen, en 20 afspraken regelen ( en ten gevolge daarvan dus 147 keer 'neen' horen)
* niet eens tijd hebben voor tien minuutjes rookpauze
* ongelooflijk slechte minute soup moeten drinken bij gebrek aan iets anders
* het is nog maar woensdag, ook al lijkt het vrijdag
* geen kleingeld meer voor het blikjesautomaat
* bij thuiskomst alle blikjes uit je PMD-zak over heel de oprit aantreffen, dankzij helse stormen
Ik heb gewoon heel erg dringend vakantie nodig.
een heel gelukkige 75ste verjaardag van jezelf toen je nog jong en mooi was! Heb je je tongpiercing nog?
lilith
Wat zou jij naar jezelf mailen in de toekomst?
De laatste dagen word ik geregeld herinnerd aan ÈÈn van de meest zenuwslopende momenten uit mijn jeugd. In een radiospotje voor ÈÈn of andere site die jobs verzamelt voor de afstuderende jeugd roept een man namen af. Van geslaagden, onderscheidenen en aangeworvenen, want het is een reclamespotje, en er moet dus een kwinkslag in. De sfeer van proclamaties lijkt op die momenten door de speakers onze huiskamer binnen te waaien. En dat is na al die jaren nog steeds een beetje sterven.
Het begon al thuis. Hogescholen hebben de gewoonte om proclamaties op de meest onmogelijke momenten te laten plaatsvinden. Op een warme vrijdagavond die gemaakt lijkt te zijn om jezelf te verliezen in terrasjes. Op de zaterdagmorgen van Werchter. Tijdens finales van het WK voetbal. Je roept het en er zijn al proclamaties op hetzelfde moment georganiseerd. Maar we waren nog thuis. Aan tafel, met mijn ouders. 'En? Je gaat er toch door zijn?' Dat had je inderdaad gezegd, maar op dat moment was je vergeten dat je examen economie nu ook weer niet zo schitterend was gegaan, dat die blik in de ogen van je prof Grafische Technieken eerder onheilspellend dan bemoedigend was, en dat de rest van je jaar net iets meer werk leek te hebben gestoken in het eindwerk. Maar het kon nog allemaal. Want je rockte tijdens je mondeling Engels, en die vraag over de werking van een tv kende je glad vanbuiten.
Tijdens de rit van Ieper naar Gent begon mijn muur van vertrouwen traditioneel in te storten. Economie was echt wel slecht gegaan, misschien wel zo slecht dat het niet te delibereren viel. En misschien was het niet zo'n goed idee om alle vakken die 's morgens werden gedoceerd links te laten liggen, zodat geen enkele prof je al ooit had gezien voor het mondeling. Maar het kon nog allemaal, want je was niet dom, en dat wisten ze daar ook wel. Domme mensen hebben tweede zit, maar jij? De kans kon niet zo enorm groot zijn, en je was gewoon wat zenuwachtig omdat dat zo moet op weg naar je proclamatie.
Aan de aula was het een gesamentroep van jewelste. Want we hadden elkaar al een paar dagen niet meer gezien, en we wilden nog eens bij iedereen polsen hoe ze hun kansen inschatten. De rit naar de aula had de meesten helemaal geen goed gedaan, en ook zij kenden geen zekerheid meer. Het kon niet anders: dit zou de eerste keer in de geschiedenis van deze Gentse hogeschool zijn dat geen enkele student geslaagd was in eerste zit. Behalve misschien ik dan, want het kon nog altijd, met een beetje geluk. Als in een stille wake verplaatste ons zootje zich naar de ingang van de aula. Harten klopten in kelen en oren, handen werden met de seconde klammer en na enkele seconden die zeven eeuwen duurden zwaaiden de deuren open.
Het kiezen van je plaats was een heel belangrijk moment. Je had wel naast die superkerel uit je klas willen gaan zitten, maar hij zou er waarschijnlijk niet door zijn, en jij misschien wel, en dan mocht je niet vrolijk zijn omdat dat niet eerlijk was voor hem. En als het anders liep wilde je niet delen in zijn aanstekelijke vreugdekreten. Ik ging zitten naast iemand die statistisch gezien evenveel kans leek te hebben als ik. Met mijn moeder aan de andere kant, die ondertussen al bijna haar handtas aan het opeten was van de zenuwen. 'Zie je het nog zitten?' vroeg ze met een blik van doodsangst. 'Misschien' piepte ik.
Na een eindeloze speech van het departementshoofd over de toekomst en het heden en alles daarvoor was het zover. Waren geslaagd met grootste onderscheiding: niemand. Dat was niet zo erg, want die categorie had ik toch niet aangekruist. Voldoening was ruimschoots voldoend. Enkelen waren geslaagd met onderscheiding, en de eerste vreugdekreetjes vulden de zaal. Gevolgd door boze blikken van anderen die hun naam nog niet hadden gehoord, en hem met al dat lawaai ook niet zouden horen, stomme strever!
Het afroepen van de namen gebeurde niet per groep, noch per naam, maar per puntensaldo. Dat maakte het allemaal extra spannend, want je wist nooit wanneer je zou komen. En het begon nu toch wel heel lang te duren. Maar er zaten miljoenen studenten in mijn departement, dus daaraan zou het wel liggen.
'De laatste twintig!' klonk het. Rondom mij en mijn moeder die haar laatste beetje handtas naar binnen werkte zat een bende glunderende geslaagden blij te wezen. Ook het meisje naast mij had haar naam al gehoord. Ik niet. De rij namen slonk aan een veel te snel tempo. 'Laatste vijf!'
'Kelly De..' mijn hart leek te ontploffen 'Vadder'. Drie namen later was het voorbij. Mijn naam leek niet eens op De Vadder. Economie had me voor de zoveelste keer genekt.
Twee maanden later ging ik nog eens dubbel zo hard dood, tijdens de proclamatie van de tweede zit. Maar het vierdubbel door het lint gaan van mijn moeder en mezelf enkele seconden later maakte heel veel weer goed. Mijn naam heeft nooit nog zo mooi geklonken.
Het heeft wel iets: temidden van een wei internetten op een computer voorzien van een muis die aan je desk vasthangt. Tegen festivalmuisdieven enzo. Nog veel interessanter vond ik het om over schouders heen te kijken. Want waar surf je in godsnaam naartoe als je op een festival bent? Van mij was het simpel, ik heb een blog, dus doe ik eventjes de groetjes, en dat moet kunnen. Nog anderen zag ik snel een mailtje versturen, en ook daar was niks mis mee. Maar kan iemand mij vertellen wat die ene jongen in zijn hoofd had gehaald toen hij besliste om op TW Classic eventjes een potje patience te spelen?
Er zijn een hoop dingen waar ik redelijk goed in ben, maar alleen thuiskomen, daar suck ik in. Mijn eigen stem ages niet horen, laat staan die van iemand anders. Een voorverpakt slaatje uit een plastieken potje eten voor de tv. Een slaatje dat ik heb gekocht na 20 minuten doelloos rondlopen in de Delhaize, omdat niemand dingen vanuit de rekken in mijn mandje gooide. Na een uur beseffen dat ik de radio nog niet heb aangelegd, en dat dat waarschijnlijk de reden is dat het zo stil is. Ik zou een belabberde vrijgezel zijn. Maar binnen een half uurtje is hij thuis!
Als ik bij het warenhuis aankom maakt mijn hart een sprongetje: een gevlekte kat kijkt me vanachter een vuilnisbak aan. Hoe dichter ik kom, hoe meer sprongetjes mijn hart maakt: het beest mist een oog, ze ziet eruit alsof ze stinkt en blijkt dat bij nader inzien ook vol overtuiging te doen. Als ik op een meter verwijderd ben zet ze het op een blazen. Ik deins, waarschijnlijk voor het allereerst in mijn leven, achteruit en hoop dat ze niet gaat doen wat ik vrees: mij aanvallen waar ik bijsta. Tijdens mijn achteruitdeinzing valt mijn oog op een andere, rosse kat die op ongeveer twee meter verder naar me zit te staren, en hoe meer ik achteruit ga, hoe meer ik er zie. Een oude, uitgemergelde lapjeskat zit met een omhooggestoken rug naar nog drie andere, al even lelijke oude katten te janken. Overal waar ik kijk zie ik ze: in de afvalcontainers, achter de vuilniszakken, tussen het leeggoed, heel het plein achter de Delhaize zit vol zwerfkatten. In een grote boog loop ik langs drie blazende, verwilderde katten heen. Als ik uit de winkel kom zitten ze er nog steeds, als een bende straatjongens die je elk moment kunnen laten struikelen over hun voeten, om je daarna heel de groep rond te duwen. Ik loop een stuk sneller dan gewoonlijk weg van de uitgang. Als ik een paar meter verder ben hoor ik de oude lapjeskat een venijnige schreeuw uitbrengen naar een andere voorbijganger.
Er moet dringend iets gedaan worden aan bendevorming bij katten, en liever vandaag dan morgen.
Ik was geen rocker toen je moest kiezen in welk vakje je best paste. Het hele festivalgebeuren is dan ook zo goed als helemaal aan mij voorbijgegaan. Als je ouder wordt beginnen de grenzen van je "vakje" te vervagen en mag je al eens de andere kant verkennen zonder scheve blikken te krijgen van je medevakgenoten.
TW classic leek me dan ook geschikt om mij aan mijn eerste festival te wagen. Ik zou er niet opvallen als newbie tussen de ietwat rustige rockveteranen, en ik vond Phil Collins wel de moeite om voor naar Werchter af te zakken. Oke, zonder ondergelopen tenten op de camping en buitensporig drankgebruik stelt het waarschijnlijk niet veel voor bij de anciens, maar daar moet je mij een break voor geven. Ik ben een nieuweling, remember.
"Waarom hebben die aanÈÈngeplakte blokken isomo mee?" vroeg ik nieuwsgierig aan lilith terwijl we stonden aan te schuiven aan de ingang. Lilith was wel een rocker, en heeft nogal wat festival-ervaring. "Om op te zitten," antwoorde ze alsof ik de enige mens was die dat nog niet wist. "Softies," dacht ik, "echte rockers zitten niet op isomoblokken".
Nadat we de blikjes Pepsi Max, die nog in onze rugzak zaten, verplicht moesten afgeven (de digitale camera hebben ze niet gevonden) stonden we op "de weide". Het moet gezegd, het zag er goed uit. Groter dan ik verwacht had, en rond het hele terrein kleurrijke kraampjes. Even voelde ik mij al helemaal ingeburgerd. Een veel te dure hamburger en cola later was ik al wat minder enthousiast. De vele kraampjes bleken niks meer dan reclamestands voor ÈÈn of andere bank waar je na lang aanschuiven een fluogroen petje kon krijgen dat je toch niet wilde. De eet- en drinkstands herhaalden zich tussen de reclamestands en vulden zo de hele rij die het festivalterrein omringde.
"Voor de hamburgers ben ik niet gekomen," moet ik gedacht hebben want de rest beviel mij nog helemaal. De zon kwam er door, en we slenterden naar het midden van de wei. Of het aan de leeftijd van de Phil Collins fans lag weet ik niet, maar in enkele minuten stuikte het hele plaatje dat ik had van rockende festivalbezoekers in elkaar. Iedereen legde een netjes uitgesneden stuk plastiek op de grond, met daarboven een veelkleurig laken alvorens er zelf op plaats te nemen. Wat was dat? Waren rockers bang van gras? Of waren ze bang dat iemand te dicht in hun buurt zou komen, en bakenden ze hun terrein af?
Neen, dat was het niet. Ik besefte dat ik op een plaats was waar ik niet mocht komen. Niet-rockers mogen namelijk niet weten dat rockers helemaal niet zo rock zijn als ze zelf beweren. Ze acteren. Ze lijken zich te amuseren met dingen die helemaal niet leuk zijn, maar mogen dat in geen geval laten merken. Dat er aan een festival meer negatieve dan positieve dingen zijn mag niet gezegd worden. Festivals moeten op gras, maar als het even kan leggen ze er wel een plastiek over.
Wat ik er uiteindelijk van vond? Wel leuk, maar overdreven positief voorgesteld door de incrowd.
Blof is net achter de rug, en nu gaan we kraampjes meepikken!
Duim allen voor geen buien en veel Phil.
Tot morgen. :)
Na enige navraag bleek het de schrik van Vlaamse huismoeders te zijn. 'Oe! Stoofvlees, dat is wel niet simpel hoor', zei mijn moeder. Youri's moeder kon zich ook een boel makkelijkere dingen voorstellen om te koken. Maar wij lieten ons niet afschrikken en serveren u:
The Tales from the Crib Guide to making stoofvlees for the first time in your life!
Met behulp van ons beider moeders en 'Ons Kookboek' stelden wij volgend boodschappenlijstje samen:
* 500 gram stoofvlees
* 1 flesje bruin bier naar keuze
* bindmiddel voor bruine saus
* een boterham met mosterd
* een ui
* een beetje peper en zout
* boter van Solo (ook wel Soloboter genoemd in het kookmilieu)
Vol trots kwamen we thuis, en omdat mijn moeder in de buurt moest zijn kwam ze ons even bijstaan tijdens onze stoofvleesdoop. 'Oei, jullie hebben varkensstoofvlees mee', sprak ze. Ik zag mijn leven aan me voorbijflitsen. 'Is dat niet goed?' vroeg ik beteuterd. Het was niet slecht, maar normaal moet het rundstoofvlees zijn. Maar het zou zo ook wel lukken.
Tijd om eraan te beginnen, dat was het. Als een volleerde Naked Chef knalde Youri een klontje boter in de van zijn moeder geleende oranje pot, die niet alleen duur is, maar volgens de overlevering ook goed om stoofvlees in te maken. De boter moest de tijd krijgen om bruin te worden, dus die tijd gaven we haar ook. Onderwijl werd een ui in kleine stukjes gesneden, maar daarover later meer! Moeilijkheidsgraad tot nu toe: geen.
De bruinheid van de boter werd goed bevonden, en dus mocht het vlees erbij. En pas daarna de uien. Want anders zouden de uien te zwart worden, en dat wilden we zoveel mogelijk vermijden want zwarte uien hebben mij al meer dan eens afschuwelijke nachtmerries bezorgd.
Moeilijkheidsgraad tot nu toe: ** (omwille van de zwarte uiendreiging)
Tijd voor het ontkurken van de Piedboeuf, tijdens AA-meetings ook wel eens 'The beverage of the gods' genoemd. Ik slaagde erin om geen enkele noemenswaardige verwonding op te lopen tijdens dit ritueel, wat mijn gevoel van euforie enkel maar deed stijgen. 'Mmmm, bruin bier', spraken we elkaar bemoedigend toe. Diep vanbinnen wisten we dat het al niet meer verkeerd kon lopen.
Moeilijkheidsgraad tot nu toe: *** (wegens net op tijd afgewende open wonde)
Het varkensvlees was ondertussen al mooi bruin geworden, en dus kon het gieten beginnen. Ik was van plan om er meer dan ÈÈn flesje in te kappen, waarschijnlijk een overblijfsel uit mijn alcoholisch geÔnspireerde jeugd, maar mijn moeder vond dat ik het beter bij een halve fles kon laten. Ik wilde nog 'Ga je nu al beginnen plooien?' roepen, maar in deze situatie was dat bij nader inzien niet bijster gepast. 'Gieten en zwijgen, lilith..' zette ik mezelf op mijn plaats.
Moeilijkheidsgraad tot nu toe: ** (gevaar voor verslaving)
Ik had me al heel de dag afgevraagd waarom je in godsnaam een boterham met mosterd nodig hebt voor het bereiden van stoofvlees. Om de honger te stillen tijdens het lange sudderen van het vlees? Om geen blaren te kweken tijdens het lange rechtstaan? Niks was zoals gewoonlijk minder waar. De precieze reden laat ik nog even in het midden, maar ik kan jullie alvast verklappen dat de boterham eerst ontkorst moest worden. Neen, ik zeg nog niet waarom, zwijg en lees verder!
Moeilijkheidsgraad tot nu toe: ** (het ontkorsten van een brood met een mes is al jaren doodsoorzaak nummer 1 in instellingen voor mentaal gehandicapten)
Ahaa! Nu komt de aap uit de casserol! De boterham die zoveel oninteressante vragen had opgeroepen dient om de saus aan te dikken. Ik ben er nog niet helemaal uit waarvoor de mosterd nodig was, maar het zal wel iets te maken hebben met een kookterm die ik niet ken en die we voor het gemak moutarde marie noemen. Als de boterham in de pot zit zit er maar ÈÈn ding meer op: deksel erop en een uur laten sudderen op een zacht vuurtje. Vlak voor het opdienen doe je er nog wat bindmiddel bij en tadaa! Je hebt net je eerste stoofvlees gemaakt! Samen met die mensen van Tales from the Crib, die het wel heel goed met je voor moeten hebben. Vanaf nu hou je heel veel van hen en je begint na te denken over een wederdienst.
TFTC stoofvlees wordt best geserveerd met frietjes en sla.
Het is een stuk na twaalven, en eigenlijk hadden we al lang moeten slapen, maar het ziet er niet naar uit dat dat er snel van gaat komen. Gierend en hikkend van het lachen snak ik naar adem. Ook Youri komt helemaal niet meer bij. 'Of neehee!', roep ik terwijl ik er helemaal in opga. Ik probeer het stukje zo goed mogelijk te imiteren:'Guano Apes vind ik bijvoorbeeld heel sterk. En dan wil ik nu dit stuk afsluiten met een groet aan de zon.' We rollen bijna uit bed van het lachen.
Ik heb er niet enkel last van in bed. Ook op mijn werk gebeurt het wel eens dat ik samen met een collega hele stukken uit het fantastische 'In de Gloria' citeer. De meeste andere collega's hebben geen idee waar we het in godsnaam over hebben als we met tranen in de ogen het stukje naspelen waarbij een vader een paar puppy's probeert te begraven in de tuin, net als er een cameraploeg van 'Hallo televisie' langskomt. Ook 'Mooi, mooi, allebei kanker' doet geen belletje rinkelen, en misschien maakt dat het allemaal net zo leuk.
Ik vind maar ÈÈn ding echt jammer: als je te snel rijdt moet je een boete betalen, dat is normaal, en daar moet je ook niet over zagen. Als je in een zatte bui een tattoo laat zetten moet je daar de rest van je leven mee kunnen leven. Maar als je vergeten bent om puntjes te sparen voor de DVD-box van de beste reeks ooit gemaakt, wil dat dan echt zeggen dat je daar voor de rest van je leven voor moet boeten? Ik wil die box, en ik wil hem nu!
Ik draag dit filmpje dan ook op aan mezelf en aan alle andere ontroostbaren:
Raymond kan het nie aan.
En wij maar denken dat de sleutel van je koffer altijd dezelfde is als de sleutel waarmee je je auto start.
Ik zou geld geven voor deze view. En dat doe ik bij nader inzien ook...
*lieveheersbeestjes verzamelen in een confituurpotje
*met ingehouden adem op een festivaltoilet plaatsnemen
*Croque Monsieurs maken
*een lange brief schrijven, met een pen, op leuk briefpapier
*Karaoke ( en daarom lijkt Singstar mij zo leuk!)
*Passoa Orange drinken met een rietje
*uitslapen (morgen doe ik een poging! Al staat de wereld in brand, ik blijf liggen.)
*roken (al twee uur niet meer)
Tales from the Crib
zoekt:
5 gemotiveerde gastbloggers (tijdelijk) (M/V)
Wij zoeken vijf mensen die ons kunnen vervangen tijdens onze verlofperiode (van 19/07/04 tot 23/07/04). U krijgt de mogelijkheid om op een afgesproken datum te bloggen op Tales from the Crib.
Verwacht:
U schrijft graag en goed en kan vlot met een computer overweg. U heeft zowel oog voor detail als voor het grote nieuws, en u weet uw publiek te boeien. U bent minstens ÈÈn dag beschikbaar en kunt geen verlof opnemen tijdens deze dag.
Talenkennis: Nederlands (zeer goed)
Ervaring is niet vereist, maar is een pluspunt.
Dient niet in het bezit te zijn van rijbewijs B.
Wij bieden:
De mogelijkheid om u volledig te laten gaan in een jonge, frisse werkomgeving, met kans op doorgroeimogelijkheden.
Solliciteren:
U stuurt een gemotiveerde mail naar tftc@fromfrats.com.
Vacaturedatum: 17/06/2004
Tales From The Crib is een heel speciale weblog, vormgegeven in fifties stijl. De tekstjes zijn heel mooi geschreven en de moeite waard om te lezen.
- Netwerk, juni 2004 -
Het is met voorsprong de mooiste blog die ik ken: zowel naar vorm als inhoud is 'Tales From The Crib' (made by†Lilith en haar Youti)†van een ontroerende†schoonheid en†poweezie!
- Bart Cabanier op Cabanier.be-
Plots weet ik hoe merelroze zich moet gevoeld hebben toen er plots een filmploeg voor haar deur stond.
Om de zoveel tijd, als ÈÈn of ander vrouwenblad mij hun obligatoire kanjer top-10 presenteert, stel ik mij de vraag wat vrouwen in godsnaam zien in David Beckham. Dat het hem om zijn uiterlijk gaat lijkt mij vrij duidelijk. Niet omdat ik vind dat Beckham een hunk is, maar omdat ik hem ooit tijdens een reportage een ongelooflijk stomme opmerking hoorde uitkramen, die er samen met zijn backstreetboykapsel van dat moment voor zorgde dat mijn stempel vliegensvlug neerkwam: DAVID BECKHAM IS DOM. De opmerking ben ik ondertussen vergeten, het kapsel nooit meer. Het was het soort kapsel dat je jezelf aanmeet op de dag dat je je als jonge homo wilt gaan outen bij je nietsvermoedende vrienden.
Nietsvermoedende vrienden: 'Crap, moet je David zien! Wat the fuck is er met zijn haar gebeurd?!'
David: 'Ik hou van mannen, en dan?'
Dat soort kapsel dus. Een poos later liet hij zijn blonde manen kortwieken met een tondeuse + kapper die hij speciaal liet overvliegen naar een ver land waar op dat moment een W of EK werd gehouden. Samen met Victoria Beckham, zijn anorectisch bewijs dat hij de herenliefde niet is toegenegen, probeerde hij vanaf dat moment zowat alle stijlen uit. En ik moet toegeven dat ze niet allemaal even verkeerd waren. Ik was bijvoorbeeld wel wild van zijn mini hanekam. Mijn respect kelderde dan weer volledig toen hij zijn haar als een palmboom op zijn hoofd bond en er vrouwenjurken bij ging dragen, die hij sarong noemde. De fans gingen ervoor door het lint als nooit tevoren. Er was duidelijk iets dat ik miste, maar ik kon het niet plaatsen.
Gisterenavond was er een Telefactsreportage over de Beckhams op tv. Als het ruikt naar reality tv dan ben ik erbij, dus ging ik in de zetel zitten met de woorden: 'Gawd, wat is die Beckham toch dom! Kijk naar zijn stom hoofd!' Vijf minuten later had de man mij al helemaal gecharmeerd. Tijdens een persconferentie vertelde hij glunderend hoe een 97-jarig vrouwtje hem een brief had gestuurd om een gehandtekend t-shirt te krijgen. 'That was my mum!' riep een journalist grappend. 'Je mag haar geruststellen, het is op de post!' glimlachte Beckham innemend.
Echt dom kan iemand die erin slaagt om het publiek te geven wat het wil niet zijn. Tijdens de rest van de reportage kwam hij vooral over als een lieve, simpele jongen die graag voetbalt. Een fan heeft hij er niet echt bij, maar ik beloof dat ik hem nooit meer dom zal noemen. Dat heeft die jongen niet verdiend.
Overheerlijk zijn ze, de nieuwe cakejes van Bahlsen. Toen ik ze proefde wist ik het zeker: daarover viel gewoon niet te discussÔeren. Waarom zou je ook? Ze zitten in ¸berschattige kleine zakjes, ze zijn zodanig klein dat je je niet schuldig moet voelen als je er eentje eet, en ze smaken naar ongelooflijk lekkere chocolade, waaraan niemand kan weerstaan. Behalve hij. Hij beweert dat ze naar veel te geconcentreerde cacao smaken. Hij valt dan wel weer voor de afschuwelijk onsmakelijke versie met citroen. Het moge duidelijk zijn: hij heeft enkel smaak als het op vrouwen aankomt.
'De witte hebben de bal, ze stampen en jaaaaaaaa! De oranjes hebben de bal!'
'Rrrrrrrrrrrrroedie Vˆller!'
'De oranjes lopen en lopen, ze hebben nog altijd de bal en ooooooh, de wittekes pakken hem af en stampen naar Oliver Kahn.'
De scheidrechter fluit af en iemand neemt de bal..
Beiden: 'Hands!!'
Lilith: 'Ik vind jou de beste commentator'
Youri: 'Ik vind dat jij heel mooi Oliver Kahn kan zeggen.'
Nederland - Duitsland was een supermatch.
"Als ik knopjes zie, dan wil ik er op duwen," zei ze ooit tegen mij.
Ik heb wel iets met knopjes. Als ik een nieuwe digitale camera koop dan wil ik weten waarvoor alle knopjes dienen, en wil ik alle functies kunnen gebruiken die er in zitten. Knopjes om de flits af te zetten, knopjes om de iso-waarde in te stellen, knopjes om alles te wissen, ronde knopjes, driehoekige knopjes, vanalleswat. Tegenwoordig heb je zelfs meestal een knopje, om alle andere knopjes af te zetten. Een knopje voor mensen die bang zijn voor knopjes. Mensen die eerst de handleiding van hun nieuwe DVD-speler helemaal doorlezen in alle talen voor ze hem durven uit de doos te halen. Mensen die tegen iedereen, die zich binnen een straal van 2 meter van de DVD-speler durft te begeven, zeggen dat je alleen op de "play" knop mag duwen, anders zou de timerfunctie wel eens ontregeld kunnen worden.
Het zijn diezelfde mensen die panikeren als hun computer opeens de boodschap "Er is een nieuwe update voor programma X gevonden, klik op OK om deze te installeren" op het scherm laat verschijnen. Met in hun achterhoofd de gedachte dat iemand in Chernobyl ooit op een verkeerd knopje moet geduwd hebben, bellen ze radeloos naar zoon of dochter die voor de zoveelste keer "gewoon op OK klikken" zuchten.
Zij niet. Ze kijkt enthousiast naar de binenkomende berichten in haar pas geÔnstalleerde RSS-reader. Ze draait aan het scrollwieltje van de Canon om het diafragma te veranderen. Ze speelt level na level uit in Super Mario en ze kan tot een gat in de nacht proberen om die 100.000 punten combo te pakken in Tony Hawk Pro Skater 4. Ze heeft moeiteloos geswitcht van taakbalk naar dock en ze staat samen met mij op de foto op een internet-frigo in het Londense Harrod's.
Nee, lilith is niet bang voor knopjes.
íKun je me nog een paar referenties uit Zuid-Limburg doorfaxen? Bedankt!' Het gesprek eindigt met een doffe klik. Referenties opzoeken kan ik. Met een paar klikken tover ik een hele lijst op mijn scherm. Faxen kan ik ook: blaadje erin, faxnummer tikken met een nulletje voor, en dan wachten. Ik vermeld het even omdat ik dat een jaar geleden nog niet kon.
Wat het probleem dan is? Zuid-Limburg. Niet echt Zuid-Limburg in het bijzonder, want ik vind Limburgers zeer aimabele mensen en in het zuiden zullen ze waarschijnlijk nog aimabeler zijn, en alles nog meer op het gemak doen en leven van de liefde en de visvangst. Het probleem is dat ik oriÎntatieblind ben. Als ik een winkel uitloop loop ik gegarandeerd de richting uit waar ik net vandaan kwam. Als iemand mij de weg uitlegt kan ik me na twee seconden al helemaal geen voorstelling meer maken van waar ik me in theorie zou moeten bevinden. íAllez, jeweetwel, er is daar toch een tankstation? Links aan die scherpe draai. Naast die electrowinkel!í Als ik er dan een paar dagen later langskom blijkt dat effectief zo te zijn, maar gedurende de duizenden keren dat ik er daarvoor ben langsgekomen vielen die dingen mijn gewoon niet op.
Zo ook met Zuid-Limburg. Ik weet vaag waar Limburg ligt. Daar ergens rechts in de hoek. Maar ik kan met de beste wil van de wereld geen enkele stad of gemeente opnoemen die in het Zuiden van die provincie ligt. Of in het Noorden. Vraag me om Mechelen aan te duiden op een blinde kaart: same thing. Toen mijn collega vorige week vertelde dat ze naar Egypte ging durfde ik bijna niks zeggen, want ik weet wel dat het bestaat, en ik ken ook wel iets van het land af, geschiedeniswise dan, maar op een paar drieduizend kilometer na kan ik niet zeggen waar het ligt.
Twee dagen geleden verwarde Youri een waterpas met een kompas. Ik hou mijn hart vast voor de overvloed aan smalle straatjes in VenetiÎ.
De audities voor Idool zijn al een tijdje achter de rug, maar niet getreurd, de nieuwe garde voor volgend jaar staat al helemaal klaar.
Vandaag vroeg iemand op mijn favoriete internetforum of hij kans zou maken volgend jaar. Ik denk in elk geval van wel.
Ik moest niet heel lang nadenken. Terwijl mijn klasgenoten hun hoofd braken over een onderwerp voor hun website in spÈ, zag ik het al helemaal voor me: de snorkels, Teddy Ruxpin, misschien zelfs Jakobus en Korneel. 's Avonds ging ik onmiddellijk aan de slag. Op onze antieke kotcomputer tikte ik de namen van al mijn favoriete kinderserie's in in Google, ik wachtte een kwartier tot elke foto was binnengehaald en control savede dat het geen naam had. Soms vond ik ook helemaal niks terug. Jakobus en Korneel bleken het nooit gehaald te hebben tot op het wereldwijde web, en noch Karolientje, noch bootje zorgden voor het beoogde resultaat.
Op naar de .nl's dan maar, want iemand moest toch iets hebben geschreven over ome Willem en broodjes poep? Wonder boven wonder bleek edwin rutten zijn eigen website te bezitten. Mijn ome willem, op het internet, met foto's en al! Hij was oud geworden, en bleek nu iets te doen in de seminariewereld. Wie hem nodig had kon hem gewoon mailen, schreef hij. 'Dat zal wel', dacht ik, ' Alsof het allemaal zo simpel is en Ome Willem je zelf een mailtje terugstuurt.' Ome Willem zou wel een hoop secretaressen hebben die alle fanmail voor hem behandelden. Maar wat als Ome Willem gewoon een weemoedige oude man was geworden die thuis zat te wachten tot er een groepje 25-jarigen nerveus zou aanbellen voor een handtekening? Ik besloot het erop te wagen.
Zou ik hem aanspreken met meneer Rutten? Hij zou het vast leuker vinden om 'Beste Ome Willem' te zien staan.. Of was dat belachelijk voor iemand van mijn leeftijd? Ome Rutten dan maar? Ik nam het onzekere voor het zekere en schreef hem aan met de aanspreking die ik als kleuter zou hebben gebruikt. Ik vertelde hem hoe ik als kind uit volle borst meezong met 'deze vuist op deze vuist', dat mijn broer elk jaar drie drumstelletjes versleet om hem na te doen, en dat ik bij wijze van puur jeugdsentiment een deeltje van mijn site aan hem wilde wijden. Of hij toevallig nog fotomateriaal had? Opgelaten klikte ik op 'verstuur'.
De dagen erna waren te spannend voor woorden. Stel je voor dat Ome Willem zelf mijn mailtje onder ogen had gekregen. Misschien had ik me wel onsterfelijk belachelijk gemaakt bij mijn kinderidool. Maar er kwam geen antwoord. Natuurlijk niet, wat had ik wel gedacht? Zo simpel kon het nu eenmaal echt niet zijn.
En toch! Drie dagen later kreeg ik wel antwoord, van Edwin Rutten zelf. Hij had het een heel leuke mail gevonden, was blij dat we hem nog niet waren vergeten en hij had me per post een verrassing toegestuurd. 'Als het je leuk lijkt kun je me misschien eventjes bellen voor een interview voor op je site', schreef hij. Ik voelde mijn moed in mijn schoenen kletsen. Dat durfde ik helemaal niet. 'Doen! Je bent toch niet bang voor Ome Willem, zeker?' zei mijn moeder. Ik mailde hem terug dat dat me wel leuk leek. Hij mailde me zijn telefoonnummer en een tijdstip door. Maandagmorgen om elf uur. Ik werd gek.
Die maandagmorgen zat ik op mijn kot, telefoonnummer in de ene hand, bandopnemer in de andere, starend naar mijn telefoon. 'Als ik dit nummer bel neemt Ome Willem op.' Ik deed mijn uiterste best om mijn hartslag onder controle te krijgen en een goede openingszin te bedenken. Ik draaide het nummer. 'Met Rutten!' klonk het vrolijk. 'Met Kelly, ik bel u even voor het interv..'. 'Goeiemorgeuh rakker! Wat leuwk dat je me eejven belt!' Het werd een heel leuk, mooi interview vol grappige anekdotes en herinneringen aan de tijd dat hij nog iedereen's favoriete oom was. Op het einde informeerde hij naar mijn herinneringen en mijn studies. 'Wil je dat ik nog even het Ome Willemlied voor je zing?' vroeg hij. Ja, dat wilde ik eigenlijk wel.
Door de telefoon klonk de stem die me als kind altijd had begeleid toen ik keihard meezong. 'Weet je wat ik vragen wil?? Zit er hier een kroowkoowdil?' Ik was te erg onder de indruk om 'NEEEEEEEEEEE!!!' te gillen.
Toen ik de hoorn neerlegde knipperde ik zeker twintig keer met mijn ogen. Ik was wakker. En Ome Willem had een liedje gezongen, speciaal voor mij.
Het is allemaal een beetje aan me voorbijgegaan. Om eerlijk te zijn heb ik vandaag maar twee keer aan de verkiezingen gedacht: toen ik wakkerwerd en 'Fuck, we moeten gaan stemmen!' dacht, en toen ik in een rij vol zwetende mensen stond te wachten om het hokje binnen te gaan. Het aanschuiven duurde hooguit drie minuutjes, net lang genoeg om me af te vragen hoe sommige mensen er in godsnaam in slagen om al om elf uur 's ochtends naar zweet te ruiken.
De tv staat al een tijdje op de verkiezingsshow, en er is maar ÈÈn uitspraak echt blijven hangen in mijn hoofd dat gewoon niet naar verkiezingen staat.
Yves Leterme (op zowat elke vraag die hem gesteld werd): 'Dat doet er vanavond niet toe, vanavond gaan we feesten, en morgen gaan we met een fris hoofd aan de slag.'
Dat zegt heel veel over Leterme's definitie van feesten. Yves Leterme is iemand die zou weigeren om mee te doen aan een polonaise omdat hij nog moet rijden.
Of: hoe cool een season pass voor Bellewaerde kan zijn als het warm is en je er op nog geen drie kilometer vanaf woont.
Je zou het bijna vergeten met al het verkiezingsgedoe, maar het is vaderdag. Ik vond de verpakking van mijn cadeaubon maar zozo, en dus knutselde ik gisterenavond een heuse aap in elkaar.
En jullie?
Verliefd zijn is best vermoeiend. Zeker de eerste weken dat je het bent, en de ander nog niet op de hoogte is. Zeker als je nog in de 'we zijn gewoon vrienden, waarom?'-fase zit.
Ik 'kende' Youri ongeveer twee jaar toen de beslissing viel om elkaar nu toch maar eens te gaan ontmoeten. Daarvoor was hij altijd mijn internetbuddy geweest. Wat begon met een vraagje over Photoshop (ik klooide in die tijd al met eigen sites) evolueerde steeds meer naar hele avonden bivakeren achter mijn pc om toch maar met hem te kunnen chatten. Maar eens afspreken om te zien tegen wie ik dag in dag uit heel mijn leven vertelde? Waarom zou ik? Waarom zou hij? Voor elkaar waren we lettertjes op een scherm. IRL zouden we elkaar helemaal niet leuk vinden, en het zou teveel kapot maken. Het was ook voor niets nodig, het was goed zoals het was. En daarbij: wij waren niet het soort mensen dat heel het internet afvlooide naar een date.
De eerste keer dat ik hem zag was op het perron van Brussel-Zuid, klaar om de Thalys naar Disneyland te nemen. We hadden elkaar eigenlijk al moeten zien op de trein naar Brussel-Zuid, maar er was iemand onder een trein gesprongen en er was een klein misverstandje in verband met de wagons. Het eerste dat ik dacht was:'Hij spreekt gewoon westvlaams!', wat een redelijk stomme eerste gedachte was, ik wist namelijk al van in het prille begin dat hij een westvlaming was. Maar ik vond zijn accent leuk, en zijn knalgele trui. Niks in mij had kunnen vermoeden dat Youri iemand was die knalgele truien droeg. En ik was er niet eens rouwig om.
Hoe leuk Disneyland ook was, toen we afscheid namen in Kortrijk na twee dagen ging ik ervan uit dat we elkaar wel niet meer veel gingen zien. Misschien sporadisch eens, we waren tenslotte geen vrienden ofzo, we kenden elkaar vanop internet. Nog geen twee dagen later zagen we elkaar terug. Het was fantastisch weer en we hadden een excuus: terrassen en bijpraten over Disneyland, daar was nu eenmaal helemaal niks mis mee. 's Avonds zette hij me af aan het station van Kortrijk. Ik zwaaide, hij zwaaide, zijn auto viel stil en ik moest lachen. Die avond begon het vermoeiendste deel. Het zoeken naar redenen.
Redenen om elkaar nog eens te zien. Manieren vinden om hem ergens mee naartoe te vragen zonder dat het leek dat het mij om hem te doen was, en niet om de plaats waar we heen gingen. Elke zaterdagmorgen weer hetzelfde liedje: zou er ergens een rommelmarkt zijn? Een groot buurtfeest met vuurwerk misschien? Een rally met oldtimers? Als ik na uren mijn hoofd breken eindelijk een reden had gevonden, moest ik ook nog eens al mijn moed samenrapen om te vragen of hij meewilde.
lilith:'Ik verveel me.'
Youti:'Ik ook.'
lilith:'Er is hier rally dit weekend..'
Youti:'Ga je ernaartoe?'
lilith:'Ik weet het niet.'
Youti:'Ik ben nog nooit naar de rally geweest.'
lilith:'Rally is wel oke, gaan we naar de rally straks?'
Mijn hart klopte in mijn keel. Misschien wilde hij helemaal niet naar de rally. Misschien wilde hij wel naar de rally, maar niet met mij. Misschien vond hij rally wel even stom als ik. Hij ging mee. Achteraf bleek dat hij rally even stom vond als ik. Op een zondagnamiddag in Rijsel kwam ik op het idee om een foto te nemen van onze schoenen. Ik wilde eigenlijk een foto van Youri nemen, maar stel je voor dat hij me vroeg waarom ik een foto van hem wilde enzo. Ik mocht er niet aan denken.
Sindsdien doen we het overal: schoenfoto's nemen. Onze schoenen, met op de achtergrond de plaats waar we zijn. Ook nu ik al lang geen reden meer moet zoeken om bij hem te kunnen zijn. Toen we deze namiddag achterstevoren op de grote glijbaan in Dadipark lagen kon ik een glimlach niet onderdrukken: het is meer dan een jaar later, en nog steeds kijken mensen ons vreemd aan als we ons in de vreemdste poses wringen met onze schoenen voor de lens. Ik ben stiekem heel blij dat het vermoeiend blijft.
Het gaat wel heel makkelijk, mits je de juiste connecties hebt. We werden langs een achtergangetje door lege keukens geleid, tot we aan een deur kwamen. 'Het is langs daar.' zei de meneer. 'Als jullie klaar zijn moeten jullie gewoon langs hier terugkomen.' Plots stonden we weer in het park waar we vroeger nog op schoolreis waren geweest. EÈn hemelsbreed verschil: Dadipark sloot twee jaar geleden haar deuren, en alles ligt er nog bij alsof er op een gegeven moment werd omgeroepen dat iedereen onmiddellijk het park moest verlaten. De natuur is er weer volop aan het overnemen.
En wij hebben er foto's van. Klik hier om het park misschien voor het laatst te zien.
Als ik een stap buiten zet neem ik zoveel mogelijk mijn camera mee. Hij is klein en compact, en ik kan hem heel snel uit mijn tas grissen als er iets gebeurt. Ik heb het in het verleden namelijk al te veel meegemaakt dat ik fantastische beelden zie als ik geen camera bijheb, en dat steekt.
Toen we vanavond vertrokken naar mijn ouders om spaghetti te eten twijfelde ik even. We gaan immers vaak naar mijn ouders en meestal neem ik de camera mee, die dan zo goed als altijd ongebruikt in mijn tas blijft zitten. Youri nam mijn twijfel weg door een gelaatsuitdrukking uit te drukken die erop wees dat het redelijk nutteloos zou zijn om de camera mee te nemen, en dus vertrokken we, cameraloos. 'Nu gaat er zeker iets gebeuren waar ik een foto van wil nemen', gekscheerde ik toen we in de lift stapten. Iedereen die mij kent weet dat ik van nature een gekscheerdertje ben.
In mijn ouderlijk huis aangekomen zag alles er heel alledaags uit. Ik las de krant, ging blikjes cola halen en nestelde me in de zetel. 'Je vader heeft vandaag een moord gepleegd', sprak mijn moeder ernstig. Dat is bij ons thuis nooit echt een gewoonte geweest, dus dat vroeg om meer uitleg. Hij had de vuilnisbakken buiten gezet, en toen hij de bak versleepte hoorde hij een luide gil. Toen hij de bak omhoog tilde zag hij een verpletterde pad. Bij het zien van mijn trieste en geshockeerde blik kwam mijn moeder pas helemaal op dreef. Want dat was nog niet alles! Naast de verpletterde amfibie zat een klein padje. Helemaal alleen op de wereld na het overlijden van zijn moeder. En mijn vader had het diertje in onze vijver gezet, want anders zou het ook doodgegaan zijn.
Een babypad, in onze vijver! Ik rende naar buiten, want daar moest ik een foto van nemen. Crap, geen camera! Ik liep naar boven, want ik had mijn oude camera afgestaan aan mijn ouders en broertje, dus er was nog geen man over boord. 'Waar is de camera?' vroeg ik buiten adem aan mijn broer. Ow. Zijn vriendin had hem geleend. Geen camera dus. Sorry. 'Maar er zit een babypad in de vijver!' Ook dat bracht de camera niet terug.
Vanavond vraag ik dus een kleine moeite van uw kant. Stel u een padje voor, donkerbruin en klein, dat zich omhoogbeweegt in een waterplant. Het padje is scherp en de achtergrond wazig, en het licht valt perfect. Ik noem het:
De foto die er nooit heeft mogen zijn.
Als ik ooit genoeg centen heb ga ik twee weken naar Japan, dat zeg ik ondertussen al twee jaar op rij. Niet alleen omdat mijn lichaamslengte daar aanvaardbaar is, maar ook omdat gadgets maken daar een nationale sport lijkt. Tot dan moet ik het met dit soort zottigheden doen.
Ik ga niet altijd helemaal akkoord met de lijst, maar bij de nummer ÈÈn dacht ik toch iets in de stijl van: Hell yeah!
Als ik op reis ben laat ik me niet gauw verleiden door winkeltjes vol souvenirs en andere prullen. Negers die zonnebrillen en prentkaarten proberen te slijten hebben er aan mij ook al geen klant. Er is maar ÈÈn buitenlands hol van verderf waar ik niet uit weg te slaan ben: de supermarkt. Of het nu in Londen of Barcelona is, ik zie ze al van ver liggen. En ik moet erheen.
Als een kind in een speelgoedwinkel loop ik van de ene gang naar de andere, dolenthousiast over alle snoepjes, koeken, drankjes en kant-en-klaarmaaltijden die je bij ons niet kan krijgen. Als ik iets in het vizier krijg dat ik ooit heb gezien tijdens een reclame-onderbreking op MTV of ITV ga ik helemaal door het lint. 'I can't believe it's not butter!' zucht ik dan gelukzalig, 'Mmm!' Ook al heb ik het nog nooit geproefd. Het ene na het andere product vliegt mijn karretje in, dat er trouwens net ietsje anders uitziet dan onze karretjes. En leuker natuurlijk.
Als zo'n buitenlands product uiteindelijk ook in de rekken van mijn lokale supermarkt beland ben ik helemaal blij. Zoals daarstraks, toen ik zag dat ze in de Delhaize Oreos verkopen. Ik heb ze onmiddellijk mee naar huis genomen, want ik kende ze al, en dat maakt van mij een intelligente consumente. Ik wacht vol spanning af tot ik hier ook O's kan krijgen. Ik heb ze nog nooit gegeten, maar ze zijn superlekker.
'Of een watermeloen! Recht uit de ijskast'. 'Een ijskoude Lipton Ice Tea met een citroentje in', zucht ik. 'Fruitsla met veel banaan!' We knikken met z'n allen goedkeurend. Het is plakkerig warm, vier uur en hoe meer onze werklust afneemt, hoe hongeriger we worden.
' OF NEE! NOG BETER: Een...', K laat een seconde stilte vallen om de spanning op te bouwen, 'MAGNUM!! We had a winner: iedereen was het erover eens dat geen enkel deeltje uit het klavertje vier op dat moment kon tippen aan een Magnum.
Ik probeerde zo goed en zo kwaad als mogelijk om het beeld van een Magnum niet voor de geest te halen. Ik probeerde aan watermeloenen te denken, en aan crashende vliegtuigen. Niet omdat ik gek zou worden van de nood aan een Magnum, maar wel omdat ik wist wat er anders kon gebeuren. De anderen bleven de Magnum maar lofbetuigingen toegooien. 'Ik hou het niet meer!' ging het in mijn hoofd. Het was te laat.
Beetje bij beetje sijpelden de eerste beelden van Magnum-etende mensen mijn hoofd binnen. Kippenvel werd mijn deel. Na een paar seconden begonnen mijn kaken samen te trekken, en moest ik opvallend veel slikken. Het bloed trok weg uit mijn gezicht. Ik ben het al gewend. Ik kan simpelweg niet functioneren als ik nog maar denk aan het houten stokje waarop een Magnum zit. De neiging tot flauwvallen is pas voelbaar als iemand dan ook nog eens dat stokje in twee bijt.
Een paar uur later, en dan dit...
* Natuurlijk Zweden
* De gezellige heks
* Soho in november
Ik bel elke dag heel wat winkels op, soms met heel speciale namen. En toch zijn ze slechts een uitzondering op de triestige voornaam en achternaamregel.
Hoe zou jij de jouwe noemen?
Lilith had wat last van haar stem, dus vraag ik:
Youti: "Is je stem al terug?"
Lilith: "Als ik niks zeg wel."
Youti: "... okee"
Het ruikt hier naar aardbeien. Niet naar artificiÎle aardbeispray, maar naar een halve kilo echte, Alveringemse aardbeien. En iedereen op kantoor wordt er plots een stuk vrolijker door.
Af en toe komt er eens iemand eentje stelen vanop mijn bureau. 'Je ruikt naar zonnebank' zeg ik. 'Het is helemaal naturel!' straalt mijn collega. En straks gaan we met z'n allen een slaatje eten in de zon.
Dat het dit weekend minder mooi weer wordt kan mij nu zelfs helemaal niks schelen.
Vroeger zeiden ze wel eens dat er op mijn oranje iBook evengoed een Playskool logo in plaats van appel kon staan. Ze waren zo verkeerd ...
Ik heb geen probleem met ergens onopgemerkt binnen te komen. Ik wil niet dat iedereen naar me luistert als ik niks te vertellen heb. En zelfs al heb ik wel iets te vertellen, dan nog vind ik niet dat ik iemand die niet geÔnteresseerd is ermee moet vervelen.
Niet iedereen denkt daar zo over. Sommige individuen vinden hun eigen verhalen of problemen belangrijker dan de lottotrekking waarbij jouw zes juiste balletjes uit de machine rollen. Neen, dat moeten ze niet horen want ZIJ hebben een nieuwe brievenbus gekocht in de Gamma en er zaten vijzen in met een schroefkop, terwijl ze alleen platte schroevendraaiers hebben.
Wat gebeurt er als twee zo'n mensen zich in dezelfde ruimte bevinden? Of drie, of misschien zelfs drieÎntwintig. Er blijkt een eenvoudige regel voor te bestaan. Wie het luidst spreekt wint. En iedere keer als iemand zich bij het gezelschap voegt verhoogt de spreker het volume met een aantal decibels, zodat zijn nieuwe publiek ook kan meeluisteren. Of het dat nu wil of niet.
Discussies zijn een heikel punt bij luidsprekers. Ook hier geldt de regel luid wint. Argumenten spelen geen rol. Het lijkt makkelijk, maar dat is het zeker niet. Omdat niemand echt luistert naar de inhoud, en iedereen opgemerkt wil worden krijg je situaties waarbij flarden zinnen over en weer geroepen worden, terwijl ze niet eens weten waarover de discussie gaat. Als iemand beweert dat aardbeien eerst blauw zijn voor ze rood worden, roept iemand anders, die toevallig enkele woorden van het gesprek opvangt, dat de middellandse zee zo blauw is door de vele tetra's die er in zwemmen. De logica ontgaat mij volledig maar als luid genoeg zou zeggen dat eclipsbrilletjes waarschijnlijk helpen, zou ik dan de discussie winnen?
Neen, voor mij hoeft het allemaal niet. Ik heb ook wel een mening, en wie weet, misschien lees je ze ooit wel op Tales from the Crib.
Het was niet meteen het leukste weekend van het jaar. Ik ben namelijk de hoofdredactrice van ons bedrijfsmagazine, en deadlineweekend betekent: vroeg opstaan, de godganse dag rondbellen en rondrijden om stukken in orde te brengen, teksten die te lang blijken, teksten die te kort blijken, wachten op artikels die al twee dagen hadden moeten binnenzijn, en als allemaal helemaal in orde lijkt toch nog op een kopiemachine stoten die net nu dienst weigert.
Maar zondagnamiddag zou helemaal van ons zijn, dat hadden we afgesproken. Richting kust voelde ik mijn goede vibes al helemaal opborrelen. Mooi weer, blauwe lucht, leuk muziekje op de radio, en overal affiches van Louis Bril, een politicus. En hij droeg ook een bril, moehaa! Soms is het leven simpelweg hilarisch in al haar eenvoud. En het werd er alleen maar beter op. In De Panne aangekomen slenterden we door de winkelstraat, gingen we hondjes kijken, nestelden ons in de blakende zon op een terrasje aan het strand, en op de terugweg gingen we weer aardbeien halen bij dezelfde boer als vorige keer. En! Ze waren nog goedkoper dan toen, en zelfs nog lekkerder. De boerin vertelde me dat haar zoon aan het blokken was voor zijn laatste examens, en ik zei dat die tijd voor mij al lang voorbij was. Het geluid van ambulances onderbrak ons gesprek. Niet ÈÈn of twee, maar vier ambulances, en twee brandweerwagens. De boerin zuchtte: 'Het is toch altijd iemand's kennis, hÈ, juffrouw.'
Toen we van het boerenweggetje wegreden zagen we de plek des onheils. Ik heb niet zo heel veel ervaring met ongevallen, maar dit zag er erg uit. De eerste ramptoeristen hadden al een plekje in de zon veroverd. Mijn maag draaide zich om. Ik hoorde het typische geluid van sirenes die stoppen met loeien, en ik voelde mijn positieve vibes in mijn schoenen zakken. Nadat we de omleiding hadden gevolgd bleven we ambulances kruisen. Iedereen reed plots een stuk trager dan anders, viel ons op.
Vier zwaargewonden en vier lichtgewonden, volgens het journaal. 'En een hoop geschrokkenen', dacht ik erbij. Ook wij hadden er vijf minuten eerder kunnen passeren, ware ik niet zo'n aarbeifreak geweest.
Soms word ik geÔnspireerd door leuke ideeÎn op andere blogs. Ik vind het dan ook grappig om te zien dat wij ook soms een inspiratie zijn voor andere bloggers. De mensen van Hullabaloo trokken ook naar het Kosmos vakantiepark op de Rode Berg, en ook zij hebben een heel leuke reportage gemaakt.
Wij waren toch lekker eerst.
'Ik ben blij dat jij een Bifi Roll tenminste normaal opeet', zegt Youri, in zijn roll bijtend. Ik lach. Ik vind het ook belachelijk dat sommigen eerst het broodje opeten, en dan pas de worst. Zijn broer eet wel altijd eerst het broodje rondom op, en bij cakejes met witte dingen op eet hij eerst de witte dingen, en dan het cakeje, zegt hij met zijn mond vol Bifi.
Het was eeuwen geleden dat ik nog een Bifi Roll had gezien, laat staan gegeten. Ik kan me zelfs niet herinneren dat ik het ooit buiten een zwembadcafetaria heb gedaan. Want Bifi Roll, dat is een zwembadsnack.
Tijdens zomervakanties ging ik zowat elke morgen zwemmen met mijn grootouders en mijn broer. En achteraf, nadat we ons hadden omgekleed in de veel te kleine, naar zweet en chloor stinkende hokjes, trokken we steevast naar de cafetaria. Vanuit de cafetaria kon je de zwemmers zien die van de duikplank afdoken, terwijl je wachtte op je Bifi Roll. Want behalve lauwe cola, soep en chips kon je er bitter weinig andere dingen krijgen. En hey, Bifi Roll hoorde er nu eenmaal bij.
Ik was vanmiddag dan ook niet honderd procent zeker van mijn stuk toen ik de verpakking openscheurde. Zwembadsnacks eet je nu eenmaal niet in de wagen. Maar toen Youri vertelde dat hij ze vroeger soms zelfs thuis at, was ik gerust.
Volgende etappe: ApÈricubes eten als er niks te vieren valt!
Youri en ik kijken al een tijdje anders tegen dingen aan. We 'zien' meer. Omdat we gewapend zijn met een camera die elk leuk of bijzonder moment kan vastleggen. Soms geeft hij me de 'fotomoment!'-blik, en meestal denk ik dan net hetzelfde.
We hebben er de leukste uitgepikt. Voor uw plezier, en stiekem ook voor het onze.
Design by Youri, bewondering by me. En de foto's zijn van ons allebei.
Er zit een verrassing aan te komen. En bezig zijn we. Vandaar. :)
Voor wie echt niet zonder mij kan: ik heb gastgelogd op liegebeest.
Ik ben best trots.
*ik kreeg een mail vandaag
*die mail was van de eigenaar van Boekblog
*die eigenaar heet Dimitri Antonissen, en hij schrijft kortverhalen van exact 500 lettertekens lang
*ik ben al een tijdje een grote fan van zijn schrijfsels
*ik heb de eer om er ÈÈn te publiceren die mij op het lijf geschreven staat
*speciaal voor Tales from the Crib schreef hij:
Lijst
'Je staat bovenaan mijn lijstje'.
Dat was het eerste wat ze tegen me zei.
EÈn van m'n vrienden bungelde onderaan,
de jongen aan de bar stond op nummer twee.
Op haar appartement lagen nog veel meer lijstjes, zei
ze.
Haar top-7 van vloeibare zeep ('Lux sprankelende zee'
was net binnengekomen op ÈÈn) of de top-20 van cd's
met een kartonnen hoes.
Maar ze hield ook een lijstje bij van beste minnaars.
Net als eentje van jongens die nooit verder waren
gekomen dan de bank.
Die avond vroeg ik haar in bed waarom ze zo van dat
rangschikken hield.
Ze heeft beloofd dat ze er tegen morgen een lijstje
van maakt.
Woorden: 111/Tekens: 500/Zij: 6
We zouden het over poÎzie gaan hebben. Dat was een leuk vooruitzicht, want ik begon het ietwat beu te worden om dag in dag uit Latijnse teksten over keizers te vertalen. Niet dat het met gedichten zoveel beter was: er waren twee soorten. Gedichtjes geschreven door verliefde tieners, die laat ons eerlijk zijn, niet van een enorme kwaliteit zijn, en gedichten van bejaarde mannen die hun eigen moeder omschrijven met zinnen als: zij was geen stenen bed, geen dierenkoorts, haar gewrichten waren jonge katten. Alsof het leven op zich al niet moeilijk genoeg is, en al helemaal voor moeders van omhooggevallen dichters.
Na een paar 'Boem, paukenslag'-gedichten, waarvan ik ook al niet diep geraakt was, werd het plots stil. 'Herman de Coninck', begon mijn leraar Latijn, 'heeft hele mooie, toegankelijke gedichten geschreven. We bladeren door naar pagina zeven.
Hotel Eden. Of iemand het wilde voorlezen. 'Niemand? Dan doe ik het wel.' sprak mijn leraar Latijn. Met meer gevoel voor overdrijven dan de Coninck ooit had bedoeld begon hij eraan. Ik heb de neiging om voor te lopen als ik de tekst bij de hand heb die iemand aan het voorlezen is, en dus zag ik het eerder dan iedereen:
En in bed, ik kwam al van ver aan-
gerend declamerend 'Hier Ruk Ik Aan
Met Een Erectie Als Een Pompiersladder
Om Jouw Brand Te Blussen'.
Ik kleurde rood tot in mijn nek, want dat wilde ik echt niet horen uit de mond van mijn leraar Latijn, man! Ik hoorde het nog net, tussen het gegiechel van mijn klasgenoten door. Wahaaa! Erectie Pompiersladder! Enzo.
Later ging ik me iets meer verdiepen in die Herman de Coninck. Van mijn moeder kreeg ik een bundel met al zijn gedichten. Die gelukkig niet allemaal over erecties gaan. 'Je moet niet schrijven over de grote dingen des levens', schreef hij ooit, wel over de lippenstift die ze achterliet op de laatste sigaret die ze bij je rookte.' Het is mogelijk dat mijn geheugen de exacte verwoording een beetje heeft veranderd, maar de boodschap is voor mij nog steeds heel duidelijk. Dat schrijven over niks bijzonders soms duizend keer mooier is dan schrijven over dierenkoorts.
o ik weet het niet
o ,ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel†
en leer me de vogel zien†
zeg: het leven is een brood†
om in te bijten en de appels zien rood†
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil†
leer me zeggen: het is niets
Herman de Coninck
Ik ben niet echt een grote filmfan. Meestal begin ik na amper een half uur film al rond te kijken, de achterkant van de doos te controleren om te zien hoe lang het nog duurt, drinken halen, op mijn horloge kijken, kortom, ik vind een film volgen lastig. Als ik een film bekijk komen er altijd wel dertig andere dingen in me op die ik op dat moment beter zou doen. Niet naar een film kijken, bijvoorbeeld.
Mijn ouders bekijken elke avond een film op tv. Rampenfilms met vliegtuigen, films over anorectische balletdanseressen, politiefilms, you name it en ze hebben het gezien. Mijn ouders vinden het helemaal niet belangrijk om de titel van een film te kennen. Een film is een film, zou mijn vader zeggen, als hij ernaar gevraagd werd.
Zo komt het ook dat ik de laatste jaren thuis zo goed als geen tv meer heb gekeken. Ik hou het gewoon niet uit.
Naar de cinema gaan bevalt me iets beter, maar toch heb ik ook daar de neiging om 'op te geven'. Dan begin ik rond te kijken in de zaal, in mijn rugzak te rommelen en na te denken over de rit naar huis. En wat ik dan nog allemaal moet vertellen dat nu niet mag. In de cinema moet het stil zijn.
Kleine films kunnen mij wel boeien. Liefst zonder speciale effecten. 'Babbelfilms' zoals mijn vader ze laagdunkend noemt. 'Breaking the Waves' bijvoorbeeld, of mijn aller AmÈlie. Ik krijg dan weer jeuk van grote drama's met bergbeklimmers die in de grootste storm ooit terechtkomen, en elkaar ondanks alles toch heel graag zien. Dingen met titels als 'Dante's Peak'. Of 'The Mummy', for crying out loud. Het is een genre dat ik liefst zo frequent mogelijk aan mij laat voorbijgaan.
Vanavond gaan we naar 'The Day After Tomorrow'. Iets dat ik anders enkel zou doen als de hel zou bevriezen. Ik wil het een kans geven, maar dan ook maar ÈÈn keer. Als hij suckt waag ik me nooit nog aan rampenfilms. Ik heb gesproken.
Ik krijg de laatste tijd opvallend veel mail.
Echte mail, geen voorstellen om mijn penis te vergroten ofzo. Onlangs kreeg ik er ÈÈn van een oude klasgenoot, die mij complimenteerde met Tales from the Crib en mij meteen uitnodigde om kerstmis samen te vieren. Ik krijg ook mailtjes van mensen die zich verontschuldigen omwille van een verkeerd gepost smsje dat eigenlijk voor hun grote liefde bedoeld was. Heel erg leuk vind ik dat, een mailtje met een echte naam en voornaam als afzender, in plaats van alle Shawns en Bryans die mijn mailbox doen overlopen van ooggerol.
Een paar dagen geleden kreeg ik er ÈÈn van liegebeest, met de melding dat ik een wedstrijd had gewonnen op zijn blog. Of ik drie keer wil komen gastloggen. Graag, maar enkel als jij me de titels oplegt, mailde ik hem terug. Het is van dat: Olifanten zijn ook beesten. Daarmee ga ik het doen.
Er overvalt mij een vreemd soort plankenkoorts, een beetje hetzelfde als het gevoel dat je als kind hebt net voor je naar voor moet gaan om het gedicht waar je heel de avond op hebt geblokt voor te dragen.
Gastloggen, misschien suck ik er wel in.
Omdat Ieper ÈÈn keer per jaar het walhalla van de rally liefhebbers is vinden veel, vooral jonge, Ieperlingen het belangrijk om zichzelf kenbaar te maken als wannabe rallypiloot. Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat ze hun auto volplakken met stickers, spoilers die gemaakt werden door de plaatselijke loodgieter op hun dak zetten en sparco zeteltjes er in monteren. De Ène is al wat lelijker dan de andere, maar met de stickers gaat het soms wel eens helemaal verkeerd.
Never drive faster then you're Gardian Angel can fly
Dit las ik vanmorgen op de achterkant van zo'n amateur rallywagen. Het zag er wel netjes uit, in mooi uitgesneden lettertjes. Maar als je zoiets doet, zorg dan wel dat je er zeker van bent dat er geen fouten in staan.
