Balkongesprekken

Erg actief zijn onze medebewoners niet meer. In de herfst van hun leven vinden ze nog het meeste genoegen in het zitten op hun balkon. Dag in dag uit zie je in het voorbijrijden dan ook dezelfde mensen zitten in dezelfde tuinstoeltjes, soms lezend, soms iets drinkend, maar meestal gewoon wachtend tot iemand van dezelfde verdieping ook op het balkon verschijnt. Dan begint immers het allerleukste in het bestaan van een bejaarde bewoner: balkongesprekken.

Wij brengen niet bijster veel tijd door op ons balkon. Als het mooi weer is zijn we meestal niet thuis, en anders durven we wel eens vergeten dat er ook een balkon in de huur inbegrepen is. Maar vanavond lonkte het mooie weer ons nog even naar buiten, en we gingen welwillend op het aanbod in.
Al na enkele seconden hoorden we de vertrouwde stem van bovenbuurman Lucien. Lucien heeft ooit een microfoon ingeslikt, en zijn volume overstijgt het geluid van een gemiddelde bejaarde met ettelijke decibels. Om maar te zeggen dat luistervinken niet nodig is, niemand ontkomt aan de woorden van Lucien. Een paar minuten later hoorden we hoe de deur van het appartement naast dat van Lucien openschoof. We wisten wat komen zou: balkongesprekken.

'Aha buurman, zo laat nog op stap?', kwinksloeg Lucien bulderend. Er ontspon zich een gesprek over het weer, en over de warmte en het weerbericht. Youri en ik begonnen stiller te praten, uit vrees in het gesprek betrokken te worden. Want ook al konden ze ons niet zien, bejaarden ruiken de aanwezigheid van jonge gastenvlees vanop kilometers afstand. Na enkele minuten begon Lucien aan een lange en vermoeiende uitleg over muggen in de keuken, en hoe je daar best iets aan doet met gebruik van velcro. Iemand had het niet begrepen, en na een 'wablieft?' begon het verhaal opnieuw, maar nu nog een stuk luider.

Op dat moment stopte er een busje van reizen Flamingo voor het appartement. Wahei, daar kwamen twee andere bejaarde medebewoners uitgestapt die terugkwamen van vakantie. 'Welkom thuis!' begroette Lucien de verloren zonen uit naam van heel het gebouw. Vanop straat werden hele reisverhalen over gletsjers de wereld in gestuurd, en Youri en ik begonnen ons steeds meer te amuseren. Toen de reizigers in het appartement verdwenen werd het stil. Ik keek uit over het water en zag rook uit een tuintje komen. En ja hoor, daar werd een gesprek over barbequÎn aangevat, dat naadloos overging in informatie over de gasontploffing in WalloniÎ. Youri begon te giechelen als een meisje, waardoor het hondje van de schuinbovenonsburen ons opmerkte en begon te blaffen. 'Stil!' deed een mevrouw die waarschijnlijk het baasje was, 'straks denken die mensen dat je een stoute hond bent.' We deden alsof we niks hadden gehoord en trokken ons terug in de veilige omgeving van onze crib. Het was mooi geweest.

Barbeque geweigerd te G.

Toen ik vertrok uit het ouderlijke huis kreeg mijn broer eindelijk de grotere kamer die hij verdiende. Hij had de voorgaande jaren in een iets te kleine ruimte gebivakeerd, wachtend tot ik aankondigde dat ik alleen/samen zou gaan wonen, en toen ik dat ook effectief deed ging het heel snel: een kleine week later was mijn oude kamer al helemaal de zijne. Ik kon dus niet meer terug, of ik zou in een te kleine ruimte moeten bivakeren. Gelukkig heb ik nooit de drang gehad om terug te keren.

Bij Youri ging het allemaal iets trager. Zijn oude kamer zag er na een paar maanden nog redelijk zijn kamer uit, en als hij had gewild kon hij er nog op elk moment opnieuw intrekken. Hij heeft dus zijn kans gehad, maar sinds een paar weken is die helemaal verkeken. Wat ooit zijn slaapkamer was is nu een heuse fitnessruimte geworden, waar iedereen met een teveel aan energie zich kan komen afbeulen. Op de step, op een flitsende hometrainer of op een vreemdsoortig apparaat dat je spieren de indruk moet geven dat je aan het roeien bent op een meanderende stroom, het kan allemaal.
Het was daar dat wij ons deze morgen bevonden, toen de geur van barbeque plots binnenwaaide.

Ik ben al heel de zomer aan het zagen dat ik nog niet heb aangezeten aan een met barbequevlees bedekte tafel, en de kans was dus klein dat ik neen zou zeggen toen superpa ons uitnodigde. En toch deed ik het. Vanop de hometrainer pufte ik dat het heel vriendelijk was, maar dat ik thuis wel een slaatje zou eten. Ik vermoed dat iedereen op dat moment nog dacht dat het een schijnbeweging was, zoals drie keer met een droge mond zeggen dat je geen dorst hebt, om dan uiteindelijk 'omdat je aandringt' te grijnzen. Alle vriendelijke pogingen om me van gedacht te doen veranderen ten spijt hield ik voet bij stuk.

Natuurlijk had ik zin in bbq. In elke andere situatie zouden ze me er gat in de nacht voor mogen wakkermaken, maar ik ken mezelf. Ik heb in de loop der jaren al genoeg dieetervaring opgedaan om te weten dat ja zeggen het allerdomste was dat ik kon doen. Ik kon natuurlijk ook gewoon een slaatje eten, klonk het. Dat had ik gekund, maar dan zou ik boos en teleurgesteld met mijn vork in een tomaatje hebben geprikt, jaloers kijkend naar de met vlees gevulde borden van mijn buren. En ik had me niet net vijfenveertig minuten in het zweet gewerkt om met een slecht gevoel naar huis te gaan.

Thuis maakte ik een overheerlijk slaatje klaar met een waarde van vijf weightwatcherspunten, in plaats van de 30 die een bbq zou betekend hebben. Ik had heel veel honger, en ik had het gevoel dat niks me op dat moment meer had kunnen smaken. En straks eet ik nog een hele kom verse aardbeien, als beloning voor mijn volhardendheid.

Ik heb een barbeque geweigerd, en ik ben er behoorlijk trots op.

Lopen

Eind jaren negentig, een middelbare school in Ieper: in het veel te warme omkleedlokaaltje waren de meningen verdeeld. De enen hadden van mensen uit andere klassen gehoord dat we het wel zouden moeten doen, de anderen waren ervan overtuigd dat het wel weer volleybal zou worden, of handenstand. Ik hoopte keihard met de tweede helft mee. Een paar minuten later zakte de moed in onze baskets: 'Meisjes! Allemaal verzamelen aan de deur, we gaan lopen!'

Als ik in die tijd ÈÈn activiteit moest kiezen waar ik een bloedhekel aan had, dan was het wel lopen. Lopen stond in mijn lijstje van hatelijke schoolactiviteiten zelfs ver boven mondeling frans, of een examen wiskunde afleggen. De wetenschap dat ik in de namiddag L.O. had, en hoogst waarschijnlijk zou moeten lopen, was genoeg om heel mijn schooldag en humeur te verknallen.

Er waren een paar factoren die die afkeer in de hand werkten:

*de looplocatie: lopen gebeurde bij ons nooit binnen de veilige muren van de school. Er werd gestart aan de uitgang van het gebouw, en er moest door de bewoonde wereld worden gelopen in een grote cirkel rond de school. Bejaarden en werklozen die in de omgeving van de school woonden maakten er dan ook een sport van om zich zo strategisch mogelijk op te stellen om heel de dag van het loopspektakel te kunnen genieten. Maar dat was natuurlijk nog niet vernederend genoeg. Zie punt 2.

*de loopkledij: geloof me vrij, over lopen heb ik me nooit illusies gemaakt. Niemand ziet er goed uit als hij een paar kilometer lopend moet afleggen. Maar het helpt al helemaal niet als je getooid bent in een onflatteus veel te wijd en wit t-shirt met het lelijke logo van je school op. En een korte broek is enkel mooi als je mooie, lange en vooral bruine benen hebt. Mijn benen behoren tot het andere uiterste. Op elk gebied.

*mijn fysieke conditie: een roker met kilo's teveel laten lopen is als een gehandicapte in een vijver duwen: je weet dat het niet goedkomt. Terwijl de gazelles van de klas even gracieus als altijd na drie seconden uit beeld waren verdwenen, begonnen de minder gracieuzen aan een lange en uitputtende tocht langs aanmoedigende bejaarden en werklozen.
Lopen zorgt voor een vreemd soort verbondenheid in belachelijkheid. Want hoe populair je ook was en tot welk groepje je ook hoorde, alle kliekjes werden gescheiden tijdens het loopproces. Plots liep je tussen de mensen waar je anders geen aandacht aan besteedde, maar zij liepen al even belachelijk als jij, en ze hadden een even rood hoofd. En dus steunde je elkaar.

*het mentale aspect: Lopen is saai. Tijdens het lopen zoek ik steeds wanhopig naar onderwerpen om over na te denken, zodat er toch nog enig nut aan verbonden kan worden. Het enige waar ik op die momenten op kan komen zijn dingen als: 'Zou mijn hoofd erg rood zijn?', 'Blijven ademen, Kelly' en 'Die oude rukkers zouden beter een beetje werken in plaats van in mijn gezicht te grijnzen, godverdomme!'

Toen ik afstudeerde heb ik gezworen om nooit nog een kilometer te lopen. Het afschuwelijke toeval wil dat ons appartement uitkijkt op mijn vroegere looproute, en gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik even overwoog om het toch nog eens te proberen. Uit nostalgische overweging, en als aanvulling op mijn hometrain/fitnessprogramma om mijn overtollige kilo's te verliezen. Ik beloof niks, maar ik ga in elk geval op zoek naar mijn versleten schoolshirt.

Heb je even voor mij?

De bewoners van rusthuis "Het Madeliefje", de leden van hobbyclub "Laat Geen Steken Vallen" en Johan Museeuw hebben, samen met de vrouwelijke helft van de Nederlandse bevolking ouder dan 50, iets gemeen. Ze beginnen spontaan geluiden te produceren die blijvende schade veroorzaken aan het menselijk oor bij het horen van zijn stem. Hun ogen beginnen te blinken als hij even voorbijflitst op het TV-scherm, en ze krijgen een dubbele hartaanval als hij ze langer dan een halve seconde in de ogen kijkt.

Ik wist wel wie hij was, maar ik had Frans Bauer nog nooit zien optreden. Tot ik gisteren zijn naam hoorde uitspreken door Willy in Tien om te Zien. En verrast was ik ...

"Er is iets mis met het geluid," wilde ik nog zeggen, maar hij bleek echt zo te zingen. Jantje Smit goes helium! Vandaar dat Johan Museeuw er zo wild van is. Totaal ongeÔnteresseerd stond hij wat heen en weer te waggelen op het podium. Af en toe wat handjes schudden van de talrijke fans op de eerste rij. Dat zou hij best wat minder doen want terwijl ze met vier tegelijk aan zijn mouw trekken vergeet hij wat hij eigenlijk op het podium staat te doen. Zingen. Of toch doen alsof.

Hij playbackte alsof hij het nummer voor de eerste keer hoorde. Of zou hij ook zo onder de indruk geweest zijn van zijn eigen stem? In ieder geval bewoog zijn mond meer syncroon met de golven in de zee op de achtergrond, dan met de tekst.

En wat voor een tekst! Lees en geniet ...

Ik zit te dromen oheo,
of jij zult komen oheo. Laat het me weten oheo,
ik kan jou niet vergeten oheo.
Heb je even voor mij,
maak wat tijd voor me vrij.
Ieder uur van de dag denk ik steeds aan jouw lach alleen jij maakt me blij.
Heb je even voor mij,
maak wat tijd voor me vrij.
Zeg me wat ik moet doen want ik wacht op die zoen kom vanavond bij mij.
Jalalalalala Jalalalala

Vrouwen maken plannen

Een paar dagen geleden kwam mijn baas het kantoor binnen met een A4-tje in zijn handen. Het bleek een slordig getekende plattegrond te zijn van ons nieuwe kantoor. We gaan namelijk met het hele bedrijf verhuizen, voor de tweede keer sinds ik er werk. De eerste keer bleven we in hetzelfde bedrijvencentrum, maar was iemand op het grandioze idee gekomen om al het personeel in dezelfde ruimte onder te brengen, zodat de 'communicatie zou verbeteren.' Lees: om maar voor ÈÈn ruimte huur te moeten betalen. Niet echt heel snugger voor een bedrijf waar elke maand drie nieuwe mensen bijkomen, en waar ik al een ancien ben met mijn veertienmaandige carriËre. De situatie was al onhoudbaar na drie weken in het nieuwe lokaal, en na veel palaveren en beloven is het nu bijna toch zover: we verhuizen met z'n allen naar een grotere en mooiere locatie aan de overkant van de straat.

Als het van mij afhing (wat het natuurlijk verre van doet) ging dat verhuizen redelijk simpel: je steekt al je dingen in een doos, je brengt die naar de overkant van de straat, je duwt alle kantoormeubelen in een vrachtwagen en die brengt die naar de overkant van de straat, je komt binnen en je kijkt waar je alles kan zetten.

Mijn baas kwam dus binnen met een slordig getekend plattegrondje. Op dat plattegrondje moesten we tekenen waar we alles wilden zetten in ons nieuwe kantoor. 'Kunnen jullie het plan binnen een uurtje op mijn bureau komen leggen?' en weg was baas. Verbijsterd keek ik naar het blad. Er stonden een paar lijnen op, en hier en daar een afmeting en een raam. Alsof hun leven ervan afhing begonnen mijn collega's bureau's op te meten, en kasten, en bijzettafeltjes, terwijl iemand zich al had ontfermd over het in schaal opstellen van het plattegrondje. Ik was nog steeds bezig met een verwoede poging om me het geheel ruimtelijk voor te stellen, tot ik besefte dat ik helemaal achteraan stond toen het ruimtelijk inzicht werd uitgedeeld. Ondertussen tekende iemand lijnen bij op het blad. Die lijnen moesten tafels voorstellen, maar ik zag het niet. Hoe meer het blad naar links en naar rechts werd gedraaid, hoe duizeliger ik werd. Waar was dat raam ook weer waar iedereen het over had? Want ik wilde bij het raam, maar ik bleek de enige te zijn die niet wist waar het raam was. Of de deur. Of de valse wand. Ik zag enkel lijnen.

Langzaam maar zeker begon het blad zich te vullen met rechthoekjes, waarna de ruimte zich vulde met het opgewekte gekwetter van mijn collega's die het allemaal helemaal zagen zitten, en op de proppen bleven komen met de meest fantastische schuifideetjes. 'En als we die tafel nu eens als een T aan die andere tafels koppelen?' Hupsakee, weer drie lijnen bij. Om mezelf te beschermen stopte ik met luisteren, en deed ik alsof ik in zeer diep gepeins was verzonken. En toen kwam hetgeen dat ik niet wilde horen: 'Kelly, je bent zo stil. Zeg jij eens iets.'
'Ik wil bij het raam' kuchte ik, zo professioneel mogelijk. 'Bij welk raam dan?' klonk het bij wijze van repliek. Als een ware Frank Deboosere die met grote bogen het Iberisch schiereiland aanwijst bewoog ik vaagjes met mijn hand over de plattegrond: 'Daar ergens.' 'Daar zitten al mensen, je moet een andere plaats kiezen..' sprak iemand wijsneuzerig. Enigzins betrapt probeerde ik de situatie nog te redden: ik zou wel bij de .. you know..valse wand gaan zitten.

Deze namiddag kwam iemand uitleggen hoe de plattegrond definitief was geworden. Opnieuw snapte ik er niet echt veel van, behalve dit: mijn ruimtelijk inzicht is nul, en alsof dat nog niet erg genoeg is heb ik het meest crappy plekje van heel de ruimte uitgekozen. Denk ik.

U was weer geweldig deze avond

Knietje

Gedaan:

*gewerkt
*thuisgekomen
*gegeten
*een knie geopereerd.

Nog te doen:

* een avondmarkt aan de belgische kust

Sterretjes

Wees nu eens even heel eerlijk: dit moet wel de liefste pasta zijn die jullie ooit hebben gezien. En nu zijn ze op. :(

Ook ik W.I.P.

W.I.E. was kapot, dat hadden jullie waarschijnlijk al gezien. Het tooltje vertraagde zowat alle weblogs na ÈÈn of andere overname en servers die het allemaal niet aankonden. En toch wilde ik nog steeds weten wie er allemaal komt lezen. En dus stuurde ik een mailtje naar de mensen van WIP. Nu nog allemaal mooi jullie naam invullen, en klaar is kees. Soms ben ik gewoon een genie.

Roze formulieren

"Mag ik ook nog wat van die overschrijvingsformulieren?" vroeg de meneer voor mij in het postkantoor. De mevrouw achter het loket wist hem te vertellen dat hij die moet aanvragen, en dat hij ze dan wel toegestuurd zal krijgen. "Jaja, dat heb ik al gedaan, maar ik heb nog altijd niks ontvangen," wist hij.

Ik heb nog nooit roze overschrijvingsformulieren aangevraagd. Als ik rekeningen wil betalen moet ik ook nooit naar de bank. Ik blijf gewoon op mijn niet zo comfortabele bureaustoel zitten en login op het PCbanking systeem. Moeilijk is het niet.

Enkele weken geleden moest ik toch nog eens in de bank zijn. Voor mij stond een jongen die ongeveer mijn leeftijd moet gehad hebben. Hij droeg sandalen en had dingen in zijn haar waarvan ik veronderstelde dat het dreadlocks waren. Na 15 minuten aanschuiven was het zijn beurt. Hij liet zijn kaart in het schuifje onder het glas vallen en zei "Mag ik 40 euro van mijn rekening, alstublieft". Ik keek naar rechts en zag drie geldautomaten. Wachttijd ... nul!

Muntjes tellen aan de kassa, telefoonnummers opzoeken in de veel te dikke gouden gids, filmrolletjes binnenbrengen, ...

En toch zijn er onwaarschijnlijk veel mensen die om de zoveel weken naar de bank of de post stappen om nieuwe roze papiertjes aan te vragen.

Lilith begint opnieuw

U durfde het me waarschijnlijk niet vragen, en dat snap ik best. Hoe het komt dat het deeltje waarin staat dat ik kill bill-schoenen ga kopen als ik nog anderhalve kilo afval niet meer wordt besproken. Waarom ik doe alsof dat deel niet meer bestaat. U kent het antwoord waarschijnlijk zelf al, en dus vraagt u het niet. Maar het geeft niet, ik vertel het u zelf wel.

Die 18.7 kg, die trouwens ooit een stuk meer was, is nu al weer een stuk minder. Toch volgens de weegschaal, die mij vanmorgen het slechte nieuws meldde na meer dan een maand genegeerd te zijn. Alsof hij me wilde straffen voor mijn totale gebrek aan interesse: 'Goeiemorgen, trut. Wil je weten hoeveel je weegt? Ben je zeker? VEEL!' *weegschaal grijnst en verdwijnt uit beeld*

Ik heb geslikt, ook al had ik natuurlijk zelf al door dat er een paar kilo lilith was bijgekomen. Na het slikken heb ik even overwogen om treurig in een hoekje te gaan zitten, en te zuchten dat het allemaal niet eerlijk is. Want zij mogen alles eten, en ik niks. Als ik triest ben wil ik eten, dus ik zag de bui al een beetje hangen. Maar ik heb me verzet met alle macht die ik nog in me had, dat heb ik! Ik heb een schriftje genomen, er de datum van vandaag in geschreven en ik heb al mijn punten opgeschreven, zoals ik het vroeger meer dan een jaar aan een stuk heb gedaan. Ik heb fruit gegeten, in plaats van een chocoladekoek, en ik heb de overheerlijke kip met frietjes van Youri's moeder laten staan voor een slaatje met appels en witlof. Ik heb gefitnesst vanmorgen, en deze namiddag heb ik mijn oude vriend de hometrainer van stal gehaald. Vergeet die min 18.7 kg, doe alsof u hem niet ziet staan. Ik kan niet blijven teren op resultaten die ik meer dan een jaar geleden heb behaald. Ik begin opnieuw, met het gewicht dat vanmorgen op de teller stond. Die kill bill-schoenen zijn ondertussen toch al een beetje passÈ.

Overdonderd worden, en dan sterven

De Amerikaan naast ons, die gedurende de hele vliegreis had liggen snurken, opende zijn ogen net op het moment dat het vliegtuig over VenetiÎ vloog. 'Daar ligt het', dacht ik, met open mond koekeloerend door het kleine venstertje. Een massa water, en dan een stad, helemaal volgebouwd en bij de eerste aanblik al even surrealistisch als bij de laatste. De Amerikaan uitte zijn verbazing luidop: 'Look, it's the leaning tower!' Zijn metgezellen knikten, eveneens onder de indruk. If this is Monday, it must be Italy.

Vanuit de lucht leek VenetiÎ niet eens zo heel ver van het vaste land af te liggen, maar vanuit de boot wilde de stad maar niet dichterbij komen. Gelukkig valt er in de lagune meer dan genoeg te zien: watertaxi's (die eigenlijk gewoon peperdure speedboten zijn die mannen met een te hoog jaarinkomen en hun blonde, uit zonnebril opgetrokken deernes naar de stad sjeezen), lieflijke kleine eilandjes waarop ÈÈn villa staat, hier en daar een hoop kleine eilandjes die er ongebruikt uitzien, en water, enorm veel water. Telkens we ergens aanmeerden leek het alsof de boot tegen een rots onder de waterspiegel aanknalde en het geluid van krakend ijzer resulteerde in verschrikte blikken van de VenetiÎ-newbies die we toen met z'n allen nog waren. Een uur en vijfentwintig minuten later ging de eerste echte schok door de boot: vanaf het schitterende helgroene water komt het uitzicht over de aanlegsteigers van San Marco overdonderend aan. De toeristen staakten hun gefotografeer: zoveel schoonheid kan zelfs de beste camera niet vastleggen.

Tijdens het uitstappen kwam de tweede schok: VenetiÎ wemelt van de toeristen. Wemelen, met een heel erg grote w. Het San Marcoplein deed denken aan de dagen na de dood van koning Boudewijn, toen duizenden mensen hun vorst wilden gaan groeten. Het bleek de rij te zijn naar de ingang van de Basiliek. Geen enkele basiliek is het waard om langer dan een uur onder de blakende zon te gaan staan, en dus zetten we onze weg verder.
Op weg naar ons hotel werd al snel duidelijk dat een kaart in VenetiÎ heel erg nutteloos is: de straatjes zijn zo klein dat je ze zo bent voorbijgelopen, en de beste manier om VenetiÎ te verkennen heet 'goed geluk'. Het was aan onze zijde, gelukkig.

Een andere manier is de stroom toeristen te volgen, die allemaal op weg zijn naar dezelfde plekken: de Rialto-brug, vlakbij ons hotel en ongelooflijk gezellig om er 's avonds aan de rand van het water iets Italiaans naar binnen te werken. Het San Marco-plein, waar het goed verbroederen is met gevederde vriendjes en Japanners, en de aanlegsteigers voor de gondels, waar het goed verbroederen is met Japanse vriendjes en gondeliers die stukken van mensen vragen voor een tochtje over het Canal Grande.

Gedurende vijf dagen heb ik geprobeerd om achter de schermen te kijken. Om iemand te betrappen die heel het Venetiaanse ballonnetje doorprikte. Om plots achter een muurtje te kijken en te zien dat het allemaal ÈÈn groot decor is, dat er wel auto's rijden en dat het een fabeltje is dat alles, maar dan ook alles er per boot moet gebeuren. Maar ik zag niks: geen kartonnen muren, geen studiobelichting die de perfecte lichtinval over het Canal Grande regelt, geen styliste die de zongebruinde Italianen vertelt welk kostuum ze best dragen. Na vijf dagen was het nog altijd heel moeilijk te geloven dat de stad gewoon echt is. Dat je, als je er een wasmachine koopt, moet wachten tot ze hem met een bootje komen brengen. Dat de ambulance er gewoon een speedboot met een sirene is. Dat het ondanks de grote massa ÈÈn van de allermooiste dingen is die ik al ooit heb gezien. En dat het er nu nog steeds ligt, mooi te wezen in de mooie lagune.

Rept u erheen, voor het te laat is en de stad is overleden aan de overvloed aan bezoekers, die net als wij heel mooie dingen hebben gezien.

Meer foto's.

En hoe is het met jullie?

Of we goed thuis zijn gekomen? Ja hoor, best wel, behalve alweer meer dan een uur vertraging en wat lichte turbulentie viel de trip VenetiÎ-Brussels goed mee. Wat we ondertussen hebben gedaan? De vierhonderdennegen foto's op de computer gezwierd en in een diavoorstelling gesmeten zodat we onze trip nog eens konden herbeleven met 'That's Amore' van Dean Martin op de achtergrond. Dean is duidelijk ooit in VenetiÎ geweest, dat kan niet anders. Genoten van alle blogpopverslaggevers, met enige vertraging. Jullie hebben dat goed gedaan, al zeggen we het zelf!
Geslapen hebben we ook, in ons eigen bed, zonder schreeuwende Italianen om twee uur des nachts en onder een aanvaardbare nachttemperatuur, zonder het gezoem van killermuggen rond onze oren. Je zou bijna vergeten dat ook dat mogelijk is. Vanmiddag spaghetti (ja echt!) gaan eten bij mijn ouders, en de foto's laten zien. En straks beginnen we aan onze officiÎle tripreport. Maar eerst de leukste foto's eruitpikken. En nog eens naglimlachen om onze dolle fratsen op het San Marcoplein. Onder andere. Het is heel erg mooi geweest.

Fun runs wild

Goeiemiddag allen.

Sinds begin deze maand ben ik vijf dagen per week te bewonderen als attractie-operator (lees: knopjesduwer en kindjestemmer) in Bellewaerde Park, net zoals de vorige twee jaar overigens. De laatste keer dat ik als kind het park heb bezocht moet eind jaren '80 geweest zijn, maar ik meen me nog te herinneren dat het allemaal geweldig was. Groot is dan ook de cultuurschok wanneer je plots elke dag moet gaan arbeiden in een plaats die grotendeels is opgetrokken uit vage jeugdherinneringen en in primaire kleuren geschilderde gezelligheid.

Ik ben nu immers zelf de Meneer (of bij uitbreiding, le Monsieur). Ik mag graag denken dat de Meneer voor sommige kinderen een soort mythologisch figuur is, een indrukwekkende verschijning in een bijzonder foute groen-en-oranje bermuda-en-polo combinatie die niet enkel gezag heeft over hen, maar ook over hun ouders. De Meneer die met een mysterieuze glimlach het ingangspoortje van de attractie benadert, opgewacht door glinsterende kinderoogjes en nerveus gefluister, een groepje binnenlaat, dan verdwijnt in zijn bedieningscabine en met een simpel handgebaar de attractie in werking zet. De Meneer die, door zoveel routineuze elegantie en zwijgzame behulpzaamheid, het respect wint van iedereen die zijn pad kruist.

De realiteit is jammer genoeg iets minder poÎtisch. De job van een Meneer komt neer op twee dingen: geduwd en geschopt worden door kinderen en ouders alike, en proberen te overleven in een hok van anderhalf vierkante meter waar het ofwel vriest ofwel warm genoeg is om schoenzolen te doen smelten.

Nog mooier wordt het wanneer ouders je aanwezigheid proberen te gebruiken als drukkingsmiddel. Genre "Willem, kom daaraf, de Meneer zegt dat het moet", gevolgd door een vette knipoog in mijn richting en complete onverschilligheid van mijn kant. De Fransen doen er vaak nog een schepje bovenop. "Guillaume ! Le Monsieur va se facher !", waarbij ik dan word verondersteld me boos te maken op een vijfjarig kind om een reden die ik meestal zelf niet ken. Gelukkig ben ik gezegend met een bijzonder boosaardig oog, wat volstaat om de meeste kleuters twee keer te doen nadenken. Pogingen om collega's deze skill aan te leren hebben tot nog toe weinig vruchten afgeworpen.

Emoties faken. Ik kan het niet. Nu niet, vroeger niet, nooit niet. Het idee alleen dat ik mijn gezicht in een lach moet plooien, of mijn stem verheffen zonder dat het oprecht is. Laat staan bulderlachen om de zoveelste bezoeker die voor de honderdduizendste keer dezelfde dwaze grap maakt. Het zal wel een soort sociale handicap zijn, maar dan wel ÈÈn waarop ik bijwijlen een soort vreemde trots over voel. Iemand onder jullie die zich hierin herkent ? Misschien kunnen we wel een zelfhulpgroep oprichten, genre Fight club, elke vrijdagavond samenkomen en gezellig niet om elkaars grappen lachen. Of neen, laat maar.

Ik denk dat ik het hierbij laat voor vandaag - immers, morgen komen Kelly en Youri terug van hun avontuur in het Brugge van het Zuiden. En geen doordeweeks verhaal over vakantiewerk kan op tegen de stortvloed van schitterende foto's en ditto verhalen die ons allen te wachten staat. AdiÛs, ik vond Blogpop geweldig dit jaar (afsluiter was wat lauwjtes, maar soit) en ik hoop van u hetzelfde.

Flintstones, Meet the Flintstones

Vanavond is er weer zo'n keuze tussen twee films op VT4.
Mij krijgen ze nooit zover om te stemmen. Televoting gaat absoluut aan mij voorbij. Vandaar dat K3 ook niet naar het eurovisiesongfestival mocht.

Waarom moet ik uit mijn zetel opstaan, mijn gsm nemen en dan als een gek berichtjes sturen met diegene die mijn voorkeur krijgt? Kunnen ze niet gewoon es afwisselen? Vandaag film 1, morgen film 2? Dan krijgen we in elk geval minder herhalingen.

Toen ik voor een Missverkiezing werkte, haatte ik het zo erg om overal reclame te maken voor de televoting. Weet je dat je bij die verkiezing meer dan 60.000 televotingstemmen kan registreren op zes maand tijd? En voor de tweede ronde, die maar drie weken duurt, bijna evenveel? Het idee dat dat een eerlijke stemming is, gaat aan mij voorbij. De kandidates ronselen sponsorgelden. Met dat geld wordt dan ÈÈn avond een Call-center afgehuurd dat dan een massa berichtjes stuurt. De beste gesponsorden winnen vaak.

Geen televoting voor mij. Ik heb er gewoon geen vertrouwen in.

Maar Ik hoop dat The Flintstones winnen. Die K-911 heb ik al tientallen keren moeten zien.
Flintstones zijn fun, in een rustig tempo, vol leuke "moderne" gadgets.

Ik hou het hierbij wat betreft mijn gastblogavontuur. It was fun, en ik hoop dat ze nog vaak op reis gaan ;) Al was het maar om het gastbloggen. Al die verschillende karakters, invalshoeken, emoties. Gewoon alsof je op tv naar Friends kijkt.
Morgen is het de laatste gastblogdag. Ik kijk alvast vol nieuwsgierigheid uit naar de laatste gast.

Maar nu es gaan zien wie er won.
Hopelijk The Flintstones.
Ik ga alvast mijn gsm halen en beginnen stemmen.

En het werd zomer ...

Heb je dat al ooit voor gehad?
Je hebt verlof, je begint uitgeslapen te raken na een paar dagen.
Als je wakker wordt, weet je wat voor geweldigs je die wil doen.
Je kijkt buiten, en de zonestralen doen met je mee.

Alleen, die buik voelt vreemd aan..

Na een kwartiertje weet je het al. Je gaat vandaag niet buiten. Jouw plaats vandaag wordt het bed, afgewisseld met het toilet.

En net dat heb ik vandaag voor.

Op zo'n dagen word ik melancholisch. Radio aan, muziekje zoeken, radio weer uit. Cd-speler aan, Roger Whitacker erin. Na tien minuten Ann Christy erin.

En plots. Zonder reden, waterlanders.
Tien minuten heb ik daar zonder reden zitten bleiten. Geen idee waarom. Als vent wordt je niet verondersteld te huilen.

En dan kreeg ik een telefoon. Mijn vriendin. Ze voelde plots dat ze me eens moest bellen.

Telepathie? Toeval? Liefde? Geen idee, maar ik kreeg het plots wel warm ...

Heb jij al ooit zoiets voor gehad?

The Audience is listening...

Nee, jullie willen niet weten waarom ik net nu wakker ben ...

Maar omdat mijn lichaam zich toch even wilde rechtzittend wil houden, toch even binnen wippen.

Waarom in Godsnaam die lelijke foto? Jeezes, hoe zie jij er uit, man! Hey, die foto ken ik nog! Man, wat was jij toen in de wind gezet!!!

Jaja, vrienden van me komen ook langs. En die vrienden kennen die foto nog. Ik heb ooit es in een vlaag van nieuwsgierigheid een reis geboekt naar Ibiza. Neen, niet om op de meiden te gaan jagen. Geen Bakvissen en Garnalen voor mij. Neen, ik wilde zon, dat wel. Maar vooral was ik benieuwd naar de marketingmachine van enkele megadancings aldaar.

Op een avond waren mijn vriendin en ik al aardig in de bubbels gaan zitten, toen we naar het vissersdorpje gingen. Veel vissers wonen er vast niet meer: de ene bar naast de andere vol house, dance en trance lawaai.

Opvallend waren de vele groepen van "circusacts": jongens en meisjes, net twintig, in outfits die hun moeder schaamrood zou geven. Slangen, vuurspuwers, ... allemaal spektakel om bezoekers naar de grote discotheken te lokken. Heel wat jonge gasten wilden persÈ met die schaarsgekleede jonge deernen op de foto. "Voor ons moe, die ga denken da'k daar allemaal mee uit gegaan ben." "Voor op cafÈ bij de Vettige Jos, zijn broek zal afzakken van goesting". Hilariteit alom bij de collega-fuifbeesten. Ik denk dat ze het vooral als persoonlijke trofee bewaarden in hun portefeuille, als herinnering aan de grote hoeveelheid lef om de vraag te stellen.

Mijn vriendin werd wel twintig keer gevraagd om ook es op de foto te gaan, wat ze pertinent weigerde. Net toen zo'n bakvis afdroop, besloot een vriend van ons es een foto te maken van ons twee. Mijn vriendin deed het met tegenzin, ik moest gewoon doen alsof ik fier was da'k ook nen foto had.

Vandaar onze vreemde blik, vandaar de titel van "Aartslelijke foto".

Voor alle duidelijkheid. Dit ben ik (de oudste van de twee).

Al wakker, bakker?

Da's het eerste dat ik net zag verschijnen in een msn-raampje, toen ik mijn pc opstarte.

Neen, ik ben eigenlijk nog wakker.

Ik ben net thuis van een ziekenbezoekje. Beetje laat in de nacht thuis, maar het was niet tegen de deur.

Anyway, dit is mijn dag!
Het is vreemd, hoe ik plots mag gaan bloggen op andermans site. Alsof je ergens inbreekt en lekker in de zetel gaat zitten met een glas cola en de tv open zet.

En de reacties, wat gaat dat geven?
Als je in de show van Madonna mag optreden, dan volstaat een Eddy Wally-optreden niet. Britney Spears of Christina Aguillera mogen dan al es zoenen met Madonna, mijn blogniveau zal het moeilijk hebben om te tippen aan dat van Lilith en Youti.

Anyway, ik geniet alvast van deze dag. Hopelijk jullie ook?

Straks: Waarom in godsnaam zo'n lelijke foto?

RTT

Grazie

Titicaca moet weer gebeld hebben terwijl we nog lagen te slapen. Of de stoedie nog vrij was en of ze eens kon komen kijken. Ik ga het kind maar 'ns terugbellen want ik wil koste wat het kost mijn stoedie kwijtgeraken. En ja - ondertussen wakker. In tegenstelling tot de trippers in VenetiÎ zijn de omstandigheden hier iets minder gunstig:

- stinkende bakken frieten op de hoek van de straat
- een stropdragende, vals zingende Gentenaar op een terrasje
- veel te veel volk langs het water
- huilend kind (met tomantenroomsaus) langs de andere kant van de Korenmarkt.

Mijn liefje dringt erop aan dat ik met hem naar Samoerai Jack moet kijken op Cartoon Network... Ik groet u!

Prego

- een stuk pizza op de hoek van de straat
- een pizza margherita op een terrasje bij de Rialtobrug
- spaghetti al pomodoro langs het water in Murano
- ravioli met tomatenroomsaus langs de andere kant van de Rialtobrug

Je kan alleszins niet zeggen dat ik de plaatselijke keuken niet probeer.

En nu richting Canal Grande voor mijn dagelijkse stuk pizza!

Goeiemorgen BelgiÎ!

Eerst en vooral: excuseer voor het late uur waarop we komen bloggen, het nieuws dat webloggen sinds deze week in de zo vroeg mogelijke morgen moet gebeuren had VenetÔe nog niet bereikt. Het is dan ook een eiland.

Laat ik maar meteen beginnen met een paar dingetjes duidelijk te stellen:

* Oke, ik was een ietsiepietsie niet zo op mijn gemak op de luchthaven. Niet omdat ik nog nooit had gevlogen, maar wel omdat ik (net zoals de rest van de wereld) liever veilig op de grond sta dan ergens waar je van hoog kunt vallen. Ik ben niet bang, ik ben een beetje gespannen, that's all...

* Bij aankomst vertelde de piloot ons dat het twintig graden was. Het is minstens dertig!

* Niks, maar dan ook niks, kan the view beschrijven die je krijgt als je vanaf het vasteland de lagune invaart en voor de eerste keer VenetiÎ uit het glinsterende water ziet rijzen. En de stad blijft elke dag even indrukwekkend. Het jammere is dat het niet te omschrijven valt, en net dat probeer ik nu te doen. Wachten op de foto's, en dan nog...

* Mijn rood begint te veranderen in bruin, en dan heb ik het niet over mijn haar.

* Een heel gelukkige nationale feestdag, waarde landgenoten :)

* Een welgemeende merci aan de mensen die al op TFTC hebben gepast, een sorry aan hulla voor het storen, en veel succes aan al de rest.

* Tot vrijdag!

Goeiemorgen, BelgiÎ

Ze zullen hem niet te... Sorry, verkeerde plaat. Oh dierbaar BelgiÎ, oh heilig land der vaderen! Het is woensdagochtend 10 voor vijf en slapen zit er helaas nog niet meteen in. Mijn lijf is de voorbije uren gestoomd geweest in de Concertzaal van de Vooruit. 2 Many DJ's. Nogal een contrast met een in wit pak gehulde Eddy Wally op het Sint-Baafsplein. Dochter Marina mocht er de spits afbijten. Note to self: waar blijven de reruns van de Wally's? Ik wijk af. Vijf uur ondertussen. Het schrijven gaat wat traag des ochtends, maar de plicht roept. Moeder hullabaloo moet straks naar de luchthaven gebracht worden. Ik duik erna zes uur in bed en tegen dan zal het wel middag zijn, u hoort me dan terug. Tot straks :)

You are my sunshine, my only sunshiiine.

Ik dacht even dat er iets scheelde aan mijn computer, maar het is zowaar een krekel die mij komt verblijden met zijn.. krekeldinge.

Met deze positieve boodschap wil ik iedereen een goeienacht alsook een geweldig zonnige vrije dag wensen & don't let the bed bugs bite, zou ik zo zeggen.

Hullabaloo, teek it aweej! *tikt af*

Analfabetisme is een mooie deugd.

Toen mijn hond zich vorige week in mijn schoot kwam nestelen, dacht ik een vlieg te zien lopen over zijn vacht. Uit gewoonte ging ik alvast mijn prÈparÈdoos halen, ving ik het insect in kwestie en zette ik het zachtjes buiten op het plankier.

Toen mijn hond mij eergisteren kwam knuffelen, meende ik verscheidene diertjes over zijn pels te zien lopen. Ik blies ze weg en speelde ongestoord verder met de hond in de tuin. Tot die beestjes in sneltempo een coup d'Ètat op mijn arm pleegden.

Ever since mijn arm ooit eens zwart zag van kippenluizen, toen ik hun eitjes kwam halen, heb ik het niet zo begrepen op kleine beestjes. Het begrip 'kleine beestjes' valt breed te interpreteren; van die kleine rode spinnetjes (God weet wat ze zijn) tot mieren tot kippenluizen. Alles wat welig tiert en liefst in groepen van minstens 30 over je arm loopt eigenlijk.

Voor wie het nog niet doorheeft, mijn hond heeft vlooien. En mijn kat ook. En ik heb de valkparkiet nog niet eens durven checken.
Vlooien die leven in mijn gras, wachtend op een achteloos slachtoffer dat een wandelinkje onderneemt in de tuin om de fantastische natuur te bewonderen en dan, katsjaaa.

Voor je't weet, zit je uren te waken met een vergrootglas over je tapis-plein met de stofzuiger in de aanslag, reagerend op de minste beweging en lees je internetpagina's waarin staat dat vlooien voor lintwormen kunnen zorgen en waarin staat dat je 's nachts de uitwerpselen van de huisstofmijt inademt.

Was ik maar analfabete.

Zeg nu nog eens dat het geen zomer is..

View image

Zeg het!

The Human Mind.

Toen ik gisteren trachtte de slaap te vatten, werd ik rudely awakened door het eindtunetje van de Canvascrack met Herman Van Molle. Ik vroeg me af of televisietunetjes zo mogelijk nog mÈÈr gedateerd konden zijn? En is er in hemelsnaam een ander woord voor 'tunetje' zodat ik het geen 24 keer in een alinea moet gebruiken?

Nadat ik mijn eigen vragen beantwoordde, met 'Dat kan gewoonweg niet!' en 'Jammer genoeg niet, nee..', werd mijn aandacht opeens getrokken door een stem die heel intrigerend de volgende woorden uitsprak:

'Waarom ëkliktí het tussen bepaalde mensen, hoe komen eerste indrukken tot stand, hoe zie je het verschil tussen een echte en een valse lach, hoe komt het dat mensen zo goed kunnen liegen en bedriegen, en wat hebben onze hersenen daarmee te maken?''

Ikzelf ben altijd al vrij geÔnteresseerd geweest in mensen en hun interactie met anderen.
Waarom wou ik vandaag bijvoorbeeld die jongen op de fiets met zijn Kipling boekentas een doef op zijn muile geven als hij nog 1 keer zou omkijken? Die jongen kon heel arme ouders hebben waardoor hij genoodzaakt was om met een rugzak rond te lopen die bijna even gedateerd was als de reeds vermeldde eindtune, en omwille van een neveneffect van zijn chemotherapie, gedoemd zijn met een tic die zijn lichaam beveelt om om de 5 seconden om te kijken.. wie weet?

Maar waarom voel ik me meer op mijn gemak bij jongens? Waarom heeft mijn moeder liever niet dat ik aan mijn beste vrienden en lief toevallig vertel hoeveel er op onze bankrekening staat? Waarom vinden sommige mensen mijn grapjes niet amusant en waarom kan ik dan op mijn beurt helemaal niet lachen met mopjes die wel rechtstreeks uit den Druivelaer lijken te komen?

De antwoorden op al uw dubieuze vragen: vanavond op Canvas de BBC reeks "The Human Mind", deel 3. Om 22.30u.

Dubieuze vraag van de dag: 'Waarom wist ik niets van de voorgaande 2 andere delen?'

't Ies twientig voor veif.

Het is 5 uur. 's Ochtends. En ik ben wakker. Voor de tweede dag op rij.
Al bij al lijkt me dit wel een slechte combinatie, niewaar? :)

Wijze tip van de dag:

Laat je GSM je niet wakkermaken. Een hartstilstand nabij zijn, is not the way to start your day.

Er is trouwens iets heel onaangenaam aan opstaan terwijl het nog donker is; je weet dat iedereen nog ligt te slapen, ofwel wakker is en zich omdraait wetende dat hij of zij nog minstens 2 uur in dat warme nest voor zich heeft.

Laat het duidelijk wezen: ik haat jullie allemaal.
En ik haat plastic trays op de lopende band leggen.
En het taalprobleem tussen mij en mijn Turkse collega Esmi.

Maar ze kan wel heel vriendelijk lachen. De ganse dag. Terwijl Ìk wakker ben vanaf 5 uur. 's Ochtends.

Om het met de woorden te zeggen van een verdoken homo en een kartonnen gezicht met blond haar:

'Goeiemorgen morgen, y'all!'

Blauw Oog geeft het stokje door

Ziezo. De trossen zijn los. De teerling is geworpen. De kop is eraf. Dan zou ik nu graag het stokje doorgeven aan de Gastblogger van Morgen. Dames en heren: de Enige Echte Ishku!

(Wie niet genoeg van mij kan krijgen, kan natuurlijk altijd terecht op mijn eigen weblog, blauwoog.com. Het was mij een waar genoegen! Tot ziens!)

Lief

Katten zijn eigenlijk helemaal niet leuk. Ik vraag me wel eens af waarom ik er twee heb.

Katten haren je hele huis onder. Ze haren op de stoelen, op de bank en op het dekbed. Ze haren zelfs op zichzelf, wat bij het wassen op zich nog geen problemen geeft, maar wat enige tijd later resulteert in prachtige haarballen. Die dan weer op je net gedweilde vloer terecht kunnen komen.

Katten mauwen je de oren van je kop. Zodra je thuiskomt zetten meneer en mevrouw Kat het op een gillen, omdat ze vinden dat ze eten moeten. En niet over een uurtje, niet over een kwartier of vijf minuten. Neehee. Direct graag, en vlug een beetje. Als ze de buit dan binnen hebben doen ze geen enkele moeite om enige dankbaarheid te tonen. In plaats daarvan gaan ze lekker buiten spelen en doen ze alsof je niet bestaat. Dat houden ze dan soms vol tot aan de volgende maaltijd, wanneer het hele circus weer opnieuw begint.

Katten hebben ook een bijzonder talent voor in de weg lopen. Ik weet niet of ooit een verband is aangetoond tussen huiselijke ongevallen en het hebben van een kat, maar het zou me niets verbazen als dat verband bestaat. Ook al is je huis nog zo groot, de helft van de tijd loopt je kat precies voor jouw voeten. En dan maar beledigd zijn over je afwezigheid als je in het ziekenhuis ligt.

Maar toch. EÈn blik van die twee harige monsters van me is genoeg om ze alles te vergeven. En wie de Gelaarsde Kat in Shrek2 heeft gezien, begrijpt wat ik bedoel. Lief!

Winnaars zijn saai

Hoofdschuddend klikte ik eergisteren ik de televisie uit. Ullrich en Basso bakken er niets van, in de Tour (om van dat stelletje loosers van een Mayo, Zulbeldia, Hamilton en Heras nog maar te zwijgen). Of in elk geval te weinig om het meneer Armstrong zÛ lastig te maken dat in Parijs eindelijk eens een ander op het hoogste treetje mag staan. De Tour is er de afgelopen vijf jaar niet opwindender op geworden.

Het is saai als je van tevoren al weet wie er wint. In de Tour is dat elke keer weer die eeuwige Texaan. Elke keer hoopt iedereen dat het eindelijk eens Armstrong is die valt, op achterstand wordt gereden of moet lossen in de bergen. Maar niks hoor. Het zijn altijd de anderen. Alsof er een engeltje meerijdt op Armstrong zijn stuur.

In mijn vriendenkring gaan weer voorzichtig stemmen op om volgend jaar de Tour weer te bezoeken, bij voorkeur op Alpe díHuez. Maar ik weet niet of ik daar nog wel zin in heb. Misschien ga ik liever ergens kijken waar het nog spannend is.

Tennis bijvoorbeeld. Noem mij maar eens ÈÈn tennisser die zes jaar achtereen Wimbledon heeft gewonnen. Of een EK voetbal, waar je je geld net zo goed kunt zetten op een favoriet land als Frankrijk als op een complete outsider als Griekenland. En won in 1992 Denemarken het EK niet, terwijl dat land alleen maar mocht meedoen omdat de Joegoslaven het te druk hadden met oorlog voeren?

Er zijn zat evenementen te noemen die duizendmaal spannender zijn dan de Tour. De Ronde der Rondes wordt in saaiheid eigenlijk alleen maar overtroffen door de Formule 1. Daar hoef je ook niet naar te kijken, want ëSchumií wint toch altijd. Bovendien is er geen touw aan het wedstrijdverloop vast te knopen.

Toch weet ik nu al dat ik volgend jaar gewoon weer voor de bijl ga. Ook dan zal ik gewoon weer meedoen aan minstens twee wielrenpoules, ook dan zal ik zo veel mogelijk van de Tour op tv willen zien. Vooral de bergritten. Want de Tour, dat blijft iets magisch. Zelfs als je bij voorbaat al weet dat Armstrong wint.

En misschien komt het dit jaar vÛÛr Parijs toch allemaal goed, qua spanning, als Armstrong een dezer dagen uit de Tour wordt gezet vanwege dopingÖ

Blauw Oog bijt de spits af

De spits afbijten is altijd het moeilijkst. De wielrenner die als eerste aan de proloog begint, eindigt zelden als eerste in Parijs. Een eerste liefde eindigt zelden in een lang en gelukkig leven samen. En de band die als eerste op moet, heeft altijd te maken met een nog niet opgewarmde zaal, de hele sfeer moet nog worden opgebouwd.

Dat is bij blogpop niet anders. Geen idee hoe veeleisend het publiek hier is. Maar ik maak vast geen goede indruk als ik hier alles angstvallig stil laat. Vandaar vanuit Utrecht een welgemeend Goedemorgen. En aangenaam. Ik ben Blauw Oog en ik houd je favoriete weblog vandaag scherp in de gaten.

Kortom: het is tijd om te beginnen. Bij deze. Ik hoop dat ik in de smaak val. En dat de wederzijdse kennismaking jullie net zo goed mag bevallen als mij. Ook al ben ik dan de eerste van het stel popbloggers.

En weg zijn wij

De koffers zijn zo goed en zo kwaad als kan gepakt ( we hebben het lijstje ondertussen al een paar keer overlopen en we denken niks vergeten te zijn, al is dat waarschijnlijk een beetje een utopie..). De camera's zijn ingepakt, we hebben onze identiteitskaart bij en de tickets zitten mooi opgeborgen in onze zak. Het kan dus allemaal beginnen.

Morgenochtend om vijf voor tien stappen we het vliegtuig op, en rond de middag landen we vlakbij VenetiÎ, waar het nu naar het schijnt ongeveer dertig graden is (net dat ietsje beter dan het weer aan de Belgische kust deze namiddag).

Tot vrijdag dan maar, en geniet van blogpop!

Checklist

- Tickets
- Canon Digital Ixus 400
- Canon EOS 300D + 18-55 mm lens
- Canon 75-300 mm zoomlens
- Flashy Canon rugzak

We zijn er helemaal klaar voor, en met minder dan vijfhonderd foto's komen we niet terug. Venice, here we come!

IMDB

Wat zijn het er veel, de films uit de IMDB top 250 die we nog niet hebben gezien. Of die ik wel al heb gezien, maar Youri nog niet. Of zelfs omgekeerd.

Het blijken vooral films van voor 1980 te zijn die nog geen aandacht hebben gekregen. Of chinese dingen als 'Sen to Chihiro no kamikakushi'. Ik zou hem ook gewoon niet durven te vragen in de videotheek, hadden ze maar een iets toegankelijkere titel moeten kiezen.

In elk geval, wij hebben jullie hulp nodig. De tweede week van augustus zijn we namelijk met z'n tweetjes gezellig een weekje gewoon thuis, en heel misschien gaan we wel eens filmnamiddagen. Hier is onze lijst. Waarover moeten we ons schamen omdat we het nog niet hebben gezien? Wat is jouw favoriete film uit deze lijst en vooral: hoeveel heb jij er eigenlijk al gezien?

52

Het begon allemaal bij Punkey: blogtellen! Ik ben net naast nummer 51 ingetrokken, zijnde petje.

Wil jij mijn nieuwe buur worden en plaats 53 in beslag nemen? Dat doe je zo: reageer op dit postje met een link naar je log. Plaats vervolgens een postje met nummer 53 op jouw log met een linkje naar je voorganger (in dit geval 52: ik dus).

De IMDB top 250, as seen by TFTC

Legende

Enkel gezien door lilith
Enkel gezien door Youti
gezien door allebei

1.Godfather, The (1972)
2.Shawshank Redemption, The
3.Lord of the Rings: The Return of the King, The (2003)
4.Godfather: Part II, The (1974)
5.Schindler's List (1993)
6.Shichinin no samurai (1954)
7.Casablanca (1942)
8.Lord of the Rings: The Two Towers, The (2002)
9.Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring, The (2001)
10.Star Wars (1977)
11.Citizen Kane (1941)
12.One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975)
13.Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980)
14.Rear Window (1954)
15.Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)
16.Pulp Fiction (1994)
17.Raiders of the Lost Ark (1981)
18.Usual Suspects, The (1995)
19.Memento (2000)
20.Buono, il brutto, il cattivo, Il (1966)
21.North by Northwest (1959)
22.12 Angry Men (1957)
23.Lawrence of Arabia (1962)
24.Psycho (1960)
25.Fabuleux destin d'AmÈlie Poulain, Le (2001)
26.It's a Wonderful Life (1946)
27.Silence of the Lambs, The (1991)
28.Cidade de Deus (2002)
29.Goodfellas (1990)
30.American Beauty (1999)
31.Sunset Blvd. (1950)
32.C'era una volta il West (1968)
33.Vertigo (1958)
34.Matrix, The (1999)
35.To Kill a Mockingbird (1962)
36.Apocalypse Now (1979)
37.Pianist, The (2002)
38.Third Man, The (1949)
39.Paths of Glory (1957)
40.Taxi Driver (1976)
41.Fight Club (1999)
42.Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)
43.Sen to Chihiro no kamikakushi (2001)
44.Some Like It Hot (1959)
45.Double Indemnity (1944)
46.Boot, Das (1981)
47.Singin' in the Rain (1952)
48.Chinatown (1974)
49.L.A. Confidential (1997)
50.M (1931)
51.Maltese Falcon, The (1941)
52.Requiem for a Dream (2000)
53.Bridge on the River Kwai, The (1957)
54.Se7en (1995)
55.All About Eve (1950)
56.Monty Python and the Holy Grail (1975)
57.RashÙmon (1950)
58.Saving Private Ryan (1998)
59.Raging Bull (1980)
60.Alien (1979)
61.American History X (1998)
62.Wizard of Oz, The (1939)
63.LÈon (1994)
64.Sting, The (1973)
65.Mr. Smith Goes to Washington (1939)
66.Manchurian Candidate, The (1962)
67.Treasure of the Sierra Madre, The (1948)
68.Kill Bill: Vol. 1 (2003)
69.Vita Ë bella, La (1997)
70.Touch of Evil (1958)
71.Finding Nemo (2003)
72.Reservoir Dogs (1992)
73.2001: A Space Odyssey (1968)
74.Modern Times (1936)
75.Clockwork Orange, A (1971)
76.Great Escape, The (1963)
77.Amadeus (1984)
78.Ran (1985)
79.On the Waterfront (1954)
80.Annie Hall (1977)
81.Apartment, The (1960)
82.Jaws (1975)
83.Wo hu cang long (2000)
84.Braveheart (1995)
85.High Noon (1952)
86.Metropolis (1927)
87.Aliens (1986)
88.Fargo (1996)
89.Shining, The (1980)
90.Strangers on a Train (1951)
91.City Lights (1931)
92.Blade Runner (1982)
93.Donnie Darko (2001)
94.General, The (1927)
95.Sixth Sense, The (1999)
96.Sjunde inseglet, Det (1957)
97.Great Dictator, The (1940)
98.Duck Soup (1933)
99.Nuovo cinema Paradiso (1989)
100.Princess Bride, The (1987)
101.Mononoke-hime (1997)
102.Full Metal Jacket (1987)
103.Rebecca (1940)
104.Notorious (1946)
105.Best Years of Our Lives, The (1946)
106.Ladri di biciclette (1948)
107.Yojimbo (1961)
108.Big Sleep, The (1946)
109.Lola rennt (1998)
110.Toy Story 2 (1999)
111.Patton (1970)
112.Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969)
113.Terminator 2: Judgment Day (1991)
114.It Happened One Night (1934)
115.Graduate, The (1967)
116.Forrest Gump (1994)
117.Deer Hunter, The (1978)
118.Kill Bill: Vol. 2 (2004)
119.Dogville (2003)
120.Manhattan (1979)
121.Glory (1989)
122.Mystic River (2003)
123.Cool Hand Luke (1967)
124.Once Upon a Time in America (1984)
125.Philadelphia Story, The (1940)
126.African Queen, The (1951)
127.Searchers, The (1956)
128.Unforgiven (1992)
129.Ben-Hur (1959)
130.Green Mile, The (1999)
131.Hable con ella (2002)
132.Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983)
133.Bringing Up Baby (1938)
134.Elephant Man, The (1980)
135.Stalag 17 (1953)
136.Grapes of Wrath, The (1940)
137.Shrek (2001)
138.Smultronst‰llet (1957)
139.Arsenic and Old Lace (1944)
140.Night of the Hunter, The (1955)
141.Wild Bunch, The (1969)
142.Straight Story, The (1999)
143.Indiana Jones and the Last Crusade (1989)
144.Amores perros (2000)
145.Gone with the Wind (1939)
146.Lost in Translation (2003)
147.Back to the Future (1985)
148.Christmas Story, A (1983)
149.Platoon (1986)
150.All Quiet on the Western Front (1930)
151.Hustler, The (1961)
152.Gold Rush, The (1925)
153.Young Frankenstein (1974)
154.Adventures of Robin Hood, The (1938)
155.His Girl Friday (1940)
156.Die Hard (1988)
157.Bronenosets Potyomkin (1925)
158.Life of Brian (1979)
159.Monsters, Inc. (2001)
160.Quatre cents coups, Les (1959)
161.Grande illusion, La (1937)
162.Spartacus (1960)
163.Witness for the Prosecution (1957)
164.Man Who Shot Liberty Valance, The (1962)
165.Charade (1963)
166.Ying xiong (2002)
167.Gladiator (2000)
168.Hotaru no haka (1988)
169.Sling Blade (1996)
170.Roman Holiday (1953)
171.Festen (1998)
172.Conversation, The (1974)
173.Magnolia (1999)
174.Toy Story (1995)
175.Almost Famous (2000)
176.Streetcar Named Desire, A (1951)
177.Day the Earth Stood Still, The (1951)
178.Night at the Opera, A (1935)
179.Trois couleurs: Rouge (1994)
180.Ed Wood (1994)
181.All the President's Men (1976)
182.Brazil (1985)
183.To Be or Not to Be (1942)
184.Killing, The (1956)
185.Insider, The (1999)
186.Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003)
187.21 Grams (2003)
188.Shadow of a Doubt (1943)
189.Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)
190.Being John Malkovich (1999)
191.Exorcist, The (1973)
192.Dog Day Afternoon (1975)
193.Harvey (1950)
194.Stand by Me (1986)
195.Big Fish (2003)
196.Gandhi (1982)
197.Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)
198.Mulholland Dr. (2001)
199.Twelve Monkeys (1995)
200.Spider-Man 2 (2004)
201.Ikiru (1952)
202.Terminator, The (1984)
203.Trainspotting (1996)
204.Groundhog Day (1993)
205.Lion in Winter, The (1968)
206.Miller's Crossing (1990)
207.This Is Spinal Tap (1984)
208.In America (2002)
209.Passion de Jeanne d'Arc, La (1928)
210.Strada, La (1954)
211.8Ω (1963)
212.Whale Rider (2002)
213.Right Stuff, The (1983)
214.Rain Man (1988)
215.Laura (1944)
216.Network (1976)
217.Adaptation. (2002)
218.39 Steps, The (1935)
219.King Kong (1933)
220.Midnight Cowboy (1969)
221.Snatch. (2000)
222.Bonnie and Clyde (1967)
223.Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)
224.Stagecoach (1939)
225.Big Lebowski, The (1998)
226.X2 (2003)
227.In the Heat of the Night (1967)
228.Sunrise: A Song of Two Humans (1927)
229.Thin Man, The (1934)
230.Untouchables, The (1987)
231.Rio Bravo (1959)
232.Others, The (2001)
233.Planet of the Apes (1968)
234.Bride of Frankenstein (1935)
235.Die xue shuang xiong (1989)
236.Enfants du paradis, Les (1945)
237.Beauty and the Beast (1991)
238.Red River (1948)
239.Persona (1966)
240.Kind Hearts and Coronets (1949)
241.Traffic (2000)
242.Fanny och Alexander (1982)
243.Sleuth (1972)
244.Being There (1979)
245.Minority Report (2002)
246.Sullivan's Travels (1941)
247.Todo sobre mi madre (1999)
248.Fantasia (1940)
249.Heat (1995)
250.Good Will Hunting (1997)

Pijnlijke statistieken

Ik heb het echt geprobeerd hoor, om er niet over te beginnen. Ik kan me namelijk wel voorstellen dat er al meer dan genoeg over wordt gezaagd en gekwekt bij de bakker, de kapper en op het werk. Iedereen heeft er vast wel een mening over, en de kans is groot dat die mening er evenveel aan verandert als die van mij, dus zweeg ik. Ik heb gedaan alsof het me niet kan deren, ik heb schouderophalend gezwegen, want het haalt allemaal toch niks uit, ik heb dingen gezegd als 'Ach, het is nog maar het begin.' Maar nu, NU(!) moet het er echt wel eventjes uit: wat een gigantische kutzomer zeg!

Ik kijk naar buiten en ik zie zowaar jassen! Op 16 juli! 's Morgens geraak ik met heel veel moeite uit mijn warme bed, en niks fluitende vogeltjes, niks zonnestraaltjes die door het gordijn naar binnen willen, niks 'O, ik heb heel de nacht geen oog dichtgedaan van de warmte!'. Het is een zomer van niks. Een zomer van bedroevende en keiharde statistieken:

*aantal terrasjes gedaan: twee, als ik lang nadenk. EÈntje eind mei, na de zoetemarkt in Kemmel. En eentje tijdens de rally van Ieper, zo goed als bevriezend van de kou. Dat brengt het totaal dus op twee, waaronder geen enkele keer echt bevredigend. Geschat totaal van vorige zomer: 86.

*BBQ's georganiseerd of bijgewoond: geen enkele.

*Aantal keer overwogen om te BBQen: Even denken.. Wel, geen enkele keer.

*Aantal keer verbrand: ÈÈn keer. Met de gedachte 'vanaf nu kan ik enkel nog bruinen.' De eerstvolgende keer dat er zon is ga ik daar heel erg smakelijk om moeten verbranden.

*Aantal bijgewoonde zonsondergangen op het strand: Geen. Vorig jaar: 30. Minimum.

*Aantal keer vuurwerk gezien: ÈÈn keer, in Ieper dan nog wel. Vorig jaar heb ik elke knal op elk vlaams strand gezien.

De zonnecrËme en na-het-zonnetje voor VenetiÎ heb ik moeten opdiepen vanonder een dikke laag stof, en ik zoek me te pletter naar mijn vakantiegevoel van vorig jaar. Straks toch nog maar even kijken in de 'zomers-zoals-we-ze-vroeger-hadden'-doos.

Lilith gaat naar de dokter

Daar zat ik dan weer, in dezelfde saaie wachtzaal waar ik de laatste tijd al net iets teveel heb gezeten. En dat is best vreemd, want ik ben helemaal niet iemand die snel naar de dokter loopt. Ik probeer die dingen altijd zo lang mogelijk uit te stellen, waardoor mijn kwaaltjes erger worden en ik uiteindelijk toch niet meer anders kan. De laatste tijd heeft het al veel niet meer anders gekund.

Als ik dan uiteindelijk in de wachtzaal beland heb ik of veel pijn, of ik voel me gigantisch mottig. Het rare is dat het altijd lijkt alsof ik de enige in de wachtzaal ben die ergens last van heeft. Dokterswachtzalen waar ik heen ga zitten altijd vol mensen die schijnen te blaken van gezondheid. Terwijl ik zit te verkrampen van de pijn/ mijn longen uit mijn lijf hoest/ voel dat ik elk moment kan gaan overgeven zitten de wachtenden voor mij gezellig een praatje te slaan of door de Dag Allemaal te bladeren. Geen hoestje, geen kramp, geen wit weggetrokken gezicht noch zweetpareltje te bespeuren. Elke keer opnieuw probeer ik in te schatten waarom die mensen zich geroepen voelen om voor mij in de rij te komen zitten, terwijl ik het duidelijk veel lastiger heb dan hen. Ik gok altijd op een jaarlijkse medische controle, maar als dat echt zo zou zijn dan zou mijn huisdokter slechts om de zoveel maanden een echt zieke patiÎnt binnenkrijgen, zijnde ik. Zo ook vandaag.

Toen ik de zaal (die eigenlijk gewoon een kamertje is) binnenstapte waren er vier wachtenden voor mij. Een jongen van een jaar of twintig, die er normaal uitzag, een man van ongeveer vijftig, die op zijn gemak zijn gsm-berichtjes zat te bekijken en er ook al gezond uitzag, een mevrouw van bijna dertig die op het eerste zicht ook al niet veel leek te mankeren, en een ongelooflijke troela van achter in de twintig die direct al mijn aandacht naar zich toetrok. Zij was niet ziek, zij was hier duidelijk om een andere reden. Dat zag ik aan haar veel te zorgvuldig aangebrachte make-up, haar tuttig gefˆhnde haar en haar appelblauwzeegroene mocassins die perfect pasten bij haar ouderwets maar duur bloesje. Ook appelblauwzeegroen, met een gigantische opgenaaide appelblauwzeegroene bloem die uit haar nek leek te groeien. Naast haar op de grond lag een soort aktentas voor de moderne zakenvrouw die ze onwaarschijnlijk was, en ze had de stoel naast haar volledig ingepalmd met haar gsm, haar professioneel ogende agenda en een map die gemaakt leek om de eigenaar er interessant te laten uitzien. Alsof dat nog niet genoeg was diepte ze een palmtop op uit haar tas. Die legde ze ook op het stoeltje naast zich, waarna ze door haar agenda begon te bladeren. Af en toe nam ze een balpen en onderstreepte ze dingen die ze er al eerder had ingeschreven. Ze was druk bezig met doen alsof ze haar agende vulde met belangrijkheden, maar vanuit mijn ooghoek kon ik duidelijk zien dat ze helemaal niks toevoegde, behalve dan af en toe een streep. Ik was oprecht ziek, dus moest ik een paar keer mijn plaats verlaten om niet heel de kamer samen te tieren van de pijn. Telkens beloonde ze me met een oliedomme secretaresseblik. 'Zo zien mensen eruit die een blaasontsteking hebben en dus afzien, truttekop!' had ik haar willen toesnauwen, maar ik zweeg en sleepte mezelf voor de zoveelste keer naar het toilet.

Toen ik terugkwam was ze overgeschakeld naar haar palmtop. Met het kleine meegeleverde pennetje tikte ze dingetjes in op het schermpje. Ik ken iets van die dingen, dus ik kon duidelijk zien dat ze niet eens op icoontjes duwde, maar in de leegte, interesse fakend voor het scherm dat op geen enkel ogenblik veranderde. Het wachten op de dokter bleef maar duren, en truttekop was nog voor mij, ook al was ik veel zieker en had ik veel meer pijn. Ik beet bijna door mijn kaakbeen heen van frustratie. Toen het eindelijk zover was zwierde ze al haar zakenvrouw-attribuutjes in de tas, stond ze zo elegant mogelijk op en opende ze haar mond, om heel de wachtzaal te verbazen met de meest boertige en afgrijselijke 'Dag dokter!' die iemand ooit had gehoord. Ik grinnikte en sleepte mezelf opnieuw naar het toilet.

iPhoto

Ik kan direct twintig dingen opnoemen die ik leuk vind aan iPhoto. Dat je er slimme foto-albums mee kan maken bijvoorbeeld, die onmiddellijk weergeven wat je wilt zien. Dat je je foto's kan doorsturen zodat iemand er een mooi tastbaar fotoalbum van kan maken, waarschijnlijk aan een heel hoge prijs. Maar goed, dat neemt niet weg dat de mogelijkheid er is. En dat ik vandaag kon zien wat ik precies een jaar geleden aan het doen was, aan de hand van een paar foto's. Volgens die foto's wandelde ik een jaar geleden met Youri over de dijk van Oostende, op een dag vol blakende zon. Er was officieel nog niks aan de hand tussen ons, we gingen gewoon allebei graag naar zee. Dat blijkt ook uit de foto's die morgen een jaar geleden zullen genomen zijn. Strand van de Panne, zonsondergang. Dan valt er een kloof van vijf fotoloze dagen, waarin voorbereidingen (vooral mentale..) werden getroffen voor Barcelona. En dan: eerst vliegtuigen, en weer een strand, maar wel met een veel blauwere zee en wuivende palmbomen. Niet te geloven dat het al bijna een jaar geleden is.
Veel zee heb ik dit jaar jammergenoeg nog niet gezien, en hetzelfde geldt voor blakende zon. Youri heb ik het afgelopen jaar des te meer gezien. En volgende week vieren we bij een Venetiaanse zonsondergang wat ik hem dan exact een jaar geleden heb duidelijk gemaakt. Ondertussen zal het aantal foto's de kaap van 8000 overschrijden, vrees ik. Maar het beestje kan het nog allemaal aan.

Gastlogger 23/07: lord flathead

Tast toe, het is de laatste. Maar niet zomaar een laatste. In tegenstelling tot alle andere gastloggers ken ik deze jongen bijna twintig jaar, en er zijn er niet veel waarvan ik dat kan zeggen. Het toeval wil dat zijn voor en achternaam samen slechts twee letters verschillen van de mijne, het zou bij wijze van spreken mijn broer kunnen zijn. En dat is hij dan ook. En dat is nog niet alles:

* hij kan de vreemdste dingen met zijn wenkbrauwen
* hij is net afgestudeerd in het middelbaar met twee jaar vertraging, ook al is hij de intelligentste broer die ik ken
* hij was een maand eerder van straat dan ik
* hij heeft met voorsprong de allerleukste messengernicks uit mijn lijst
* voor de fans: ik kan aan videomateriaal geraken waarop hij als kleuter een wild dance doet op een familiefeestje

Mijn allerfavorietste broederfiguur komt bloggen op onze laatste dag in VenetiÎ, en ik ben ervan overtuigd dat hij gaat rocken. Tales from the Crib brings you:

LORD FLATHEAD

>>naam: Kenny
>>leeftijd: 19
>>woonplaats: Ieper
>>website: Word aan gewerkt
>>waarom ben jij geschikt om een dag op tftc te bloggen? Ik droom hier al jaren van
>>wat mogen de lezers verwachten? Tot maandag wisselvallig met kans op plaatselijk onweer
>>heb je er een beetje zin in? Aye, capt'n !
>>vlees of vis? vlees

Baby showers

Ik ben de laatste die al aan kindjes denkt, maar toen Youri's zusje ons vanavond vertelde dat ze zwanger is zag ik het toch al helemaal voor me: kleertjes kopen, baby showers geven en anne geddes-style foto's nemen van het kindje in een bloempot. Zelfs drie bijna verdrinkende kindjes op haar huwelijksfeest konden haar niet tegenhouden. Heel erg gefeliciteerd aan de aanstaande ouders, en bedankt voor het superschattige cadeautje.

Gastlogger 22/07: el mystica

Ik ken El Mystica nog niet heel erg lang, en ook niet enorm goed. El Mystica huisde namelijk samen met mijn onwettige wederhelft in het nerdengedeelte van mijn favoriete internetforum, alwaar men grapjes maakt over java scripts en loops. Beetje bij beetje begonnen de mensen uit het nerdengedeelte zich tussen het normale forumvolkje te begeven, en dat heeft mij niet alleen youti opgeleverd, maar ook nog eens een gastblogger die mij heel nieuwsgierig maakt. Ik weet dat hij kan schrijven, ik weet dat hij graag schrijft en nu wil ik heel graag weten wat hem bezighoudt. Wedden dat hij het komt vertellen op 22 juli?

EL MYSTICA

>>naam:Michel Beyaert aka EL Mystica, the simple living plant ..
>>leeftijd:28 jaar oud, oh my god...
>>woonplaats:Kluisbergen op dit ogenblik, volgend jaar hopelijk Oudenaarde. Kluisbergen is bekend voor zijn bergen, zijn bruine zeep, zijn electriciteitscentrale, en zijn plattelandsgehalte.
Oudenaarde is nogal het tegendeel ...
>>website: www.elmystica.be
>>Waarom ik geschikt ben om een dag op tftc te bloggen? Hmm, dat klint me in de oren als een sollicitatievraag. Ik heb nog nooit van mijn leven zelf gesoliciteerd, wel al menige interviews afgenomen. Meestal antwoorden ze dan dat ze verantwoordelijkheidszin hebben, zelf verantwoord initiatief kunnen nemen, teamplayers zijn, positief ingesteld, doorwinterde motivatiemachines zijn, ...
Ik ben een doorsnee manneken, overdag werken, 's avonds wat op het internet prutsen, en met een heel nuchtere blik op het leven. Net dat wat tftc zo boeiend maakt ... dus waarom zou ik es mijn kans niet wagen en helpen dit unieke blog op te fleuren tijdens jullie afwezigheid. Maar jullie gaan toch in Venice af en toe es piepen, hÈ???
>>Wat te verwachten? Een kruising van het rad van fortuin, man bijt hond, tweeduizend zonnen en garnalen, het nieuws, koppen, jambers, en vooral "den tuurder, het blad voor de voyeur van de gewone man"
We gaan als het ware op een terrasje zitten en lekker kijken naar wat andere mensen doen. Geen foto's, want mijn ervaring is dat ik dan het fotoniveau teveel naar beneden zou halen.
Oh ja! Vooral veel quotes, kwinkslagen en citaten. I love them, I do sir.
>>Heb je er een beetje zin in?Ik heb er nog meer zin in dan dat jullie er zin in hebben om te vertrekken naar Venice!
>>vlees of vis?vlees, biefstuk, bleu of saignant..

Amelie, maar dan net niet

Ik vond het allemaal redelijk AmÈlie Poulain. Het moment dat ik de deur uitging kwam de zon door, en terwijl ik op zoek was naar mijn digitale camera zag ik de onsympathieke buurvrouw van een paar huizen verder op me afkomen. Was het de zon of was het iets anders, maar tijdens het korte gesprek dat daarop volgde vond ik haar plots niet meer zo onsympathiek. Oke, ze steekt de ene sigaret met de andere aan, en ze kijkt bij momenten een beetje streng en verwilderd, maar sinds ons allereerste gesprek waarbij ze ons ervan langs gaf omdat we in dat nieuwe appartementsblok woonden dat haar zicht vanuit de tuin belemmerde, en waarover zij, als buurtbewoonster sinds jaren, niks te zeggen had gehad, sinds dat moment hadden we elkaar niet meer gesproken. Ik informeerde naar de puppy waarmee ik haar al een paar keer had zien langslopen. Na een lange, uitzichtloze uitleg over het ras, waarbij ze zelfs data aanhaalde ('In 1908, jaja, ik denk dat het dan ongeveer was, opende de Dalai Lama zijn kasteel voor de gewone bevolking, en de europeanen wilden natuurlijk ook zo'n hondje, en dus werden ze naar hier gehaald, ergens rond 1910,..), gebaarde ze dat ik even mee de tuin in mocht lopen. Daar zat het kleine ding, kwispelend naar ons te kijken. Ik speelde een beetje met de puppy, luisterde naar grappige anekdotes over het beestje (nog maar twee keer in huis gedaan, en dan nog omdat de deur dichtgeslagen was door de wind!) en nog altijd vrolijk zette ik mijn weg verder.

Terwijl ik langs straat liep viel het me op hoeveel bouwvakkers er aan het werk waren. Allemaal met hun radio volle bak, afgestemd op de frequentie van ÈÈn of andere lokale zender. Een groepje van drie rasechte werkmannen keek mij aan. Ik zag dat ze aan het nadenken waren over een geslaagde opmerking die ze me tijdens het passeren konden toewerpen. Het had iets kunnen zijn over mijn K3-haar, of mijn borsten, maar zelfs dat niet. Ze mompelden iets onder elkaar. Ik keek schichtig om me heen om te zien of er nergens eentje klaar stond met een grote emmer cement om onder luid gebulder in mijn nek/decolletÈ te kieperen. 'Zeg juffrouwtje!' sprak de stoerste van de drie, 'Zin om de eerste steen te leggen?' De twee anderen grinnikten lichtjes. 'Waar moet ik hem leggen?' deed ik stoer terug. Het bleek redelijk simpel te zijn, zij wezen en ik mocht officiÎel een baksteen ergens neerleggen. Ik kreeg een handdruk van de drie bouwvakkers, en ik vertrok, opnieuw.

De grote markt lag er mooi bij, af en toe in de zon, en ik neuriede de accordeonmuziek uit AmÈlie, omdat het bij mijn innerlijke sfeer pastte. In het groot warenhuis deed ik een bakje jeneverbessen in mijn mandje, en ik schreed naar de kassa. Er stond een redelijk lange rij, maar dat kon me eventjes niet deren. Toen het aan mij was om te betalen duurde het even, want er waren geen zakken meer en ik kon alles niet in mijn apentas krijgen. Geen probleem, ik wachtte wel even tot iemand van de andere kassa een hoop zakken kwam brengen. Ondertussen groeide de rij achter mij nog aan. Daar waren de zakken, en terwijl ik vlug al mijn boodschappen in de zak propte ging het mis: ik stootte met de achterkant van de zak tegen ÈÈn of ander voorwerp dat opgesteld stond aan het uiteinde van de kassa, en het klingelde zo luid tegen de grond dat heel de winkel me aangaapte. Ik glimlachte en ging kijken wat ik kapot had gemaakt en hoe erg de schade was: niet enorm erg, zo bleek, het was een ijzeren hanger die aan de achterkant van kassa's wordt bevestigd om iets mee te doen. Ik had geen idee wat. Ik vroeg aan het meisje achter de kassa waar ik het ding moest hangen. Ze wees en gaf me een uitleg die niet bleek te kloppen, waardoor ik het ding niet in de eerste nanoseconde aan de kassa kon bevestigen. Van achter mij hoorde ik net iets te luid en net iets te arrogant: 'Ja juffrouwtje, leg het maar terug in plaats van daar te staan sukkelen!' Ik draaide me om met een dodelijke blik in de richting van de stem. Een vijftiger met een baard keek verlegen naar de grond. 'U mag mij in het vervolg ook aankijken als u kritiek geeft, dat komt iets minder belachelijk over.' sprak ik. Ik was net volledig uit mijn rol gevallen. 'Prettige namiddag nog!' Terwijl ik naar buiten liep hoorde ik een oma iets fluisteren over punkers.

Slik

Het kan er dus ook slecht weer zijn. Maar als het in stijgende lijn blijft gaan is het er bij onze aankomst 31 graden, en vertrekken we weer bij 36. Rrrrrr!

Ben & Jerry's

Ik lijk op mijn vader, zegt men. Dat durf ik wel eens tegenspreken, maar als iemand pasfoto's van mij en mijn broer naast die van mijn ouders zou leggen, dan is het wel duidelijk. Mijn moeder en broer hebben donker haar en donkere ogen, mijn vader en ik zijn blond (van nature, nu ben ik rood van K3) met groene ogen. Ook qua karakter lijk ik meer op mijn vader dan op mijn moeder. In gezelschap zijn mijn vader en ik luider dan de kalmere helft van ons gezin, zijnde mijn broer en moeder. Wij babbelen, zij luisteren. Wij discussÔeren tot gat in de nacht, zij denken er het hunne van. Niet dat mijn vader en ik dikke vriendjes zijn, maar ook dat is volgens de overlevering normaal. Tegenpolen trekken elkaar aan, gelijkende polen botsen bij momenten alle kanten uit.

Op ÈÈn punt zijn mijn vader en ikzelf verschillend als dag en nacht: snoepen. Hij lust geen taart, eet niet graag koekjes en hij denkt er nog niet aan om uit zichzelf een zak chocotoffs open te trekken. Ik kan geen zak chocotoffs dicht laten. Net als mijn moeder ben ik gek op chocolade, brownies en muffins. Ik zou strafbare dingen doen voor winegums. En als ik een zak moet vullen met schepsnoep word ik gek omdat ik absoluut niet kan kiezen tussen al dat lekkers. Gelukkig heb ook ik dingen die mij absoluut niks zeggen, ook al zitten ze boordevol calorieÎn: wafels met slagroom (waar mijn moeder dan weer voor zou moorden), oliebollen (ook al zeg ik op kermissen altijd luidop 'Mmmhmm! Oliebollen!'), appeltaart, pannekoeken (ik haat pannekoeken!),.. en ijs.

Met een ijsje kan niemand mij gelukkig maken. Ijs op stokjes al helemaal niet, want daarvan ga ik beven en moet ik kokhalzen, maar ook ijs zonder stokjes zegt mij pijnlijk weinig. Ik heb er nooit zin in en als ik er bij wijze van dessert eentje krijg dan moet ik mijn uiterste best doen om het binnen te krijgen/houden. Maar! Er is ÈÈn uitzondering op mijn ijsjesregel: Ben & Jerry's. De hippe, mooie ijsbekers doen mijn ijshaat smelten als (oh well..) ijs voor de zon. Geen pistache of mokka bij Ben of Jerry, maar smaken als Cherry Garcia (met kersen, goed gezien) en Karamel Sutra. Het ijs zelf kost stukken van mensen, maar dat geeft mij net het gevoel dat ik iets exclusiefs naar binnen lepel, en niet zomaar yukkie bah-ijs. In de videotheek deze namiddag had ik ook chips kunnen kopen, of schepsnoep, of een snickers, maar ik deed het niet. Met mijn Godfather-doos in de hand beende ik naar de grote, hippe diepvries, en ik ging voor Vanilla for a Change. Thuisgekomen deed ik Youri een offer he could not refuse. Zelfs hij, een nog grotere ijshater dan ik, vond het uitermate lekker.

Lilith verdiept
zich in:

Sophie Kinsella -
Hou je mond!

Laatst gezien

De IMDB top-250
as seen by TFTC.

Zoo

Er staat een grote groep mensen rond het zeehondenbad. We gaan erbij staan, en al snel blijkt waarom: ÈÈn zeehond trekt alle aandacht naar zich toe door veel show te verkopen en totaal onverwacht met zijn zeehondenvin (heet dat trouwens vin, dat bijna-armpje?) keihard op het water te slaan. Af en toe laat hij zich onder water zakken, om dan heel hard bubbels naar boven te blazen. Het publiek is er weg van. Alle ogen blijven volgen wat de zeehond nu weer zal gaan doen, behalve ÈÈn paar: de ogen van het jongentje naast mij. Ik voel hoe hij me blijft aanstaren. Met zijn kleutervingers doet hij teken naar zijn moeder: 'Rood! Rood!. Zijn moeder duwt zijn vingertje gegeneerd naar beneden. 'Je mag niet wijzen naar de mensen', fluistert ze. Hij kijkt haar verbaasd aan. Als ik even naar hem lach straalt hij helemaal: 'Rood van K3!' De mensen rond mij doen alsof ze niks hebben gehoord. Grijnzend volgen ze de zeehond.

Gastlogger 21/07: hullabaloo

Hullabaloo moest eigenlijk gisteren al worden aangekondigd. Maar uitgerekend hij snapt naar alle waarschijnlijkheid wel waarom dat er niet van is gekomen: er moest getript, er moesten foto's genomen. Dat gebeurt bij Hulla ook meer dan eens, en als hij weer eens afkomt met foto's van vervallen fabrieken of zich afvraagt waarom Zwelgje van Beer Bommel niet meer zoveel op tv komt, dan snap ik weer perfect waarom ik elke dag trouw als een draakje zijn blog lees.
Hij komt bloggen, midden de Gentse Feesten. Ik ben zeer benieuwd wat de nationale feestdag dit jaar brengt.

HULLABALOO

>>naam:† Bart†
>>leeftijd:† 23†
>>woonplaats:† Gent†
>>website:† http://www.hullabaloo.be
>>waarom ben jij geschikt om een dag op tftc te bloggen?† In een ver verleden kon ik Donald Duck perfect nabootsen.
>>wat mogen de lezers verwachten?†gentse feesten-geweld? foto's uit wat ooit een textielfabriek was? ...?
>>heb je er een beetje zin in?† omdat je aandringt ;)
>>vlees of vis?† vlees†

Solden

Donkerblauw topje met spaghettibandjes: 1,30 euro (shoe discount)
Knalrode Snoopy onderbroek: 5,40 euro (H&M)
Fuchsia Snoopy onderbroek: 5,40 euro (H&M)
Felgroen supermodel t-shirt: 8 euro (JBC)

Voor 20 euro weer vier nieuwe dingen kunnen dragen: priceless

Gastlogger 20/07: Ishku

Op het internetforum waar ik zo'n drie jaar geleden kennis maakte met het fenomeen 'ishku' omschrijft ze haar interesses als 'Mensen and rating their annoyance op een schaal van 10.' In mijn lijstje van grappigste mensen van het vrouwelijk geslacht staat ze zeer hoog genoteerd, mede door het feit dat het hier om een uitermate kort lijstje gaat. We hebben elkaar nog nooit live aan het werk gezien: zij vreest dat ik haar zou intimideren en ik vrees dat ik pokkejaloers zou zijn op haar krullen. En haar daarom pijn zou moeten doen. Waarna zij zich volledig geÔntimideerd zou voelen.

Ishku moet haar eigen blog beginnen, en dat weet ze. Ik hoop dan ook dat ze dat helemaal beseft na haar dag gastbloggen in de veilige en knusse omgeving that is this blog. Hou van haar, potverdrietjes!

ISHKU

>>naam: (zeg maar) Kim.
>>leeftijd: Zwanzig.
>>woonplaats: Deinze.
>>website: Voor wat amateuristische foto's gepropt op een saaie witte pagina
http://users.pandora.be/ishku
>>waarom ben jij geschikt om een dag op tftc te bloggen? Hey bitch, you chose mÈ.. je zal wel je redenen hebben :) *neemt afwachtende houding aan*
>>wat mogen de lezers verwachten? Een lange tekst met een minimale aanleiding.
>>heb je er een beetje zin in? Abijoak, ik heb het zelfs al met enige trots verteld aan mijn vriendjes van het internet.
>>vlees of vis? Vies, ansjovies.

Moore

Op het randje van tabloidjournalistiek en paparazzipraktijken. Soms veel te gemakkelijk, soms veel te persoonlijk. Ongelofelijk subjectief. Sloganeske taal en bij momenten clichÈmatige montage.

En toch vond ik Fahrenheit 9/11 ÈÈn van de betere documentaire/films die ik de laatste jaren zag. Ik was op geen enkel moment zo onder de indruk als bij Bowling For Columbine (die iedereen moet gezien hebben) maar mijn respect voor Michael Moore is er niet om geminderd. Ik ben een fan.

Koekjes

Het gebeurt heel regelmatig dat ik het zeg. Soms heel resoluut, op een toontje van dat-niemand-me-nu-durft-tegenhouden. Soms heel berustend, want wat moet gebeuren moet gebeuren. En soms heel opgelucht, om mezelf te belonen na een lastige dag, of een moeilijke opdracht :'Ik ga badderen!'

Badderen geeft het geheel een stuk beter weer dan 'in bad gaan', vind ik persoonlijk. Ik heb dan ook een paar vaste badder-regels:

*ik kan niet badderen zonder dat ik iets heb om te lezen. Of het nu de Humo, de Flair of de laatste Harry Potter is (krampachtig proberend om de 766 pagina's niet in het water te laten vallen), zonder leesmateriaal geen gebadder.

*een lauw bad is geen bad. Het water moet altijd bijna het kookpunt bereiken eer ik tevreden ben. Ik heb al meermaals tegen halve hartstilstanden aangezeten omdat het water veel te heet was, maar het is voor een hoger doel.

*het bad moet bijna overlopen, geen half werk voor ondergetekende.

*ÈÈn woord: schuim. Maak daar maar drie woorden van: gigantisch veel schuim.

Het maakt me kalm als ik zenuwachtig ben, en wakker als ik doodmoe ben. Toen bleek dat ons appartement een heel groot, ergonomisch verantwoord bad heeft kon mijn geluk niet op. Naast dat bad is er ook een douche. Ik gebruik hem minder dan ik vooraf had verwacht. 's Morgens heb ik nogal eens last van tijdsgebrek en 's avonds kies ik altijd voor het bad. Want nooit geeft douchen mij hetzelfde gevoel als een half uur badderen in mijn ergonomisch verantwoord koninkrijk.

En toch, nu we dit in huis hebben gehaald, begin ik af en toe te twijfelen.

Gastlogger 19/07 : BLAUW OOG

Blauw Oog is: Journalist met blauwe ogen waarmee hij de wereld observeert. In het groot, als het om nieuws gaat. In het klein in zijn eigen omgeving. Blauw Oog woont, werkt en vermaakt zich in Utrecht en over al die dingen lees je hier dagelijks.

Zo staat het op zijn site. Ik lees Blauw Oog's weblog al lang. Ik kwam ooit op zijn blog terecht via een link bij webkim, die ik nog langer lees dan Blauw Oog. Blauw Oog schrijft meerdere stukjes per dag over zijn poezen, zijn collega's en zijn spelletjes Kolonisten van Catan. Stukjes die blijven boeien/hangen, hoe simpel de onderwerpen dan ook mogen zijn. Ik ben blij dat hij een dagje komt cribsitten. Tales from the Crib gaat internationaal met

BLAUW OOG *publiek wordt gek*

>>naam: Blauw Oog
>>leeftijd: 28
>>woonplaats: Utrecht
>>website: http://www.blauwoog.com
>>waarom ben jij geschikt om een dag op tftc te bloggen?
Omdat ik hartstikke leuk en grappig ben, en meestal ook nog aardig. (En een
beetje arrogant. ;-) ) Bovendien heb ik wel in de gaten dat
log-crossover-projecten het helemaal zijn tegenwoordig. ;-)
>>wat mogen de lezers verwachten?
Net als op mijn eigen log, ongeveer drie stukjes per dag. Omdat het maar ÈÈn dag is dus ongeveer drie stukjes. Ik heb ook een digitale camera, dus er kan ook beeldmateriaal bij zitten. Qua onderwerpen weet ik het nog niet, daar moet ik nog ff over nadenken.
>>heb je er een beetje zin in?
Anders zou ik het niet doen he... ;-)
>>vlees of vis?
Lilith... ik ben vegetariÎr! Vlees NOCH vis dus. ;-)

Blogpop!

Nog twaalf dagen (ja, twaalf) en wij verlaten dit kikkerlandje voor vijf dagen. Even dachten we eraan om de crib voor die periode te sluiten, maar dat zou zonde van uw tijd en moeite zijn. Aldus hebben wij vijf mensen van goede wil opgetrommeld om u tijdens die vijf dagen met onze goedkeuring te komen entertainen.

Deze literaire boegbeelden van jewelste zullen de komende dagen aan u worden voorgesteld. En het beste van al: het is allemaal gratis en voor niets! Men zegge het voort.

Makkelijker

Ze ziet eruit alsof ze zestien is, maar ze is waarschijnlijk een stuk jonger. Ze loopt het wandelpad naar beneden, en plots staat ze stil, zonder duidelijke aanleiding. Een aankomende fietser kan haar met veel moeite ontwijken. Ze gaat met haar hand in haar rugzak.
'Wat is het allemaal een stuk makkelijker geworden dan vroeger..', bedenk ik me, terwijl het meisje een glimlach probeert te onderdrukken als ze de tekst op haar gsm-scherm leest.

Bij ons moest contact leggen veel directer. Als wij heel stiekem een beetje verliefd waren op die mooie jongen van een jaar hoger, dan konden we niet eens zijn naam intikken op Google, om te kijken of we via het net een beetje van zijn mysterie konden wegnemen. Wij moesten zelf sprokkelen, op de speelplaats, bij zijn vrienden, in het roddelcircuit bij de boekentassenrekken. Een driedubbele moord hadden we gepleegd voor de schat aan informatie die prille verliefden tegenwoordig gewoon van datingsites als look'n meet kunnen plukken, of uit msn-profielen kunnen afleiden.

Sterker nog: met een beetje geluk staat er in dat profiel ook een heuse foto-gallery met het object van affectie als hoofdonderwerp. Voorbij zijn de moeilijke momenten van zo onschuldig mogelijk om een pasfoto vragen als de foto's van de schoolfotograaf werden uitgedeeld, zodat je zijn neus en ogen en oren de dag nadien uitgebreid met je vriendinnen zou kunnen bespreken. 'Ik verzamel pasfoto's' was in die tijd een slinks maar effectief excuus. Iets verlegener types zouden in deze tijden ook geen hoofden meer uit klasfoto's moeten knippen, voor in de portefeuille. Ogen en oren kunnen met photoshop worden uitvergroot, en uitvoerig worden besproken met vier vriendinnen in een msn-venster. Opslaan als, zo gaat verliefdheid nu.

Het was ook niet mogelijk om via-via zijn gsm-nummer te bemachtigen, en hem 's avonds anonieme smsjes te versturen. Wij moesten aan vaste telefoonnummers zien te geraken, als we hem wilden uitnodigen om op zondagnamiddag naar de cinema te gaan. En dus bellen, niet in alle rust een weldoordacht tekstberichtje zijn richting uitsturen. Draagbare telefoons bestonden nog niet eens, dus kon je enkel bellen als je ouders zich niet in de buurt van het telefoontoestel bevonden, dat gewoonlijk strategisch in het midden van de woonkamer stond opgesteld. Bellen was bevend het nummer draaien, zenuwachtig luisteren hoe de telefoon overging, om dan aan de moeder aan de andere kant van de lijn met een piepstem te vragen of jongen x of y thuis was. Hij was thuis, ze zou hem even roepen, zei ze met een mengeling van nieuwsgierigheid en medeleven in haar stem. Haar kleine jongen was groot aan het worden, en ik heel klein, zo aan de andere kant van de lijn.

Na het bioscoopbezoek konden we niet even polsen op messenger of hij het leuk had gevonden of niet. Elke vorm van toevallig contact viel weg, eens thuisgekomen. En nog eens bellen zou veel te spannend/opdringerig zijn geweest. Smsjes en chatten op internet hebben dat niet.

Ik probeer me voor te stellen hoe al mijn kalverliefdes zouden verlopen zijn als ik nu 14 was geweest. Bij nader inzien waarschijnlijk niet echt anders, want ik had op die leeftijd de gewoonte om verliefd te worden op het soort jongens dat uit principe geen kabel had thuis. Het zou een gefrustreerd zoeken geweest zijn naar zijn onbestaand look 'n meet-profiel.

De B van Britney (2)

Luc Appermont: "Wat is het verschil tussen een slimme hollander en een dinosaurus?"
*kandidaten hebben geen idee*
Luc Appermont: "Een dinosaurus bestaat al."

Juicht allen, de nieuwe Eddy Wally is opgestaan.

Bananen met aardbeiensmaak

What's next? Appels met braadworstsmaak? Van mij moet het in elk geval allemaal kunnen.

Het gevecht met het schuifraam

Als ik ons appartement zou moeten aanprijzen in een appartementenkijkshow op Vitaya, dan zou ik met veel flair vertellen dat er twee fantastische features aan zijn: de glazen wand, die de woonkamer van de gang scheidt, en de grote schuiframen die ervoor zorgen dat het hier een oase van licht is. 'Oase van licht' is een term die uitgevonden is voor programma's over wonen en decoreren, dus zou ik het ook zonder verpinken gebruiken.

Ik zou er niet bijvertellen hoe erg ik ze soms haat, die grote schuiframen. Negativiteit is namelijk een thema dat niet binnen het Vitayapakket hoort, in tegenstelling tot licht, ruimte, vitaliteit en een gezonde geest in een gezond lichaam. Vitaya programmeert het soort televisie waarvan je vanzelf zin krijgt om je muur een ander kleurtje te geven, onderwijl je teennagels te lakken en een varkensgebraadje in de oven te placeren, met wat jus. Of om je ruiten te kuisen, zoals ik deze namiddag deed.

De zon scheen, vanop het balkon kon ik eendjes zien zwemmen en de kleur van mijn emmer pastte perfect bij mijn haar: ik kon dus vol goede moed beginnen. Al in de eerste seconden ging het mis. De ruiten zijn hoog, een stuk hoger dan ikzelf. Met alle moeite van de wereld slaagde ik erin om tot bij de bovenste regionen te komen, om me twee seconden later af te vragen hoe ik in godsnaam zo doorweekt was geraakt. Maar het was warm, en het zou wel drogen. Met mijn tong uit mijn mond deed ik mijn uiterste best om ervoor te zorgen dat ik geen strepen creeÎrde. Want als er ÈÈn ding taboe is bij Vlaamse huisvrouwen, dan is het dat wel. De dingen zijn hoog, en ze zijn met veel, dus het duurde wel eventjes voor ik klaar was. Kletsnat overschouwde ik het resultaat. Van dichtbij zag het er adembenemend goed uit: geen streepje te bespeuren. Ik deed twee passen achteruit: hmm, toch hier en daar een oneffenheidje. En links was ik blijkbaar een stukje vergeten. Hoe meer ik probeerde te corrigeren wat fout was gegaan, hoe erger het werd: grote vlekken manifesteerden zich op de ruit. Half werk is geen werk, dus begon ik gewoon opnieuw, en nu extra oplettend. Toen ik klaar was kon je me uitwringen, maar het zag er een stuk beter uit. Moe maar tevreden ging ik in de zetel zitten. Van ver zag je toch hier en daar iets dat op een streep leek. Dammit, en ik had me nog zo geconcentreerd deze keer! Hetzelfde scenario voltrekt zich. Beetje bijwerken, kijken, en ja hoor, weer alles verknoeid. Opnieuw! Na de derde keer was het grootste leed geleden. Ik heb er echt geen talent voor, maar ze zien er tenminste niet meer uit alsof iemand er een pot lijm tegenaan heeft gegooid. En die minuscule, kleine witte lijntjes die er toch nog zijn zie je enkel als je je er heel hard op concentreert. Zoals ik, telkens ik naar buiten wil kijken.

Lilith krijgt een cadeautje

Vorige week stond er een boodschap op mijn antwoordapparaat. Ik schrik altijd een beetje als er een boodschap op mijn antwoordapparaat staat, want dat wil namelijk zeggen dat de inspreker mijn boodschap voor de beep heeft gehoord. Geen 'gelieve uw boodschap in te spreken na de beep' bij lilith, maar een stukje uit Pulp Fiction waarin wordt gevraagd om iets in te spreken, om het risico niet te lopen dat je geÎxecuteerd wordt zoals al de rest. Ik moet het dringend eens veranderen, maar ik vergeet het altijd. Mijn oma is al meer dan eens compleet in de war geweest toen ze me tevergeefs probeerde te bereiken. Als ik haar 'Hallo?! Hallo? Wat gebeurt er?' hoor zeggen bij het beluisteren van mijn boodschappen breekt mijn hart immer een beetje.

Deze keer was het het meisje van het reisbureau dat zich moet hebben afgevraagd wat voor een nutcase ik wel ben, en of het wel zo'n goed idee was om zo iemand op een vliegtuig te laten stappen. Maar die mensen maken blijkbaar wel vreemdere dingen mee, en gelukkig deed niks in haar stem vermoeden dat ze enigzins geshockeerd was, of in de war. Ik mocht mijn tickets voor VenetiÎ komen afhalen. Zo gezegd, zo gedaan.

Bij mij moeten dingen snel gaan. Als je me vraagt om tickets te komen afhalen dan is het de bedoeling dat ik binnenkom, de tickets krijg en weer buitenstap. Als je dat anders ziet dan dien je de zaken ook anders te verwoorden op de mensen hun antwoordapparaat, dunkt me. 'Hallo! Met x van reisbureau Z. Je mag je tickets voor VenetiÎ komen afhalen, maar niet nadat je in onze hippe stoeltjes hebt plaatsgenomen en ik je van naaldje tot draadje heb uitgelegd wat elk woordje op elke voucher betekent. Ik zal je ook waardevolle tips geven, als daar zijn: het blaadje waarop in het groot 'Afgeven in het hotel' staat, moet je afgeven in het hotel. Daarna zal ik je nog een kwartier onderhouden met weetjes die je al wist toen je kwam boeken, en dan pas mag je het mapje met de vouchers vasthouden en vertrekken', ware meer waarheidsgetrouw geweest.

Toen ik na een half uur lachen en knikken en grote ogen trekken om maar te doen alsof ik iets bijleerde eindelijk dacht te kunnen vertrekken bleek er nog een verrassing te zijn. Een heuptasje van Jetair! Het meisje keek me aan alsof het de bedoeling was dat ik het ding onmiddellijk omgorde, om me als een ware toerist in het Ieperse stadsleven te storten. Ik bedankte, propte het ding zo ver mogelijk weg onderin mijn tas, en stapte het reisbureau uit. Volgende keer boek ik mijn reis wel op internet.

Gezien

Niet te zien: hoe de bij zich enkele seconden later omdraaide, een wilde achtervolging aanvatte en mij liet crossen door de tuin met een camera rond mijn nek.

Zielig

Ben ik even blij dat ik een paar jaar geleden niet ben gaan klagen toen die kerel naast mij heel de nacht 'BRAAAAAND!' riep..

Nederlander de keel over gesneden in Werchter.

Veel te commercieel

Als er ÈÈn Westvlaamse stad is die mij een vakantiegevoel kan geven dan is het Brugge wel. Tussen de kleine straatjes en kantwinkeltjes voel ik me meer toerist dan goed voor me is, en de overvloed aan Japanse bezoekers helpt me de illusie vast te houden dat ik echt niet zo klein ben als men beweert.
Het was vanmorgen niet echt uitgesproken weer om naar het VenetiÎ van het noorden te trippen, maar het vooruitzicht op een grote rommelmarkt in een historisch decor maakte veel goed. En groot was hij, de rommelmarkt. In elk kraam was wel iets te vinden dat helemaal oke en retro was. Ik ben al een tijdje op zoek naar een grote houten kist om al mijn oude dagboeken in kwijt te kunnen, en terwijl je op andere rommelmarkten heel af en toe eens zo'n kist tegenkomt, hadden ze er in Brugge bij elk kraam zeven. Brugge versus andere rommelmarkten: 1-0. Tot ik prijskaartjes begon te zoeken. Die zijn er namelijk meestal niet, en dat voorspelt dan weinig goeds. Bij nader inzien koop je zo'n ding niet voor minder dan 500 euro. Geen probleem, hij had toch niet in de auto gepast... Nieuwe missie: meli-prullaria! Met zoveel kraampjes kon het haast niet anders dan dat er wel ergens een balpen of een petje met het meli-logo zou wachten om gekocht te worden.
Tijdens onze struintocht bleven we voorwerpen tegenkomen die onze ogen deden blinken: een echt duracell-konijn met een trommel! 'Veertig euro, juffrouwtje' 'Maar hij is een beetje kapot..' Het hielp niet, de marktkramer richtte zijn aandacht alweer op iemand anders die de prijs vroeg van iets dat veel te duur zou blijken. Een paar kraampjes later stond het plots vol met oude verpakkingen van het soort waar Youri een behoorlijke voorliefde voor heeft: waspoeder, filmrolletjes, viewmasters,.. Dingen die niet-Youri's meestal volledig koud laten. 'Vijf euro per doosje!' Wij hadden gegokt op veertig cent. Een paar honderd meter verder begon het ons te dagen: er is iets helemaal aan het mislopen met rommelmarkten. Terwijl de marktkramers vroeger meestal gezinnetjes waren die van hun brol afwilden en dus de leukste dingen verkochten voor geen geld, wordt de markt nu volledig ingepalmd door professionelen, die niks anders doen dan goedkope dingen opkopen om ze veel te duur door te verkopen. Zo komt het ook dat je in ÈÈn kraam niet ÈÈn doosje waspoeder vindt, maar honderdzeventig verschillende soorten, die allemaal aan woekerprijzen worden verkocht. Oude, ruisende transistors, waar je vroeger een halve dag naar moest zoeken, liggen er nu met hopen, en geen enkele wordt verkocht aan minder dan 300 euro. Als je de prijs vraagt van een pluchen beer antwoordt iemand zonder verpinken 25 euro, terwijl je diezelfde beer een paar jaar geleden voor 15 frank had kunnen krijgen aan een niet-professioneel kraam.
Hoe leuk bepaalde dingen ook waren, wij weigerden 15 euro neer te tellen voor iets op een ROMMELmarkt. Of het had iets van de Meli moeten zijn. Na lang zoeken en weigeren om de moed op te geven zag ik plots iets geels blinken tussen een hoop pluchen beren. 'Is dat..?!' deed ik hoopvol. 'Wat wil je weten, juffrouwtje?' vroeg de niet professioneel uitziende eigenaar van het kraampje vriendelijk. 'Is dat een bijtje?' Bijna verontschuldigend zei hij:'Ja, van de Meli' Voor ÈÈn euro mocht ik het hebben. Even waaide de ware rommelmarktspirit weer op in het historische Brugge. De man was blij dat hij zijn pluchen bij kwijtwas, en ik had iets gekocht dat voor mij veel meer waarde heeft dan ÈÈn euro. Ik ben de aanhouder, en ik heb gewonnen!

Baggy madness

We hebben samen heel wat afgetjoold, mijn tinkerbelletje en ik, maar deze namiddag heb ik afscheid genomen. Dankzij yum pop heb ik er een apenvriendje bij. Nu wordt het vooral bang afwachten op de eerste keer dat er een potje chocolademousse in uitloopt, en op welk effect dat zal geven in combinatie met het bananengeel. Ik hou jullie op de hoogte.

Festivalitis

De kartonnen dozen blijven zich opstapelen ten huize crib. De ruimte die ooit tot bedoeling had om logeerkamer te worden begint stilaan van boven tot onder gevuld te raken met dozen vol brol. De lilithbrol aan ÈÈn kant, de Youribrol aan de andere. EÈn blik op de dozen maakt duidelijk dat we een iets andere jeugd hebben beleefd, mijn vriendje en ik. De dozen van Youri mogen aan de buitenkant wel saai en allemaal gelijk zijn, aan de binnenkant liggen ze vol met mysterieuze dingen. Chinese blokken inkt, analoge fotocamera's, tekenmappen, leuke yet vreemde stiften,... Dankzij hun identieke omvang vallen de dozen van Youri perfect te stapelen. Die van mij.. iets minder perfect.
Mijn brol zit verzameld in schoendozen. Niet in van die kleintjes waar ooit pumps inzaten, maar in grote, vierkante dozen die verwijzen naar een periode vol Kickers, Dokter Martens en Arts. EÈn van de dozen trok vandaag mijn aandacht. Een grote bruine doos met het Kickers-logo op, en daarboven, in mijn handschrift:'HERINNERINGEN'.
Het leek me vreemd dat al mijn herinneringen in ÈÈn vierkante kickersdoos zouden passen, en dat was een goede reden om het stoffige deksel op te heffen. Wat ik zag deed mijn hart even overslaan: zuipkaarten voor fuiven die al lang niet meer bestaan, toegangskaarten van wel 150 oude Belgische franken, bierkaartjes vol snel neergepende telefoonnummers van mensen die ik nooit heb gebeld, maar vooral: festivalmemorabilia.
Ik heb bij nader inzien best veel gefestivald in mijn tijd. Als veertienjarige met mijn ouders en toenmalige beste vriendin op de weide van Torhout. Het rode campingbandje brachte me direct terug naar een ijskoude, slapeloze nacht, die om de vijf minuten werd verstoord door een zatte campingbuur die 'BRAAAHAAAND! BRAAAND!' keelde. Het was veel te koud voor brand, en ik was veel te moe.
Aan een ander ingangsbandje heb ik Dranouters gras geniet. Want Dranouter, dat was vier dagen drinken en feesten op de camping, en heel af en toe eens naar de weide afzakken om te beseffen dat het toch leuker was op de camping. Een vergeeld kopietje verwijst naar overnachtingen in een Molenbeekse jeugdherberg, kilometers verwijderd van het festivalterrein van Couleur CafÈ. Couleur CafÈ, dat was struinen over de geimproviseerde marktjes vol lekkers uit andere werelddelen, en beseffen dat je, hoe erg je ook je best deed, nooit zo mooi uit de bol zou kunnen gaan als je Afrikaanse medemens. Aan alles dat ik uit de doos opdiep zit wel een verhaal vast. Soms zelfs een verhaal dat niet te vertellen valt in een paar uur.

Er zal vannacht wel weer iemand 'BRAAAND!!' roepen op de campings van Rock Werchter, en na dit weekend zullen de festivalbandjes nog een paar dagen worden aangehouden, om ze dan ook ergens in een doos te gooien. Ik hoop dat zij die het nu volop aan het beleven zijn binnen dit en een paar jaar even hard moeten glimlachen om zoveel melancholie. Zei de oude wijze mevrouw, die blij is dat ze vanavond in haar eigen bed mag slapen.

Life is like a television game, you've got to find attention

'Haha!' Dat deed ik, luidop, terwijl ik de Flair las. Ook al was ik helemaal alleen thuis en kon ik mijn hilariteit met niemand anders delen. God weet waarom, maar ik las een interview met Roxane. Jeweetwel, dat huppeltrutje dat tijdens de eurovisie-preselecties deed alsof ze kon rocken.

Roxanne: 'Mijn eerste flat was groot, maar ongezellig, op het Antwerpse Zuid. Het was de periode dat ik bij Spirit zong en ik vond het vreselijk dat mensen me herkenden. De buren bespiedden me van achter hun ramen en in de supermarkt keek iedereen in mijn karretje. Aha! Ze heeft haar regels!'

Als het een geruststelling mag zijn, Roxane, niemand heeft ooit van Spirit gehoord en iedereen is al lang weer vergeten met welk semi-rocksongetje je wanhopig beroemd probeerde te worden. En die buren, die wilden gewoon weten welk weer het buiten was.