Lilith onderzoekt het zaakje

Weet je wat ik nu eens echt leuk vind? Ergens naartoe gaan op een tijdstip waarop je er nog nooit bent geweest. Dat je er dus al wel eens bent geweest, maar steevast op een heel ander moment van de dag.

Zo ging ik vroeger elke maandagnamiddag rond twee uur schoolzwemmen. (Ik zwom dus geen twee uur, maar ik begon er omstreeks twee uur aan, let goed op want een misverstand is gauw de wereld in.) Eens omgekleed hoorde je al van ver het holle geroep en getier van de kinderen van andere scholen, die ook elke maandagnamiddag kwamen schoolzwemmen. (wie roept er trouwens altijd zo in het zwembad? Ik ben er zeker van dat ik nog nooit in heel mijn leven heb geroepen in een zwembad. Wie is het dan wel? En kan dat niet wat stiller? Enzo)
Zo kennen we het zwembad weer, denk je dan als je nog droog het strijdveld opstapt: een kolkend azuurblauw bad dat tot in de kleinste hoek-en kantjes gevuld is met wilde maandagnamiddagzwemmertjes die niet eens echt zwemmen, maar gewoon water naar elkaar spuwen waar ze net zelf in hebben geplast.

En toch kan het ook anders! Dat weet ik heel goed, want tijdens vakanties ging ik altijd op maandagmorgen zwemmen. Dan bekijk je het hele gebeuren toch iet of wat met andere ogen, dat kan ik je wel vertellen. Op maandagmorgen is het zwembad namelijk het rijk van de bejaarden. En dan kolkt het bad niet alleen minder (en trager), er wordt ook helemaal niet geroepen of met water gespuwd ofzo. Plassen in het water doen ze dan waarschijnlijk weer wel, omdat de kans op naar de bodem zinken met een volle incontinentieluier nu eenmaal niet gering is in dit soort situaties.

Als een zwembad anders is des morgens dan des namiddags, dan kunnen andere openbare plaatsen natuurlijk niet achterblijven. Indien dat wel zo was dan zouden boekenwinkels vol liggen met dikke turven, getiteld 'Wat is dat toch met het zwembad in de morgen?' en 'Het zwembad: een tijdlijn'. Dat is naar mijn weten niet zo, en dus besloot ik vanmorgen in alle vroegte op locatie te gaan, gewapend met vragen als 'hoe zit dat eigenlijk met de supermarkt?' en 'zal ik niet teveel opvallen in deze voor mij geheel nieuwe atmosfeer?'

Niks kan je voorbereiden op een onbekende situatie als deze, dus besloot ik om er gewoon voor te gaan. Ik slaakte een zucht van herkenning toen bleek dat de automatische schuifdeuren van de supermarkt het 's morgens vroeg ook gewoon doen. Diep vanbinnen had ik namelijk een beetje gevreesd dat ochtendwinkelaars via een geheim achterpoortje naar binnen gaan, en dat ik direct door de mand zou vallen wegens het paniekerig staan zwaaien naar het elektronisch oog van de deuren. En het ging niemand (niemand!) ook maar iets aan dat dit mijn eerste keer was. Als iemand ernaar zou informeren zou ik gewoon beheerst meedelen dat ik al jaren ochtendwinkel, maar dat de mensen mij niet meer herkennen sinds ik van haarkleur ben veranderd. Glimlachend om dit jammerlijke misverstand zou ik wijzen naar de rayon met kleurshampoos, en ik zou onthaald worden als de verloren dochter die de ochtendwinkelaars nooit hadden gekend.

Vreemd genoeg informeerde niemand naar de reden van mijn komst. Ik nam een mandje (die zijn er dus niet enkel in de namiddag) en slenterde onbezorgd ogend tussen de rekken, als deed ik het elke dag zo en niet anders. En ja hoor, daar waren ze weer, ik wist het! Ook in de lokale supermarket ligt de gemiddelde leeftijd van de bezoekers twee tot drie maal hoger in de ochtend dan in de namiddag! Dit gegeven zorgt ervoor dat je niet zoals anders van het ene rek naar het andere kan snellen op zoek naar een potje amÈricain preparÈ en een kilo appels, maar je overgeleverd bent aan het tempo van een generatie in de herfst van haar leven. Tot drie maal toe werd mij de pas versperd door in het midden van het gangpad gepositioneerde winkelkarretjes. Rond die winkelkarretjes een hele meute bejaarden met alle tijd van de wereld. Of toch zeker tot de middag, want dan zou hun rijk weer over zijn. Of tot ze doodgaan, want zo'n dingen weet je nooit, natuurlijk.

Ik deed er beduidend langer over dan anders om al mijn broodnodige boodschappen te verzamelen, maar gelukkig was de rij aan de kassa kort in vergelijking met de namiddagrijen. Ik zag hoe alle oudjes met cash geld in de hand klaarstonden, en toen borrelde mijn paniek weer even op. Terwijl de kassiersters op een luidere toon dan anders de prijzen in het oor van de betalende bejaarden riepen schoten mijn ogen naar de bancontactautomaten. Die waren er nog, aangesloten en al. Ik rekende af en meende een ogenblik te horen hoe iedereen de adem inhield toen de terminal 'piep' deed. 'Het is een machientje om geld te betalen zonder geld' wilde ik roepen, maar ik moest low-profile blijven, ik was nu al zo ver gekomen.

In het naar buiten wandelen keken drie oude grijze mannen mij verwonderd aan. Ik deed alsof ik buiten iemand zag die ik kende en vluchtte snel weg, de parking op. Achter mij meende ik het kletteren van een wandelstok te horen.

Afscheid

Ik zit een beetje in een afscheidsfase. Mijn roze baby-G en ik, wij gaan namelijk binnenkort uit elkaar. No hard feelings, dat zeker niet, maar gewoon een beetje op elkaar uitgekeken. Het komt voor in de beste relaties, naar men zegt.

Mijn roze baby-G en ik, wij hadden nochtans een goede, pure relatie. Dat kwam door kleine simpele dingetjes: toen ik hem jaren geleden kreeg van mijn moeder voor mijn verjaardag stelden we voor de grap het alarm in. Op zeventien uur vier. Jaja, mijn moeder en ik, wij grappen wat af op mijn verjaardag. Sinds die dag heeft hij zeventien uur vier nog nooit overgeslagen: biebiep biebiep biebiep. Daar moeten mijn roze baby-G en ik dan stilletjes om lachen. 'Aha ja, het is zeventien uur vier' giechel ik dan, duim omhoog richting roze baby-G. Dan discussiÎren we nog even dollend over het feit dat het volgens hem 5:04 is, zonder zeventien. Om hem te straffen duw ik het alarmpje dan af, want ik heb altijd gelijk. Mens versus baby-G: 1-0.

Maar deze week waren de kwinkslagen ver te zoeken: het roze lichtje waar hij altijd zo trots op was is heel licht roze geworden, in plaats van dynamisch fluo. Het dansende mannetje op zijn scherm danst uit het ritme. Hij biept met minder overtuiging om zeventien uur vier, en als ik mijn duim in de lucht steek om hem op te beuren heft hij zijn horlogeschoudertjes zwakjes op. En toen ik hem daarnet aan een nadere inspectie onderwierp ontdekte ik dat hij zijn schermpje niet meer onderhoudt: het is vies en zit vol krasjes. Dan weet je genoeg.

Ik ben dus op zoek naar een hip, gemotiveerd horloge met een alarmpje, voor zeventien uur vier. Want op dat moment herinner ik me hem het liefst. Biepend en grollend.

Slik

Eerst een sheriff uit Rockville, dan de Vlaamse gemeenschap en daarna ook nog eens buitenlandse zaken. Wat ik ook gedaan heb, ik het het niet gedaan. Erewoord.

Soorten verdriet

'Veel soorten van verdriet, ik noem ze niet.
Maar ÈÈn, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het
afgesneden zijn'

Dat zei iemand ooit eens. Ik keek naar AndrÈ Hazes in zijn kist op de middenstip en toen weer naar het publiek: die grote groep allemaal-verschillende-mensen die allemaal op hun eigen, unieke manier verdrietig waren. Ik werd er ook een beetje verdrietig van, en dat vond ik een beetje stom want ik had niet eens echt iets met AndrÈ. Dus beet ik maar op mijn lip en ik wachtte tot iemand van zender zou veranderen.

Dat gebeurde niet. Ik twijfelde of ik het erop of erover vond. Ik heb het altijd een beetje moeilijk met begrafenistranentrekkers, namelijk. Dan zit je al heel de dienst je tranen weg te slikken omdat je niet wil huilen waar publiek bij is, en net als je een hele grote snik hebt weggeslikt, zo hard dat je keelpijn hebt en zo snel mogelijk weg wilt, weg van hier, net dan gooit er iemand 'Afscheid nemen bestaat niet' van Marco Borsato op de evangelische cd-speler. En dan krijg ik het gevoel dat ik verloren heb, want ik doe wat van me verwacht wordt: ik huil een potje mee met Marco. Of met Celine. Of soms zelfs met die dekselse Eric Clapton. En ik heb verloren, want ik vind het mooi. Makkelijk, maar mooi.

Dat gevoel manifesteerde zich gisteren ook, toen ik vanonder mijn dekbed een blik wierp op een barstensvol stadion met een kist vol rozen in het midden. Het hoofd van AndrÈ in zwart-wit op een groot scherm geprojecteerd, en daar ergens onder zijn vrouw en kroost, perfect gepositioneerd voor de broodnodige close-ups. Zijn Rachel huilde niet. Dat vond ik goed, want ik huilde ook niet. 'Niet huilen, Rachel, want ze willen je zien huilen en dat moet je hen niet geven!' dat vond ik er voornamelijk van.

De rest van het stadion huilde wel: ik zag tranen op veel te oranje fond-de-teint, ik zag stoere mannen met cowboyhoed die probeerden om hun AndrÈ Hazes-sjaal niet in brand te steken met hun zelfgedraaide sigaret en ik zag een heel mooi verdrietig zijnde Paul De Leeuw. Ik kreeg het koud, maar ik huilde niet. Ik keek naar Rachel en Rachel keek terug, met droge ogen. Als ze het straks tijdens 'Zij gelooft in mij' droog weet te houden is het ergste achter de rug en mag ze naar huis om uit te huilen, dacht ik, en ik kruiste mijn vingers.

Toen Xander de BuissonjÈ de eerste tonen van het nummer op piano bracht probeerde ik haar terug te vinden in het publiek maar ik vond haar nergens meer. Duizenden verdrietige mensen zongen mee dat ze in hem geloofde, en toen verloor ik weer. Door mijn waterige ogen zag ik dat ze zich nog altijd sterk hield. Ik niet. Ik had het opgegeven en ik vond het mooi.

DHL

'Kelly, er staat hier een meneer met een pakje voor jou, en je moet komen aftekenen' zei mijn collega aan de telefoon.

Ik laat nooit pakjes afleveren op mijn werk, en terwijl ik de trap afliep ging ik aan het denken. Zou ik een geheime aanbidder hebben? Zouden het rozen zijn? Of een doos chocolade? Of rozen van chocolade? Het zou wel reclame zijn voor ÈÈn of ander product waarvoor ik een offerte had moeten opvragen, ofzo. Of een laat verjaardagscadeau van een tevreden klant. Hoewel ik nooit mijn verjaardag meedeel aan de telefoon. Maar op internet vind je hem vast wel ergens terug. Misschien had ik wel een kostbaar stuk antiek geÎrfd van een verre oom. En konden ze mijn adres niet meer vinden en hebben ze heel het land afgebeld tot iemand zei: 'Ow, dat meisje van die kostbare erfenis, dat werkt daar ergens, in module 48!'

Mijn blik viel op een grote vrachtwagen van DHL. Aan de vrachtwagen stond een jongen vriendelijk naar me te lachen, met een pakje in zijn hand. 'Dag Kelly, kun je hier even tekenen?' zei hij, en duwde het pakje in mijn handen. Op het pakje zag ik mijn naam staan, en mijn thuisadres. Het kwam uit Amerika. Ik snapte het niet echt goed. Dat zag hij. Een beetje verlegen keek hij naar de grond.

De DHL-jongen bleek de ex-man van een collega te zijn. Hij had me ooit eens gezien, en toen hij vanmorgen het pakje wou gaan afleveren in the crib deed er niemand open. Hij meende zich te herinneren dat hij mijn naam ergens van kende, en op goed geluk reed hij naar mijn werk om me te komen zoeken. 'Anders moest je het morgen speciaal komen afhalen' zei hij, en hij glimlachte. Ik keek hem nog verbaasder aan. Dit was zowat de beste service die ik ooit had meegemaakt. Ik bedankte hem en toen was hij weer weg, in zijn DHL-vrachtwagen. Hij was net een heel eind omgereden om Youri's verjaardagscadeautje te komen brengen.

En dat mag ook eens in het nieuws, man!

Dag van de klant

Weinig 'dag van de klant'-gevoel gisteren. Vroeger kreeg je al eens een roos om je te laten voelen dat je die dag koning was, maar gisteren bleven de cadeautjes uit. We bezochten zes winkels en nergens werden we ook maar een beetje vriendelijker behandeld dan anders, laat staan overstelpt met geschenken.

In de Suprabazar (of all places) dook de mevrouw dan toch met haar hand in een doos terwijl ik mijn code intoetste op de bancontact-terminal. Een spaarvarken. Een paars spaarvarken. Het ideale geschenk voor een klant die altijd en overal met bancontact betaalt, en dus nooit meer dan twee eurocent op zak heeft.

Iedereen kan schilderen

Ik zat aan de grote lange eettafel van mijn grootouders: tong uit mijn mond, ogen herleid tot spleetjes, zittend op mijn knieÎn, ook al mocht dat niet van mijn grootmoeder (van mijn grootmoeder moet je 'mooi' aan tafel zitten, en op je knieÎn is lelijk). Voor mij lag een vel karton met genummerde vakjes op, en daarnaast vormpjes met een paar kleuren olieverf. In een limonadeglas stonden drie gloednieuwe penselen met fijne haartjes en van mijn grootmoeder kreeg ik een grote rol keukenpapier om de penseeltjes mee af te drogen als ik met een nieuw kleur zou beginnen. Ik was klaar voor mijn monnikenwerk: met behulp van de cijfertjes in de vakjes zou ik het portret van een husky tot stand brengen. Want volgens Ravensburger kon iedereen schilderen.

De afmetingen van het vel karton waren betrekkelijk klein. Volgens mijn grootvader was het beter om met een klein schilderijtje te beginnen om te kijken of je het wel leuk vond, en als je het echt leuk vond, ja, dan kreeg je misschien ooit wel een groot schilderij voor je verjaardag. Ik vond het best. Ik concentreerde me een ongeluk om binnen de lijntjes te blijven en nog voor de namiddag voorbij was keek ik recht in de loensende ogen van mijn husky. Mijn grootouders waren het erover eens dat ik heel mooi had geschilderd, en dus mocht ik de husky ophangen in mijn slaapkamer. 'Kras er je naam maar in.' knipoogde mijn grootvader. 'Krassen? In het schilderij?' ik keek hem verbaasd aan. 'Alle grote kunstenaars ondertekenen hun werk toch?' zei hij, terwijl hij het nog natte schilderijtje mijn richting uit duwde. Met de achterkant van het penseeltje schreef ik zo mooi als ik kon KELLY in de natte olieverf. 'Doe er de datum ook maar bij, zodat je weet wanneer je het hebt geschilderd' wees mijn grootvader naar een plekje onder mijn naam.

Toen ik maanden later een veel groter kartonnen vel met vakjes kreeg voor mijn verjaardag begon ik er met even goede moed aan, maar een grote boerderij vol dieren en tractors en boeren op het veld laat zich een heel stuk minder snel afwerken. Gelukkig kreeg ik er het gezelschap van mijn moeder bij, die naast mij heel geconcentreerd zat te werken aan een schilderij van een strand, met in de verte hier en daar een boot. 'Gaan we iedereen kan schilderen?' zeiden we dan, als we even niks anders te doen hadden.
Mijn schilderij raakte jammergenoeg nooit af, omdat de olieverf na een paar weken was veranderd in harde klodders met hier en daar iets dat op olie leek, en omdat mijn penseeltjes nog maar drie verharde haartjes telden. En omdat ik geen geduld heb voor grote projecten waar geen einde aan lijkt te komen, dat ook.

Gisteren ging ik op zoek naar een nieuw groot kartonnen vel met genummerde vakjes, want nostalgisch als ik ben wil ik dat soort dingen tijdens barkoude winteravonden wel nog eens een kans geven. Niet om het uiteindelijk een plaats in de woonkamer te geven ofzo, want die schilderijtjes blijven objectief gezien allemaal even lelijk, maar gewoon, voor de lol. In de twee gigantisch grote speelgoedwinkels waar ik gisteren doorliep waren welgeteld zes dozen van Ravensburger te vinden, maar enkel als je ongelooflijk goed zocht. En ze leken in de verste verte niet meer op de schilderijtjes die ik vroeger maakte. Lelijke afbeeldingen van bloemen waren het, zonder enig oog voor detail, terwijl dat ooit zo belangrijk was voor de creatieve kleuter in mij. Krabvellen, dat hadden ze wel. Zwarte vellen waarop na even krabben een tekening in zilver te zien valt. Meer geduld kan de jeugd van tegenwoordig blijkbaar niet meer opbrengen op koude winteravonden, want er moet nog gesmst, gemsnd en gexboxd ook, natuurlijk.

Eens de laatste zes lelijke Ravensburgdozen de deur uit lijkt het Iedereen kan schilderen-tijdperk dan ook definitief voorbij. Niet hip en snel genoeg, waarschijnlijk. De kleine Kelly die op 17 maart 1989 haar husky ophing in de slaapkamer bij haar grootouders kan er enkel maar een beetje om huilen.

Win some, lose some

Verloren sinds 1 januari:

* mijn soundtrack van AmÈlie Poulain (het doosje heb ik wel nog, maar ik had het liever andersom gezien)
* mijn wilde rode haren
* mijn colruyt-aansteker
* een spelletje minigolf

Gewonnen sinds 1 januari:

* een appartement
* een Billtje
* een weblog
* een paar kilo lilith
* een superbe camera met zoomlens

De balans is redelijk positief. En van jou?

Via tx.

Netjes

Snap ik het goed? Moet ik nu echt iedereen die ik tegenkom in de gang van ons appartement een handje geven?

Exotisch

Ik woonde in een rijtjeshuis in Ledeberg. Niet echt wonen natuurlijk, want elke vrijdagavond trok ik braaf en geladen met een zak vol vuile was in een overvolle trein terug naar mama, maar op kot, dat zat ik niet. Ik krijg het altijd even lastig als mensen me vragen of ik in Gent op kot heb gezeten, of elke dag terug naar huis ging. Alsof dat de enige opties zijn. Ik zat helemaal niet op kot, meneer, ik deelde een huis met drie vrienden. Zoals in Friends, weetjewel. Of zoals in het leven van jonge, hippe studenten die hun eigen boontjes kunnen doppen.

In ons rijtjeshuis was ik het enige meisje, de andere drie waren voornamelijk jongens. Dat heeft een beetje te maken met het feit dat zo goed als al mijn vrienden jongens zijn plus dat ik er niet mocht aan denken om drie jaar te moeten samenhokken met iemand van het vrouwelijk geslacht. 'Wie heeft mijn nagellak gepikt?! Wat doet die natte handdoek hier in de badkamer?! Vind je mijn gat niet te dik in deze rok?' The horror!

Het rijtjeshuis leek in niets op het dure appartement waarin Monica en Rachel woonden, maar we hadden wel elk onze eigen kamer, een tv-hoek met de zachtste en tegelijk lelijkste zetels die je je kan inbeelden en een klein koertje waarop we elkaar bij nachte leerden jongleren. En een keuken met een blaadje op de frigo waarop een ongebruikt afwasreglement stond, daar opgehangen omdat het zo echt niet verder kon. Later werden ook in de rest van het huis reglementjes opgehangen (vuilniszakken niet vergeten buiten te zetten! frigo uitkuisen voor je naar huis vertrekt! servies wegzetten na het avondeten! Wanneer gaan jullie nu eindelijk eens aan die afwas beginnen?!) maar echt baten deed het niet. Soms wilde ik dat ik toch maar met een kuisziek vriendinnetje was gaan samenhokken, maar dat was enkel heel soms.

Het leukste aan ons huis in Ledeberg vond ik dat het in een multi-culturele buurt lag. In de straat hing vaak de geur van cous-cous, 's avonds speelden er afrikaanse kindjes buiten en door het raam van mijn kamer hoorde ik keiharde turkse schlagers binnenwaaien. Winkeltjes met exotisch eten rezen er als paddestoelen uit de grond, en eens in de week ging ik naar den turk om verse tomaten en overheerlijk plat turks brood te gaan halen. Turks brood met boter en choco, ik zou er mijn koninkrijk voor wegschenken. En voor ÈÈn appel moest je er niet betalen, die kreeg je gewoon met een glimlach mee, weet ik uit ervaring.

Eens afgestudeerd en naar de westhoek teruggekeerd verbaasde ik me over het feit dat er in geen kilometers omtrek een turks brood te krijgen was. En als je bij nachte plots zonder sigaretten zat dan was het wachten tot de volgende dag op je dosis nicotine, want nachtwinkels waren er ook niet meer. Deze namiddag was ik dan ook lichtjes in mijn nopjes toen ik zag dat Ieper nu ook zijn eigen turks winkeltje heeft, compleet met bokalen vol vreemde ingemaakte groenten en onuitspreekbare merken. Toen ik mijn exotische lekkernijen wilde betalen legde de turkse eigenaar me in gebrekkig engels uit dat hij de prijs was vergeten, waarop hij naar zijn gsm greep en zijn turkse vriend opbelde, die de prijzen blijkbaar wel uit het hoofd kende. Na vijf minuten en veel heen en weer geroep door zijn oude nokia drukte hij af: dat was dan drie euro.

'Thank you!' zei ik, en ik meende het heel erg.

Sociaal

Gisteren in Klant of Koning een reactie via SMS over het onderwerp Ebay:
"Ga toch gewoon naar de winkel op de hoek. Veel goedkoper en veel socialer."

"Wow," dacht ik bij mezelf. Misschien had de SMS-er wel gelijk. Denk eens aan het hele sociale gebeuren dat ik mis door boeken te bestellen op Amazon. Volgende keer ga ik gewoon terug naar de boekhandel:

- *Stapt boekhandel binnen*
- *Pakt boek over Actionscript 2.0 uit de rekken*
- *Gaat naar kassa, en geeft het boek af*
- "22 euro 99 alstublieft"
- *Betaalt met Bancontact*
- "Dankuwel" (ik weet nooit of ik zelf "dankuwel" moet zeggen, of de kassa mevrouw/meneer)
- *Gaat buiten*

Ik weet het niet. Misschien ben ik gewoon niet zo sociaal aangelegd.

Ciao Bella

Het is niet omdat ik me ooit redelijk negatief heb uitgesproken over Eva Pauwels dat ik Ciao Bella geen kans geef. Zo dacht ik gisterenavond plots. Integendeel zelfs, als ik ÈÈn doel heb in mijn leven dan is het wel op de eerste rij staan als Eva zich verslikt in ÈÈn of ander mager programmaconceptje op Kanaal2. En dus telde ik de minuten af.

Het magere conceptje houdt in dat wicked lesbo Eva samen met Ène Joyce (wie? Ow, een Joyce..) door ItaliÎ trekt in een cabrio en daar de dingen zo'n beetje op stelten zet. Althans, dat had ik toch begrepen uit een banner op de website van jim tv. Als ik programmadirecteur was zou ik het concept met een gigantische zwieperd van tafel hebben gelachen, maar een krijsende Eva die je elke nacht smekend op je gsm lastigvalt om eindelijk nog eens op tv te mogen komen kan wonderen doen, zo blijkt.

En dus reden ze door ItaliÎ, ons Joyce (wie?) en ons Eva. We zagen hoe ze in de file stonden en werden nagezwaaid door een bende Italiaanse zonnebrilmacho's. Een mens zou zich gaan afvragen hoe erg de schoonheid van italiaanse vrouwen achteruit moet zijn gegaan als een lelijk manwijf en een Joyce worden nagefloten in een Italiaanse file. Maar bij dit soort programma's mag je niet te veel nadenken, natuurlijk. Mijn fout.

Ze reden en ze reden door ItaliÎ en onderweg hield Eva de spirit erin door Joyce te vragen of ze soms tv keek. Tot zover het hoogtepunt van deel ÈÈn. In deel twee begon ik me af te vragen wanneer ItaliÎ nu eindelijk eens op stelten zou worden gezet, en Eva samen met mij, meende ik te zien. Op dat soort momenten is het goed om siliconenborsten te hebben, dat weet het kleinste kind. En zo kwam het dat we Eva plots met ontblote pattaten ( vrij naar Jeff Hoeyberghs) in het midden van een camping vol bejaarden zagen staan. Op stelten, zeg ik je!

Joyce deed ook haar duit in het programmazakje door nog achterlijker over te komen dan Eva Pauwels dat al deed. Er is een onbekende vlaminge nodig die opgediept is uit ÈÈn of ander schoonheidssallonnetje om dat klaar te spelen, en ze deed dat goed. Zo vroeg ze zich luidop af wat gisteren is in het Engels, en gaf ze toe dat ze The Days of Our Lives al niet meer kon volgen als ze het ÈÈn dag had gemist. Laat dit duidelijk zijn, Joyce, en dan liefst voor eens en altijd: daar hebben wij nu eens helemaal geen boodschap aan. Aan de rest van jullie ongelooflijk saaie en hoogtepuntloze roadserietje trouwens ook niet.

Op het einde van het programma belde Eva Pauwels nog even vanuit bad met haar dochtertje. Terwijl de camera ons nog eens een blik gunde op haar mismeesterde ballonborsten zette Eva het op een snikken. Voor ÈÈn keer begreep ik Eva: zelfs intelligente mensen zouden het moeilijk krijgen als ze zichzelf moesten spelen in de meest mislukte reality soap in de geschiedenis der reality soaps.

Exact een jaar geleden

Volgens iPhoto.

21 september

Herfstige dingen die ik de laatste dagen heb gedaan:

* mijn sigaret proberen aan te steken terwijl ik met mijn nieuwe winterjas buiten stond weg te waaien
* mijn t-shirtjes naar achter verhuisd in de kleerkast, en mijn dikke wollige truien naar voor
* mijn winterpyama bovengehaald
* soep gedronken om mezelf te verwarmen
* mezelf afgevraagd wanneer de vloerverwarming in gang zou schieten
* onder een deken in de zetel een boek gelezen
* verkouden geweest

Zitten er nu toch echt wel aan te komen:

* koude voeten in bed
* een nieuwe wintersjaal en handschoenen
* mandarijntjes (!)
* depri herfstmuziek en kerstcd's
* kastanjes rapen en poffen
* kijken naar de intrede van de Sint op de nederlandse televisie
* hutsepot eten

Prettige herfst, allen!

Drie meisjes

Ik keek naar het leven van drie meisjes. Het waren drie zusjes, en ze zaten in een treinwagon. Het waren helemaal geen gewone meisjes, dat zag je zo, want gewone meisjes komen niet zo vaak op televisie als ze in een treinwagon zitten. Dit waren drie meisjes met een wel heel speciale verdienste: hun papa was ooit een bekende en geprezen doelman geweest.

Zij waren nooit echt iets noemenswaardigs geweest, en het zag er ook niet meteen naar uit dat dat er snel van zou komen, maar daar leken ze zich geen seconde druk over te maken. De drie meisjes deden om het hardst hun best om met hun getater en gegiechel een close-up van de camera te versieren. Ze hadden namelijk alle drie een heel erg drukke periode achter de rug waarbij ze elkaar niet zo veel hadden gezien. Aldus de weemoedige voice-over.

Meisje ÈÈn had het druk-druk-druk gehad met de zoektocht naar een mediageile aanstaande die voor het oog van heel Vlaanderen een ring om haar voetballersdochtervingertje wilde schuiven. Meisje twee had weinig tijd gehad omdat ze zich had laten bezwangeren door een blonde jongen die ook niet vies was van een zwoele blik in de camera op z'n tijd, en meisje drie zal het ook wel heel erg druk hebben gehad met iets. Waarmee was niet meteen duidelijk, maar haar hond had wel net veertien (veertien!) jongen op Brasschaatse bodem neergeplant, en als je weet dat het beest Angie (met de a van 'alleej joenge') heet is dat ook wel iets.. druks.

Na zoveel noeste arbeid hadden de drie zusjes wel een verzetje verdiend, en dat werd een tripje naar Londen met de Thalys en de cameraploeg van het huis. Eens in het hotel aangekomen hadden de drie meisjes reuzelol! Terwijl meisje twee zwanger op bed lag te giechelen sprong meisje drie in pyama en zonder Von Dutch-pet (het leek even alsof de Sint zijn mijter had afgenomen) vanboven op meisje ÈÈn, dat ook al op bed lag.

De aanleiding van dit dolle partijtje dat zijn gelijke niet kende was het feit dat de meisjes veel te veel geld hadden betaald voor ne friet en nen amburger in het hotel. Niemand vroeg hoeveel geld dat dan wel was, want meisje ÈÈn en twee wisten het al en de cameraploeg mocht geen vragen stellen, dat stond zo in het contract. Gelukkig verklapte meisje drie na een paar spannende minuten hoeveel het allemaal had gekost, en toen trok meisje ÈÈn de broek af van meisje drie.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat het dringend tijd wordt dat de overleden gewaande evil twin van Sam Gooris zijn opwachting maakt in de show, waarna Carmen wordt ontvoerd door een oliesheik en aan geheugenverlies begint te lijden. Enkel en alleen dan is er nog plaats voor enige vorm van hoop.

Leuk op autoloze zondag

* nog eens in het midden van de straat lopen zonder bang te zijn dat je omver wordt gereden
* mooi weer
* een terrasje
* verbaasd zijn over hoe stil straten worden zonder motorengeronk
* voetballende kinderen op straat
* skatende kinderen op straat
* Bob de Bouwer-jongentjes
* jeugdbeweginggeweld
* temidden van het jeugdbeweginggeweld plots een rood t-shirt zien, en denken 'is hij dat?' en dat hij het is en dat je dan maar direct afspreekt om nog eens bruine Leffes te gaan drinken, zoals vroeger
* het besef dat het er misschien echt wel nog eens van komt, die Leffes

Televisiepaniek

Ik zat in de zetel en las een goed boek. Op de achtergrond speelde de tv ÈÈn of ander programma over koppels die een appartementsblok moesten verbouwen, maar echt veel bekijks had het ding niet. Ik draaide een blad om, begon aan een nieuwe zin, en toen viel het achtergrondgeluid weg. Ik keek op en ontdekte dat niet enkel het geluid was weggevallen, maar ook het beeld. Het appartementsblokprogramma was opgegaan in grijze sneeuw.

Vroeger zou ik het een ramp hebben gevonden als de tv dienst weigerde. Ik zou verbaasd naar het scherm hebben gestaard, mezelf panikerend afvragend hoe ik dit zo snel mogelijk kon oplossen. Maar de laatste jaren is de belangrijkheid van het toestel zo afgenomen dat ik niet eens een negatief gevoel gewaar werd. Ik was toch niet van plan geweest om er echt naar te kijken.

Ik las verder. Nog twee hoofdstukken te gaan en ik wist hoe het zou aflopen met Emma en Jack. Goed, hoopte ik, maar dat kon je natuurlijk niet echt voorspellen want Emma zou er wel weer in slagen om alles in ÈÈn paragraafje te verknallen. Die gekke, onvoorspelbare Emma toch! Ze was me er toch wel eentje.

Plots ging de bel. Ik keek op mijn horloge en rolde met mijn ogen: wie o wie had er mij zo dringend nodig dat hij me om negen uur 's avonds uit mijn Emma en Jack-verhaal moest bellen? Op onze met camera uitgeruste parlofoon (want dat hebben we!) zag ik het hoofd van een bejaarde medebewoner in zwart wit. Hij staarde zenuwachtig in de lens. 'Wat komt die hier zo laat nog bellen?' vroeg ik aan Youri. Hij wist het ook niet, maar ik kon het hem misschien even vragen. Uit pure consternatie duwde ik op het binnenlaatknopje in plaats van op het 'wie is daar en wat kom je hier doen?'-knopje. Dammit, nu kwam hij al naar boven zonder dat ik wist waarom, en ik wilde eigenlijk niet dat hij naar boven kwam want Emma zou net Jack's Schotlandgeheim te weten komen, en ik ook.

De bel rinkelde een tweede keer. Verveeld maakte ik de deur open. Met een verwilderde blik gehuld in zweetparels staarde de bejaarde medebewoner me aan. In zijn handen had hij twee blaadjes die hij klaarhield om in mijn richtig te duwen.'Hallo?' zei ik zo verbaasd mogelijk. Daar had hij duidelijk op staan wachten. 'De tv is kapot!' zei hij, alsof hij me kwam melden dat er net een vliegtuig in zijn appartement was gevlogen. 'Ik weet het.' zei ik zo kalm mogelijk, in de hoop dat mijn kalmte op hem zou afstralen en hij zijn normale ademhaling zou terugvinden. Een stervende bejaarde voor je deur om negen uur 's avonds, ik zou het niet willen meemaken. Hij luisterde niet eens. Nerveus en met een bloeddruk die overduidelijk in het rood ging ratelde hij door over het beeld dat wegviel, en dat het wegbleef, en dat hij geen tv meer kon kijken en naar niemand kon bellen omdat zijn telefoon het ook niet meer deed en dat hij nu geen tv meer kon kijken en ook niet kon bellen, naar niemand!

'Onze tv is ook uitgevallen' zei ik nog eens. 'Ja?!' vroeg hij met een blik die zoveel opluchting uitstraalde dat ik er bijna emotioneel van werd. 'Jep' zei ik, 'allemaal grijze sneeuw' en ik glimlachte kalm. Dat had ik duidelijk niet mogen zeggen, want in zijn ogen zag ik een nieuwe vlaag van paniek opwellen. 'Maar mijn scherm is helemaal blauw!' riep hij zwetend. 'Dan is het niet hetzelfde!'
Ik deed alsof ik alles van tv's kende en zei dat dat best mogelijk was bij een algemene panne, dat de ene tv blauw wordt en de andere besneeuwd. 'Dat hangt van de instelling van je tv af' brabbelde ik met een professionele ondertoon.

Hij duwde de blaadjes in mijn handen. Of ik even naar telenet kon bellen om de storing te melden want zijn telefoon deed het niet meer en hij kon niemand bereiken. 'Ik bel wel even met mijn gsm' zei ik, wat nog maar eens bewijst dat ik veel te goed ben, want ik had die tv helemaal niet nodig. 'Aha, een gsm!' zei hij veel te samenzweerderig naar mijn zin. Terwijl ik door telenet op een wachtmuziekje werd getrakteerd bleef de man me maniakaal aanstaren. 'Wat zeggen ze?!' bleef hij in mijn oor roepen. 'Wachtmuziek' sprak ik voor de vierde keer, me afvragend wat Jack nu eigenlijk in Schotland was gaan doen.

Na het telefoongesprek kwam de aap uit de mouw. 'Het is vanavond juist mijn favoriete liedjesprogramma op Duitsland en ik zie dat graag want ik ben van een oudere generatie' lachtte hij opgelucht, voor hij weer in de lift verdween. Nadat ik mijn boek had uitgelezen zapte ik nog even naar Duitsland, en ik zag een oude man met valse tanden een saai nummer meelippen over de liefde. Een oud vrouwtje in het publiek liet haar tranen ongegeneerd stromen. Ik beelde me in hoe de bejaarde medebewoner dat ook deed en ik werd overvallen door een Moeder Theresa-gevoel.

Failed

Ik kom uit de badkamer met nat haar in twee staartjes gedraaid als Youri begint te grijnzen.

'Je lijkt op iemand!'
'Ja, ik weet het..'
'Ja maar je lijkt echt op iemand!'
Ik rol met mijn ogen.
'Op Kristel van K3, right?'
'Aha, dus je vindt het ook?' grijnst hij terug.

I'm doomed.

Calimero

Het is niet eerlijk. Er bestaat geen Weight Watchers club voor magere mensen die willen verdikken, er is nog altijd geen vaccin tegen een simpele verkoudheid, en ik zie niet graag zonnebrillen waardoor ik hoofdpijn krijg als ik tegen de zon in moet rijden met de auto.

Ik wil gokken in Las Vegas, lachen met de zingende cowboy in New York en Mickey Mouse oortjes kopen in Florida. Ik wil twee maanden in Barcelona wonen, leren snowboarden, twee maanden door het zuiden van Frankrijk trekken, en mijzelf compleet belachelijk maken door te vallen en op mijn buik naar beneden te glijden op de zwarte piste. Ik wil "Is dat nu een fjord?" zeggen in Noorwegen, de ramen kuisen, en Japans leren. Ik wil heel howstuffworks.com lezen, een huis met een houten vloer kopen, en supporteren voor Laura Ramaekers. Als het even kan wil ik ook wel Route 66 afrijden, voelen hoe warm de warmwaterbronnen in Reykyavik zijn, en mijn auto wassen. Moose-spotten in Canada, de olifanten bekijken in Bellewaerde, ik wil alles ... maar ik moet werken. Vijf dagen in een week. Tot ik oud en grijs ben. Dan heb ik tijd. Ik kijk er al naar uit.

L van hierboven is oud en grijs. Hij moet niet meer werken en heeft tijd. Tijd om op zijn balkon te zitten en ... ja, dat is het zowat. Het is niet eerlijk.

Doel

'Hoe is het geweest?' vroeg Coach, terwijl ze snel nog even haar tekst stond door te nemen. 'Ba ja' zei ik, 'Negenhonderd gram minder dan vorige week'. 'Goede start!' riep ze met haar duimen in de lucht.

Bwa, zo goed vond ik die start nu ook weer niet, want op mijn weegschaal thuis (waar ik eigenlijk niet mocht gaan opstaan van Coach omdat ik mezelf anders zou demotiveren) was ik bijna twee kilo afgevallen. En terecht ook, want ik had me overal aan gehouden en gesport enzo. Maar bij weight watchers word je 's avonds gewogen, en sorry, maar dan heb ik al twee liter water binnen en een dikke trui aan des winters, en dan weeg ik gewoon meer. De weegma'ams vulden een miezerige net-geen-kilo in op mijn kaartje, en deden alsof ze me enorm bewonderden voor mijn heldenmoed. Na mij kwam een man die meer dan drie kilo was afgevallen deze week. Ook hem bewonderden ze enorm voor zijn heldenmoed.

Ik ging aan mijn tafeltje zitten, en onderging wel tien keer de vraag hoe het geweest was. Iedereen bewonderde mij voor mijn heldenmoed, dat zag ik zo. Naast mij zat een vrouw die maar honderd gram was afgevallen en er een beetje sip om was. Ik probeerde haar te troosten door te zeggen dat honderd gram toch honderd gram was (en dat is wiskundig ook zo) en ik schaamde me een beetje toen ze vroeg hoe het bij mij was geweest. 'Negen keer beter dan bij jou' dacht ik, terwijl ik 'redelijk' zei.

'Iedereen moet zich deze week een doel stellen, en proberen om zich eraan te houden!' riep Coach plots. Ik dacht er even over na, want dat was waarschijnlijk de bedoeling van haar korte ingelaste stilte. Ik ga deze week minder Pepsi Max drinken, en meer water. En blij proberen te zijn met elke honderd gram minder lilith op deze wereld.

Noteren

'Zevenentwintig kilo op een jaar tijd' zei ze, 'maar dat is wel al meer dan een jaar geleden.'
'Wow!' zei ik, en ik rekende snel uit dat mijn collega en ik samen al eens bijna zestig kilo afgevallen waren. Ik ken mensen die zestig kilo wegen en zichzelf te dik vinden, dus die wow was helemaal geen overstatement, als je het mij vroeg.

Het verbaasde me, maar eigenlijk ook weer niet, want het Weight Watchersdieet is met voorsprong het meest makkelijk vol te houden dieet dat er bestaat. Ik viel er heel wat kilo's mee af, en toch at ik elke week een grote spaghetti en ging er geen dag voorbij zonder dat ik een Leo of iets anders zondigs naar binnenspeelde. En het mocht allemaal. Ook nu gaat het me weer verbazingwekkend goed af. Het enige nadeel is dat ik bij elke maaltijd al mijn punten in een boekje moet noteren, om mezelf te controleren. Gelukkig heb ik een trouwe vriend die er alles aan doet om me daarin bij te staan. En een andere nog trouwere vriend die elke morgen iets bemoedigends in mijn boekje tekent.

En! Morgen mag ik weer naar mijn dikke vrienden, ma'am!

Roots

'Wat doe je dat toch goed, dat integreren' denk ik soms als hij op zondagmorgen naar de bakker vertrekt achter pistoleetjes (zonder dat ik hem de weg moet uitleggen!). Of als ik hem plots een woord hoor uitspreken met een tongval die hem een paar maanden geleden helemaal niet zou hebben gestaan, maar nu wel. Schoenen noemt hij nog steeds 'skoen'n', maar tegen 'jouw' zegt hij nu al heel soms 'jon' in plaats van 'uw'. Al zal hij dat straks waarschijnlijk staalhard ontkennen in de comment-box. Ik denk dat het iets te maken heeft met het toch niet helemaal willen kwijtspelen van zijn roots, of zijn cultuur, of hoe hij het ook zal noemen. Het is soms moeilijk om te geloven, maar Youri is namelijk helemaal geen native Ieperling! Dat ging namelijk zo:

We zouden gaan samenwonen, en plots voelde ik een steen in mijn maag. Want als je gaat samenwonen zonder dat je in dezelfde streek bent opgegroeid dan moet je een keuze maken. En ik wilde niet kiezen, ik wilde gewoon hier blijven wonen. Onder de schaduw van de lakenhalle, en tussen de Engelse kerkhoven, daar is mijn thuis. Zo emotioneel zou ik het tijdens onze discussie over de samenwoonlocatie natuurlijk niet aanpakken, want dan zou hij met zijn vuist op tafel knallen en zeggen dat er in zijn streek ook oude gebouwen staan, en dan zou ik huilen en zeggen dat de lakenhalle zoveel meer is dan een ouhoud gebouhouw! Neen, ik zou gewoon een groot blad nemen en aan de ene kant Ieper schrijven, dan een streep, en dan zijn stad der voorkeur. En dan plusjes en minnetjes, en dan zouden we rationeel handelen met het oog op een goede beslissing. Het zou onze eerste grote ruzie worden, dat wist ik wel zeker.

En dus stelde ik de vraag uit. En hij ook. Tot we op een mooie lentedag voor de lol appartementen gingen bekijken op een immo-website. Ik vinkte appartement aan, en huren, en toen kwam ik op het veldje locatie uit. Ik aarzelde en begon snel over iets anders, want ik was onvoorbereid op deze spontane situatie en ik had mijn plus-en minkolommetjes niet bij de hand. 'Vul maar Ieper in' zei hij beslist. Mijn ogen werden nog groter dan ze doordeweeks al zijn, en toen herhaalde hij zijn zin. Er kwam helemaal geen discussie, en ook geen ruzie over katten die hier van torens worden gegooid, hij wilde hier gewoon heel graag komen wonen.

De volgende weken leidde ik hem vervuld van trots naar alle mooie plekjes van mijn streek, en hij kwam nooit meer op zijn beslissing terug. Soms maakt hij me wel nog even onzeker, als hij dingen zegt als 'Jullie hebben hier echt wel weinig supermarkten, hÈ?' of dat er hier maar ÈÈn copycenter is, terwijl dat er bij hem zeker vijftien waren. En dat je zo lang moet rijden voor je weer een beetje bewoonde wereld ziet. Ik denk altijd dat dat het begin is van een aankondiging dat hij wil verhuizen ofzo. Tot hij eraan toevoegt dat hij dat net zo helemaal oke vindt. 'Ja weinig supermarkten wel' straal ik dan, 'dat heb ik hier ook altijd zo super gevonden.'

Oude mannen lopen vreemd

Ik durf er wel eens geÔntrigeerd naar staan kijken, naar de manier waarop bejaarde mannen wandelen. Niet dat ik niet durf kijken naar hoe bejaarde vrouwen wandelen ofzo, maar oude mannen, die hebben er toch een serieus handje van weg. Oude mannen, die wandelen namelijk een funny walk.

Het gaat me niet eens zozeer om het tempo dat wordt gehaald, want oude mannen hebben een abonnement op artrose en artritis en vast ook nog op aderverkalking, en als dat geen excuus is om gezapiger te gaan leven dan weet ik het ook niet meer. En zo funny is dat tempo nu ook weer niet, eigenlijk. Of dachten jullie dat mijn humor zo armzalig is dat ik me bezig houd met trage bejaarde mannen uitlachen? Laat ik dit fabeltje dan maar voor eens en voor altijd de wereld uithelpen: zo bestaat lilith niet.

Het vreemde aan wandelende oude mannen is dat ze steevast met hun handen op hun rug stappen, hoofd een beetje naar voren, doch de rug kaarsrecht, alsof ze constant op zoek zijn naar een verloren eurocentje, of een leuke paddestoel. Bij elk stapje vrees je dat ze voorover zullen vallen, maar dat doen ze nooit, die oude krakers. Ze stappen alleen maar, op dat lekker gezapige tempo van ze. En altijd met die oude, rimpelige handen op hun rug.

Eerst dacht ik dat het een overblijfsel uit de concentratiekampen was: hup uit die trein, handboeien om en stappen maar in het rijtje, op weg naar de werkplaats. En dat dat toch altijd een beetje is blijven hangen in die oude grijzen hoofden. Maar toen bedacht ik me: er kunnen gewoonweg nooit voldoende handboeien geweest zijn voor alle kampleden, want ijzer kost geld, veel geld. En echt geÔnvesteerd zal er daar volgens mij ook niet geweest zijn. Dus besloot ik om aan mijn raam te gaan zitten wachten tot er nog eens een oude man voorbijkwam op het wandelpad. Ik moest en zou het mysterie doorgronden.

Ik wachtte en ik wachtte, maar voor oude mensen moet je tijd maken, want tijd hebben zij namelijk met hopen. Plots zag ik in de verte iets kleins en gerimpelds af komen tjolen, en dus zette ik me schrap. Jezelf schrapzetten kan je maar een paar seconden na elkaar, en na drie minuten besloot ik om gewoon ontspannen te wachten tot hij zich in het midden van mijn blikveld bevond. En ja hoor, daar kwam hij, bij elke stap bijna voorovervallend in het slijk der aarde. 'Links voetje, rechts voetje, links voetje, rechts voetje' ik zag het hem denken. 'HÈ oude man! Waarom hou jij eigenlijk je handen op je rug, zeg?' wilde ik roepen, maar ik werd tegengehouden door de ontknoping van het handenmysterie, dat zich vlak voor mijn neus begon af te spelen.

De man begon te vertragen. Bij oude mannen betekent dat gewoon dat ze een halve meter per uur trager beginnen te stappen, en dan staan ze plots gewoon stil. Beetje bij beetje begon de stilstaande oude man zijn voeten uit elkaar te zetten. Dat nam ongeveer twee lange tergende minuten in beslag. En toen gebeurde het: de man stak zijn oude buik naar voren en gebruikte daarbij zijn samengebalde handen om zijn evenwicht te bewaren. Hij had namelijk iets waargenomen dat hij van dichterbij wilde inspecteren. In zijn tegelijk naar voor-en naar achterleunende mannenhouding draaide hij zijn hoofd lichtjes naar boven en keek recht in mijn verbaasde ogen: hij had mij gezien!

'HÈ oude man! Ik weet waarom je je handen op je rug houdt als je stapt! Het is gewoon voor je evenwicht!' riep ik. 'Punkers, allemaal punkers!' hoorde ik hem grommen terwijl hij zichzelf traag maar zeker weer in beweging zette.

Retronited

En dan is het plots zondagnamiddag en is daar Google.

Pump it!

Gisteren zei ik met de grote manieren mij eigen tegen Youri dat ik me vandaag helemaal zou smijten op de hometrainer. Ik was dan ook gewapend met een zelfgebrand ceedeetje vol echte in-het-zweet-smijters als daar zijn:

* Pump up the Jam van Technotronic
* Eye of the Tiger van Survivor
* het Footloose-liedje
* T. Raumschmiere goes Monstertruck Driver
* Where's your head at van Basement Jaxx

Dat en nog een hoop meer van dat lekkers. En het werkte. Ik ging helemaal mee in de beat en ik fietste alsof ik echt wel heel erg dringend ergens ver moest zijn. En toen ik er was besefte ik plots dat ik thuis iets was vergeten, dus keerde ik gewoon terug. Ik bleef fietsen en fietsen, ook toen Youri er met een zwak excuus ('Mijn toestel is kapot') de brui aan gaf.

Na ongeveer een half uur vlammen op mijn vlokke voelde ik een steek in mijn rechterknie. 'Hoe komt dat nu?' vroeg ik me met een lichte frons af. Na een korte bestudering van mijn fietsende benen zag ik waar het probleem zat: ik ben een rechtse fietser. Ik duw twee keer zoveel met mijn rechterbeen dan met mijn linker. 'Fuck!' dacht ik, 'Als ik dit nog lang blijf doen ga ik een toekomst tegemoet met ÈÈn gespierd been, en ÈÈn dun beentje, zoals je ze ziet bij rolstoelpatiÎnten.'

Ik begon te duwen met mijn linkerbeen. Ik duwde en ik duwde om de spierontwikkeling van mijn rechterbeen tegen te houden, maar het leek nergens op. Ik heb een verontrustend zwak linkerbeen. Pijnlijk om te beseffen als je er al 23 jaar op rondloopt. Ik moet gewoon twee keer zo hard moeite doen om de pedalen rond te duwen als ik me concentreer op links. En een keer links en dan een keer rechts lukt al helemaal niet, want dan begin ik rare schommelbewegingen te maken en ben ik bang dat ik van de hometrainer ga robbelen.

Ik ben aan het overwegen om een brief te schrijven naar Flair weet raad.

Versleten

De nieuwe schoenentrend is gewoon perfect afgestemd op schoenverslaafden: ze zien er nieuw al zo versleten uit dat je gewoon op elk moment een excuus hebt om nog eens nieuwe schoenen te kopen. Dat heb je weer goed gezien, lilith!

Mystery Shopper, @ your service!

Ik bladerde door een boekje over freelancen en het woord sprak me meteen aan: mystery shopper. Ja, dat wilde ik wel worden. Winkelen en er voor betaald worden, het leek te gek voor woorden maar het bestond. Ik wilde net verderbladeren toen ik me bedacht dat het nog helemaal niet zo'n slecht idee was. Als je winkelt geef je namelijk geld uit, en als je ervoor wordt betaald dus eigenlijk niet. Fantastisch is dat.

Ik bleef niet bij de pakken zitten en dus schreef ik me, een beetje voor de grap, in op een internationale mystery shoppers-website. Dat was ik eigenlijk al weer een beetje vergeten, tot ik net mijn eerste opdracht binnenkreeg: ik moet naar een winkel van een bekend en leuk merk dat ik omwille van het mystery even niet vernoem, ik moet interacten met de winkelbediendes, ik mag iets kopen van maximum 30 euro waarvan ik het bonnetje moet terugsturen naar ergens in Antwerpen, ik vul binnen de 24 uur een vragenlijstje in en dan krijg ik geld. Jahaa, zo staat het in de mail.

Het enige dat ik nog nodig heb is een grote zonnebril om er zo mystery shopper mogelijk uit te zien. Ik, de mystery shopper. Ik ga het zowaar eens proberen.

Op de weight watcherscursus

Daar zat ik dan, aan een tafeltje bedekt met een witter-dan-wit tafelkleed te staren naar de cola light die ik net overhandigd had gekregen. 'Dat is dan ÈÈn euro vijftig, ma'am'. De griezelig magere dame die tot weight watchers-serveerster was gebombardeerd sprak madam uit zoals ik mam uitspreek. Blijkbaar vond ze van zichzelf dat ze dat heel goed deed ook, want ze bleef er tot in het ridicule mee doorgaan: 'Dankuwel ma'am, dat is dan 3 euro en half terug ma'am, bedankt ma'am'.

Terwijl de zaal zich in steeds sneller tempo begon te vullen met vrouwen die naast kilo's teveel ook nog eens een serieus overschot aan stemvolume met zich meedroegen verdiepte ik me in het welkomspakketje dat me net door mijn 'coach' in handen was gedrukt tijdens de drie seconden die werden genomen om mij in te schrijven. Ik had me verwacht aan een gezellig gesprek over dikke buiken en ronde billen, maar in de realiteit bleek daar weinig tijd voor.

'Naam? Geboortedatum? Adres? Dat is dan negen euro.' sprak de mevrouw die vanaf dat moment voor mijn coach moest doorgaan in ijltempo, terwijl ze me zenuwachtig rondkijkend richting weegschaal duwde. 'WAAR IS MIJN STYLO?' hoorde ik haar nog roepen, 'EN KAN IEMAND DIE BLAZER UITZETTEN, HIJ WERKT OP MIJN SYSTEEM!' Lichtjes geimponeerd door zoveel lawaai schuifelde ik met mijn kaartje naar een tafeltje waaraan twee vrouwen zaten: dat moesten de weegma'ams zijn.

'Het is mijn eerste keer' zei ik ietwat verontschuldigend. 'Dan gaan we je aan een spervuur van vragen moeten onderwerpen' lachtte de jongste van de twee. Aha! Net toen ik wilde beginnen vertellen dat ik al wel vaker had weightgewatched en dat ik het systeem dus wel kende maar het nu gecontroleerd wilde gaan doen vroeg de mevrouw mijn gsm-nummer. Ik dicteerde het gedwee, en toen mocht ik op de weegschaal en onder de meetlat plaatsnemen. Op een nieuw kaartje werden mijn lengte en mijn startgewicht genoteerd, samen met mijn streefgewicht waarover ik blijkbaar ook al niet te veel in de pap te brokken had. 'Je mag aan een tafeltje gaan zitten' zei de oudere mevrouw die er blijkbaar bijzat om te zeggen dat de mensen aan de tafeltjes mochten gaan zitten. 'En mijn spervuur dan? Waar is het spervuur, ma'am?!' Ach, de avond was nog jong.

Naarmate de avond verouderde bleef het volk de zaal binnenstromen. Ik zag oudere vrouwen met een paar kilootjes teveel, en ik vroeg me af wat ze in godsnaam bij de Weight Watchers kwamen doen: oudere vrouwen hebben per definitie een paar kilootjes teveel en dat mag. Ikzelf verlang hevig naar het moment dat ik vijftig ben en mijn leeftijd en levenservaring kan gebruiken als excuus: 'Ja, die kilo's komen met de jaren hÈ, ma'am, dat is normaal. Ik ben vijftig namelijk, en dan mag dat!' Ik hoorde de oudere vrouwen vragen aan de andere oudere vrouwen hoe het was geweest. Bij Weight Watchers vraagt men namelijk niet hoe het is, wel hoe het geweest is.

Er waren ook meisjes van mijn leeftijd bij, en heel af en toe zag ik iemand langswaggelen die in mijn ogen echt tÈ dik was, problematisch dik dan. Het overgrote deel van de aanwezigen behoorde echter tot de categorie 'Okeej, zo dik ben ik nu ook weer niet, maar ik heb toch niks te doen op donderdagavond en ik dacht, wel, jeweetwel'. Of misschien waren ze allemaal samen al meer dan drieduizend kilo vet verloren, dat kan ook maar ik had er het raden naar aan mijn witter-dan-wit tafelkleed, en dus deed ik dat ook.

Ondertussen had ik mijn welkomstpakketje al drie keer doorgelezen en bij de vierde keer diende ik de handdoek in de ring te gooien wegens te veel lawaai. Ik concentreerde me keihard om mezelf nog te horen ademen, en zelfs dat lukte niet meer. Het leek alsof duizenden vrouwen tegelijk om het hardst aan het roepen en lachen waren, in de hoop op die manier nog een paar calorieÎn meer te verbranden.

'MAG IK?!' bulderde iemand plots ergens vooraan de zaal. Onze coach! Ineens werd het muisstil. Drie kwartier aan een stuk ratelde Coach een ingestudeerd stukje af over Flexipoints, Kilokicks en FitFormules. Achteraf mochten de nieuwelingen in groep nog een half uur extra geratel tot zich nemen om heel het programma, dat ik al jaren ken, uitgelegd te krijgen. Ik wilde nog eens zeggen dat ik het al kende maar niemand vroeg mij iets. Tijdens de uitleg bladerde ik nog even verveeld door mijn folders.

'Bij ons staat u centraal!' riep een titel me toe. 'Ow, dat is leuk, niemand heeft me zelfs ook maar opgemerkt!' antwoordde ik terug in mijn hoofd. Ik werd wakkergeschud door een 'ALLEZ! SUCCES MET DE NIEUWE START!' en toen was het voorbij.

Even dikke vrienden, dat spreekt.

Cadeautjes

Hoe graag ik ook dingen koop voor mezelf (die broek! dat t-shirtje! die jip en janneke-stempels!), ik koop nog veel liever dingen voor iemand anders. Als ik in een winkel sta en plots bij een voorwerp glimlachend aan iemand moet denken, dan neem ik het gewoon mee. Vervuld van 'wat zullen ze dit leuk vinden!'

Het wat-zullen-ze-dit-leuk-vinden gevoel vind ik veel leuker dan het heb-ik-dit-echt-wel-nodig gevoel, en youri weet perfect waarover ik het heb. Zo kwam het dat we vorig jaar uit Londen terugkeerden met zakken vol cadeautjes. Een gigantische knuffelzachte Winnie De Pooh met kerstmuts waarmee ik een half uur had staan draaien in de Disney Store en uiteindelijk niet KON laten liggen. Twee t-shirts voor mijn broer die niet eens t-shirts nodig had, maar die vast heel hard zou grijnzen om zijn 'Fonzie van Happy Days'-shirt, en heel stoer zou staan met zijn knaloranje 'A Clockwork Orange'-omhulsel. En dat deed hij, met glans. Samen met nog tientallen andere zakken vol hebbedingetjes staken we het kanaal over.

Het uitdelen van de cadeautjes was zelfs nog leuker dan het kopen. Telkens als het leek dat iedereen nu echt wel alles had gekregen werd er nog een zakje bovengehaald, en nog eentje. Ja, we hadden overdreven, maar wat een lol hadden we beleefd aan het uitkiezen, het vergelijken en het giechelen in ons vuistje, omdat we wisten dat de krijgers het leuk zouden vinden. En wat een lol hadden we bij het zien van alle verbaasde/ontroerde/grijnzende blikken van de cadeau-ontvangers. En het was nog niet eens kerst. Het was allemaal zo leuk geweest dat we vergeten waren om iets voor onszelf te kopen.

Vorige week kreeg ik weer hetzelfde gevoel. Ik zag iets dat leuk zou zijn voor mezelf, maar eigenlijk nog veel leuker voor iemand anders. Het ligt al een paar dagen klaar om te geven, en dit weekend maak ik er werk van om het cadeautje ter plekke te krijgen. Ik ben nog niet eens halverwege het proces, en ik vind het nu al weer fantastisch.

Hieperdehieperdehiep!

Ik kon het gewoon niet aan, dat weten jullie nog wel. Er was mij iets ontnomen dat ik eigenlijk nog nooit had gehad.
En dat kon niet.

Gelukkig zijn de mensen van Woestijnvis blijkbaar ook bloglezers.
Heden hebben we onszelf het allerleukste cadeautje van heel de wereld aangeschaft bij de te gekke mensen van de Free Record Shop. Den droad, de keno-meneer en de woudloper, ze zijn helemaal van ons! Geduld is dus echt een schone deugd, en mijn dag kan officieel niet meer stuk.

Bill Rolleyes

Wil je met je eigen ogen spelen? Klik dan vooral verder.

Idool 2004

Pas op, ik hou van Idool 2004. Soms gebeurt het dat ik een paar uur voor het begint zeg 'Straks is het idool 2004.' En dat zeg ik niet zomaar bij wijze van 'laat ik de tv-gids even voorlezen aan mijn medemens', neen, ik ben stiekem heel opgetogen met dat vooruitzicht. Of niet eens zo stiekem, want anders zou ik waarschijnlijk gewoon zwijgen.

Waar ik naartoe wil: de reden dat ik mededeel dat het straks idool 2004 is ligt in het feit dat ik uitkijk naar de meute wannabe's die voor heel even vanachter hun oven/beenhouwerstafel/bankloket komen gekropen. De grijze muizen die er rotsvast in geloven dat ze er nooit meer terug naartoe zullen moeten omdat ze ontdekt zullen worden. Naar de mensen waarvan je, na amper ÈÈn blik uitgewisseld te hebben, al weet dat ze nooit maar dan ook nooit ergens zullen geraken, maar door oma's, nonkels en tantes op elk familiefeestje op het hart worden gedrukt dat ze dat wel ooit zullen doen, en dat geduld een schone deugd is, mijne jongen. Het tragische is dat ik mezelf blijf wijsmaken dat ik dat grappig vind. En dan start de begintune van idool 2004.

Koen en Kris Wauters huppelen van de ene doodsbange kandidaat naar de andere, ik voel de klamme handen tot in mijn zetel, en ik neem mezelf voor om eens goed en hard te lachen. En dan neemt de eerste deelnemer plaats op de ster en zie ik na nog geen halve seconde dat het beeld niet klopt. Dat kan verschillende redenen hebben: een lichtjes loensende blik, een paar tanden die zich al jaren een weg door een bovenlip proberen te banen, een ingegroeide teennagel die zichtbaar parten speelt, je voelt gewoon dat het een oneerlijke strijd is. Trillend wordt nog geprobeerd om het zelfvertrouwen te immiteren van het idool dat wordt nagezongen, maar het is al allemaal kapot voor het begint. En dan zoomt de camera in op een kalf dat langzaam maar zeker verdrinkt, voor de ogen van kijkend Vlaanderen.

En ik weet dat ik naar fantastische televisie zit te kijken. Ik weet dat, mocht dit In De Gloria zijn, ik zou gillen en hinniken van het lachen. Ik roep 'mo gow zeg!' naar het scherm, in de hoop dat ik mezelf op die manier in gang kan lachen, maar het lukt niet. Ik zie een jongen met een slecht gebit en een haarsnit waarvoor ik mijn kapper een proces zou aandoen, en mijn hart breekt. Ik wil wegkijken maar ik heb het gevoel dat ik dat niet kan maken omdat dit de enige en allerlaatste keer is dat deze mens zijn ding mag doen op tv, en dus blijf ik kijken. Soms moet ik bijna overgeven van plaatsvervangende schaamte, en dan moet het ergste nog komen: de jury.

Ik zie visogen vanachter brilletjes hun oordeel afwachten, ik zie meisjes met acnÈ die veel te veel tijd hebben doorgebracht in de Fish & Chips om het allemaal nog op iets te laten trekken, heel dat uiterlijk gedoe, en ik wil roepen: 'Ga weg van daar! Ze zullen je kapotmaken, zoniet verscheuren! Ze zullen heel je lelijk ballonnetje doorprikken en alles tenietdoen dat je mama al ooit tegen je heeft gezegd over talent en showbizzcarriËres! Geloof hen niet, iedereen is mooi, ook jij!'

En dan zie ik het lelijke eendje met een mengeling van woede en huilbui buitenstappen, en net als ik wil roepen dat ze me altijd mogen bellen voor een goed gesprek over hun andere talenten zegt zo'n stuk non-talent: ' Als ze me hier niet goedvinden zijn zij slecht bezig, er zijn nog honderden andere mensen die wel doorhebben dat ik echt goed ben! Fuck you, Jan Leyers!'

'Je bent niet alleen oerlelijk, je bent ook nog eens oliedom, vishoofd!' roep ik bulderend van het lachen richting scherm.

Bejaarden

We kijken naar de slechtste chauffeur van Vlaanderen en zien hoe twee bejaarde meneren zich een weg door het verkeer proberen te banen. Ze lijken zeker de zeventig gepasseerd, en terwijl eentje rijdt geeft de andere commentaar op diens rijstijl. Het vlot niet zo erg: al tijdens het van de oprit afrijden zorgt een communicatieprobleem voor een misser.
Bejaarde bijzitter: 'Ge moet nor links draoie'
*bejaarde chauffeur draait naar links*
Bejaarde bijzitter:'Ik zei nor links!'
Verwarde bejaarde chauffeur: 'Dat ies toch links?'
Bejaarde bijzitter: 'Neje, ik bedoelde rechts'

Eens de baan op gaat het rijden niet veel beter, maar toch vinden de twee bejaarde knakkers even de tijd om het te hebben over de snelheidsbeperkingen.

Bejaarde bijzitter: 'Oe snel rijde gij na?'
Bejaarde chauffeur: 'Tussen de vijftig en de zestig'
Bejaarde bijzitter:'Vanaf 67 km per uur krijgde ier een boete van 50 euro'
Bejaarde chauffeur: 'Oe witte gij da?'
Bejaarde bijzitter: 'Ienternet È'

Een lichte shock verspreidde zich door de woonkamer.

Voor en na

Tijd nodig gehad om te beslissen dat ik zwart haar wilde: twee seconden
Telefoontje naar mamie: drie minuten
Telefoontje van mamie naar mij: vier minuten ('Zou je dat echt wel doen?' 'Ja!')
Mamie die mijn haar kleurt: drie kwartier
Mamie en ik die giechelend naar het resulaat kijken: minstens tien minuten

En nu past mijn haar tenminste bij mijn nieuwe rode winterjas.

A day in pictures

Ow ja, en mijn haar is ondertussen zwart. Pikzwart. En ik ben er heel erg blij mee.

Bram

'Het is een wedstrijd,
het is een wedstrijd,
het is een wedstrijd die je niet winnen kan'

Bram Vermeulen overleed vanmorgen in ItaliÎ ten gevolge van een hartaanval.

Nietjes

Alsof ze met een bulldozer een leiding hebben geraakt, zo voel ik me de laatste dagen. Ik huil, ik jank er nog een beetje bij en nadat ik heb gecheckt hoe erg mijn make-up is uitgelopen begin ik gewoon opnieuw. Ik doe werk dat niet gewaardeerd wordt en ook nog eens volledig onder mijn niveau ligt, ik ben te dik en er staan strepen op mijn ramen. Maar te dik, dat ben ik vooral.

'Boehoehoe' klonk het dan ook vannacht van aan mijn kant van het bed. En dat ik dit jaar al minstens honderd keer ben begonnen met een dieet en dat ik het niet meer onder controle krijg, en dat ik me slecht voel omdat dingen niet meer lukken en dus weer begin te eten, waarna ik me nog slechter voel en weer begin te diÎten. Wat dan om de ÈÈn of andere reden weer grandioos mislukt. De cirkel is haast zo rond als ikzelf.

'Ik wil dit leven niet tot ik tachtig en nog dikker ben' hoorde ik mezelf snikken. Neen, dat wil ik helemaal niet, en na een theorie over dat ik gewoon geen garantie heb dat, zelfs als ik mijn kilo's verlies, ik het voor de rest van mijn leven zal volhouden om wortels te eten begon het snikken opnieuw. En toen hoorde ik mezelf het woord uitspreken dat ik zo verafschuw. Het woord waar ik al jaren laagdunkend over doe: een maagverkleining, zou dat het niet zijn? Of een ring, of nietjes, whatever ze tegenwoordig doen om van dikke mensen normale mensen te maken.

Ik vind het toegeven aan dingen waar ik me al jaren tegen verzet, laat dat duidelijk zijn, maar het vooruitzicht op nog tweehonderd dieetpogingen waarbij er misschien wel ÈÈntje zal lukken voor een jaar, misschien twee, waarna ik weer begin uit te zetten tot proporties die mijn traanklieren in werking zetten, ik ken er betere.

Het snikken hield op. 'What the fuck are you talking about?' dacht ik plots, 'kies je nu echt voor de gemakkelijkheidsoplossing?'
Ja, misschien deed ik dat wel. Ik zou in me laten snijden en nieten dat het geen naam had, en ik zou normaal zijn, niet eens slank, en ik zou uit mijn cirkel stappen met toegeniete ingewanden, dat was het! 'Je doet belachelijk, je geeft het gewoon op!' sprak het stemmetje in mijn hoofd. Ik en mijn stemmetje discussiÎerden nog tot een stuk in de nacht. Eerst won ik, toen weer het stemmetje (het stemmetje in mijn hoofd is om de ÈÈn of andere reden de stem van Martine Tanghe, en die kan best streng zijn) en uiteindelijk kwamen we tot een compromis: ik schrijf me zo snel mogelijk in voor een weight watcherscursus waar ik me met mijn new found dikke vrienden elke week laat wegen en waar ik sterretjes krijg als ik kilo's verlies. Ik zal de cursus trouw bijwonen en alles doen dat ze me vragen en iedereen zal in awe zijn over dat gekke meisje met haar tongpiercing dat maar blijft afvallen. Ik probeer het nog ÈÈn keer, dit keer onder controle van iemand die me staalhard aankijkt als blijkt dat er driehonderd gram is bijgekomen.

Ik en mijn nieuwe dikke vrienden, we gaan het helemaal maken. Martine had zoals steeds gelijk vannacht: nietjes zijn voor mietjes.

Plastiek

'Youri! Het is zeven uur ÈÈnenveertig!'
'Wat?'
'Dat het zeven uur ÈÈnenveertig is!'
'Ow!'

Zeven uur ÈÈnenveertig is best laat als je om acht uur dertig moet beginnen werken en nog alletwee naar de badkamer moet en nog iets wil eten. Vandaar de ow, die een paar seconden later overgaat in een sprintje naar de badkamer.
Het horen van dat sprintje zet dan weer het miauwmechanisme van Bill in werking, zodat al snel het ganse appartement gevuld is met drukte. Terwijl ik drie keer net niet over de kat struikel probeer ik naar zijn eten te grijpen, maar met een wazige ochtendblik is dat niet echt simpel. Zakje met eten valt, Bill bespringt het, ik struikel weer bijna over Bill als ik het wil pakken, en als hij even later schrokkend zijn eten naar binnenwerkt heb ik het gevoel dat ik er al een halve dag heb opzitten.

Waar waren we? Ontbijt klaarzetten! Ik ben nog maar net begonnen als Youri nog altijd in dezelfde sprintbeweging uit de badkamer komt. Ik badkamer, jij ontbijt? probeer ik met ÈÈn blik over te brengen, en het lukt. Na de badkamer begin ik door het huis te vliegen op zoek naar mijn iPod die ik al een paar dagen kwijt ben, ondertussen bijtend in een boterham met smeerkaas. Niet in mijn rugzak, niet in de slaapkamer, niet in de kast, niet in de andere rugzak, waar is dat ding?! Nog altijd niet in de slaapkamer, ook niet in mijn rugzak, niet in de kast,.. Ow. Toch in de kast dus.

iPod gevonden, ontbijt in zeven haasten weer weggezet en weg zijn we, hijgend en puffend van een veel te haastig half uur. In de lift zuchten we allebei diep. We zijn dankzij onze inspanningen nog helemaal op schema om op tijd te beginnen werken. Terwijl de lift langzaam naar beneden gaat horen we een vreemd gorgelgeluid. Zoals algemeen geweten barst dit complex van de bejaarden, en aangezien er ooit wel eentje de geest zal geven in de gang dachten we dat de reden al gevonden was. Lift stopt, deur gaat open, en net als ik naar buiten wil stappen bemerk ik dat er geen liftopening meer is: heel de uitgang is afgeplakt met mat plastiek. 'Jullie kunnen er niet uit!' roept een geÔrriteerde mannenstem vanachter het plastiek. Oke, dan maar weer naar boven en langs de trap naar beneden.

Terwijl we naar beneden stappen horen we opnieuw het gorgelgeluid. Als we de deur naar de gang willen openduwen bemerken we dat er geen deuropening meer is, enkel een laag mat plastiek zoals in de lift. 'We zijn aan het werken, jullie mogen niet naar buiten!' horen we dezelfde mannenstem roepen, dit keer nog geÔrriteerder. 'Halloow, wij moeten wel gaan werken' doe ik zo geÔrriteerd mogelijk terug. Hij doet een superbe tegenzet door met een stemgeluid doordrenkt van ooggerol terug te roepen dat we 'dan maar gaan moeten wachten tot het gedaan is en dat het niet meer lang gaat duren, madam! Ik wilde nog 'IK BEN GEEN MADAM!' terugsnauwen, maar ik was te verbijsterd om nog iets uit te brengen. Zonder verwittiging zaten we vast in ons appartement, als ratten in een kooi. Al onze inspanningen voor niks. En wat als we net op reis wilden vertrekken en ons vliegtuig moesten halen, wat dan, werklieden? Om acht uur dertig alle uitgangen van een appartement afplakken, genialer kom je het niet tegen.

Ruimschoots te laat kwam ik op mijn werk aan, terwijl iedereen zijn stylo's al in de desbetreffende dozen had verzameld. Ik moest bijna huilen omdat ik dat gemist had. (dit laatste is verzonnen om het verhaal mooier te maken, nvdr.)