lilith en de variabele concepten

Als iemand me drie dagen geleden had gevraagd hoe mijn kerstboom er zou uitzien dan zou die persoon een heel duidelijk en klaar antwoord hebben gekregen. Over hoe het concept ineenzat enzo. Zwarte ballen, witte boa's en zilveren accenten, dat was het kerstconcept 2004 in een notendop. (als ik een idee in mijn hoofd heb ben ik altijd zo trots dat ik het 'een concept' noem, namelijk. Dat kan dan evengoed een idee over kaas zijn. Het 'kaasconcept' noem ik het dan, voor het gemak.)

Natuurlijk vroeg niemand mij drie dagen geleden iets. Waarschijnlijk omdat men ervan uitgaat dat mijn concepten maanden meegaan en er nog tijd genoeg was om ernaar te informeren. Het was drie dagen geleden per slot van rekening nog niet eens november, godbetert. En ja, normale concepten doorstaan de tand des tijds met glans, daar zijn het ook concepten voor. Maar als ik een concept bedenk, dan is het na gemiddeld drie dagen kapot. Ik noem het 'het concept van mijn concepten'. Want ook minder leuke dingen moeten een naam krijgen.

Het deel in mijn hoofd dat beslist of ik iets echt echt leuk vind of helemaal niet leuk is kapot. En niet alleen als het over kerstmis gaat, o nee. Ook als het over badkamers gaat, of politiek, of het degusteren van een aardappel. Dat komt doordat ik op een heel erg vage manier denk. Het lijkt alsof ik heel concreet denk, tot ik er dieper over ga nadenken. Dan lijkt het dus allemaal nergens meer op.

Mijn concept was eigenlijk al ten dode opgeschreven toen ik de luxueuze kerstwinkel binnenstapte om zwarte ballen te gaan zoeken. Voor je zwarte ballen tegenkomt kom je namelijk meestal ook rode ballen tegen, en witte, en groene, en ook soms blauwe. En dan dus plots de zwarte. Maar niet helemaal de zwarte van in het concept. En dus ga je verder wandelen door de luxueuze kerstwinkel.

De mensen van de kerstwinkel proberen je altijd te verleiden met allerlei andere kerstconcepten: gouden slingers met rode ballen en groene accenten bijvoorbeeld. Of witte sneeuw met bruine denappeltjes en duifjes met lieve kopjes. Of wat te denken van bordeaux engelenvleugeltjes en paarse strikjes? Na drie fantastisch gedecoreerde kerstbomen was ik niet alleen het noorden, maar ook nog eens mijn concept kwijt.

En ook Youri, die nota bene de medebedenker van het concept was geweest, straalde nog weinig zekerheid uit. En trouwens, wat was er mis met rood? Rood is gezellig, en kersterig, en het was bij nader inzien verschrikkelijk onterecht om rood niet in het kerstconcept 2004 op te nemen. En nu we toch voor rood gingen konden we de bruine, adorabele gingerbreadmannetjes toch ook niet laten liggen?

Terwijl we naar de kassa liepen met een mandje gevuld met rood met witte lolliehangertjes, handgeschilderde blauw met witte kerstballen en kleine rode balletjes betrapte ik mezelf erop dat ik kwijlend voor een badkamer in wit hout bleef staan. Daar, in de luxueuze kerst/badkamerwinkel, vermoordde ik koelbloedig twee van mijn meest sublieme concepten. Als iemand mij drie dagen geleden had gevraagd wat ik van badkamers in wit hout vond, dan had ik luid gelachen en met mijn hoofd geschud. Gelukkig bleef het ook toen stil in alle talen. Men notere: tot woensdagavond deze tijd vind ik badkamers in wit hout the bomb.

Kerst in de crib

EÈn van de leuke dingen aan gaan samenwonen is dat je helemaal van nul begint. Zo ook bij de kerstversiering. Ten huize tales from the crib staan geen dozen vol lelijke oude kerstballen die je toch niet gewoon kan weggooien en dus toch maar in je boom hangt. We hebben ook geen kerstlichtjes waarvan de helft het niet meer doet en de andere helft hopeloos verstrengeld is. Onze kerstversieringscollectie werd vandaag officiÎel een feit met de aankoop van:

* vier spiraalballen
* engelvleugeltjes
* twee witte boa's
* een doosje mini mini zilveren balletjes
* witte lichtjes
* valse sneeuw

Nu nog op zoek naar zwarte kerstballen (heel moeilijk te vinden, dunkt ons), een boom en een manier om Bill uit die boom te houden. Tips zijn van harte welgekomen.

nog te doen in dit leven:

1. gebarentaal leren
2. een newfoundlander kopen en hem Vorlat noemen
3. sushi eten (Londen, 2003)
4. achter de schermen rondlopen in Disneyland
5. een boek schrijven
6. leren skaten op een ramp
7. mijn rijbewijs halen
8. weer gaan studeren
9. een echte dure avondjurk bezitten
10. 'Crush' van Dave Matthews Band live horen
11. voor een televisieprogramma werken
12. met de auto door het zuiden van Frankrijk rijden
13. mijn haar wit verven
14. stoppen met roken (1/01/2005)
15. op straat eten in Bangkok
16. een boottocht maken op de Seine (1995)
17. de Taj Mahal bezoeken met de persoon die ik graag zie
18. een hele zomer verlof nemen
19. een party-flight naar Barcelona boeken bij wijze van re¸nie met wat oude vrienden
20. een klavertje vier vinden

21. mijn tong laten piercen (1998)
22. alle Star Wars films bekijken
23. een brief in een fles in zee gooien
24. een ijsbeer aaien
25. meedoen aan een kwis op televisie
26. Sing Star!
27. een Hello Kitty kopen in Tokyo
28. in de jury van een assisenzaak zetelen
29. oudejaarsavond vieren op een exotische locatie met echte palmbomen
30. leren jongleren met drie ballen (2000)
31. 'suspicious Minds' zingen in Graceland
32. een huis kopen
33. snowboarden
34. meedoen aan een voor en na in de Flair, compleet met professionele fotoshoot
35. een vleugelpiano kopen en er echt op leren spelen
36. een tupperware-avond bijwonen (2005)
37. Ome Willem interviewen (2002)
38. cocktails leren shaken a la Tom Cruise in Cocktail
39. nacho's eten op een superbowl game
40. om een handtekening gevraagd worden

***wordt vervolgd en bijgewerkt***

Haar

'Dus', zo sprak ik tot de kapper, 'mag u het allemaal afknippen.'

De desbetreffende kapper, die net nog verlekkerd had staan kijken naar mijn lange paardenstaart, wist even niet meer waar hij het had. 'Weet je dat allemaal wel zo zeker?' vroeg de kapper oprecht geÔnteresseerd in het wedervaren van mijn weelderige haardos. Natuurlijk wist ik het zeker. Knippen mocht hij. Weg met dat kinderachtige lange haar, de jonge hippe vrouw in mij wilde een korte hippe vrouwencoupe, mocht het even, ja?

Het mocht niet. We moesten even praten, vond de kapper. Of ik een kopje koffie wilde. 'Neen!' zei ik resoluut, ' U bent de kapper en u gaat nu mijn haar afknippen.' Ik had wel betere dingen te doen dan een kopje koffie drinken met een kapper. Stel je voor zeg, hij werd betaald om te knippen, niet om de psycholoog uit te hangen ofzo. Hij wilde weten of ik er wel echt goed en hard over had nagedacht. En lang.

Natuurlijk had ik dat niet. Het ging hem helemaal niet aan dat ik het in vijf minuten beslist had en de eerste de beste kapperszaak was binnengelopen. Bij nader inzien was ik misschien beter de tweede beste kapperszaak ingelopen. Wat is dat toch met kappers en hun bemoeizucht anywayz? Vraag je krullen, dan vertellen ze een horrorverhaal over haaruitval en droge punten. Vraag je om je haar te bleken, dan schudden ze met hun hoofd met een blik van 'dom dom kind'. Vraag je blauw haar, dan beweren ze dat dat op jouw haar onmogelijk is. En als je je haar wilt laten knippen ( in mijn ogen toch de core business van het kapperswezen) dan moet je koffie drinken en erover praten.

Ik hield voet bij stuk en een uur later wandelde naar buiten met kort haar en mijn dikke paardenstaart weggeborgen in een zakje in mijn tas. Mijn coupe was het hipste van het hipste in Parijs op dat moment, aldus de kapper. In alle etalages zag ik hoe de hipheid van mijn hoofd spatte. Kort haar was overduidelijk mijn ding.

Bij nader inzien had ik misschien net iets langer met de kapper moeten praten. Dan had ik misschien gehoord hoe hij zei dat het makkelijker is om het af te knippen dan om het weer zo lang te krijgen als ervoor. Na vijf jaar kort wil ik nu weer heel graag lang, en ik ben bereid om sloten koffie te drinken met de kapper die me dat kan geven.

Lilith en de creek

Ik snapte hem zo, o wat snapte ik hem elke zaterdagnamiddag weer. En haar, ja, haar snapte ik ook, hoe ze zich voelde enzo en dat het toch allemaal zo verschrikkelijk moeilijk en hartverscheurend was, alles gewoon! Hij had een kamer met een raam waar zij al jaren doorheen kwam gekropen. Dat was normaal, want in Amerika ben je pas echt iemand's beste vriendin als je door het raam naar binnen mag kruipen. Plots stond ze er dan gewoon, en dan moest hij lachen en dan rollebolden ze eens goed over zijn bed, zoals goede vrienden dat doen, en soms deden ze zelfs alsof ze vochten, haha! En toen werden ze een beetje verliefd en rolden hun gevoelens mee over zijn bed. Toen werd het dus moeilijk.

Ik woonde dan wel niet in zijn Creek, maar ik rolde gewoon mee over dat bed, en als zij in de war was was ik het ook, en als hij haar niet snapte dan snapte ik haar wel, want ik was Joey. Niet echt natuurlijk, want Joey was gewoon een bloedmooie actrice, en ik had ook nooit echt verliefd kunnen worden op die paptote van een Dawson, maar ik was Joey omdat ik het op die eigenste zaterdagnamiddagen ook allemaal aan het meemaken was. In die tijd was ik verliefd op mijn bovenstebestevriendvanheeldewereldenomstreken van in die tijd, en tussen Joey en ik klikte het gewoon, op die manier.

Joey Potter en ik, wij hadden heel boeiende gesprekken kunnen voeren waar we beiden heel veel aan zouden hebben gehad. Over dat hij het maar niet zag, en dat er zoveel, ja echt veel te veel, kapot zou kunnen gaan als het niet wederzijds zou zijn, en die vriendschap! Wat in godsnaam met die bovenste beste vriendschap?! Zouden we dan gezegd hebben terwijl we onze mijmerende blikken over de creek zouden hebben geworpen, begeleid door een strijker of zeven.

In tussentijd nam ik genoegen met gewoon keihard meehuilen. Samen met mijn moeder, die het ook allemaal veel te oneerlijk vond, die zaakjes in de Creek. Want Joey was niet alleen verliefd op haar beste vriend, haar moeder was ook nog eens dood en haar vader zat in de gevangenis. En alsof het nog niet erg genoeg was speelden ze daar ook nog eens hartverscheurdend ballads overheen, genre 'Teeeell meeee, that we beloooong together' enzo. Huilen met de pet op, dat was het.

Dat bedacht ik me dus allemaal toen ik net in de Free Record Shop met drie DVD-boxen in mijn handen stond. 'Dawson's Creek, the whole first, second en third season'. Ik keek smeltend naar Youri. Youri keek schouderophalend terug. De hele essentie van deze boxen speelde zich gewoon af, daar in de Free Record Shop. Jongens zijn gewoon stom, en gevoelloos!

Trappen en micro's

'Breedbeeld is de toekomst' zei ik tegen Youri. Dat had ik van mijn moeder, die het dan weer van de verkoper in de electrozaak had. Ik was er zelf niet zo helemaal zeker van, maar de beamende blik van Youri sprak boekdelen. Ook hij vond breedbeeld de toekomst. Mij kan het eerlijk gezegd niet zo mateloos boeien, welke toekomst televisietoestellen tegemoet gaan, want door de jaren heen ben ik mijn interesse in televisie beetje bij beetje gaan verliezen. Dat heeft twee grote oorzaken: trappen en handmicrofoons. En dan vooral het gebrek daaraan.

Vroeger, toen de televisieprogramma's zo leuk waren dat je elke avond met pijn in het hart op het uitknopje drukte, stapten presentatoren het decor in via grote, met duizenden lichtjes gedrapeerde trappen. In die tijd werd er meestal meer tijd en geld gestoken in de trap dan in het programmaconcept, en dat gaf niet, want trappen, daar ging het per slot van rekening allemaal om in de jaren tachtig.

Via die trap daalde de god die de presentator in die tijd nog was neer in het wereldje van het televisiepubliek. Via die trap maakte Hij als het ware zijn entrÈe in de huiskamer van jan met de pet. Als Hij goedgezind was deed god heel soms zelfs eens een dansje met het daarvoor ingehuurde showballet. Er werd met armen gezwaaid en met benen gekruist, en toen kwam het moment waarop iedereen had zitten wachten: iemand reikte Hem de microfoon aan. Want via de microfoon kon Hij tot ons spreken, en, nog leuker, bepalen wie Hij tot ons zou laten spreken. De microfoon, dat was het toestel bij uitstek om het woord tot de gewone werkmens te richten, die en masse in de huiskamer samengedromd zat rond de televisie.

Als de presentator het woord tot de microfoon richtte werd het stil. De microfoon was een teken dat wij moesten luisteren en Hij zou spreken. Tijdens interviews moest iedereen zwijgen tot Hij de microfoon naar iemand richtte. Die persoon, en die uitverkoren persoon alleen, kreeg dan het privilege om te praten. Om zijn verhaal te doen, om te zeggen waar hij woonachtig was en hoe lang al, en als het genoeg was geweest dan trok Hij de microfoon gewoon terug.

Het leuke was dat het systeem werkte. Televisie was nog geen warboel waarop iedereen zijn mening kon verkondigen. Je had de microfoon of je had hem niet. Als je babbelde zonder microfoon dan leek het alsof je een vis was die in alle stilte naar adem stond te happen, dus zweeg je maar, en je wachtte. En iedereen zag dat het goed was.

Het ging pas helemaal verkeerd toen de eerste microfoons op ijzeren armen werden geschroefd die tot bij het publiek konden geschoven worden. Plots wilde iedereen de microfoon, en zijn zegje. Grijpgrage handen grepen naar de microfoon, en het duurde niet heel lang voor iemand op het idee kwam om opspeldbare microfoons te maken. 'Iedereen aan de microfoon!', moet die onverlaat hebben gedacht. Terwijl iedereen aan de microfoon ging werd de showtrap weggeduwd in een oud stoffig magazijn. Het showtrapbouwen werd niet langer overgedragen van vader op zoon (zie het ongeval in idool 2004) en plots werd enkel nog aandacht besteed aan microfoontjes en oortjes. Het was voorgoed kapot.

Ik zou dan ook met aandrang willen vragen dat de belangrijkste regel van het televisiemaken weer wordt ingevoerd: Hij komt van de trap en Hij heeft de microfoon. Of dat in breed-of smalbeeld is bepaalt Hij, en enkel Hij. Dankuwel.

Haalt ie het of haalt ie het niet?

Het gaat bepaald niet goed met Basil de basilicumplant. Heel de zomer heeft hij ons bevoorraad met verse lekkere blaadjes voor in onze fantastische pastasalade met tomatensaus en huge brokken buffelmozarella. Nu we het gerecht een beetje beu zijn en ons meer en meer op winterkost storten staat hij in een hoekje te verkommeren.

Vanmorgen vond ik het genoeg geweest. Ik ga hem proberen te redden. Samen halen we Basil de winter door. Ik wil immers niet dat Basil hetzelfde lot beschoren is als onze vorige (waarschuwing: schokkende beelden!) basilicumbron. Eventuele stortingen en steunbetuigingen mogen naar het bekende rekeningnummer, met vermelding van 'Basil'.

Lilith krijgt een spuitje

'Uw naam?' sprak de dokter strenger dan eigenlijk nodig was.
Daar schrok ik wel een beetje van, want ik had immers geen misdaad begaan, noch had ik een koekje uit de koekjespot gestolen. En toch voelde ik me zo. Ik wist niet precies wanneer, maar ooit had ik alle koekjes van deze dokter opgegeten en daar zou ik vandaag voor boeten.
Nadat ik mijn naam had opgebiecht begon de dokter dubbel zo streng naar haar blad te kijken. Met een gigantische ruk draaide ze haar hoofd in mijn richting. 'Je naam staat niet op de lijst' sprak ze venijnig, als was zij Ann Robinson en ik the weakest link die al ooit in haar buurt was gekomen.

'Fuck' dacht ik. Niet dat ik echt zoveel zin had in dat anti-griepspuitje van haar, maar ik werd overvallen door het ongemakkelijke gevoel dat ik de kostbare tijd van de boze dokter aan het verspillen was. Ik had niet alleen alle koekjes opgegeten, ik zei ook nog eens een naam die niet op haar lijst stond. 'Ow' zei ik dan maar, zo snel mogelijk, zodat het vooruit kon gaan. Oplossingen moesten er komen, nu en wel nu! Vantussen de spleetjes die haar ogen ondertussen waren geworden wierp ze me een blik toe die niet veel goeds voorspelde, en even had ik het gevoel dat ik oog in oog stond met She-who-must-not-be-named. Ik was op consultatie bij dokter Voldemort, en god, wat wilde ik dat ik plots wel op haar lijst zou verschijnen. Een plofje en een wolk, en lettertjes die als uit het niets werden neergepend op haar blad, waarna ze me verontschuldigend zou aankijken, misschien zelfs even lachen.

'Neen, je staat er niet op' zei ze terwijl ik haar ogen zag rollen tussen haar spleetjes. Ik had me ingeschreven, dus moest ik er wel op staan, maar op de ÈÈn of andere manier voelde ik dat die mededeling wel eens voor een woedeuitbarsting kon zorgen bij de dokterfiguur. Met snibbige schrijfbewegingen voegde ze mijn naam toe aan haar lijst, duidelijk vervuld van tegenzin. Ik vroeg me even af wat erger was: het vooruitzicht op een paar dagen in bed met griep of een spuitje in je arm geduwd krijgen van een duidelijk ontevreden madam met spleetogen. Twee seconden later had ze mijn mouw al zelf opgestroopt en de spuit in en uit mijn linkerbovenarm bewogen. 'Als je ziek wordt is het niet van de spuit, maar omdat je al ziek aan het worden was ervoor!' riep ze me toe, terwijl ze weer achter haar bureau en haar lijst ging zitten. Verbouwereerd keek ik naar mijn arm: het bloedde. Ik keek naar de dokter, en zij naar mij. Het duurde vijf volle seconden van blikken uitwisselen voor ze me zuchtend een pleister aanreikte. 'Normaal geef ik enkel een pleister aan mannen,' klonk het kalm, ' die denken ook altijd dat ze dood bloeden.'

Beste Koen,

bij Patti en haar vriendjes las ik een stukje over jeugdzondes en ik moest aan je denken. Dat doe ik de laatste tien jaar trouwens veel minder dan in de tien jaar daarvoor, aan je denken. Jeugd, dat was het allemaal zeker, maar ik krijg het nog lang niet over mijn hart om er in jouw geval (ons geval?) 'zonde' achteraan te plakken. Geef me nog een jaar of vijf. En dan nog, Koen. Er zijn zondiger dingen des levens dan een plakboek bijhouden en ervan overtuigd zijn dat ik ooit de moeder van je eerstgeborene (en alles daarna!) zou worden.

Het heeft ooit niet veel gescheeld, ware het niet dat het lot het anders wilde. Toen jij je ding deed op een podium in Middelkerke tijdens ÈÈn of andere vedettenparade zat ik op een harde stoel in het publiek te kermen van de zenuwbuikpijn, na een lange dag wachten op ons moment. De avonden ervoor had het nog zo mooi geleken: jij en ik in ÈÈn ruimte, en jij zou zingen en ik mee, over dansen om een uur of zeeeejven, ongegeneeheeerd, en als ik dan ooit, ongelukkiglijk, buikpijn zou krijgen zou je me uit het publiek halen en vragen of ik de tekst van Anne kende, en dat deed ik, en dan zouden we zingen, samen tegen de sterren op, Koen. Je zult me wel niet gevonden hebben toen, er was dan ook veel volk en het was donker in de zaal. Je had felle spots in je ogen en ik zat helemaal achteraan, samen met mijn moeder die vroeg of ik wel in orde was. Of ik naar huis wilde. Tuurlijk niet, je zou me vast elk moment naar voor roepen. Maar je zag me niet, Koen, en dus zijn we toch maar naar huis gegaan. Misschien had mijn vader toch gelijk toen hij zei dat Clouseau nooit lang zou meegaan, dat het iets tijdelijks was en dat je het een beetje hoog in je bol begon te krijgen door al die aandacht. En dat je nu ook weer niet zo goed kon zingen. Of misschien had je me gewoon echt niet zien zitten.

Ik bleef plichtsgetrouw mijn plakboek aanvullen (ÈÈn keer zelfs met een heus Clouseaupakket vol uit tijdschriften geknipte fotootjes die ik op de rommelmarkt in mijn wijk had weten te scoren voor 15 belgische frank) en ik onderging hoe je af en toe werd gesignaleerd met ÈÈn of andere blonde drelle, ik vergaf je zelfs je stomme horrorfilm en ik verdedigde je toen mensen begonnen rond te bazuinen dat je een slechte acteur was. Jij, Koen Wauters, was goed in alles dat je deed.

Een paar maanden later zat ik huilend aan de salontafel. Mijn vader had echt gelijk gehad over dat stoppen, en voor mij hoefde dat nu ook weer niet. 'Stoppen op je hoogtepunt', wat was dat nu voor zever, Koen? Jullie konden nog jaren mee, en oke, die tweede cassette was echt niet veel soeps, maar wilde dat dan niet net zeggen dat jullie zouden stoppen op een dieptepunt? En wat het dan ook wilde zeggen, het was een grote, gigantische vergissing, waarvoor ik mezelf in slaap heb gehuild. De volgende morgen, op twee april, bleek dat het een zieke zieke aprilgrap was geweest. Nooit zou ik het VTM-nieuws nog met dezelfde ogen bekijken, maar jou, jou vergaf ik het na een paar dagen alweer. Maar je kon het vanaf dat moment wel op je buik schrijven dat je de naam van onze eerstgeborene zou mogen kiezen. Op de ÈÈn of andere manier was je daarvoor een stap tever gegaan, Koen Wauters!

Vorig jaar heb ik je nog eens teruggezien, jij stond in het midden van het sportpaleis en ik zat zonder buikpijn in de zaal. Ik zong helemaal met je mee, maar dat kun je onmogelijk hebben gehoord want ik zong enkel in mijn hoofd. Ik vond het een beetje makkelijk en marginaal om luidop mee te zingen met een duizenden mensen die waarschijnlijk nooit hebben zitten huilen van 1 tot 2 april, dat bewuste, triestige triestige jaar. Het was mooi ja, en toen je domino zong zag ik je plots weer staan op het podium van tien om te zien met die junkielook waar ik me destijds zoveel zorgen om heb gemaakt. In dezelfde periode dat jij je cowboybotten en lange zwarte jas opgaf gaf ik de hoop op om samen met jou op de cover van de Story te staan met ons eerste kind. Ik las onlangs dat je er nog niet aan denkt om foto's van dat eerste kind aan de bladen te verkopen. Misschien was het dan toch niet zo verkeerd om me in Middelkerke over het hoofd te zien: het had toch nooit echt gevlot tussen ons, Koen, en ik mag er niet aan denken dat je samen met je broer (die je Keune noemt, in godsnaam, Koen) over mijn buik zou zitten gibbegabberen tijdens idool2004.

Het ga je goed!

Kelly

PS: je laatste nummers stellen me steevast teleur. Ik dacht: ik zeg het even.

Oude mensen zijn niet hip

Vorige week kreeg ik een telefoontje. Of ik even naar de bank kon komen. Ik ben onlangs vijfentwintig geworden en dan moet mijn jongerenrekening omgeschakeld worden naar een betalende variant. Aangezien iedereen ooit vijfentwintig moet worden vond ik dat geen probleem.

Vandaag ging ik terug naar de bank om een nieuwe visakaart op te halen. Ik gaf mijn kaart af en na even zoeken vond de mevrouw 3 enveloppen. "Kan je ook eens je bankkaart geven?" vroeg ze. Ik haalde mijn flashy doorzichtige kaart boven en schoof hem onder het raampje. "Je krijgt ook een nieuwe bankkaart," zei ze vrolijk. "Ah, die doorzichtige kaarten zijn enkel voor jongeren?". De uitdrukking op mijn gezicht, als een kind dat zijn speelgoed moet afgeven, moet duidelijk geweest zijn. "ja, zei ze verontschuldigend."

In de derde enveloppe zat wat ik vermoedde. Ook lilith moet haar flashy kaart inruilen voor een saaie oudemensenkaart. Had ze maar niet zo dom moeten zijn om een rekening te openen met een oude, onhippe man.

Salmiak

Salmi-wat? Salmiak. Het scheen lekker te zijn. Toch volgens merel en kim, niet toevallig twee van mijn favoriete nederlandse blogsters. Het scheen ook een beetje vies te zijn. En nederlands, geloof ik.

Vandaag heb ik er een zakje van gevonden in de Hema, en het is lekkerrr! Zout en droppig, en o zo webloghip.

lilith solliciteert

Vanachter een balie werd ik aangestaard door drie paar bambi-ogen. Ik koos er het toegankelijkste paar uit. 'Ik heb een afspraak' zei ik, terwijl ik probeerde te zien wat het bambi-trio eigenlijk heelder dagen moest doen, daar zo achter de balie. Iemand vroeg mijn naam, en toen ik die zo beleefd mogelijk had uitgesproken kreeg ik zowaar een badge met diezelfde naam op. Mijn naam! Op een badge! Dit kon niet anders dan een voorteken zijn.

Ik mocht gaan zitten in de hippe rode zetels aan de ingang, mijn afspraak zou zo komen. Na een kwartier prutsen aan mijn trui zodat ik er mijn badge kon opspelden (mental note: draag nooit meer je hipste wollen trui van pepe jeans op sollicitatiegesprek bij bedrijven die met badges werken) schudde iemand mij de hand en mocht ik meelopen, door een lange gang met deuren zonder namen op. Tijdens deze wandeling begon ik me zenuwachtig te maken omdat mijn zenuwen maar niet wilden komen. Dit zou een belangrijk gesprek zijn, ik wilde deze job doodgraag, en dan was het minste dat ik kon doen toch faken dat ik zenuwachtig was. Het lukte niet echt.

Eens in het sollicitatiekamertje kreeg ik een bundeltje vragen die bij een persoonlijkheidstest hoorden, ik kleurde bolletjes en toen mocht ik babbelen. Over mezelf, over mijn vorige job, over mijn ervaring en over de reden van mijn sollicitatie. Ik kan goed babbelen, en het verliep zodanig naar wens dat ik mezelf zat af te vragen wanneer ik nu eens over mijn woorden zou gaan vallen, of een glas zou omstoten, of onhandig van mijn stoel zou donderen door een verkeerde beweging. Maar de woorden bleven vlot komen, in heel de kamer was geen glas te bespeuren en ik zat op een stoel met armleuningen.

Na het gesprek moest ik nog twee teksten herschrijven op de computer van de sollicitatiemevrouw, en toen was het voorbij. Ze vertelde me dat mijn brief was uitgekozen uit meer dan honderd brieven, en uit pure consternatie knalde mijn badge van mijn trui op de grond. Ze leek het niet erg te vinden. Ik ook niet, want het gaf wat echtheid aan mijn meest vlotte sollicitatiegesprek ooit. En nu: wachten!

Gebroken relatie

Ik en mijn werk zijn uit elkaar. We hebben niet gehuild, gewoon een papier getekend. Hij zei dat hij het jammer vindt en me zal missen. En als ik ooit een nieuw lief zoek wil hij heel graag mijn goede referentie zijn.
Gelukkig heb ik morgen al een blind date.

Going retro

Michael J. Fox is er waarschijnlijk jaloers op.

TO DO voor volgende week dinsdag

* kuisen
* boodschappen doen
* proberen om uit te slapen
* de lotto winnen

Lilith en het kleine harige monster

'Wanneer krijgen we nog eens nieuws over het poesje op je weblog?' mailde iemand mij gisteren.

Wel, mensen, nu en dan wel nu meteen! Er moeten mij namelijk een paar dingen van het hart. Of eigenlijk ÈÈn allesoverheersend ding: het heeft de laatste dagen niet veel gescheeld of 'het poesje' was dood. Niet door een ziekte of een ongeluk, maar door mij en mijn kwaadaardige gedachten. Ik ben namelijk al een paar dagen boos op het poesje. Eerst gewoon lachend boos, toen van boos naar bozer en nu bevind ik me in een fase van radeloosheid die soms omslaat in moordlust, jawel. Niet dat ik het ooit echt over mijn hart zou krijgen om het lieve zachte nekje van mijn Bill om te wringen, maar ik moet wel toegeven dat het op sommige momenten een troostende gedachte kan zijn. Gewoon, dat je opties hebt. Gelukkig kan ik die gedachte ook onmiddellijk weer naar het achterste van mijn hersenpan wegdrukken als hij me met zijn lieve poezensnoet aankijkt, maar er is dus werkelijk een probleem.

Een stoere kat hadden we gewild. Wat we kregen was een huilbaby. Toen we hem kregen was hij eigenlijk ook nog een baby, en dus vergaven we hem zijn constante gehuil om aandacht maar al te graag. En zo erg was het toen eigenlijk ook nog niet. Het was een mooie, kalme periode, achteraf bekeken. En toen besloot Bill om de hel stilletjesaan te doen losbarsten.

Ik zat op het toilet toen het gebeurde. 'Mauwmauw' *stilte* 'Mauwmauw'. Bill vindt het namelijk een beetje belachelijk dat mensenkatten naar het toilet gaan en hem zomaar ( zomauwmauwmaar!) achterlaten. We hebben er een lange discussie over gevoerd, maar hij houdt poot bij stuk: ik mag niet meer naar het toilet! En Youri ook niet. Dat was duidelijk. Een echte hel was het toen nog niet, maar Bill en ik hadden er geregeld ruzie over. 'Je moet maar op je werk plassen!' zei hij dan, waarop ik met mijn ogen rolde en hij naar me snoof.

De echte echte hel brak echter los toen ik op een mooie zaterdagmorgen had voorgenomen om uit te slapen. Niet eens tot 's middags ofzo, gewoon tot een uur of tien, maximum. 'Mag niet meer!' riep Bill rond een uur of zeven vanuit de living. 'Lilith, Youri! Het is dag en jullie moeten opstaahaahaan!' Ik weigerde, en hij ging steeds luider huilen. Het werd acht uur, en hij bulderde door het hele huis dat het nu echt wel genoeg was geweest met onze slaapcrap. Een half uur later gaf ik het op: met een hoofd dat op ontploffen stond door honderduizenden mauws sleurde ik mezelf uit bed. Dolgelukkig kwam hij rond mijn benen spinnen. 'Zie je wel dat vroeg opstaan leuk is?' leek hij te willen zeggen. 'WHATEVER BILL!' riep ik terwijl ik zijn eten in zijn kom kwakte.

Ondertussen zijn we een week verder en is de wekkerfunctie van Bill op volle toeren gaan draaien. Ik werd deze week gemiddeld om vijf uur dertig gewekt door zijn geklaag en gejank. Gewoon wachten tot hij stopt is geen optie meer, want stoppen is zijn stijl niet. En dus stapt lilith elke morgen slaapdronken uit bed om hem te gaan halen, in de hoop dat hij gewoon in slaap valt in de slaapkamer. Wat hij dan weer nooit doet. Bill vindt het namelijk overdonderend prettig om twee uur aan een stuk in mijn oor te spinnen van gelukzaligheid. En in diezelfde oren te bijten. Op mijn hoofd te gaan liggen of mijn benen te gebruiken als springplank. En dan moet mijn dag nog beginnen. Maar niet voor hij heeft geklaagd over het feit dat ik veel te veel tijd in de badkamer doorbreng. 'Lilith toch...' mauwt hij dan luidkeels vanachter de deur, 'je weet toch dat je mooi bent zoals je bent?'

Dingen die ik graag zeg

* Jean Jaques Smoothie
* taarteklaai
* haaiensnaaier

En dan eigenlijk vooral haaiensnaaier.

En toen had ik beter gezwegen...

Het werd plots heel stil. Ik keek verward naar Youri, die me al even vreemd aangaapte als mijn vader en mijn moeder dat deden.

Het duurde een paar seconden voor ik doorhad dat de zin ' X heeft bruine ogen, maar ÈÈn oog is op dit moment blauw na een valpartij' betekende dat de vermiste persoon in het opsporingsbericht gewoon een blauw oog had, en niet plots van oogkleur was veranderd na die valpartij.

Telefoon-types II

Problemen oplossen zorgt bij sommige mensen voor voldoening. En ik moet eerlijk toegeven dat ook ik overvallen werd door een ingoed gevoel toen ik voor de eerste keer iemand uit de nood hielp via de telefoon. Maar als er ooit een dag aanbreekt waarop je het gevoel krijgt dat je maag wordt samengedrukt als je een telefoon hoort rinkelen weet je dat je het beter elders zoekt. Het was tijd om mijn echte trauma te overwinnen. Het was tijd om mijn jeugdangsten samen te bundelen in een full-time job. Vanaf dat moment ging ik vreemde mensen opbellen.

Dat gaat zo: je krijgt een gigantische lijst met telefoonnummers. Je tikt die telefoonnummers in in je computer. En dan, dan ga je naar die nummers bellen. Dat herhaal je minstens honderd keer per dag. Als je iemand aan de lijn krijgt (wat niet zo simpel is als een normale sterveling kan vermoeden) dan vertel je iets. De persoon aan de andere kant van de lijn antwoordt in het beste geval positief, en dan zet je een streepje op je blad. Op het einde van de dag moet je heel veel streepjes hebben. Dan is jezus trots op je.

Na een paar dagen van horten en stoten, semi-verontschuldigend mijn script aflezen en bij elk telefoontje hopen dat er niemand aanwezig zou zijn voelde ik het: mijn demon was dood. Ik hoefde niet meer te wachten tot iemand mij boos opbelde, ik belde zelf en dat maakte mij de baas van het gesprek. Een paar weken later had ik op elk afwerend antwoord een tegenantwoord bedacht, en kon zo goed als niks me nog uit mijn lood slaan. Ik was voltijds lastigvaller geworden. Nu, duizenden telefoontjes later, meen ik dat ik mezelf een bel-expert mag noemen. Want, stel dat je elke dag meer dan honderd mensen opbelt, wie krijg je dan in hemelsnaam aan de lijn?

* de moeder van de zaakvoerder:

de moeder van de zaakvoerder beantwoordt de telefoon altijd paniekerig. Ze is zo erg in paniek geraakt van het gerinkel van de telefoon dat je er donder op kunt zeggen dat ze nog ergens een duitser verstopt heeft zitten in de kelder van de zaak. Je hebt de moeder van de zaakvoerder helemaal niet nodig, en als je haar dat vertelt dan is ze zo gelukkig dat ze elk moment in huilen kan uitbarsten. De moeder van de zaakvoerder roept altijd heel schel 'Willy!!! TELEFON!' waarna ze de hoorn luid neergooit en je haar in de verte hoort wegspurten. Dit enkel als de naam van de zaakvoerder Willy is.

* de gepensioneerde zaakvoerder:

deze zaakvoerder had ooit een zaak, maar nu niet meer. In de telefoonlijst die je hebt gekregen staat dit niet vermeld, en als je vraagt of je met de zaakvoerder spreekt zegt deze persoon uit pure nostalgie steevast ja. Nadat de oude, gepensioneerde zaakvoerder geluisterd heeft naar heel je verhaal zegt hij verwijtend dat hij al drie jaar gestopt is. Uit zijn toontje blijkt dat hij je dom vindt. Je noemt hem geen oude lul omdat dat verboden is, maar dan ook enkel daarom.

* de oude, nog net niet gepensioneerde zaakvoerder:

met een gerimpelde en doorrookte stem beantwoordt deze zaakvoerder je oproep. Je weet van de eerste seconde dat hij geen woord van je gesprek zal begrijpen, maar je kunt niet meer terug. Deze zaakvoerder beantwoordt elke vraag met 'wadde?!' en na een lang en vermoeiend gesprek sluit hij af met 'oeioeioeieoeie madam, dat doen wij niemeeje'.

* de 'mij ga je niet liggen hebben' zaakvoerder:

deze zaakvoerder kent het product dat je hem wil aansmeren beter dan je dat zelf doet. Hij beantwoordt elke zin met cijfers die hij ooit eens ergens in een onderzoek heeft gelezen, en elke vraag wordt beantwoordt met een tegenvraag. Deze zaakvoerder vindt het plezierig om je een half uur bezig te houden, zonder op je voorstel in te gaan. Je snoert hem de mond door zelf te zeggen dat het hem niet interesseert. Daar heeft hij niet van terug!

* de ja-nee zaakvoerder:

deze zaakvoerder beantwoordt de telefoon met een kort 'ja' en je eerste vraag met een nog korter 'nee'. Eer je de volgende vraag hebt gesteld heeft hij al lang nors ingehaakt. De ja-nee zaakvoerder kan je simpelweg gestolen worden, en jij hem.

* de jolige zaakvoerder :

de jolige zaakvoerder is meestal de eigenaar van een garage. Hij stelt je graag vijf minuten op de proef, door na elke zin te vragen of het echt is. ('Is dat echt?!') Je telefoontje is het hoogtepunt van zijn dag. Het is zijn bedoeling om je af te schepen met stomme grapjes en dwaze opmerkingen, maar als je doorzet en gewoon meedoet verover je de weg naar zijn hart. Bij de jolige zaakvoerder mag je informeren naar zijn vrouw en kinderen, en zijn antwoorden zijn doorspekt van grappige anekdotes. Met de jolige zaakvoerder heb je de langste en allerleukste gesprekken. Meestal vraagt hij op het einde of je zelf kan langskomen om het product voor te stellen. Als je de telefoon inhaakt mis je de jolige zaakvoerder alweer. Jolige zaakvoerders zijn immers ook jouw hoogtepunt van de dag.

En jij? Welke zaakvoerder ben jij eigenlijk?

Telefoon-types

Als er vroeger ÈÈn opdracht was waarmee je mij de stuipen op het lijf kon jagen dan was het wel bellen met een vreemde persoon. Naar de bibliotheek bijvoorbeeld, of naar de AIDS-telefoon om informatie te vragen voor een schoolwerk. Ik vond het ver-schrik-ke-lijk! Altijd was ik bang voor vervelende stiltes, of vragen waarop ik niet onmiddellijk een antwoord zou vinden, waarna ik me genoodzaakt zou voelen om de telefoon gewoon weer in te haken. Vroeger was ik een bange beller. En toen ging ik op een helpdesk werken. Want zo ben ik wel: als ik ergens bang voor ben dan dwing ik mezelf om het toch te doen, en een helpdesk was daarvoor ideaal.

Het was een witte telefoon, met paarse en oranje toetsen. Bovenaan stonden nog eens twintig toetsen die nergens voor gebruikt werden, en daarnaast stonden twee rode lampjes die ik nog nooit had zien branden. En hij rinkelde om de haverklap. De telefoon dan, niet het lampje. Lampjes rinkelen niet.

Als de telefoon rinkelde kreeg ik altijd eerst onze bevallige receptioniste aan de lijn, die mij een introductie gaf als was ik in Blind Date terechtgekomen. ëLilith.. Aan lijn 1 heb ik een norse bakker uit Deerlijk, die graag zoete broodjes bakt en problemen heeft met zijn printer.í ëGoedemorgen lilith, aan de andere kant van de lijn bevindt zich een Hollandse kalle met een spraakprobleemí. Nadat ik de magische woorden ëGeef maar doorí heb uitgesproken wordt mijn oor blootgesteld aan een uitgebreid scala van kleine en onoverkomelijke problemen, smeekbeden en scheldtirades, gegiechel en geroep, maar bovenal: aan de homo telephonicus, de telefonerende mens.

Een overzichtje:

*de beller in familieverband:

Deze beller heeft al zijn gezinsleden opgetrommeld om rond de telefoon te komen zitten, inclusief domme schoondochter en demente oma. Samen gaan zij dit varkentje wel wassen, en diegene met het hoogste Franky Backeljauwgehalte heeft de eer om mij even te vertellen wat er allemaal mis is met ìmijnî terminal. Daarbij gaat de Backeljauw steeds luider en onverstaanbaarder praten, duidelijk opgejut door de zegevierende bewegingen van de enthousiaste omstaanders. Om het geheel nog onverstaanbaarder te maken roept elk familielid om de 10 seconden iets naar de beller, genre ëVroagt da na es van die tieketjes!í en ëZigt es dat da nie doidelik ies met die knoppekes!í.

*de doodsbange beller:

Dit type beller heeft zich een week angstvallig voorbereid op het telefoongesprek. Balancerend op de rand van een nervous breakdown declameert hij losse woorden en woordvormen met een onzekere, overslaande stem. Op de achtergrond is het geluid te horen van het papiertje vol ezelsbruggetjes dat als steun dient tijdens bange telefoonmomenten.
Na elke vraag die ik stel om dichter bij de aard van het eigenlijke probleem te komen volgt een gestotter van jewelste, waarna deze helpdesk operator aan de slag gaat om uit de kakofonie van lettergrepen bestaande woorden te destilleren.
De doodsbange beller lijdt vaak aan astma en geeft blijk van slikproblemen als gevolg van een overmatige speekselproductie.
Zie ook: de panikerende beller.

*de panikerende beller:

Deze telefoongebruiker heeft zijn wereld zien instorten op het moment dat het apparaat dienst weigerde. De aard van het probleem wordt meestal omschreven als ëAlles is kapot, mevrouw!í.
Wanneer deze beller gevraagd wordt om op een toets te drukken breekt het angstzweet hem uit. Alles is immers voorgoed naar de haaien en op knopjes duwen zal het alleen maar erger maken.
De favoriete woordjes van deze beller zijn: ìtechniekerî, ìlangskomenî en ìvlugî.

*de overdreven familiaire beller:

Deze persoon heeft ooit in een ver verleden al eens gebeld en gaat ervan uit dat de helpdesk operator van dienst zich alle oproepen van maanden geleden nog perfect voor de geest kan halen. De helpdesk operator wordt steevast met de voornaam aangesproken en er wordt altijd eerst geÔnformeerd naar de gemoedstoestand van ondergetekende met zinnen als ëHaaa, lilith, hoe gaat het nog met jou? Je herinnert je nog wel dat ik een probleem had met mijn VISA in juni en..í.
Daarnaast hebben overdreven familiaire bellers de neiging om je elke dag op te bellen voor de allerkleinste te verwaarlozen problemen. De familiaire beller houdt van je.

*de eisenstellende beller:

Behoort tot het soort mens dat alle voeling met de realiteit is kwijtgespeeld ergens along the way. Stelt vragen als ëKan u ervoor zorgen dat de ticketjes in het blauw worden afgedrukt?í ëHoe zorg ik ervoor dat mijn display paars oplicht in plaats van geel?í en ëIs het mogelijk om een ghettoblaster aan te sluiten op mijn terminal zodat de klanten ëBig Spenderí horen als de transactie geslaagd is?í

(Trouwe lilithfans weten dat dit gewoon een gerecycleerd stukje is van een gezamenlijke blog waaraan ik een jaar geleden duchtig meeschreef. Maar ik ga echt ergens naartoe, hoor, echt..)

WORDT VERVOLGD

(welk type ben jij trouwens?)

Fashion Victims

Gezien in Rijsel. Vieze vuile Nikeairmaxen zijn weer helemaal in. Alsook witte sportkousen. Daarboven een veel te grote babyblauwe Hammer-style trainingsbroek. Vroeger vond ik trainingsbroeken nogal vervelend. Afgezien van het feit dat ze er afschuwelijk uit zien vallen ze ook niet over je schoenen. Nu hebben ze daar iets op gevonden. Steek gewoon de onderkant van je broek in je witte sportkousen. Probleem opgelost.

Draag een basket-shirt (als het even kan ook in het babyblauw) dat tot onder je knieÎn komt, met daarboven een al even grote witte trainingsvest. Rits alleen de onderste 10 cm dicht en laat de bovenkant op de buitenkant van je schouders rusten. Dubbelzijdige plakband lijkt me geen overbodige luxe.

Zweetbandjes rond je pols, bling-bling rond je nek en een muts op je hoofd. Boven die muts een sjaaltje, en helemaal langs de zijkant van je hoofd een truckerscap (again, babyblauw).

Nu nog hangen at the mall met je homies, en je bent weer helemaal hip.

Ik word oud, en dat vind ik niet eens zo erg.

nog te doen in dit leven

1. gebarentaal leren
2. een newfoundlander kopen en hem Vorlat noemen
3. sushi eten (Londen, 2003)
4. achter de schermen rondlopen in Disneyland
5. een boek schrijven
6. leren skaten op een ramp
7. mijn rijbewijs halen
8. weer gaan studeren
9. een echte dure avondjurk bezitten
10. 'Crush' van Dave Matthews Band live horen
11. voor een televisieprogramma werken
12. met de auto door het zuiden van Frankrijk rijden
13. mijn haar wit verven
14. stoppen met roken
15. op straat eten in Bangkok
16. een boottocht maken op de Seine (1995)
17. de Taj Mahal bezoeken met de persoon die ik graag zie
18. een hele zomer verlof nemen
19. een party-flight naar Barcelona boeken bij wijze van re¸nie met wat oude vrienden
20. een klavertje vier vinden

21. mijn tong laten piercen (1998)
22. alle Star Wars films bekijken
23. een brief in een fles in zee gooien
24. een ijsbeer aaien
25. meedoen aan een kwis op televisie
26. Sing Star!
27. een Hello Kitty kopen in Tokyo
28. in de jury van een assisenzaak zetelen
29. oudejaarsavond vieren op een exotische locatie met echte palmbomen
30. leren jongleren met drie ballen (2000)
31. 'suspicious Minds' zingen in Graceland
32. een huis kopen
33. snowboarden
34. meedoen aan een voor en na in de Flair, compleet met professionele fotoshoot
35. een vleugelpiano kopen en er echt op leren spelen
36. een tupperware-avond bijwonen
37. Ome Willem interviewen (2002)
38. cocktails leren shaken a la Tom Cruise in Cocktail
39. nacho's eten op een superbowl game
40. om een handtekening gevraagd worden

***wordt vervolgd en bijgewerkt***

Bruin-beige winter

Rampzalig, dat was het! Zeker veertig t-shirtjes telde ik, en drie wintertruien. Twee lelijke en ÈÈn redelijke, maar die paste dan weer bij geen enkele van mijn broeken (die ook al niet meer enorm dikgezaaid zijn). Voor onze nieuwe kleerkast voltrok zich een kleine depressie in mijn hoofd. Terwijl de supermarkten zich beginnen te vullen met marsepein en sinterklaaschocolade heeft mijn kleerkast er nog geen idee van hoe koud het soms al kan zijn.

Met een beteuterde blik en een trui die uit de mode is verscheen ik vanmorgen aan de ontbijttafel. Ik had dringend nieuwe kleren nodig. Maar dan ook echt heeeeel dringend. Youri ook, zo bleek. 'Het probleem is dat ik weer nergens iets ga vinden dat ik leuk vind' sprak ik nog beteurerder. 'Dan heb jij een tamelijk groot probleem' zei Youri, en gelijk had hij. Er zijn namelijk maar heel weinig kleren die ik leuk vind, en als ik ze dan leuk vind dan hebben ze ze enkel in maatje 32 of XS, en daar past mijn pols nog niet eens in. Niet dat ik zo'n gigantische polsen heb, maar XS, dat is toch echt wel smal.

Het werd Rijsel. Het werd winkels binnenstappen en al na een halve seconde 'beige' zuchten en met onze ogen rollen, om dan weer buiten te stappen. Beige kleren moeten ze afschaffen, want beige kleren zijn lelijk en saai. In een andere winkel was de hoofdkleur bruin. Ik haat bruin. Winkelen in een bruine omgeving maakt mij simpelweg triest. En dan, plots, vonden we een winkel naar ons hart. Leuke kleurtjes, hippe topjes en truien, en pashokjes die vermomd waren in surfplanken. Dat kon niet anders dan goed zijn!
Ik verzamelde een paar leuke dingen en ÈÈn opperleuke trui en na een kwartier aanschuiven mocht ik beseffen in het paskotje dat mijn borsten simpelweg niet onder de noemer 'medium' vallen en dat een poging om dat te vergeten ervoor zorgt dat om het even welk logo wordt uitgerokken. Dan maar geen kleurrijk hip truitje.

Na nog twintig winkels te hebben afgelopen vreesden we dat het een trip voor niks zou worden: alles is deze winter weer even saai en kleurloos als vorige winter, en de winter daarvoor. In de wachtrijen van de H&M zagen we hoe iedere vrouw ook dit jaar weer voor de combinatie bruinwitbeige gaat. En ze leken er met zijn allen nog gelukkig mee ook.

Op de valreep kwam het toch nog goed met het winkelnamiddagje: mijn kleerkast is een zwarte en een zuurstokroze trui met strepen rijker. Het leven is niet makkelijk als je er liever uitziet als een aardbeiensnoepje dan als een werther's echte.

Bijleren

Omdat de lucht in de herfst er anders uitziet dan in elk ander seizoen. Omdat rode en gele blaadjes enorm fotogeniek zijn. Omdat de avonden lang zijn en er meer tijd is om jezelf even bij te scholen. En omdat het uiterst interessant en gratis is.

Een goedgeschreven cursus fotografie.

De gruwel van de dagkamer

We liepen met zijn drieÎn door de lange ziekenhuisgang. Ik, mijn broer en yourivantalesfromthecrib. In de gang was nergens sprake van negatieve naar ziekenhuis ruikende gevoelens, mijn moeder herstelt namelijk van haar operatie op de kraamafdeling, vlak naast de kamer waarin ik als paar uur oud kindje had gelegen. En hell, ook al zijn mijn moedergevoelens zo klein als een prematuur erwtje, toch krijg ik spontaan last van een goed gevoel als ik door de kraamafdeling van een ziekenhuis wandel.

We liepen dus door de gang en ik deed mijn best om zoveel mogelijk geboortekaartjes in ÈÈn keer te localiseren. Bij elke naam die ik op de kaartjes las deed ik of 'hmm' of 'hmm', maar dan de ene keer op een positieve manier en de andere keer op een negatieve (zoals bij 'Guillaume'. GUILLAUME!) We liepen aan de rookzaal voorbij, want eerst zouden we naar de prematuurtjes gaan kijken. En kijken, dat deden we, met onze neus tegen het raam, wijzend naar veel te kleine rode vingertjes en neusjes met pleistertjes op. Twee dagen geleden had ik gezien hoe de prematuurtjes werden gevoed door de verpleegsters, maar nu lagen ze enkel maar te slapen, wat iets minder spectaculair was. Toch deed ik een paar keer Oeh en Aah, en toen was het eindelijk tijd om te gaan roken.

Op een grote, maar dan ook echt enorm grote, donkere deur hing een plakaatje met 'dagkamer' op, en volgens de verhalen van mijn moeder was dat de place to be. De dagkamer was leeg, op een paar oerlelijke stoelen na. In het midden stond een tafel, met een asbak, en rondom waren er vergeelde muren die verlicht werden door vergeelde lampen. Hier en daar zag je de aftekeningen van kaders die ooit op de muren hadden gehangen en waaronder de natuurlijke, niet doorrookte kleur muur had gezeten. Deze kamer ademde kanker uit. Bij elke trek van onze sigaret hoorden we woorden door de kamer vliegen: 'vies', 'kanker!', 'stinkstokken!', 'vies', 'KANKERRRR!' enzovoort. Geen enkele anti-rookcampagne zou ooit het effect van deze dagkamer kunnen evenaren op een rokershart. Ik probeerde de sfeer erin te houden door lacherig op te merken dat onze pepe DaniÎl (die een paar jaar geleden aan longkanker overleden is) zich hier direct zou thuisgevoeld hebben, maar het was te laat. Alle sfeer was uit ons lichaam in de vuile muren getrokken.

Vijf minuten later stapten we naar buiten met een vies gevoel. Douchen wilde ik, uren aan een stuk, om de smerigheid van de dagkamer van me af te spoelen. Verder op de gang waren baby's volop bezig met geboren te worden.

Verbouwen

Het is elke keer weer hetzelfde liedje: als de eindgeneriek van The Block (het VT4-programma waarin koppels een appartementsblok mogen verbouwen) in beeld komt beginnen we stilletjes weer te dromen. Een oud huis, wat geld en gereedschap is het enige wat we op dat moment nog willen. In mijn hoofd zie ik mezelf al staan in een funky overall, gewapend met boor en bouwvakkerstaaltje, borend en vloekend en en ondertussen hier en daar een kabel trekkend, op weg naar een supercool huis met oude houten vloer dat we helemaal zelf hebben ingericht.
Er zijn echter wel een paar problemen:

* ik heb nog nooit een boor van dichtbij gezien
* ik heb geen geduld om een kader op te hangen, laat staan om een muur te placeren
* ik gruwel bij de gedachte aan een oud lelijk huis dat heel misschien ooit nog eens mooi zou kunnen worden
* als ik het woord 'cement' hoor vallen stopt mijn lichaam automatisch met luisteren, omdat cement een mannenwoord is
* ik heb eigenlijk helemaal geen idee wat mooie kleuren zijn voor muren, en ik vrees dat ik 'knalroze' plots supercool zou vinden in de verfwinkel
* ik heb geen idee welk jargon je moet gebruiken in een verfwinkel

Dat en het feit dat Youri's broer al heel de avond bezig is met het ineensteken van onze IKEA-kast is misschien een teken dat we het best nog eventjes bij dromen houden.

Snel

Om de een of andere reden kan ik niks traag doen. Ik wandel geen trap op, ik loop. Ik kan niet rustig fietsen, ik trap tot de ziel uit mijn lijf is verdwenen. Op examens was ik altijd als eerste klaar, onder het oog van hele aula's vol mensen die ervan overtuigd waren dat ik er wel niks van zou gebakken hebben op die manier. En ik eet een belegd broodje op nog voor de eersten zijn begonnen aan het zorgvuldig uitpeuteren van tomaat en eieren. Bij alles dat ik doe lijkt het alsof er iemand met een geweer tegen mijn hoofd staat en hij me omver zal knallen als ik niet zorg dat ik snel klaar ben.

Er is maar ÈÈn ding dat bij mij echt tergend traag gaat: van de hik af raken.

Bevreemdend

Gisteren was een beetje een rare dag. Naast het feit dat ik niet elke dag onze eettafel met snoepjes versier, op restaurant eet of een lief heb dat vijfentwintig wordt was er nog iets anders. Het was de eerste dag in heel lang dat ik niet met mijn moeder (aka mamie voor de bloglezers) heb gebabbeld. Al van sinds ik de eerste dag op kot zat bel ik namelijk elke dag met mijn moeder. Of zij met mij. Het is een traditie die we ook in ere houden als ik op reis ben in een ver land (al kan het dat we dan- heeel uitzonderlijk- eens een dagje overslaan wegens te hoge telefoonrekeningen) en ook nu ik niet meer thuis woon spenderen we elke avond toch gemiddeld een kwartier met het bespreken van onze dag.

Maar gisteren kon ik haar niet bellen. Gisteren lag mijn moeder ergens in een ziekenhuiskamer, en ook al was het verjaardagsdineetje bij champaarslicht heel leuk, toch vond ik het bevreemdend dat ik het verloop van mijn dag en avond niet met haar kon bespreken. Ook vanmorgen kon ik haar niet bezighouden met een relaas over de overheerlijke griekse schotel die we naar binnen hadden gespeeld, want toen lag ze ergens op een operatietafel, en men had mij gezegd dat ze vandaag waarschijnlijk nog te ziek zou zijn voor bezoek, dus had ik me voorbereid op nog een avond langer wachten.

Mijn hart sprong dan ook eventjes over toen mijn gsm plots begon te rinkelen en ik haar stem hoorde in plaats van de verwachte stem van mijn vader. Ze voelde zich een stuk beter dan verwacht, zo goed zelfs dat ik mocht langskomen als ik wilde. En ja, dat wilde ik wel. Ik ben net op bezoek geweest bij ÈÈn van mijn trouwste bloglezers, en ze stelt het heel goed. Bij wijze van cadeautje had ik het laatste nummer van Clickx meegenomen, zodat ze met eigen ogen kon zien dat Youri en ik erin staan, met foto en al. Eind deze week mag ze naar huis, en dan kan ze dit lezen. Gelukkig heb ik wel het nummer van de telefoon op haar kamer weten te bemachtigen, voor live tales from the crib.

200 things

Ik hou van lijstjes. En dit is gewoon een leuk lijstje. De dingen die doorstreept zijn heb ik al gedaan. Via hello again.

01. Bought everyone in the pub a drink
02. Swam with wild dolphins
03. Climbed a mountain (als de kemmelberg en een stom bergje in Durbuy meetellen)
04. Taken a Ferrari for a test drive
05. Been inside the Great Pyramid
06. Held a tarantula
07. Taken a candlelit bath with someone
08. Said 'I love you' and meant it†
09. Hugged a tree
10. Done a striptease
11. Bungee jumped
12. Visited Paris
13. Watched a lightning storm at sea
14. Stayed up all night long, and watch the sun rise
15. Seen the Northern Lights
16. Gone to a huge sports game
17. Walked the stairs to the top of the leaning Tower of Pisa
18. Grown and eaten your own vegetables
19. Touched an iceberg
20. Slept under the stars
21. Changed a baby's diaper
22. Taken a trip in a hot air balloon
23. Watched a meteor shower
24. Gotten drunk on champagne
25. Given more than you can afford to charity
26. Looked up at the night sky through a telescope
27. Had an uncontrollable giggling fit at the worst possible moment (op een begrafenis, dammit!)
28. Had a food fight
29. Bet on a winning horse
30. Taken a sick day when you're not ill
31. Asked out a stranger
32. Had a snowball fight
33. Photocopied your bottom on the office photocopier
34. Screamed as loudly as you possibly can
35. Held a lamb
36. Enacted a favorite fantasy
37. Taken a midnight skinny dip
38. Taken an ice cold bath (indien het kouddompelbad in Center Parcs meetelt)
39. Had a meaningful conversation with a beggar (in Rijsel dan nog wel, dus in het frans!)
40. Seen a total eclipse
41. Ridden a roller coaster
42. Hit a home run
43. Fit three weeks miraculously into three days
44. Danced like a fool and not cared who was looking
45. Adopted an accent for an entire day
46. Visited the birthplace of your ancestors
47. Actually felt happy about your life, even for just a moment
48. Had two hard drives for your computer
49. Visited all 50 states
50. Loved your job for all accounts
51. Taken care of someone who was shit faced
52. Had enough money to be truly satisfied
53. Had amazing friends
54. Danced with a stranger in a foreign country
55. Watched wild whales
56. Stolen a sign
57. Backpacked in Europe
58. Taken a road-trip
59. Rock climbing
60. Lied to foreign government's official in that country to avoid notice
61. Midnight walk on the beach
62. Sky diving
63. Visited Ireland
64. Been heartbroken longer then you were actually in love
65. In a restaurant, sat at a stranger's table and had a meal with them
66. Visited Japan
67. Benchpressed your own weight
68. Milked a cow
69. Alphabetized your records
70. Pretended to be a superhero
71. Sung karaoke
72. Lounged around in bed all day
73. Posed nude in front of strangers
74. Scuba diving
75. Got it on to "Let's Get It On" by Marvin Gaye
76. Kissed in the rain
77. Played in the mud
78. Played in the rain
79. Gone to a drive-in theater
80. Done something you should regret, but don't regret it.
81. Visited the Great Wall of China
82. Discovered that someone who's not supposed to have known about your blog has discovered your blog
83. Dropped Windows in favor of something better
84. Started a business
85. Fallen in love and not had your heart broken
86. Toured ancient sites
87. Taken a martial arts class
88. Swordfought for the honor of a woman
89. Played D&D for more than 6 hours straight
90. Gotten married
91. Been in a movie (een kortfilm, maar toch een film)
92. Crashed a party
93. Loved someone you shouldn't have
94. Kissed someone so passionately it made them dizzy
95. Gotten divorced
96. Had sex at the office
97. Gone without food for 5 days
98. Made cookies from scratch
99. Won first prize in a costume contest
100. Ridden a gondola in Venice

101. Gotten a tattoo
102. Found that the texture of some materials can turn you on
103. Rafted the Snake River
104. Been on television news programs as an "expert"
105. Got flowers for no reason
106. Masturbated in a public place
107. Got so drunk you don't remember anything
108. Been addicted to some form of illegal drug
109. Performed on stage
110. Been to Las Vegas
111. Recorded music
112. Eaten shark
113. Had a one-night stand
114. Gone to Thailand
115. Seen Siouxsie live
116. Bought a house
117. Been in a combat zone
118. Buried one/both of your parents
119. Shaved or waxed your pubic hair off
120. Been on a cruise ship
121. Spoken more than one language fluently
122. Gotten into a fight while attempting to defend someone
123. Bounced a check
124. Performed in Rocky Horror
125. Read - and understood - your credit report
126. Raised children
127. Recently bought and played with a favorite childhood toy
128. Followed your favorite band/singer on tour
129. Created and named your own constellation of stars
130. Taken an exotic bicycle tour in a foreign country
131. Found out something significant that your ancestors did
132. Called or written your Congress person
133. Picked up and moved to another city to just start over
134. ...more than once? - More than thrice?
135. Walked the Golden Gate Bridge
136. Sang loudly in the car, and didn't stop when you knew someone was looking
137. Had an abortion or your female partner did
138. Had plastic surgery
139. Survived an accident that you shouldn't have survived
140. Wrote articles for a large publication
141. Lost over 100 pounds
142. Held someone while they were having a flashback
143. Piloted an airplane
144. Petted a stingray
145. Broken someone's heart
146. Helped an animal give birth
147. Been fired or laid off from a job
148. Won money on a T.V. game show
149. Broken a bone
150. Killed a human being
151. Gone on an African photo safari
152. Ridden a motorcycle
153. Driven any land vehicle at a speed of greater than 100mph
154. Had a body part of yours below the neck pierced
155. Fired a rifle, shotgun, or pistol
156. Eaten mushrooms that were gathered in the wild
157. Ridden a horse
158. Had major surgery
159. Had sex on a moving train
160. Had a snake as a pet
161. Hiked to the bottom of the Grand Canyon
162. Slept through an entire flight: takeoff, flight, and landing
163. Slept for more than 30 hours over the course of 48 hours
164. Visited more foreign countries than U.S. states
165. Visited all 7 continents
166. Taken a canoe trip that lasted more than 2 days†
167. Eaten kangaroo meat
168. Fallen in love at an ancient Mayan burial ground
169. Been a sperm or egg donor
170. Eaten sushi (op een londense hotelkamer, en het was lekkerr!)
171. Had your picture in the newspaper (toen ik de tekenwedstrijd van Rerum Novarum won..)
172. Had 2 (or more) healthy romantic relationships for over a year in your lifetime
173. Changed someone's mind about something you care deeply about
174. Gotten someone fired for their actions
175. Gone back to school
176. Parasailed
177. Changed your name
178. Petted a cockroach
179. Eaten fried green tomatoes
180. Read The Iliad†
181. Selected one "important" author who you missed in school, and read
182. Dined in a restaurant and stolen silverware, plates, cups because your apartment needed them.
183. ...and gotten 86'ed from the restaurant because you did it so many times, they figured out it was you
184. Taught yourself an art from scratch
185. Killed and prepared an animal for eating
186. Apologized to someone years after inflicting the hurt
187. Skipped all your school reunions
188. Communicated with someone without sharing a common spoken language (met een oud vrouwtje in barcelona, over croissants)
189. Been elected to public office
190. Written your own computer language
191. Thought to yourself that you're living your dream
192. Had to put someone you love into hospice care
193. Built your own PC from parts
194. Sold your own artwork to someone who didn't know you
195. Had a booth at a street fair
196: Dyed your hair
197: Been a DJ
198: Found out someone was going to dump you via LiveJournal
199: Written your own role playing game
200: Been arrested

25!

Ik ben vannacht in alle stilte opgestaan om de tafel te versieren met snoepjes, en dat was helemaal terecht, want de leukste en liefste van heel de wereld is vandaag jarig. Een heel gelukkige verjaardag, Youti van tales from the crib!

Hip!

We staan voor een schoenwinkel, en worden bijna weggeslingerd door het zenuwachtige geroep en gekwetter van een groepje veertienjarigen. De overenthousiastste van de vijf steekt haar vinger zo cool mogelijk uit richting etalage en gilt dat er daar wel heel hippe schoenen staan. De anderen storten zich tegen de ruit en knikken hyperactief mee, zoals enkel veertienjarige meisjes dat kunnen. Net op het moment dat ik denk dat ze in een gezamelijke yell zullen uitbarsten om zoveel cools hoor ik ÈÈn van de meisjes vragen wat dat eigenlijk betekent, 'hip'.

Ik draai me om, want dit genante moment wil ik echt niet missen. Even is het stil, maar dan ook echt maar heel even. 'Hip is met heel veel kleurtjes en al!!!' roept het overenthousiaste meisje nu nog veel luider, ook al staat het domme meisje dat niet weet wat hip is vlak naast haar. De andere meisjes beginnen allemaal door elkaar te roepen en te lachen en hun hippe (want veelkleurige) armverwarmers goed te trekken. Na drie minuten kijken naar het shopgebeuren van de vijf meisjes ben ik op van de zenuwen. Ik zucht en vraag me af hoe het komt dat veertienjarigen nooit een hartaanval krijgen als ze aan het winkelen zijn.

Lilith's winkelstraat-wist je datjes

* hoewel alle etalages volstaan met Uggs of fake Uggs heb ik nog nergens iemand gezien die er werkelijk draagt

* Uggs kosten tegen de tweehonderd (!) euro en aangezien ik geen enkele broek heb waar ze onder zouden passen, kosten ze eigenlijk nog meer dan dat. (Uggs + drie nieuwe broeken+ eventuele lange rok = minstens 400 euro!)

* fake Uggs zijn veel goedkoper maar ook veel slapper, omdat er tien keer zo weinig wol in zit

* bij nader inzien vind ik die Uggs toch maar lelijke gedrochten

* ik vraag me af of iemand er leuk uitziet met Uggs, en hoe je ermee moet stappen

* er bestaan Uggs in maat 18, en ook al zijn ze superschattig, het valt gewoon niet goed te praten dat ze meer dan vijftig euro kosten

* er zijn werkelijk mensen die 180 euro neertellen voor een saai Von Dutch-truitje, terwijl elke normale mens al lang gezien heeft dat Von Dutch de nieuwe Scapa is

* fluo vingerloze handschoenen zijn ook deze winter weer hip, wat wil zeggen dat ik dit jaar geen nieuwe moet kopen

* er worden geen leuke horloges meer gemaakt tegenwoordig, behalve als je goud en zilver leuk vindt, maar dat doe ik natuurlijk helemaal niet

* saaie wollen gillets met knoopjes zijn weer helemaal je-van-het

* gespikkeld grijs is het nieuwe zwart

* een kilo clementines kost op dit moment meer dan drie euro (wat mij dan weer niet heeft tegengehouden)