We hebben het bakken te pakken

Het begon vrijdagnamiddag. Vol voorpret wandelde ik de crib in met een zak vol chocolade, eieren, room en boerenboter. Snel pende ik een receptje over van op een nederlandse kooksite, en even later stond ik glunderd tussen alle ingredÔenten die ik op de site had gezien, maar dan in het echt in plaats van in woordjes.

Ik klopte en klutste en mengde dat het geen naam had, en eens mijn eerste echte chocoladetaart in de oven kwam de kleine lilith in mij weer helemaal naar boven geborreld. Net als vroeger kon ik het niet laten om alle vijf minuten naar de oven te trippelen om te gaan kijken of de taart er al goed uitzag. Even overwoog ik zelfs om in kleermakerszit voor de oven te blijven zitten, maar stel dat er plots iemand binnenkwam, hoe leg je dat dan uit als je 23 bent?

Apetrots zette ik 's avonds na het avondeten de taart bij mijn ouders op tafel, en ik kreeg het nog hoger in mijn bol toen mijn broer zelfs voor een tweede stuk ging. En toen hij de volgende dag in de keuken stond om het overschotje op te warmen in de microgolfoven, zodat het laagje chocolade bovenaan er mooi af kon smelten.

Mijn eerste taart was zo'n succes dat ik vanavond eens een cake wou uitproberen. Maar dat was buiten Youri gerekend: het enige wapenfeit dat vanavond uit mijn handen is gekomen was het opkloppen van een potje room. Voor in zijn eigenste zelfgemaakte sjokoomoeskes.

Hebben!

* een warme, zachte niet-marginale badjas
* 15 identieke fotoboeken met zwarte bladzijden
* een kruidenrekje voor in de keuken, vol glazen potjes die ik zelf kan labelen
* een haardroger voor mijn immer langer wordende manen
* de Magic Bullet

Buik

Het scheen erg moeilijk te zijn, volgens het internet. Maar eens alle lichten goed opgesteld en een goede achtergrond gevonden viel dat zwangerschapfotograferen best mee. Al hielp het ook wel dat Youri's zus gewoon heel mooi zwanger is. Nog een paar maanden wachten, en dan kunnen we beginnen met het fotograferen van kleine handjes en voetjes. Als Anne Geddes het kan, dan kunnen wij het namelijk ook.

De volledige buikreeks staat hier.

Televisie

Het gebeurt bitter weinig, maar er zijn op dit moment waarachtig dingen op tv waarvoor ik gewoon blijf zitten.

* Bloemen en kransen (omdat die Gert ondanks zijn dom hoofd toch echt wel leuk is om naar te kijken/luisteren)
* S.O.S. Piet ( dit programma moet gewoon in prime time. Al was het maar omdat Piet zo lekker meedogenloos met zijn ogen kan rollen als iemand hele eieren in haar broodpudding doet, ipv enkel het eigeel)
* Miss BelgiÎ achter de schermen ( omdat het heerlijk is om te beseffen dat je misschien wel geen maat 38 hebt, maar wel zeker drie keer zo intelligent als de helft van de kandidaten samen)
* Idool 2004 ( een zondagavondtraditie die gewoon niet te doorbreken valt)

Het is jaren geleden dat ik nog zoveel tv heb gekeken. Vier programma's per week, het moet echt niet gekker worden.

Verveling

Als kleine lilith was er ÈÈn zinnetje dat bij mij altijd op de loer lag. Sterker nog, als ik als kleine lilith mijn mond opendeed was de kans enorm groot dat dat ene zinnetje eruit kwam. 'IK VERVEEHEEL ME!!'

Ik verveelde me niet alleen als ik niks te doen had. Vaak verveelde ik me ook als ik wel iets aan het doen was. Dan zat ik me gezellig te kleuren in mijn kleurboek, of een boek te lezen, en plots kwam het op. 'Mamaaa! Ik verveel me!' 'Ga dan buiten spelen ofzo' zei mijn moeder. 'Of maak je huiswerk'. Diep vanbinnen wist mijn moeder al op voorhand dat ik geÔrriteerd zou terugroepen dat ik daar geen zin in had. Want soms zei ik ook gewoon dat ik me verveelde omdat ik anders niet wist wat zeggen. 'IK VERVEEL ME!' was gewoon mijn allerfavoriete zinnetje als kind, en het was niet de bedoeling dat iemand een oplossing zocht als ik het uitsprak.

Toen ik vanmorgen nog slaperig in mijn hoofd overliep wat er nog allemaal moest gedaan dit weekend en we daarna van de post naar de supermarkt naar de dierenwinkel naar huis kwamen gespurt om te beginnen met alles hier een beetje op orde te krijgen was er maar ÈÈn ding waarnaar ik echt verlangde: een weekend gevuld met eindeloze verveling. Of een hele week, for that matter.

Kriekepitten

'Het leukste in de lagere school was spelletjesdag' vond ik.
'Het leukste was kriekepitten, zeker weten!' vond Youri.

Ik luisterde niet echt, want het was niet de bedoeling dat dit een discussie zou worden ofzo, spelletjesdag had toch op voorhand al gewonnen.
Ik opende mijn mond om te vertellen waarom spelletjesdag eigenlijk zo gigantisch leuk was, maar hij luisterde niet. Hij vond dat kriekepitten, wat het dan ook mocht zijn, al op voorhand gewonnen had. Want zijn lagere school had er ooit mee in de krant gestaan. Zijn school was namelijk de enige school in heel G. waar er werd gekriekepit, en dat is in die regionen blijkbaar reden genoeg om er een krantenartikel over te schrijven.
Was mijn lagere school ooit zo te gek uit de hoek gekomen dat er een krantenartikel aan werd besteed? Hij dacht het niet.

(mijn lagere school is ooit ÈÈn keer op het nationale nieuws geweest toen er een kleuter hersenvliesontsteking had, maar toen zat ik al lang in het middelbaar en dus telde het waarschijnlijk niet. Mede door het feit dat de kleuter gewoon bleef leven, achteraf. Kriekepitten vs hersenvliesontsteking: 1-0)

'Het kan gewoon niet dat dat kriekepitten van jou ook nog maar in de buurt kwam van spelletjesdag' repliceerde ik. 'Op die dag mocht iedereen al zijn gezelschapsspelletjes meenemen naar school, en sommigen hadden zelfs pig pong'.

'Kan wel zijn' zei hij, weinig onder de indruk, ' maar bij kriekepitten waren er verschillende disciplines, en je kon er stickers mee verdienen.

-'Wat moest je dan doen met die stickers?'
-'Gebruiken om kriekepitten mee te verdienen'
-'En als je de sticker zo leuk vond dat je hem wilde houden?'
-'Dan mocht je hem houden.'
-'En als iedereen alle stickers gewoon wilde houden, wat dan?'
-'Dat gebeurde niet, want dan kon je niet meer verder kriekepitten.'
-'Wie heeft er dan uiteindelijk gewonnen?'
*denkt na* -'Niemand, bij kriekepitten kon je niet winnen'
-'En dat komt dan in de krant?'
-'Euhm, ja.'

Ik redde Youri uit zijn uiterst penibele situatie door hem te vragen wat zijn lievelingsgezelschapspelletje was, behalve kriekepitten dan, want dat telt niet. Hij vond Dokter Bibber wel oke ('behalve dat ene orgaan dat er nooit uitwilde') en Trivial Pursuit, behalve als ik meespeel. Ik vond Trivial Pursuit het leukst, omdat ik het altijd win. Wat is jullie lievelingsspel, en doen jullie het ooit nog, spelen?

Blauw is funky!

En dus wil ik het proeven. Sofie mailde mij met de leuke mededeling dat er blauwe Pepsi te krijgen viel in de Delhaize, en dus sloegen we meteen twee flessen in.

Check Fromfrats Funky Food Reviews voor de smaaktest, en vergeet ondertussen ook niet af en toe de nieuwspagina te bekijken, want ook die wordt weer frequent ge¸pdate. Doe er vooral uw voordeel mee!

lilith doet een teaser

lilith heeft het spelletje door

Allemaal goed en wel hoor, dat solliciteren, maar ik begin interimkantoren stilaan te verdenken van het gebruik van een vacature-generator met maar tien termen.

* allround
* duizendpoot
* van A tot Z
* een must
* polyvalente kracht
* vlot
* flexibel
* ingesteldheid
* van nature uit
* woonachtig te

Zo kan ik het ook, natuurlijk.

Lilith is best wel ziek

Vorige week donderdag, Station Ieper:

Je zult het gewoon nooit anders zien. Een hele avond was ik beziggeweest met het voorbereiden van dingen die ik moest gaan voorstellen. Een soort plan, eigenlijk. Mijn eerste, echte plan. Hoezee! En het zag er best goed uit. Dat vond Youri ook, en dus nam ik me voor om met dat goed gevoel onder de arm richting Kortrijk te sporen. Ik was een vrouw met een plan, en hoeveel zijn dat er uiteindelijk nog, tegenwoordig? Weinig, als het van mij afhangt.

'Ieper-Kortrijk' sprak ik de volgende dag tien keer zwakker dan ik het me de avond voordien had voorgesteld door de gaatjes tegen de kaartjesverkoper. Aangezien het zelden of nooit voorvalt dat ik mijn aangeboren schwung verlies bij de aankoop van een treinticketje, was er duidelijk iets loos. Met een trillende hand greep ik het kaartje, ademde diep in en bevend weer uit, en liet me op het eerste het beste stationsbankje zakken. Intussen was de kleur van mijn gezicht van witter dan wit naar een soort doorzichtig groen geÎvolueerd.

'Het komt wel goed' sprak ik mezelf moed in toen ik tien uitputtende minuten later op de trein stapte. Ik werd nog bleker. Vier van de zeven wagons bleken gereserveerd voor een groep gillende schoolkinderen op schoolreis. En ik bevond me zo maar eventjes midden in dat zootje ongeregeld. En ik stond godbetert in de eerste wagon, en moest dus all the way naar wagon vijf lopen om van het gekrijs en getier van de kleuters verlost te zijn. En ik wist niet eens of ik daar nog lichamelijk capabel voor was.

Met een protesterende maag en een bonkend hoofd waggelde ik verslagen door de gangen. Nog drie wagons. 'Chelsea!!! Stop met Casey pijn te doen!!' Nog twee fucking wagons. In de voorlaatste wagon werd mijn waggel onderbroken door een stoere kleuter die zich in het midden van het gangpad had gepositioneerd: met blinkende ogen en gekruiste armen dacht hij me even te melden dat ik er niet door mocht. 'Ga weg of ik kots je helemaal onder' siste ik stil genoeg zodat geen enkele leerkracht het kon horen. Het had effect. Met grote ogen ging het jongentje aan de kant.

Vanaf dat moment stuikte heel mijn planning in elkaar. Tijdens de voorstelling van mijn eerste echte plan verontschuldigde ik mezelf zeven keer om naar het toilet te spurten. Met een bleek gezicht probeerde ik het enthousiasme dat ik er de avond ervoor nog over had te reconstrueren. Het lukte met moeite.
De volgende avond zat ik kermend van de pijn in het publiek van de nieuwste show van Wim Opbrouck. Het etentje achteraf werd voor onbepaalde tijd gecancelled wegens slingerziek.
De planning van de rest van het weekend (broek kopen, Horeca Beurs bezoeken, langsgaan bij ons beider ouders,..) heb ik wonder boven wonder nog afgewerkt, weliswaar terwijl ik mezelf in honderd bochten wrong om te vergeten dat al mijn ingewanden liever waren thuisgebleven.

Ik was van zin om alle uitgestelde plannetjes gisterenavond in te halen, maar de enige activiteit die nog enigzins lukte was kriepen en in bed kruipen. Ziek ben ik, en nog niet lichtjes. Ik denk dat ik vanavond maar eens ga luisteren welk wicked plan de dokter met mij heeft.

Funky Food Reviews

Ongeveer een jaar geleden at ik in Engeland blauwe chips. Dat zal niemand die mij een beetje kent echt verbazen, ik ben namelijk gek op eten dat nieuw is, origineel en een beetje vreemd. Groene ketchup bijvoorbeeld, met paarse worst.

Youri en ik zijn er zo gek op dat we een hele tijd geleden de webmasters waren van een site met reviews van origineel en nieuw lekkers. Een nieuw smaakje Pringles? We reviewden dat het een lieve lust was. Witte Leo's? Een droom voor Funky Food! Groene Ice-Tea? We deden het allemaal.

Op de dag dat de blauwe chips in BelgiÎ worden gelanceerd begint Fromfrats Funky Foodreviews aan een tweede leven. Op dit moment zijn enkel nog de gedateerde reviews te lezen, maar daar komt heel snel verandering in.

Ondertussen mag iedereen die ergens nieuw funky eten heeft zien staan een mailtje sturen, dan gaan wij aan de review. En als je zelf graag wilt reviewen, dan mag dat natuurlijk ook. Tegen betaling van ÈÈn miljoen dollar. Moeha. (dat laatste was een grapje. Vermoedelijk. )

Micheltje

Vier mensen. Ze zitten op een bankje. Vanop dat bankje hebben ze uitzicht over heel de grote markt van Ieper. Boven hun hoofden hangt een gedenkteken van toen de Paus eind jaren tachtig de stad bezocht. Dat kun je op deze groezelige foto niet zien, maar het zijn dingen die je als Ieperling weet. Er zijn wel meer dingen die je als Ieperling weet. Wie de man helemaal rechts op de foto is, bijvoorbeeld.

Mijn moeder belde een paar dagen terug. 'Ik heb slecht nieuws' zei ze. 'Of misschien heb je het al gehoord.' Ik had het nog niet gehoord. Micheltje was dood. Het had in de krant gestaan.

IEPER. Volksfiguur ,,Micheltje'' Pipelers overleden

"In Ieper is dinsdag Michel Pipelers overleden, beter gekend als ,,Micheltje''. Hij werd 54 jaar.
Micheltje was een Ieperse volksfiguur en bracht kleur in het straatbeeld. De zitbank onder het Nieuwerck op de markt was zijn vaste stek. Bij officiÎle plechtigheden op de Grote Markt durfde hij soms ludieke commentaar geven. Soms riep hij de Ieperse jeugd na met termen als mokske , broere of keptje .

Geregeld stapte hij ook het stadhuis binnen om melding te maken van zaken die verkeerd liepen."

Daar staat het dan, zwart op wit. Dat Micheltje, de Ieperse volksfiguur, gewoon dood is. Al was hij natuurlijk meer een stadsgek, maar dat zeg je niet over doden. Dat de kans dat er nog een nieuwe anekdote over Micheltje aan het collectief geheugen van heel wat stadsgenoten wordt toegevoegd, dat die kans simpelweg onbestaande is.

Ik werd er stil van. Youri ook. Toen hij in Ieper kwam wonen heb ik hem elke anekdote verteld die er te vertellen viel over Micheltje. Mijn moeder vertelde hem dan weer haar anekdotes over Micheltje, en toen we een paar maanden geleden bij mijn vriendin gingen eten kwamen er weer een hoop fantastische Micheltje anekdotes bij.

Over hoe je hem altijd wel ergens tegenkwam in 't stad, een arafatsjaal om zijn hals en een halve liter bier in zijn hand. Hij was meestal alleen, maar praatte alsof hij vergezeld was van een hele groep vrienden. Als hij je in de gaten kreeg dan riep hij je, met zijn vreemde met franse woorden doorspekte accent. 'Moksje, comment Áa va?' Even later zette hij dan vaak een dansje in met een denkbeeldige vrouw.

We vertelden over die keer dat hij tijdens het stadsfestival plots heel kwaad werd op zijn denkbeeldige hond die langs de verkeerde kant van een lantaarnpaal was gelopen, waardoor zijn denkbeeldige leiband verstrengeld was geraakt. Of hoe hij ooit, op een warme zomerdag, languit in het midden van de markt ging liggen met zijn eeuwige blikje bier in de hand, roepend naar de omstaanders dat het net de cote d'azur was. Daar moesten we allen smakelijk om lachen. Het was Micheltje ten voeten uit.

Als er een belangrijk evenement was in Ieper dat werd opgeluisterd door een fanfare, dan mocht je er donder op zeggen dat Micheltje zichzelf uitriep tot de 'leider van het orkest'. Of het nu voor de engelse koningin of de eerste minister van Ierland was, Micheltje liep wild gesticulerend op kop, af en toe naar het publiek roepend dat de duitsers op komst waren.

Toen Youri en ik gisterenavond in bed lagen moest ik plots lachen. Ik was nog een anekdote vergeten te vertellen. Over die keer dat ik wilde oversteken en van ver een soort gebrul hoorde. Toen ik opkeek zag ik een auto de bocht indraaien, met Micheltje die roepend door het autoraampje hing, een voetbalsjaal in de hand. Ik denk niet dat Micheltje naar het voetbal keek. Volgens mij was hij gewoon opgepikt door een nietsvermoedende chauffeur die hem een lift wou geven. Hij riep alsof zijn leven ervan afhing, en misschien deed het dat wel, want Micheltje was iemand die bitter weinig had om voor te leven.

De laatste keer dat ik hem zag was eind augustus, tijdens een muzikale avond op de markt. Ik wees hem al van ver aan, zodat Youri eindelijk kon zien over wie ik al die tijd zo lyrisch had verteld. 'Ik ben blij dat ik hem nog eens heb gezien' zei Youri gisterenavond. 'Ik ook' lachtte ik, 'maar het is verschrikkelijk jammer dat het de laatste keer was.'

Valencia, waar de sinaasappelen groeien in de gloeiend hete zon!

Als jullie onze tripreports wel leuk vinden, of ons, of mij persoonlijk, of als jullie blij zouden zijn om even van mij af te zijn, of om nog honderd andere wicked redenen die in mijn voordeel zouden kunnen spelen in deze:

Ik wil gewoon naar Valencia. En als elke lezer van talesfromthecrib even zijn/haar goed hart toont en mij deze schaamteloze reclame vergeeft, dan kan ik dankzij jullie stem misschien wel gewoon gaan. En erover reporten, zodat jullie weten of het die 52 euro wel waard is, allemaal. :)

Denk aan mij in het stemhokje!

En toen wist ik plots wat ik wilde worden..

Seksshops - 3

Het voetpompje zag eruit alsof het gemaakt was om een blauw met geel kinderzwembadje mee op te pompen. ’Eerst barbequeÎn, en dan plonzen’ sprak de pompende papa. Voetpompjes zijn meestal zwart en dreigend, wat mij dan weer angst inboezemt tijdens het pompen, maar dit petieterige blauw met gele pompje was met voorsprong het meest onschuldige voetpompje dat ik ooit had gezien. Bij dit voetpompje kon je haast niet anders dan vertederend ‘aah’ zeggen en wijzen. Dit pompje was oke, dat zag je meteen.

’Het is een list’ fluisterde ik. Youri keek me met grote ogen aan. Maar het was ook een list. Het was helemaal geen onschuldig zwembadpompje.Dit pompje was een heus opblaaspoppompje! Uhuhuh! Om de vieze vettige opblaaspoppen mee op te pompen die er rond uitgestald stonden. Dat was het! Gedegouteerd keken wij elkaar aan, terwijl ik me afvroeg waar het ventieltje van een opblaaspop zich in hemelsnaam bevindt. Aan de enkel, waarschijnlijk. ' 399 euro!' wees Youri verbaasd naar het prijsetiketje. 'Voor 389 neem ik hem mee! Kijk daar, een meeneempenis! ' riep ik. Ook dat was een list. Een list om dichter bij de kast te komen die mij stilletjesaan was beginnen opvallen.

Er stond veel volk bij de kast. Veel meer dan bij de opblaaspoppen en de openkruisstrings. Deze kast was duidelijk het hoogste van het hoogste in seksshopland. Het was een veilige baken voor al wie wel eens met vieze fantasietjes rondloopt. Zoals het vieze koppel uit Zedelgem, dat zich ondertussen ook al aan de kast bevond. 'Hmmm, zou dit niets zijn voor de vrijgezellenavond waar we naartoe moeten, vanavond, met grappige attributen die iets met seks te maken hebben?' vroeg ik terwijl ik een vibrerende badeend uit de kast plukte. 'Of dit misschien.' In ÈÈn slingerbeweging gooide ik de eend weer op zijn plaats, en trok ik een grote doos met paarse balletjes naar me toe. 'Oe kijk, een tarzan!'

Het had iets te luid geklonken, ik voelde het. De mevrouw uit Zedelgem keek me gedegouteerd aan vanonder haar gepermanente frou-frou. 'Zoals in Big Brother' vervolgde ik quasi verontschuldigend. Ik wilde de scheve situatie nog recht te trekken met een mopje over piekeren, maar de koorlerares verdiepte zich al weer in een ander pornografisch pleziertje. 'Misschien kopen we beter een cadeaubon in de Free Record Shop' fluisterde ik luid genoeg tegen Youri, zodat iedereen kon horen dat ik niet pervers was.

Toen we naar buiten liepen zag ik hoe het grote publiek me gedegouteerd aankeek. Bij thuiskomst zat er maar ÈÈn ding meer op: een lange warme douche nemen om mijn hersenen te reinigen van alle viezigheid. En dat zou u, beste bloglezer, ook beter even doen. We hebben echt niks gekocht, we zijn geen freaks, hoor!

Seksshops - 2

'Komaan, we doen het!' hoorde ik mezelf zeggen. Ik greep Youri's hand nog voor hij me verward kon aankijken, en daar gingen we, richting open seksshopdeur. Het leek alsof alles plots trager ging.
Het is dan ook ongelooflijk hoeveel dingen er door je hoofd kunnen gaan vlak voor je voor de eerste keer in je leven een seksshop binnenstapt. Dat komt volgens mij door de vrijgekomen endorfine. En omdat je bang bent om een verkeerde boodschap uit te stralen naar het grote publiek. Dat je wanhopig op zoek bent naar een gigantische dildo, bijvoorbeeld.

Ik haalde diep adem en stapte binnen. Omdat ik nog steeds niet goed wist met welke gelaatsuitdrukking ik het best voor de dag kon komen, plooide ik mijn gezicht in de eerste optie die in me opkwam: met een 'ik-kom-hier-om-grappige-attributen-voor-een-vrijgezellenavond-te-kopen'-blik wandelde ik richting een draairekje. Aan het draaihekje hingen strings met een open kruis. 'Erotiek, haha' sprak ik tot Youri terwijl ik de eigenaar van de winkel een vertrouwelijk knikje toeworp. Vanachter het rek begon ik heel het seksshopzaakje in me op te nemen.

Een mevrouw die eruitzag alsof ze zangles gaf aan het plaatselijke kinderkoor van Zedelgem keek over de schouder van haar man mee naar het doosje van een vieze dvd. Rondom het koppel stonden duizenden gelijkaardige dvd-doosjes. Ik dacht: ik vang er even een glimp van op. Daar is niks mis mee, uiteindelijk. Kijken mag altijd! En dus keek ik. Vanop mijn centrale positie voelde ik hoe mijn maaginhoud zich verbazingwekkend snel richting mijn keel bewoog. Ik ben helemaal niet puriteins opgevoed ofzo, o nee, maar sommige van deze dvd-doosjes waren echt helemaal boeboe!

'Laten we naar de seksspeeltjes gaan' zei ik terwijl ik de beelden die ik net had gezien probeerde weg te slikken, geÔnspireerd door de honderden jongedames op de dvd-doosjes en tijdschriftcovers rondom mij. Alsof ik de beste tijd van mijn leven had wandelde ik richting een grote doos met wel vijftien plastieken namaakpenissen. Ik vond ze er heel goedkoop uitzien, alsof je ze zo uit een kauwgomballenbak voor volwassen kon draaien. Youri beaamde dit volledig. Pas als je gezellig met elkaar kan keuvelen over vijftien plastieken namaakpenissen, dan pas weet je dat het goed zit in je relatie, besefte ik trots.

Op dat moment viel mijn blik op een blauw met geel voetpompje.

*wordt vervolgd*

Seksshops

'Naar de nederlandse kust rijden. En seksshops bezoeken!'

Voor het eerst sinds ik begonnen was met het opsommen van mijn lijstje hield ik even stil. Ik had seksshops gezegd. Als een ware vrijgevochten vrouw. Zo. Iemand koffie?
Nog geen halve seconde later maakte mijn hart een geschrokken paniekbonsje. Waarom had ik in godsnaam seksshops gezegd? Hoe had ik hem daarbij aangekeken? Had ik de r in nederlandse niet te krols laten rollen? Hij verdacht me vast nu al van het vermommen van kinky signalen in een lijstje met mogelijke vakantietripjes.

'Plan B! Wat is plan B?!' stuiterde het door mijn hoofd, maar eens het hek van de dam dient men volwassen om te springen met geschifte situaties als deze, en dus bleef het tussen ons nog een paar seconden stil. Ik plukte een pluisje weg van mijn trui en ik keek hem aan alsof ik net had gezegd dat het waarschijnlijk zou gaan regenen. In de verte ontwaarde ik een lichte beweging van zijn wenkbrauw, en toen opende hij zijn mond. 'En als we tijd over hebben kunnen we ook nog naar die nieuwe film met AmÈlie Poulain' sprak hij kalm. Opgelucht glimlachten wij naar elkander.

Terwijl we door de nederlandse winkelstraat liepen en elkaar houten klompen aanwezen leek het hele seksshopvoorval enkel nog een verre, vage droom. Af en toe passeerden we een etalage gevuld met wereldse attributen, en af en toe maakte ik er zelfs een opmerking over. Ik overwoog een stomme, maar koos een neutrale:'Haha, erotiek!' zei ik tot mijn levensgezel. Meer moest dat niet zijn en de namiddag leek zich op een knusse wollige manier voor ons uit te strekken.

En dan plotseling ineens! Ik deed alsof ik er niet naar keek. Maar ik keek natuurlijk toch. Voor onze neus openbaarde zich een waarachtige seksshop met geopende deur. Terwijl ik onopvallend naar binnen keek deed ik alsof ik naar iets anders keek. 'De straatnaambordjes zijn hier ook al anders' merkte ik op. 'Hmm' antwoordde Youri, en terwijl hij het straatnaambordje onder ogen nam gluurde ik van ver naar een hoop tijdschriften en recht in de ogen van een rondborstige bordkartonnen blondine. Door de winkel liepen mensen. 'We hebben nog geen seksshop bezocht, en dat terwijl we in Sluis zijn en al' zei ik alsof ik een goed grapje vertelde. En ik gooide er meteen een veelbelovende glimlach achteraan.

*wordt vervolgd*

Vakantie vlakbij

Londen, Barcelona en VenetiÎ hadden we het afgelopen jaar al gehad. Japan, dat wilden we ook nog, net als heel Zuid-Frankrijk doorkruisen met de wagen, en een dag of acht naar New-York, als het even kan. Onder het motto 'wie het kleine niet eert' kozen we deze keer voor een vakantie vlak bij de deur. En het kleine bleek niet eens zo klein te zijn.

Wat we voordien niet konden vermoeden:

* Op het strand van Boulogne sur Mer kunnen kinderen spelen met brandinggeluiden op de achtergrond

* Nausicaa is indrukwekkend, heel kleurrijk en je kan er roggen aaien en naar gigantische haaien wijzen

* de franse kust is helemaal anders dan de belgische. Geen lelijke hotels maar oude forten, geen zand maar stenen, geen boule de berlins maar fantastische vergezichten

* vanop Cap Gris-Nez naar beneden kijken is niet echt aan te raden als je net als ik hoogtevrees hebt. Het kan er heel glad zijn, wat ik mocht ondervinden toen ik een zware valpartij maakte in het Kaapse slijk

* in het nederlandse Sluis kan je naast seksshops bezoeken ook heel lekker eten, en dat doe je ook best in die volgorde..

Het was zodanig leuk dat we daarnet met pijn in het hart wegreden van onze vakantie. Toen we Bill gingen ophalen bleek hij er nog vermoeider aan toe dan wij, maar hij vroeg ons om iedereen te laten weten dat ook hij een fantastische vakantie achter de rug heeft. Dat is bij deze gebeurd.

Kuisen

'Lilith?'
'Ja?'
'Wat ben jij daar eigenlijk allemaal aan het doen?'
Terwijl ik verderrommel tussen de dweilen en de Ajax-schoonmaakdoekjes kijkt Bill me met grote ogen vol verwachting aan. 'Ik ga kuisen' zeg ik, schouderophalend. 'YEEEEEHEEEES!!!' roept Bill, terwijl hij zijn rechtervoorpootje in een zegevierende beweging naar zich toe trekt.

Bill is verzot op kuisen. Of beter: Bill is verzot op mensen die kuisen. Dagen kan hij ernaar zitten uitkijken, en als het grote moment dan is aangebroken stort hij zich als een wildeman op borstels, trekkers en zwabbers. Ondertussen probeert hij ook nog eens vol overgave zijn record 'om het meest schuim uit een emmer water wegkatapulteren' te verbeteren. Even later zit hij door het dolle heen vanop de rand van het bad te supporteren als ik de badkamer onder handen neem, en als ik een plekje vergeet is hij de eerste die het ziet. 'Lilith, de kranen!' roept hij dan vanuit zijn comfortabele positie op de eerste rij.

Maar de allerleukste plek van het huis om schoon te maken, daar hoeft Bill geen seconde over na te denken. 'Lilith, lilith!! Wanneer begin je aan de slaapkamer?! Is het nog lang? Hoe lang dan?! Doe de slaapkamer, lilith!!' Ik hou de slaapkamer altijd voor het laatste, omdat ik weet dat hij er zich zo in kan opwinden. Eens de deur naar this is where the magic happens geopend is er geen houden meer aan. Zingend springt hij van de ene kant van het bed naar de andere, wachtend tot ik eraan kom met het lekker ruikende beddengoed.

Wat dan volgt is een gevecht op leven en dood: ik grijp het dekbed, waarna Bill aan de andere kant begint te trekken. Ik roep dat hij niet mag, hij lacht me vierkant uit terwijl hij al zijn gewicht in de strijd gooit. Als het me dan toch lukt om het dekbed mijn kant uit te trekken maakt hij een vreemdsoortige konijnensprong waarna hij zich plots tussen mij en het dekbed bevindt, en het sleuren helemaal opnieuw kan beginnen. Na tien minuten lukt het me uiteindelijk meestal om verse lakens op het bed te leggen zonder dat er zich een kat tussen de matras en het hoeslaken bevindt.

'Leuk hÈ, lilith, kuisen' straalt Bill als ik me uiteindelijk moegestreden in de zetel laat ploffen. 'Bwah' zucht ik uitgeput, terwijl ik me bedenk dat een scheiding van drie dagen misschien toch niet zo'n slecht idee was.

Boter

Reclame op de achterruit van auto's. Niemand let er op. Ik ook niet. Tot ik deze morgen achter een auto met een wel vreemde boodschap reed.

What the hell is "Belgian Butter Design"?

Herinnering

'Kelly zingt graag alleen en luid, maar niet correct'. Zo staat het op het oudste rapportje dat bij mijn ouders thuis te vinden is. Het rapportje van de tweede kleuterklas in Bensberg, Duitsland. Ik moet er altijd heel hartelijk om lachen, om dat ene zinnetje. In gedachten zie ik het kleutertje dat ik toen nog was in een hoekje zitten, hard zingend en met haar beentjes zwaaiend, terwijl de rest van het kleuterklasje haar ietwat onbeholpen aanstaart en sommige kleutertjes elkaar een por geven: 'Wat zingt dat gekke meisje in godsnaam?!'

Dat is dÈ herinnering die ik graag zou associÎren met mijn kleutertijd in Duitsland. Ik als eigenzinnig zingend kleutertje. Het jammere is dat hij niet telt als herinnering, omdat de beelden in mijn hoofd gecreeÎerd zijn door mezelf, naar aanleiding van dat leuke rapportje. Van het voorval zelf herinner ik me natuurlijk niks meer. Mijn familieleden zal het worst wezen: zij zijn in het bezit van een Duitsland-related herinnering die na twintig jaar nog steeds een kraker is op familiefeestjes. Die-keer-dat-Kelly-met-haar-hoofd-tussen-de-deuren-van-een-rijdende-schoolbus-terechtkwam.

Het was allemaal zo mooi begonnen: op weg naar huis had ik nog onbezorgd heel het repertoire van Matthias Reim zitten zingen. Het was dan misschien niet zo correct, maar wel lekker luid. Ik zat op de achterste rij, tussen de oudere en vooral stoerdere kleuters. Zij konden namelijk al zelf hun schoenveters knopen. Dankzij mijn gezang liet ik iedereen helemaal vergeten dat ik nog maar vier was, en zij al vijf. Kortom: het was een mooie dag. Toen de bus stopte pakte ik mijn hippe kleuterboekentas. De oudere kleutertjes stormden naar de schuifdeuren, maar ik had tijd. Ik was een volwassen en relaxte kleuter. Ik voelde me zo heel erg vijf dat ik was vergeten dat mijn lengte verraadde dat ik nog maar vier was.

Ik was vier en zodanig klein dat de buschauffeur niet had gezien dat er nog een kleutertje onbezorgd op de deur aan het afwandelen was. Door het raampje zag ik mijn moeder, en net op het moment dat ik mijn hoofd door de deur stak om uit te stappen werd ik een vreemd gevoel gewaar in mijn hals. Luttele seconden later bleek dat het de deuren waren, die zich rond mijn nek hadden gesloten. Ik wilde 'verdammt, du blinde busfahrer!' roepen, maar ik bracht geen geluid meer voort. Op dat moment zette de bus zich in beweging, onder het geshockeerde oog van een dozijn wijzende moeders. Want! Zelfs in Duitsland gebeurt het niet elke dag dat er een blond kinderhoofdje door de deuren van een rijdende bus komt piepen, o nein!

Na een paar wilde meters slaagde mijn moeder erin om de buschauffeur zo luid toe te roepen dat hij stopte. Want ook dat is de taak van een liefhebbende moeder. Even later werd de arme man in de boeien geslagen en afgevoerd naar een concentratiekamp in Dachau. We hebben hem nooit meer teruggezien.

Deze blogpost is een verzoek van Carree.

Scapa

Het doet toch iets met een mens: je eigen foto's besproken zien worden door mensen die niet kunnen typen. Dan heb je het pas echt gemaakt, vind ik.

Nachtmerries

Als het buiten rook naar nat hout en grijze ochtenden dan mocht je er donder op zeggen dat de goedheilige man dra zijn intrede zou maken in het land. Aan de ronde eettafel bij ons thuis werd elk jaar weer werk gemaakt van een brief vol zelfgeknipt-en geplakte fotootjes uit speelgoedboekjes. Ik was een vrij doorsnee kind en dus plakte ik prentjes van barbie's en barbie's droomhuis naast afbeeldingen van een dokter bibberspeldoos en een microscoop waarmee je mieren honderden keer kon vergroten. Soms schreef ik er nog een paar grappige achtjarigenmopjes bij, in de hoop de sint nog vrijgever te stemmen. Als alles klaar was ging het geheel in een mooie envelop richting 'Sint, Spanje'. Tot zover had ik een bijzonder mooie, zorgeloze kindertijd.

Dat was echter maar gedeeltelijk zo. Hoe zorgeloos de ene helft van mijn kind-zijn dan ook mocht wezen, gevuld met lieveheersbeestjes zoeken en kampen bouwen in het bosje naast ons huis, het was altijd weer de voorbode van een donkere, trieste periode. Want een paar uur later werd het onoverkomelijk weer nacht, en als het daarna weer dag werd wist je gewoon dat het niet kon blijven duren. Het hele systeem zat zo vernuftig in elkaar dat er gewoon niks aan kon worden gedaan. En dat was een ramp voor het zorgeloze kind in mij.

'Vlak voor je gaat slapen moet je denken aan de troetelbeertjes', sprak mijn vader voor hij aanstalten maakte om mijn slaapkamer te verlaten. Hij liet het licht aan, want ik was als de dood voor donker. Mijn ouders hadden het ooit wel eens geprobeerd met een nachtlampje, maar ik werd oververmoeid van een hele nacht paniekerig staren naar het kleine lichtje. In mijn slaapkamer mocht het nooit nacht worden, zo zat dat.

Onder de felle lichten probeerde ik met de moed der wanhoop alleen nog maar te denken aan alle beertjes die troetelland rijk was, maar elke nacht ging het mis. Hoe hard ik in mijn droom ook op zoek ging naar de beertjes, altijd belandde ik op de ÈÈn of andere manier weer in een labyrinth. Ik liep en ik liep, want ik wist dat hij er was, en dat hij plots weer op mijn schouder zou komen tikken. Dat deed hij elke nacht opnieuw, en ik werd het nooit echt gewoon. Dus bleef ik lopen, langs de muren van het eindeloze doolhof waarvan de uitgang altijd weer ergens anders leek te liggen. Ik wist dat hij me aan het zoeken was. Na een paar minuten van gigantische paniek draaide ik dan een hoekje om en daar stond hij, in zijn bloot bovenlijf met zijn spierballen te rollen. Ik kan me niet herinneren dat hij veel meer deed dan rollen, maar het was beangstigend genoeg om elke morgen zwetend en met een kloppend hart wakker te worden, doodgelukkig dat het weer dag was.

Na jaren van doodsangst heb ik het poppetje van mijn broer bij wijze van closure verkocht op de kinderrommelmarkt. Ik kreeg er 20 belgische frank voor, en mijn ouders spaarden dankzij mijn strakke actie fortuinen uit aan nachtelijke electriciteit.

Had jij als kind wederkerende nachtmerrie's? Vergeet het zeker niet in de groep te gooien!

De blogpost is een verzoek van cms.

Blogverzoekjes

Soms zit mijn hoofd zo vol indrukken dat ik ze er gewoon niet meer uitgeschreven krijg. Soms heb ik zoveel stof tot vertellen dat ik gewoon liever even zwijg. Dit is zo'n dag waarop ik 'goed' antwoord als iemand me vraagt hoe het is, in de hoop dat dat voldoende is.

Er is de laatste dagen zodanig veel gezegd en geschreven over vrije meningsuiting, dat ik plots heel veel behoefte heb aan geen meningsuiting. Heel eventjes dan. Maar mijn come-back zal zoet zijn. Ik maak het weer helemaal goed. De komende twee dagen gooi ik me namelijk helemaal op het bloggen op verzoek. Jullie roepen iets, en ik blog. Jullie posten een vraag (zo eentje dat al weken rondspookt in jullie hoofden) en ik blog. De commentbox is bij deze open, en als de verzoeken echt te kinky zijn mag er ook altijd gemaild worden.

Geheel de uwe groet ik u in stilte,

lilith