Eindejaarslijstjes

Graag beluisterd in 2004:

* More than Gold - Tom Helsen
* A Ghost is Born - Wilco
* Another Lonely Soul - Novastar
* Recurring Dream - Crowded House
* O - Damien Rice

Wil ik na 2004 nooit meer horen:

* Dragostea Din Tei - O-zone
* Et c'est Parti - Nadiya
* Dance with the Wolves - Ruslana
* Femme Like U - K-maro
* Pump it Up - Danzel

Graag gezien in 2004:

* de heruitzendingen van het geslacht De Pauw (TV1)
* Bloemen en Kransen (VTM)
* De slimste mens ter wereld (TV1)
* The Block (VT4)
* Family Plots (Vitaya)

Niet gezien in 2004:

* de grote geschiedenisshow
* Witse
* Geen zorgen tot paniek
* Flikken
* FC De Kampioenen

Wil ik liefst niet meer zien na 2004:

* Bart Peeters
* Ilse Van Hoecke
* Roos Vanacker
* Herr Seele
* Eva Pauwels

Ontdekkingen van 2004

* audioscrobbler
* chicklit
* skype
* buffelmozarella
* VenetÔe

Must-eats

In deze copieuze tijden houden we het nog even bij eten, als u dat goed vindt. De BBC heeft namelijk een lijstje opgesteld met vijftig dingen die je moet gegeten hebben voor je sterft.

Met cavia op de 32ste plaats vrees ik dat ik niet helemaal van plan ben om het volledige lijstje naar binnen te spelen eer ik mijn pijp aan maarten geef, maar op 23-jarige leeftijd heb ik toch al serieus mijn best gedaan.

Mijn score op deze wat-heb-je-allemaal-al-ooit-eens-binnengespeeld?-test: 32 op 50.

Smaakswitch

Eigenlijk is het gewoon helemaal niet eerlijk. Ik zou best eens net als Youri met een vieze blik naar een bord overheerlijk eten willen staan kijken, in plaats van er gewoon heel gemotiveerd en verlekkerd mijn vork in te prikken. 'Lust ik niet' zeggen en gewoon helemaal niet proeven. Maar ik lust veel dingen, dus is het meestal geen optie.

En alsof dat nog niet genoeg was is er iets heel verontrustends aan het gebeuren met mijn smaakpapillen: sinds een drietal weken lust ik plots ook een hoop dingen die ik al heel mijn leven afschuwelijk vond, of gewoon helemaal niet lekker. En ik lust ze niet alleen, ik vind ze nog eens verslavend ook..
Als daar zijn:

* vleessla
* olijven (groene, zwarte, met look of paprika, ik speel ze allemaal binnen)
* pizza (het kon gewoon niet uitblijven toen ik ging samenwonen met een pizzafreak)
* sandwiches
* (gesmolten) oude kaas
* lasagna

Tot op de dag dat ik hebberig grijp naar augurken met slagroom probeer ik me er geen zorgen over te maken. Kan het dat je smaak eens om de zoveel tijd verandert? En heb jij dat ook?

U was weer geweldig deze kerst

Kerstontbijt @ the crib

Vrolijk kerstfeest!

Lilith en de geÔmproviseerde asbakken

De straat die langs mijn oude school loopt is leeg, op mij na. Terwijl het water met emmers naar beneden komt, bereid ik me voor op de zoveelste verdwaalde regendruppel die wilde plannen heeft om in mijn nek terecht te komen. Ik ga sneller lopen. Het is ijsijskoud en de striemende wind geeft mijn wangen een kleur die doet denken aan verlegen boerendochters die opgevoed zijn met karnemelk en gezonde buitenlucht, bij voorkeur ergens in het heuvelland. Mijn schoenen zijn nat, en bij elke stap die ik zet hoor ik 'plsstj'.

Ik steek de straat over die ik als puberende lilith wel honderden keren moet hebben overgestoken. Twee keer per dag, zes schooljaren lang. Als ik het kleine straatje dat uitkomt op het station inloop kijk ik binnen in de huizen waar ik vroeger ook altijd binnenkeek. Er is niet ongelooflijk veel veranderd. Terwijl ik van de ene kant van het trottoir naar de andere spring om de grootste plassen te ontwijken begin ik stilletjes te hopen. De kans is klein natuurlijk, want ik ben hier al jaren niet meer geweest, maar het zou best kunnen.

Hoe dichter ik kom, hoe lichter ik word in mijn hoofd. Want stel je voor! Stel je voor dat de poort van Julia gewoon openstaat, net zoals vroeger. Vroeger, toen ik elke morgen om acht uur haar garage binnenwandelde en met ogen die nog niet waren aangepast aan het donker probeerde te zien of er al iemand op de palletten zat die achteraan waren opgesteld. Rond die palletten die dienden als zitmeubel (Julia had er ooit zetels gezet, maar 'de jonge gasten hadden erin gespocheld en het waren zo'n schone zetels..') stonden plastieken snoepbakjes van Haribo met grote zwarte gaten in. De snoepbakjes van Haribo, die ik voor eeuwig en altijd zal associÎren met de geÔmproviseerde asbakken uit mijn jeugd.

Eens om de zoveel tijd stopte er een politiecombi bij Julia. Dan kwam ze zuchtend en waggelend naar buiten, krulspelden in heur haar en met een blik van 'Ja, zeg het eens, ventje'. 'Madam Julia' sprak het ventje van dienst dan, 'Wij horen van verschillende mensen uit de buurt dat u sigaretten per stuk verkoopt aan minderjarigen.' Daar moest Julia hartelijk om lachen. Waarom zou ze dat doen, daar verdiende ze niks aan, meneer den azjent. Waarop Julia de arm der wet meetroonde in haar piepklein verdoken achterkamertje dat fungeerde als snoep-, drank- en sigarettenverkooppunt voor de ieperse jeugd. Verveeld verliet de agent dan even later de zaak. Julia was slim genoeg om zich nooit te laten betrappen.

Ook 's avonds na school was Julia's onze vaste hang-out. We waren er zodanig kind aan huis dat we af en toe zelfs in haar huiskamer binnenmochten om op teletekst te gaan kijken of Filip Dewulf al dan niet door was naar de volgende ronde. Maar nooit tijdens "Des jours et des vies", de franse versie van Days of our lives waaraan Julia pertinent verslaafd was. Dan moesten we haar gerust laten! Na de examens trakteerde Julia ons allen op een goed glas aperitief 'Pompierken' en wenste ze ons immer het allerbeste toe voor het volgende jaar. En we bleven devoot terugkomen. Julia was de kotmadam die we in ons latere studentenleven nooit meer zouden hebben.

Gisteren was de poort dicht. Het viel me op dat de poort niet alleen dicht, maar ook nog eens geverfd was. Ik weet wel zeker dat Julia gewacht heeft tot haar laatste sigaret was verkocht om die beslissing te nemen, want 'met die jonge gasten wist je nooit!' Jaren geleden beloofden we haar dat we haar rolstoel zouden komen duwen eens ze in het rusthuis zou zitten, maar toen ik gisteren door haar raam keek zag ik dat dat helemaal nog niet nodig was. Julia zag er nog even kwiek en monter uit als de laatste keer dat ik haar zag. Ik zwaaide, en ze zwaaide terug. Al zou het me verbazen dat ze doorhad dat die doorweekte met haar zwart kort haar die rosse van vroeger was, die steevast ging voor drie haribo-kikkertjes en vier marlboro's.

Kwijt

* mijn handschoenen
* mijn soundtrack van AmÈlie Poulain (nog steeds)
* het hoesje van mijn iPod
* de Hallmark-enveloppes die bij mijn Hallmark-kerstkaarten horen
* mijn adresboek

En dan denk je: nu is het genoeg geweest! Opruimen, dat is nu dringend aan de kwestie!
Maar soms is slordig zijn ook gewoon enorm leuk: als je met schaamrood op de wangen een hoop teruggevonden doktersbriefjes gaat inwisselen bij de ziekenkas bijvoorbeeld, en je zomaar even een hele hoop echt geld in je handen krijgt gedrukt. Waarmee je dan weer al je verloren geraakte spullen kunt terugkopen! Enzo.

Zoek de 7 verschillen

London baby!

Je kan er gadgets kopen, die je hier maar zelden vindt. Je kan er langs de Thames lopen, je haar los in de wind. (als je al zo lang rookt als ik is het opvallend makkelijk om een overtuigende Kris Debruyne neer te zetten in een blogpost) Toen wij vorig jaar het geluk hadden om drie dagen in London rond te lopen kwamen we niet alleen terug met een kazillion kerstcadeautjes (die zo leuk waren dat we niet konden wachten tot kerst om ze uit te delen), we werden ook nog eens tot over onze oren verliefd. Niet op een historisch gebouw en ook niet op een bepaald stadsdeel ofzo, maar op een winkel.

Bij onze eerste stappen in het heiligdom dat Hamley's heet werden mijn levensgezel en ik zo goed als gek. Overal hopen speelgoed, vier verdiepingen vol, en overal mocht je het uitproberen. Dus racete ik met een geel autootje dat helemaal ondersteboven draaide als je ermee tegen de muur reed, probeerde ik een vliegende ufo op te vangen en stond ik verbaasd te kijken naar een goochelaar die trucjes deed met muntjes. In de nok van de winkel hing een gigantische groene hulk, en als je braaf was mocht je op de derde verdieping bij de kerstman op schoot.

Dat en het feit dat we niet kunnen wachten om in deze winkel een jaarvoorraad aan amerikaans en japans snoepgoed in te slaan, trok ons over de streep. Volgende week gaan we met de bus een dagje naar het walhalla van de shopaholic. Want wees eens allen eerlijk: bestaat er een leuker kerstcadeau dan te mogen eten in de Pret a Manger? Wij dachten het echt niet.

En dan staat er plots een cameraploeg in je crib

De electriciteit was uitgevallen. Dat is best een probleem als Ter Zake net een interview komt doen met een vlaamse lifelogger, zijnde ikzelf. Maar journalisten en cameramensen zijn lief en geduldig, en na een half uur zonder stroom lostte het probleem zich vanzelf weer op. 'Je bent een spraakwaterval' zei de journalist. Ik trok mijn wenkbrauw omhoog. 'Heel positief bedoeld natuurlijk' zei de journalist.

Hoe positief dat is, dat valt af te wachten: ergens na nieuwjaar ben ik samen met fotologger Herman en nieuwslogger Luc te zien op een scherm near you.

Vriendin J. en de matrosjka's

Best gezellig hadden we het.

'Kutkosovaren!' riep vriendin J. richting drie mannelijke en twee vrouwelijke zelfuitgeroepen dansgoden die homoseksueel stonden te doen op iets van Tavares ofzo. Afkeurend keken we toe hoe ze elkaar maar bleven aanraken en aanwijzen bij elke verkeerdmeegezongen clichÈzin. Heaven! Heaven!, Must be missin' an angel, 'Must be missin an angel!', Missin' an angeeeeel, 'Missin an angeeeeeel'.

Ik nipte van mijn witte martini. 'Niet direct omkijken,' zei ik, 'maar die ene met zijn homohaar doet de backings'. 'Gawd, geef die dude toch een matrjoska ofzo' sprak vriendin J. richting de meest hoerige en uit plastiek opgetrokkene van het groepje.
'Uhuh uhuh... Plus', zei ik, met een vleugje suspens in mijn stem, opbouwend naar het hoogtepunt, 'dat haar borsten vals zijn'. 'En lelijk!' trad vriendin J. me bij. Ja dat waren ze echt wel, lelijk. Alsof iemand twee grote ballen op een plank had geplakt ofzo. OP EEN LELIJKE PLANK!

Dat is het leuke aan vriendin J., dat ze niet te beroerd is om iemand uitgebreid te zitten checken op silliconen of het gebruik van botox. Of op een broekmaat 32. En andere dingen die in een perfecte wereld strafbaar zouden zijn. 'Hey, nieuwe gsm?' zei ik, wijzend naar een kleine siemens-gsm met oranje toetsen waarvan ik nooit had kunnen voorspellen dat vriendin J. hem ever ever leuk zou vinden. 'Al een maand of vier. Ofzo' zei J. 'Hmmm' zei ik. Mijn oren voelden rood aan van de muziek en van de cocktails. Vooral van de cocktails, bij nadere retrospectie.

Toen gingen we dus aan het smsen naar mensen uit het verleden. Naar mooie D. waarmee ik vroeger altijd SEEVde. Naar K. die een paar cafÈ's verderop iets in de horeca deed. En zouden we naar N.? 'Neehee, tuurlijk niet!' proesten wij het uit. Dat is dus ook al het leuke aan vriendin J. Dat ze elk verhaal achter elk van mijn proesten kent. 'Hij woont nu in Oostende, D.' zei ik, wijzend naar mijn gsm. 'Tonen!!' zei vriendin J. Ik toonde mijn kleurenschermpje. 'Was wel te verwachten eigenlijk.' 'Uhuh, eigenlijk wel.' We gingen zo helemaal op in het smsen naar het verleden dat we niet hadden gezien hoe Hij met het Homohaar op een stelling in het cafÈ was geklommen. Met wilde, gevaarlijk uitziende gebaren wees hij naar de hoerige plank met ballen. 'Aaaaaaaaai' zei hij. 'Wooownt lit joe dawn agaain'. De plank zwaaide gevlijd naar de stelling.

'Kutkosovaren' riep vriendin J. boven de muziek uit.
'En dat ze er altijd zo bij moeten zingen, bij alles!'
'Vooral dat, ja.'

Dat is nu net het leuke aan vriendin J. Dat ze niet van me verwacht dat ik er ook nog eens de buitenlandse politiek bij ga betrekken ofzo.

Ruim

Het plan was fantastisch: ik zou voor de helft van thuis uit werken. Een computer was er al, en veel meer dan dat was eigenlijk niet nodig. Ik kon dus gewoon direct beginnen! Dacht ik dus.

Tot ik na een paar dagen sukkelen met blaadjes en tijdschriften die maar niet op mijn klein IKEA-bureautje pasten besefte dat ik iets heel belangrijks vergeten was: plaats. Want dat had ik dus niet. Frustrerend!

En dus haalden we deze namiddag bij meneer IKEA een ander bureau. Zodat ik van veel te klein naar luxueus groot ben geÎvolueerd in no time. Hieperdehiep voor grote bureaus en de kleine meisjes die eraan mogen zitten!

Lilith heeft geen excuus

'Ik denk dat heel het gebouw vannacht heeft kunnen meegenieten van je ademhaling, dinge' zegt Youri slaperig. Ik schraap mijn keel om te antwoorden dat ikzelf niks heb gehoord en ik voel dat hij ontstoken aanvoelt. Ontstoken met witte vlekken. Dat is de laatste dagen meer regel dan uitzondering, en om het af te maken brengen mijn longen bij het wakkerworden het geluid van een cappucino-apparaat voort. Lekker is dat!

'Ik weet het' antwoord ik, terwijl ik blozend wegduik onder mijn dekbed 'maar ik ga echt echt stoppen!' Erewoord!
Dat zei ik een paar maanden geleden ook al toen ik me vol overgave stortte op Allen Carr's 'stoppen met roken'. Elke dag vertelde ik Youri hoeveel gelijk die knakker had: roken was gewoon stom en slecht en te belachelijk voor woorden, but hey, ik moest blijven roken tot ik aan het einde van het boek was gekomen. Allen zei het, en Allen kon het weten. (zelf kettingroker geweest, vijf pakjes per dag, conditie: nul de botten! En zie hem nu gaan!)

Ik verslond het boek. En ik bleef roken, maar alleen omdat het moest van Allen, want ik begon roken steeds viezer en viezer te vinden. 'Jamaarja' zei Allen, 'Roken ga je! Want als je nu stopt ga je nooit de hele boodschap van mijn boek meekrijgen. Hier, een sigaret!' In amper vijf dagen las ik het boek uit. Of beter: las ik het boek bijna uit. Want ik was Allen te snel af, waha! Mijn vriendin en ik hadden vals gespeeld: zij vertelde me hoe het boek afliep. Dat je al je sigaretten in de vuilnisbak moest gooien en stoppen met roken. As if! Die kerel wist zeker niet hoeveel je tegenwoordig betaalt voor een pakje sigaretten? En daarbij: ik wilde gerust stoppen, maar de gedachte dat ik nooit nog op mijn gemak een sigaret zou mogen roken was te ondraaglijk voor woorden. Ik liet de laatste pagina op laffe wijze voor wat ze was. Beter geen einde dan een slecht einde, vond ik.

'Beter roken dan minderen!' had Allen gezegd, en dus bleef ik maar roken. Wat ik me de laatste weken dus elke morgen beklaag. Want voor het eerst in mijn lange, met bloed/zweet/tranen-opgebouwde rokerscarriËre ondervind ik er last van. Gelukkig was daar Marijn Devalck op mijn tv! Marijn Devalck beloofde om me te helpen. Meneer Boma hemzelve zou van een toren springen als ik zou stoppen met roken. Dat moest hij me geen twee keer beloven, en dus trok ik vanmorgen naar de kom op en stop! website van Kom op tegen kanker. Ik klikte op de "Test hier hoe verslaafd je bent!"-link, en na een testje met een paar vraagjes zat ik bang de uitslag af te wachten. Maar hey, ik moest het onder ogen zien. Het was een nieuw begin! Er was nog niks verloren! Enzovoort enzoverder.

En toen verscheen mijn resultaat:

Fagerstrˆm test

U bent niet afhankelijk van tabak.

Wat moet ik hiermee, tv1? Jullie taak is om mij bang te maken met vieze prentjes van longen vol bruin slijm en zwarte gaten enzo. En grijze tanden met oranje bobbelig tandvlees. Maar zelfs dat niet! Alleen een stom zinnetje op een wit blad, waardoor ik me nu nog stommer voel. Als je verslaafd bent heb je tenminste een excuus.

SEEV

Ik had ooit een gigantische obsessie. Maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Anders had ik er namelijk wel wat aan gedaan, hoor, aan die obsessie van me. Bij de bron aanpakken en er paal en perk aanstellen enzo. Want ik vind: obsessies zijn nooit goed. Obsessies, daar word je alleen maar geobsedeerd van. En ik was zo geobsedeerd dat als ik het had geweten dat ik het was, dat ik het dan waarschijnlijk staalhard zou hebben ontkend (Ik een obsedee? Ik sta helemaal niet op cd!! Moeha!). Want ja, zo gaat dat bij obsessies.
Maar goed, ik had dus geen idee.

Eigenlijk kon ik het ook niet weten. Mijn klasomgeving vertoonde een al even obsessief gedrag als ikzelf. Het was gewoon peer pressure, ik zweer het je! Klas binnenlopen, rugzak tegen de grond, rugzak openritsen en grijpen naar balpen ende cursusblok, zo ging dat in die tijd in mijn klasomgeving. Had het daarbij gestopt, ik zou zeggen 'hmmkay, redelijk mottige obsessie die jullie daar hadden, lilith'. Maar daar stopte het natuurlijk niet bij. Integendeel, het was nog maar het begin.

Bij de aanvang van elk lesuur gingen de blikken de klas door. En je hoorde de harten gewoon bonzen in de kelen, zo erg was het. Want er zou, misschien van links maar hopelijk ook van rechts, plots wel eens een prop papier op je tafel kunnen terechtkomen. Of een gevouwen blaadje, dat kon ook, want je had proppers en vouwers bij de geobsedeerden. Het leuke was dat mooie klasgenoot D (een propper, by the way) de geobsedeerste van allen was. Dus dan lag er gewoon plots een met liefde gepropte brief op je bureau. 'De oostenrijkse bosduif kun je herkennen aan zijn..' *krrrtsj* *krrrrtsj* en de prop opende zich.

SEEV. Dat stond dan op het eerste lijntje van een voor de rest uitnodigend leeg cursusblad. SEEV. Het was een code namelijk. Stel Eens Een Vraag, daar stond het voor. Want we waren al lahang het stadium voorbij waarbij we ook echt iets wilden weten eer we een briefje schreven. Het ging allemaal om improvisatie enzo. En om de spanning die gepaard ging met het briefje weer ongemerkt bij je correspondent op de achterste bank krijgen.

En dus SEEVde ik met mooie D en grappige W. Ondertussen propte ik nog een briefje op de bank van vriendin J om te vertellen dat ik zat te SEEVen met D en W.

Soms worden dingen pas een obsessie als je er jaren later met grote ogen staat naar te staren bij het legen van een paar verweggestoken kartonnen dozen.

Morgen

Dingen die ik na morgen niet meer veel zal horen:

* de piep bij het badgen
* het irritante geluid van de deurbel die blijft steken
* termen als UID, TID, ISDN en D-kanaal
* de typische binnen-en buitenlijngeluidjes

Dingen die ik na morgen een stuk minder zal zien:

* taxipost-pakketjes
* japanse betaalkaarten
* telefoonlijnen
* paarse en lichtblauwe toetsen

Zinsnedes die ik nooit meer via de telefoon met de wereld zal delen:

* heeft u al een reset geprobeerd?
* ziet u die dikke ronde zwarte kabel aan de achterkant van uw toestel?
* werkt u met een alternatieve operator?
* zit er een fax of computer op dezelfde lijn?

Zaken die ik toch stiekem zal missen:

* de potten soep van 1 liter van het Kramiekje
* zagen en fretten op het kader
* de rookpauzes om 10 en 3
* de weinige collega's die het allemaal nog een beetje draaglijk hielden

Voor ik morgen de deur achter me dichttrek krijgt deze laatste groep een url mee naar huis. Zodat ze kunnen volgen wat er na morgen gebeurt. En ik ben al even benieuwd als zij.

Welkom, lilith-newbies. :)

I call it the Munchito!

DIT IS EEN SERIEUZE VEILING! DE WINNENDE BIEDER ZAL DIT ITEM ONTVANGEN!! DIT IS GEEN HOAX OF GRAP!!!

Wat jullie zien is een buitengewoon item!! Ik maakte deze burrito vanavond, en toen ik erin had gebeten zag ik dat een gezicht me aanstaarde! Het was De Schreeuw van Munch! Ik was helemaal in shocktoestand!! Ik heb het niet bewaard en toch is er nog geen spoor van schimmel! Het lijkt wel een mirakel!!

Sinds ik in de burrito beet heb ik nog niks anders dan geluk gehad: ik heb meer dan 70,000 euro gewonnen in het casino vlak bij mijn huis, als de hoogste bieder geÔnteresseerd is kan ik de bewijzen tonen en alles!!! En hij smaakt nog fantastisch met kip en cocktailsaus ook!!!

Past, present, future

10 JAAR GELEDEN
1. Zat ik in mijn eerste jaar latijn-moderne talen
2. Lachtte ik mijn nieuwe klasgenootjes uit omdat zij niet rookten en ik lekker wel
3. Had ik mijn natuurlijke haarkleur nog (iets tussen blond en bruin, als ik me niet vergis..)
4. Liet ik mijn neuspiercing plaatsen
5. Twijfelde ik nog tussen Bon Jovi en de Afrekening

5 JAAR GELEDEN
1. Was ik helemaal klaar om Gent te gaan verkennen en er op kot te gaan
2. Besefte ik voor het eerst dat liefde serieus veel zeer kan doen als het tegenzit
3. Was ik ervan overtuigd dat ik alles kon worden wat ik maar wilde
4. Hoorde een kater traditioneel bij elk weekend
5. Liet ik mijn tongpiercing zetten

TWEE JAAR GELEDEN
1. was ik bezig met een stom interimjobje als corrector in een drukkerij, bij gebrek aan beter
2. Besefte ik dat ik die ene jongen op dat ene internetforum toch best wel leuk en geestig begon te vinden
3. Zei ik ja toen hij me vroeg om samen naar disneyland te gaan het jaar erop
4. Kocht ik mijn eerste digitale camera
5. Verloor ik zo maar eventjes meer dan 20 kilo lichaamsgewicht, op karakter!

VORIG JAAR
1. Ging ik voor het eerst in mijn leven naar Disneyland, en werd ik stiekem toch wel een beetje verliefd
2. Zat ik voor het eerst in mijn leven op een vliegtuig, richting Barcelona
3. Verklaarde ik mijn liefde aan de internetjongen op onze hotelkamer
4. Kon ik me niet voorstellen dat een zomer ooit warmer en fantastischer zou kunnen zijn
5. Begon ik aan mijn eerste echte job

GISTEREN
1. At ik chocoladecake die met liefde gemaakt was door die ene leuke internetjongen in onze eigen crib
2. Zag ik hoe Joeri de finale van Idool 2004 won
3. Ben ik begonnen met het schrijven van mijn kerstkaartjes
4. Nam ik me voor om nu eindelijk eens al mijn Harry Potter-boeken uit te lezen
5. Belde mijn vader om te vragen wanneer ik nu eindelijk eens zijn 'stoppen met roken'-boek zou terugbrengen

VANDAAG
1. Kreeg ik een telefoontje van iemand om me uit te nodigen op sollicitatiegesprek. Ik antwoorde negatief, ik heb namelijk al werk gevonden
2. Vertelde een collega me dat ze me waarlijk gaan missen als ik weg ben
3. Besefte ik nog maar eens dat ik twee maand geleden de goede beslissing heb genomen toen ik mijn ontslag indiende
4. Eten we chicken burrito's
5. Ga ik het idee voor een artikel dat ik vanmorgen had verder uitwerken

MORGEN
1. Mijn voorlaatste dag ooit op mijn huidig werk
2. Ga ik verderwerken aan een lopend freelance-project
3. Breng ik het stoppen met roken-boek terug naar mijn vader
4. Ga ik voor een warm bad met een goed boek
5. Is vandaag gisteren

Schaamteloos geÔnspireerd door tomadde.

Kerstmenu's

Ik vind dit eigenlijk best een leuke periode. December in het algemeen dan. Warm ingeduffeld langs de schaatsbaan wandelen met de geur van gluhwein in je neus. Door een kerstman aangesproken worden die je probeert te overtuigen van de gezelligheid van ÈÈn of andere kadobeurs die een paar meter verderop aan de gang is. Op perron vijf horen hoe ze 'Last Christmas' van Wham! in een stationsmuziekkleedje hebben gegoten. En meemompelen vanonder je sjaal, natuurlijk. ('Someone special, special...Ahahahaaa...') Leuk leuk leuk is me dat allemaal, zeg! Het lijkt wel kerst!

Maar hetgeen waarop ik me elk jaar het meest verheug in deze aanloopmaand zijn de zinnen. Op gerecycleerd papier. De zinnen uit de kerstmenu's van de locale reclameblaadjes. Het zijn niet eens echt zinnen, het zijn literaire hoogstandjes die de werken van Hugo Claus doen verbleken. En ik verslind ze.

Traiteur 't Fijnproevertje:

*Mousse van bosduif en "gelakte" muskaatdruifjes op een bedje van mesclum, besprenkeld met een fruitige toets.
Er moet een reden zijn dat gelakte tussen aanhalingstekens staat. Hier is over nagedacht, dat zie je direct. En dat is het mooie. Samen met dat bedje van mesclum kan dit niet anders dan een culinaire verrassing zijn. Het kan natuurlijk ook dat je gewoon duivenpatÈ op je bord krijgt met drie druiven op een hoop groene kruiden, overgoten met fruitsap. Het kan, maar het moet niet.

*Kalkoenhaasje op de wijze van 't Fijnproevertje op een bedje van geglaceerde wintergroentjes "geparfumeerd" met spekjes. Aardappelbereiding naar keuze.
Bij ons thuis heet dit gerecht gewoon kalkoen met witloof en puree.

Restaurant 't Zweerd:

*Waterkersroomsoep geassocieerd door gefrituurde tongreepjes en gegrilde st-jakobsschelp.
Ik associeer dit gerecht door vissoep. En u?

*Royaal koud fantasiebuffet bereid met het fijnste uit hemel, zee en aarde.
Het fijnste uit hemel, zee en aarde. Gevogelte, vis en champignons, dus.

Ik vind het fantastisch allemaal. En toen had ik een kleine bedenking: zou het leven niet zoveel prettiger zijn als een kleintje met mayonaise en een viandel voortaan op het menu stond als Knapperige worst van slachtafval in een sausje van ei en zijn mosterd op een mozaiekje van gefrituurde aardappelreepjes in zijn jasje van karton?

Er is een markt voor, dat weet ik wel zeker.

The nightmare before Christmas

Ik ritste de kattendraagtas open en keek gloeiend van trots de ruimte in. Tergend traag sleurde hij zich uit de tas en in de woonkamer. Hij zag het niet. Maar hij herinnerde zich de keuken. En dus liep hij ernaartoe. Hij zag het nog altijd niet. Met lichte knipogen en hoofdwenken probeerde ik zijn ogen in de door mij gewenste richting te doen kijken. Knipoog hoofdwenk knipoog. Hij zag het.

'Mooi hÈ' zei ik terwijl ik probeerde om te stoppen met knipogen en wenken. *** eens ik een nieuwe vorm van gelaatsexpressie bij mezelf ontdek blijf ik er namelijk altijd veel te lang mee doorgaan, weet ik uit ervaring. Dan zit iedereen al lang weer naar Mooi en Meedogenloos te kijken en blijf ik honderd keer na elkaar mijn wenkbrauw op en neer bewegen als Ridge. Of Eric. Afhankelijk van wie net heeft ontdekt dat Brooke overspel pleegt met zijn vader ofte zoon. ***

'Het is een kerstboom' zei ik. Ik keek hem lang aan, tot ik zeker wist dat mijn woorden goed waren doorgedrongen tot zijn kattenhersens. 'Daarmee vieren mensen dat Jezus geboren is in een stal.'
'Kan hij praten?' vroeg Bill. 'Toch niet als ik erbij ben' antwoordde ik terwijl ik mijn handen door een bos engelenhaar liet gaan. Vredig keken wij malkander aan onder het gefonkel van de kerstverlichting. Hadden wij toen onder een mistletoe gestaan, ik had hem gekust.

'Wohow, what the fuck zeg?!' doorbrak Bill het wondermooie moment. 'Nee serieus lil, what the fok?! Nog voor ik hem van antwoord kon dienen vatte Bill een geweldige hardlopersaanloop aan, in het midden van de woonkamer zo maar eventjes. 'Wiiiiiii' was het laatste dat ik hoorde voor ik hem in een gigantische wolk valse sneeuw zag verdwijnen, die speciaal in onze coca cola-koelbox was gedrapeerd voor de gezellugheid enzo. In de verte hoorde ik hoe een klein kerstballetje het begaf.

Geen engel zong een lied toen ik hem vol ongeloof aanstaarde, noch daalden vurige tongen neder. Met een pels volgeplakt met valse sneeuw stapte hij triomfantelijk de koelbox uit, in een grote berg van nog meer valse sneeuw.
Je kon het niet enorm goed zien ofzo hoor, maar ergens, rechts aan mijn wenkbrauw, kon ik een lichaamsfunctie spastisch voelen samentrekken.

Let the games begin!

Met dank aan amazon.co.uk voor de fantastische service (as usual) en aan de schrijver van dit boek voor de uitermate nuttige tips.

Tot morgen!

De clandestiene kat

'Voer jij maar het woord' zei ik. Ik vraag niet veel aan iemand anders om woorden te voeren, maar nu moest het maar even, want ik was zenuwachtig. Als ik het woord zou moeten voeren zou ik het verklappen, zoals de laatste keer. Wij leven namelijk al een paar maanden met een groot ende stiekem geheim in de crib: een steeds groter wordend en harig geheim, genaamd Bill.

Hoe gemeend knikten wij toen de huisbaas 'Geen huisdieren op het appartement' zei? Heel gemeend, dat kan ik vertellen. Maar het vlees is zwak en een contractbreuk gauw gepleegd, en dus besloten wij om op uitermate illegale wijze onderdak te bieden aan een hoopje pluis.
Wij vergaten daarbij na te denken over het feit dat sommige hoopjes pluis 's morgens heel luidruchtig uit de hoek kunnen komen, en tijdens de dag heel parmantig voor het raam durven plaatsnemen, alwaar iedereen ze kan zien. 'Bill' sprak ik dan 'het is niet de bedoeling dat je hier eigenlijk bent, gedraag je daar dan ook naar, wil je!' maar Bill, die is daar allemaal redelijk gerust in. Ook daar hadden we tijdens het beslissen over wel kat of niet kat niet echt heel goed bij stilgestaan, maar je moet het leven nemen zoals het komt.

'DING DONG' ging de bel. 'Jaja, ik voer het woord' ging Youri. 'Okeej, dan doe ik alsof ik de krant lees!' Zenuwachtig deed ik alsof ik de krant las. Wat moest gebeuren gebeurde: onze huisbazen betraden de crib, die voor de gelegenheid ontdaan was van alles dat naar Bill kon verwijzen. Onze huisbazen kwamen langs onder het voorwendsel 'ramen meten om jaloezieÎn te laten maken' maar ik wist wel beter. Ze kwamen controleren of we een kat hadden of niet, en of we hun appartement niet omver aan het wonen waren, dat kwamen ze doen!

'Hallo!' zei ik vrolijk, zoals je dat zou doen als je geen kat hebt. (Gelukkig zijn er momenten in mijn leven geweest dat ik geen kat had, en dus wist ik hoe dat klonk.) 'Hallo, alles goed?' zei huisbaas 1. 'Uhuhuh!' deed ik overenthousiast. Ik wierp Youri een blik toe van 'woordvoeren, nu!' en ik begon opnieuw met het imiteren van iemand die een krant las. 'We komen de ramen meten' zei huisbaas 2. 'Jaja' mompelde ik van achter mijn krant. Niets aan mij gaf aan dat ik zat na te denken over een clandestiene kat. Niets!

Daarna gingen we keuvelen. Over de kerstboom en het plafond, en over de oven die dringend moet hersteld. Ik toonde de oven. En daarna de badkamer. En de slaapkamer. Ik gloeide van trots: nergens een kat. De huisbazen werden misleid, in hun eigen crib, moeha! Niks in de huisbazen wees erop dat ze op de hoogte waren van een kat, en dat was een uitermate goed begin van een zondagmorgen in december, vond ik.

'Jullie moeten nog niet bang zijn dat wij hier snel willen intrekken' sprak huisbaas 1. 'Binnen een jaar of vier, ten vroegste' glimlachte hij met zijn ene oog op mij en het andere op de kerstboom (huisbaas 1 kijkt altijd alle windrichtingen uit, ik verdenk hem ervan ooit gestampt te zijn door een paard ofzo). 'Oke, dan zien we wel weer' lachtte ik gemaakt terug, waarna de huisbazen het pand verlieten. Mijn maag kromp samen bij de gedachte aan de proporties die Bill zich binnen vier jaar zal hebben eigengemaakt. Desnoods vermommen we hem dan in een driezit, ofzo. Weetikveel.

Kerst in de crib

Kerstboom: 17 euro
Kersttreintje: 1,25 euro
Je eerste kerstvaas per ongeluk stukslaan met een bokaal rolmops: priceless!

Geen paniek!

Ik heb nu ook mijn eigenste t-shirthell wishlist.

Dus al wie niet weet wat kopen voor mijn happy whatever, daarheen!

Lilith haat de aldi

Ik wilde hier heel graag een mooie link plaatsen naar het blije stukje dat Youri ooit schreef over de nieuwe aldi-kassa's. Dat zou leuk zijn geweest. Een beetje nostalgie enzo. Het probleem is dat ik er gewoon te f*cking opgefokt voor ben. Want sinds ze bij de aldi die nieuwe kassa's hebben geÔnstalleerd haat ik de aldi. Voor altijd.

Toen ze die nieuwe kassa's hadden geÔnstalleerd dacht ik, in al mijn naÔeve naÔeve consumentendomheid, dat het om een all new and improved dienstverlening ging. Ik dacht zelfs dat het leuker winkelen zou worden: nieuwe, frisruikende kassa's waarvan de rolbanden niet enkel langer maar ook breder waren. ZeeÎn van plaats en ruimte waren het. In de aldi! Ik had nooit echt stilgestaan bij de vorige rolbanden van de aldi, maar dat deze gewoon beter waren, dat zag je al van aan het fruit. Alsof het nog niet leuk genoeg was, was iemand van het bestuur van de aldi op het fantastische idee gekomen om een grijze tekening van een winkelkarretje op de vloer naast de kassa te zetten, zodat elke aldishopper gewoon wist waar het karretje moest. Een beetje zoals waar het kruisje staat op een theaterpodium. Simpel, yet geniaal!

DACHT IK! Want er zat natuurlijk weer een addertje onder het gras. Altijd altijd weer addertjes, en ik zie ze nooit komen in al mijn goedgelovigheid. Want net toen ik een 'heeeey aldi!'-chear wilde inzetten omwille van de superkassa's zag ik het. Samen met de oude kassa's en de opgebruikte rolbanden had aldi gewoon het gezellig winkelen buitengekegeld. Het is zodanig erg geworden dat ik bijna mijn boodschappen niet meer op de band durf leggen in de aldi. Want sinds de nieuwe kassa's is al het aldi-personeel knettergek geworden. Ik zweer het je.

Je legt je aldi-boodschappen rustig op de band. In dezelfde halve seconde grijpt zo'n geschifte aldi-kassier je boodschappen vast, om ze in het karretje te gooien dat je er nog niet hebt kunnen zetten, omdat je nu eenmaal geen wereldrecordhouder op de honderd meter sprint bent. Terwijl je zo snel mogelijk met je karretje aan het einde van de kassa probeert te geraken blijft de aldimedewerker (die duidelijk helemaal aan de pillen zit) al je producten vliegensvlug opstapelen op het einde van de band. Net als ze er bijna vanaf kletsen bereik je hijgend het einde van de kassa. Je grijpt met al je overblijvende krachten naar een pak tomaten, waarop de aldimedewerker met een blik van 'Gaat dat ier nog vooruitgaan?' 27 euro zegt. Als je niet in drie seconden al je boodschappen in je kar hebt geladen, je portefeuille hebt bovengehaald en je bancontactkaart in de terminal hebt gestoken kijkt de manische aldi-kassier je aan alsof je een nekschot verdient. Maar dan heel snel, want er staat nog volk te wachten.

De rijen in mijn buurt-aldi zijn nimmer zo lang geweest als sinds de invoering van de kassa's from hell. En daarom komt die link naar dat opgewekte stukje er dus niet. En ook omdat ik gewoon te opgefokt ben om ernaar te zoeken. Ware het niet van hun delicieuze American Chocolate Chip Cookies, ik ging godverdorie naar de Lidl!

Lilith luistervinkt

'Ga maar even zitten hoor!' riep het meisje over het bureau heen. 'Ik moet nog even iemand bellen, en dan kom ik direct bij jou. Kun je je sim-kaart en je paspoort klaarleggen?'

Ik ging zitten op de stoel, die duidelijk op hipheid uitgekozen was, en niet op gemak. Ik hoorde hoe het meisje begon te bellen. Aan de andere kant van het kantoor begon een ander meisje ook te bellen. Ik switchte van het ene interimbureau-telefoontje naar het andere, terwijl ik mijn sim-kaart maar niet kon vinden. 'Hoofdhostessen verdienen 13 euro per uur' zei het blonde meisje aan de ene kant. 'Jaja, het is echt een heel leuke job, met leuke collega's en een fantastische bedrijfssfeer' hoorde ik het meisje vertellen waarmee ik een afspraak had. 'Je moet een wit bloesje aan, en een zwart rokje, liefst niet te lang, net zoals de andere hostessen.'
'Je verleent technische assistentie aan mensen die een probleem hebben met hun betaalterminal enzo. Het is echt een heel leuke, interessante job tussen een hoop jonge collega's'.

Ik spitste mijn oren. Zei ze het echt? Betaalterminals? ' Iedereen gaat er heel ongedwongen met elkaar om, ow ja, en je moet ook in het weekend werken, maar dat valt allemaal wel mee'. Ik hoorde hoe er een afspraak werd gemaakt voor morgenochtend. Het meisje haakte in. Ik keek haar grijnzend aan. Ze keek een beetje dwaas terug.

'Ik ben lilith. Ik heb net mijn job opgegeven in het meest fantastische bedrijf ooit, met de tofste sfeer en de leukste collega's. Het was er super. Iets met betaalterminals enzo' zei ik zo droog als ik kon. Ze keek me nog dwazer aan, terwijl haar frank begon te vallen. 'Waarom ben je dan weggegaan?' vroeg het meisje. 'Omdat de sfeer ongelooflijk suckte'. Ik keek haar beschuldigend aan.

'Ow...' zei het meisje, terwijl ze blozend mijn rijksregisternummer begon over te tikken en ik haar zo argwanend mogelijk bleef aankijken. Ik vertrouwde het meisje voor geen haar, en dat mocht het meisje gerust weten. Dit meisje en ik, het zou nooit meer wat worden. Gegeneerd schoof ze de vacature zo ver mogelijk van zich weg, wanhopig zoekend naar een manier om het gesprek weer interimbureau-vrolijk te krijgen.