lilith krijgt het vervolg

Omdat ik vandaag vier weken en ÈÈn dag gestopt ben met de stokken des doods. Omdat ik op die manier 743 sigaretten niet heb gerookt. (zevenhonderddrieÎnveertig, ik zou ze geen eten willen geven, zulle!). En ook een beetje omdat ik zo tot nu toe het fantastische bedrag van Ä136.71 heb uitgespaard in plaats van opgerookt.

Daarom kreeg ik deel twee van de retro-collection: een heuse visitekaartjeshouder! Dankuwel, Youri's moeder! :)

Binnen twee weken deel drie. Zet het in uw agenda's! (En neen, hier zit geen geheime tip in over het wel en wee van de paddenfluisteraar. Al zou het natuurlijk wel kunnen dat ik in het bezit ben van zijn visitekaartje. Dat... kan. Maar een garantie, dat is het zeker niet.)

lilith wil een kruidenrekje

Youri en ik, wij zijn nogal bezeten van kruiden. Nu is bezeten een groot woord, natuurlijk, maar kruiden, daar hebben we het dus wel voor. En dus dacht ik: zou het niet leuk zijn om onze kruidenverzameling uit te stallen in een kek kruidenrekje?

Maahaar, in de GIFi hadden ze dus gewoon geen enkel kruidenrekje in voorraad. In de Blokker trouwens ook niet. Je zou bijna denken dat het een beetje een tegenvallende namiddag geworden is. Maar neen hoor, toen vonden we plots een doek aan de helft van de prijs. Een doek! En toen, toen heeft Youri het aan de muur in de gang gehangen. Het werd al bij al een leuke namiddag.

EINDE

lilith ontmoet de paddenfluisteraar - part deux

In het midden van de kamer stond een lange tafel, en zo goed als alle stoelen rond die tafel waren bezet door mannen met een baard. Zij staarden naar mij. Ik keurde hun baarden. Zij staarden nog steeds. Samen met Youri (die zo hard opviel door zijn onbedekte babywangetjes dat ik me ongemakkelijk voelde in zijn plaats) zocht ik een stoel uit. We gingen helemaal vooraan zitten, vlak bij een wit doek dat tegen de muur hing, en toen ging het licht uit. Drie uur later werd ik wakker in het ziekenhuis.

***Neen hoor, natuurlijk niet. Dat van het ziekenhuis was een grapje, maar het licht, dat ging dus daadwerkelijk uit. Lees vooral verder, dan weet u dra waarom dat zo kwam.***

'Mijn collega Rudy zal nu wat uitleg geven over de amfibieÎn' zei iemand die hoogst waarschijnlijk bij deze Rudy in kwestie werkte. Hij had een baard en een lap-top. De collega van Rudy, that is. Rudy zelf had enkel een snor en hij mocht alleen kijken naar de lap-top. De collega van Rudy duwde op een knop op de lap-top, en Rudy begon te spreken. Ik keek onder tafel maar zag geen kabels lopen van Rudy naar de lap-top. Dit moest dus wel een draadloze Rudy zijn. De collega van Rudy duwde weer op een knop, en op het scherm naast ons verscheen een gigantische foto van een enorme pad.

Ik voelde een rilling down my spine lopen. Ik heb niks tegen amfibieÎn, maar ze moeten met hun vieze wratten wegblijven van witte doeken naast mij. 'Kikkers hebben geen wratten en padden wel' zei Rudy. Ik dacht aan alle dingen die ik nu had kunnen doen als ik niet zonodig de paddenfluisteraar had willen ontmoeten. Hups door een weide lopen op blote voeten. Met mijn nagels gaatjes maken in de stengeltjes van madeliefjes. Er andere madeliefjes doorhalen. Hups door een weide lopen met madeliefjes in mijn haartooi. Zoveel mooie dingen, waarover ik had kunnen zingen. Dan moet je het nog niet eens gedaan hebben, maar weten dat je het kunt, dat is al een oneindigheid waard.

Rudy vertelde iets over de verspreidingsgraad van groene kikkers, en gaf daarna een quasi onzichtbaar knikje. Zijn collega drukte op het knopje. Op het scherm verscheen een foto van een weids weiland. Ook dat nog. Wezenloos diepte ik een balpen en notitieboekje met gekleurd papier op uit mijn handtas. Ik wist niet wat ik moest noteren, maar man man man, dit was me het conferentiezaaltje wel! In grote letters noteerde ik 'DE PADDENFLUISTERAAR 2005' op een geel notitieblaadje. Ik keek naar het blaadje. Ik keek naar het scherm en vroeg me af of ik het niet beter op een groen blaadje had geschreven vanwege de link met de natuur. Ik kuchte en doorschrapte 2005. Tijdlozer kon een onderwerp niet zijn. Het meisje naast mij noteerde driftig de eigenschappen van de kamsalamander. Ik keek op en voelde hoe mijn adem stokte. Ik keek recht in de ogen van de paddenfluisteraar.

*wordt vervolgd*

lilith ontmoet de paddenfluisteraar

'Conferentiezaal'.
Ik las het traag en duidelijk voor, terwijl ik geÔrriteerd naar Youri keek. 'Waarom is hier dan helemaal geen conferentiezaal? Want ik zie hier dus gewoon geen conferentiezaal' siste ik nog geÔrriteerder. 'Misschien staan de pijltjes gewoon verkeerd' zei Youri. Youri is de koning van de logica. Zonder Youri zou ik voor de rest van mijn leven in cirkels blijven lopen en het niet eens door hebben. Tot mijn stappen een gang van een halve meter diep in het slijk der aarde zouden gegraven hebben. Dan, en pas dan, zou ik een frank horen vallen.

In het spoor van Youri's logica gingen we de compleet andere richting uit van deze die het bordje ons aanwees. We keerden het verraderlijke bordje als het ware de rug toe, en beenden er met ferme passen van weg. Ik liep voorop. Ik was hier per slot van rekening voor mijn werk, en Youri was hier gewoon voor de fun. We liepen een trappetje op, waarna we een aansluitend donker gangetje inbeenden. Op het einde van het gangetje brandde licht dat duidelijk afkomstig was van een tl-lamp. Even stond ik nog in dubio. Tot ik de stemmen hoorde. De stemmen, die wezen op een vorm van leven in de brouwerij. Daar zou het zijn. Daar moesten wij die avond wezen.

'Zijn jullie rapers?' vroeg de poortwachter, die aan de ingang van het gebeuren opgesteld stond. 'Toch niet opzettelijk' zei ik, enigzins verward. Ik had niet eens bij Youri kunnen informeren of wij rapers waren, zonder dat ik daarvan op de hoogte was misschien. Het ging ook zo snel allemaal. Maar daar zijn poortwachters op getraind, natuurlijk. Net die vragen stellen die je helemaal away blowen. Tjak tjak tjak! Met een poortwachter solt men niet!
Het werd stil. Ik keek naar de poortwachter. Zou ik een rijksdaalder moeten betalen om binnen te mogen, vroeg ik me af. Een eeuwenoud raadsel oplossen, perhaps? Een roestig zwaard uit een stenen blok pulken? Wie zou het zeggen?

De poortwachter keek me nog vragender aan dan dat ikzelf haar aankeek. 'Ow' zei ik, want ik voelde aan mijn kleine teen dat zij verwachtte dat ik iets zou zeggen. 'Ik werk voor de krant' fluisterde ik. 'Ik kom voor de paddenfluisteraar'. De vraagtekens verdwenen uit de ogen van de poortwachter. Met een armgebaar en een hoofdknik leidde zij ons binnen in de met tl-licht gevulde kamer. Alle hoofden draaiden zich naar ons om.

*wordt vervolgd*

lilith kiest er eentje uit

Vijfjarenplan

Ik hou van jou. Hou jij van wat niet kan.
Hou jij van je capaciteiten, ik van je gebreken.
Jij van je trots, en ik van hoe die zacht kan breken
in mijn armen. Jij van je moed. Ik van je zwakte
nu en dan.

Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven
en van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht
tegen me aan.

Ik hou van wat is. Jij van wat zou.
Hou jij van mij. Ik hou van jou.

Herman De Coninck

Het is gedichtendag. Dat kan niet slecht zijn.

lilith had het kunnen weten

Nu ja, ik ben natuurlijk ook heel open van persoonlijkheid. Anders begin je ook niet met een dagboek waarvan je een reservesleutel aan de halve wereld geeft. Maar het is gewoon ongelooflijk vervelend als je zo open bent dat je je niet eens meer kan herinneren dat je al eens iets hebt gedeeld met de buitenwereld. En het is helemaal om zot van te worden als je er ook nog eens een spanningsboog omheen hebt gebouwd. Een enorme superspannende spanningsboog zoals je ze nog nauwelijks vindt.

'Wat is het voorwerp op de foto', vroeg ik. Ik leunde er zelfs een beetje bij achterover. Het was een opwarmvraagje, hoor, ik wilde dat iedereen er een beetje inkwam. 'Een mickey mouse!' zouden de enen zeggen. 'Retro-mickey' aldus d' andren. 'Een retro-mickey met paperclipjes in'. En ja hoor, dat was het correcte antwoord op beklijvende vraag numero ÈÈn. En aangezien het niet zo moeilijk was zat iedereen klaar voor vraag twee, met een wee en kriebelig gevoel in de onderbuik.

'Goed zo!'
Tijd voor het moeilijkste: proberen te achterhalen wie mij de retro-mickey cadeau had gedaan en waarom. Wie o wie o wie was die gekkerd geweest die er mee aan was komen zetten. En of er zaterdag nog een vervolg op zou komen. Dat zat ook in de spanningsboog ingebakken.

Het idiote is: ik had het al eens verteld. Niet dat ik iemand ben die alles zeven keer vertelt, echt niet, maar dit dus wel. Twee keer, waarvan twee keer op internet. Om dood te vallen,dat. Alsof Bavo Claes vandaag zou vragen om te raden wat de nieuwe naam van tv1 wordt. En dat hij dan monkelend achteruitleunt vanachter zijn brilmontuur.
Rest mij alleen nog te bevestigen dat ik dit cadeau kreeg van Youri's moeder omdat ik twee weken met roken gestopt was, en dat ik zaterdag, aangezien ik dan vier weken sigaretteclean ben, deeltje twee krijg van de set.

Het stelt zo bedroevend weinig voor omdat het een onbestaand superspelletje is dat al is gestorven in de baarmoeder. Zo bedenk je een fantastisch vraagspel, zo maakt iemand het kapot. Hooch. Onthou die naam. En hou hem uit de buurt van dat andere fantastische blogproject. Ik kan het maar zeggen.

lilith's laatste stokje

Ik neem er nog eentje aan van dominiek, maar dan ook enkel en alleen omdat het een leuk stokje is en het me een beetje aan Belgian Bloggies doet denken (wanneer komen die er? Wanneer kom IK op de radio?). Na dit stokje hou ik een stokjesbreak tot 2007, volgens paragnosten het jaar van het stokje.

1. Welke zijn je 5 favoriete belgische blogs ? (uitleg mag)

smintjes: naast het feit dat hij een schrijfstijl heeft die me niet verveelt schrijft hij ook nog eens over dingen waarover ik wil lezen. Het is niet veel (belgische) bloggers gegeven, en dus klap ik eens luid in mijn handen en smeek ik om meer updates.

kruimels : omdat ik hou van rustige, kabbelende blogjes die heel stilletjes mooie dingen doen.

appelblauwzeegroen: omdat beider dames heel herkenbaar en vlot schrijven, en omdat het zo leuk is dat de link naar de comments per post verandert. (waha! Leuk datdaties!)

druppels: ik lees hem te weinig, maar ik sta elke keer weer versteld van zijn talent. Deze mens is enorm goed bezig.

chips and cookies: intelligente, goedgeschreven stukjes die soms nergens en soms overal over gaan.

2. Welke belgische blog(s) vind je inhoudelijk/qua schrijfstijl eigenlijk maar niks, maar bezoek je om een of andere reden toch regelmatig? (uitleg mag, moet niet)

uren.dagen.nachten: is gewoon mijn ding niet. Het kan ook zijn dat het komt door de lay-out die mij niet vasthoudt ofzo, maar ik klik hier te vlug weg om een grondige analyse te maken.

dykes and the city: maar dan ook enkel en alleen omdat ik allergisch ben voor belgische blogs in het engels. Soms blijf ik wel hangen en zie ik heel leuke dingen, maar ik kan het gewoon niet opbrengen om over typisch vlaamse dingen te lezen in een andere taal. Jammer, vind ik dat.

Ik gooi het stokje heel ver weg, naar kruimels, wereldkeuken en hulla.

Vanaf heden ben ik stokjesclean!

Bureau with a view

Ik wilde dus iets vertellen over een object op deze foto. Maar toen besliste een object op de achtergrond om een beetje belachelijk te gaan doen. Hey, het komt voor in de beste gezinnen.

En toen ontspon er zich een spel.
Wat ziet u?
Wat wilde ik vertellen?
Van wie heb ik het gekregen en vooral: waarom dan???
En last but not least: komt er zaterdag aanstaande een vervolg op, denkt u?

(Op de megablog wordt dit een vaste rubriek, ik voel het).

Het kapstokje

Jochen was de stokjes beu en gooide maar meteen met een kapstok naar ons hoofd. De opdracht is simpel, maar meedogenloos:
Ga naar je kast en haal er iets uit dat op een kapstok hangt.
Geen probleem, zou je denken, ware het niet dat ik geen kapstokkenmens ben, en zo goed als al mijn kledij mooi opgevouwen (haha, dit zeg ik enkel omdat mijn ouders meelezen, natuurlijk) in de kast ligt. Het enige dat ik ¸berhaupt ophang zijn jassen. Omwille van hun overduidelijke hangbaarheid kan ik daar dus niet omheen.

Maar lilith, waarom kies je deze lelijke, doorhangende, versleten jas uit je waarschijnlijk fantastische collectie, hoor ik een oplettende lezer al vragen. Daar zijn verschillende redenen voor. Ten eerste is deze jas nog van mijn overgrootvader, bompa gaston, geweest. Toen bompa gaston enkele jaren geleden in het bejaardentehuis Sint Bernardus verbleef vond ik de jas terug in de kast van mijn oma, en aangezien ik toen toch al rondliep met legerbottinen vond ik dat een jas van voor de oorlog er ook nog bijkon. En bompa gaston kwam toen al niet meer vaak buiten, en dus had hij ook geen jas meer nodig. Het was een geweldige deal.

Naast het feit dat dit een familiestuk is zien oplettende lezers ook nog een spitant detail aan de jas: een rood driehoekje ter hoogte van de kraag. Ik heb het ooit opgespeld gekregen van een klasgenootje, en ik herinner me dat het tegen iets was. Ik weet alleen niet meer of het tegen abortus, racisme of bouwvergunningen was. Wie o wie helpt mij uit de nood in deze?

For the record: ik heb deze jas al jaren niet meer gedragen. Maar ze heeft voor immer een plaatsje in mijn hart.

Over naar Youri, die ook al het kapstokje mocht ontvangen van Jochen.

Indeeders, ik woon samen met een hawai-hemdjesdrager. Maar volgens de Glamit zijn prints deze zomer weer helemaal je van hÈt, en besides: Youri heeft dit hemdje ooit gekregen van Jochen hemzelve. Jochen, die by the way een sibling van Youri is, bracht het mee uit Spanje, waar flashy hemden tot op heden niet strafbaar zijn.

Ik heb drie stokjes weg te geven, en aangezien ik niet weet wie stokjesmoe is en wie nog helemaal niet, mogen kandidaten in de commentbox komen melden of ze er eentje willen of niet.

Ow, en om nog iets wetenschappelijks aan dit kapstokje te hangen: de link naar de pdf die Michel Vuijlsteke maakte over de vliegensvlugge verspreiding van het muziekstokje. Doe er iets vruchtbaars mee.

lilith heeft een ondefinieerbare ziekte

Er stond een berichtje op mijn voicemail. Mijn oma. Of ik even kon terugbellen, want ze had gehoord dat ik ziek was, en ze belde om te vragen hoe het was. Ik stond even versteld van haar duidelijk ingesproken, straight to the pointe boodschap op mijn antwoordapparaat. Zo versteld dat ik koos om het nog eens te beluisteren, om er zeker van te zijn dat mijn oma niemand had ingehuurd om haar na te doen aan de telefoon. Een voice-double ofzo.
Maar neen, het was dus echt mijn oma. Mijn oma, die er anders altijd in slaagt om de meest beangstigende berichtjes die nergens over gaan op mijn antwoordapparaat in te spreken. Gaande van 'Lilith? Lilith? Lilith?! Ze is er niet...' tot (met luide stem) 'De meme van lilith!' Ik belde haar op.

'Hoe is het met je griep?' vroeg de meme van lilith aan lilith via de telefoon.
'Het is geen griep denk ik' antwoordde ik duidelijk verzwakt.
Het werd even stil aan de andere kant. Ik hoorde hoe een scenario van gouden tips in elkaar stuikte.
'Wacht, ik geef je pepe even!' sprak mijn oma, duidelijk in de war en niet goed wetend wat ze met mijn mededeling aan moest. In de verte hoorde ik hoe ze snel snel de hoorn aan mijn opa doorgaf. Hij zou dit allemaal wel oplossen.
'Lilith?' hoorde ik de vertrouwde stem van mijn opa roepen. (mijn opa is er nog altijd van overtuigd dat je moet roepen door de telefoon om de afstand te overbruggen) 'Ik heb gehoord dat je een ontsteking hebt, kind.'
'Ik weet niet of het echt een onsteking is' zei ik. 'Het is een soort grieperige ontsteking met een verkoudheid ofzo.' 'Alright, veel beterschap van meme en mij!' zei mijn opa. Sinds kort gebruikt mijn opa heel veel het woordje alright in zijn gesprekken. Mijn broer heeft een theorie ontwikkeld dat het iets is dat hij heeft overgehouden van bij de bevrijding, maar ik denk dat hij teveel naar TMF en jim tv kijkt de laatste tijd. In elk geval: voor mijn opa was het in orde.

Voor mij niet. Ik voelde me een onsamenhangend kleinkind dat iedereen in het ongewisse moest laten over haar ziekte. Ik had mijn grootouders en naaste omgeving uitsluitsel willen geven, namelijk. Want wat had ik eigenlijk? Was het een onsteking? Dat was het zeker, want het was even pijnlijk als your typical ontsteking. Maar het was ook mottigheid, zoals bij griep. En mijn hoofd zat vol met groene substanties, zoals bij een serieuze verkoudheid. Zelfs de dokter kon het geen naam geven, en dus gaf hij de verkeerde pillen, zodat de mottigheid en onsteking/verkoudheid nog even langer bleven hangen. En hoe langer dat dan duurde, hoe moeÎr ik dan weer werd.

Nog ÈÈn dag, en dan mag ik officiÎel uit mijn vicieuze ziektecirkel. Bij deze bent u dan ook weer gewaarschuwd.

Nachtlectuur

* de CJP-voordelengids 2005, inclusief alle voordeelbons, interviewtjes en opsommingen van concertzalen (twee keer)
* een reclamefolder voor de nieuwe Honda FR-V
* het volledige Clickx Magazine van 9 oktober 2004 (van voor naar achter Èn van links naar rechts!)

Het is pretty amazing hoeveel informatie ik tot mij heb genomen tijdens een slapeloze nacht gevuld met koortserig en misselijk van en naar het toilet slenteren. Zo weet ik nu dat ik al jaren korting had kunnen krijgen in cinema en theaterzaal, had ik voor de dag gekomen met het embleemken van de CJP dat op mijn bankkaart staat. Jammer dat zo'n ontdekking immer in de herfst van je administratieve jeugd moet gebeuren, in het midden van de nacht en op momenten dat je ervan overtuigd bent dat je de volgende dag niet haalt.

En nu ik de morgenstond - wonder boven wonder - wel heb gehaald interesseren ze me plots niet meer, alle voordelen waar ik me vannacht zo krampachtig aan heb vastgeklampt. Bij nader inzien heb ik hoop geput uit een dode mus, want drie euro korting lijkt alleen maar veel als je niks anders meer hebt om voor te leven, zoals ik vannacht, helemaal alleen op het toilet.
CJP is een wederom typisch voorbeeld van een stelletje psychologische oorlogsvoerders dat rijk wordt op de rug van zieke mensen die in al hun ijlen niet meer weten waar in of waar uit. Ja, zo kan ik het dus ook.

lilith pinkt een traantje weg

Als kind waren er twee dingen die ik vaak deed: me vervelen en naar video's kijken. En meestal was het ene dan ook nog eens het rechtstreekse gevolg van het andere, want zo simpel zaten de jaren tachtig dan weer wel in elkaar: je vervelen, spandex koersbroeken dragen en kijken naar videobanden, daar ging het uiteindelijk in the end toch allemaal om. Wij hadden thuis geen hele collectie video's zoals mijn verwende nesten van vriendinnen, wij hadden er welgeteld twee. Maar gelukkig wel de twee allerbeste video's die ze ooit hebben gemaakt: Hector en Peter en de draak.

De rolverdeling in mijn kindertijd ging als volgt: mijn broer wilde immer naar Hector kijken, en ik smeekte altijd om Peter en de draak te mogen zien. Dus dan kregen we ruzie, mijn broer en ik. Na al die jaren besef ik dat het gewoon een leuk excuus was om ruzie te maken, want ik hield ook van Hector, en mijn broer vond Peter en de draak ook leuk, dat weet ik wel zeker. Maar goed: ik koos altijd voor Elliot, mijn allerfavorietste draak ooit. Hij had het hoofd van een kameel en de nek van een krokodil. Hij was tegelijk een vis en een zoogdier en hij had de oren van een koe. Ik vond Elliot fantastisch, en ademloos keek ik honderden keren na elkaar hoe hij met zijn vriendje Peter door Passamaquoddy vloog. Elliot getekend, Peter echt.

En misschien had ik dat verhaaltje moeten vertellen toen ik deze middag met tranen in mijn ogen op de trein zat en de verbaasde blikken van mijn medereizigers probeerde te ontwijken. Maar hey, op mijn iPod kwam tante Nora voorbij, die zong van "I'll be your candle on the water". En net toen ik alles weer had weggeslikt klonk "Razzle Dazzle Day" door mijn oortjes. Het was lang geleden dat ik het nog zo moeilijk had gehad.

Bill en beste vriend, januari 2005

lilith is bang voor Jo met de Banjo

"Dames en heren" zei Jo met de Banjo bij wijze van publieksopwarming. Daarna bleef hij even stil om er zeker van te zijn dat iedereen zich aangesproken voelde. 'Dames en heren' zei Jo met de Banjo nog eens. Ik schoof heen en weer in het rode pluche van het Casino Kursaal en snoof de grandeur van het geheel op. 'We zullen even een paar dingen afspreken, want dit is een tv-show!' zei Jo met de Banjo streng, alsof we ons moesten schamen dat wij, schorriemorrie van zijn voeten, klootjes-en werkmansvolk van na de vieren, het in ons hoofd hadden gehaald om ons te komen moeien in dit staaltje media-event die zijn naaste niet zou kennen. In de verte zag ik de rug van Martine Tanghe. Ze bleef er kalm onder, onder alles, vond ik. Of dan toch zeker haar rug.

'Dit is een serene show!' sprak Jo met de Banjo met een kwade frons, die evengoed een serene frons kon zijn, of een plichtsbewuste. Jo is zo oud aan het worden dat zijn gezichtsuitdrukkingen en rimpels vlekkeloos in elkaar beginnen over te vloeien. Ik keek geschrokken naar Youri. Ik was naar Oostende gekomen voor een beetje entertainment en een goed gevoel na een zware werkweek, niet om de levieten gelezen te worden door een applausmeester. 'In het begin van de show applaudiseert u NIET' snauwde Jo. 'Uw eerste applaus houdt u voor na de oproep van Axelle Red'. De twee meisjes van een jaar of zeventien die naast mij in het rode pluche zaten keken schuldbewust naar het podium. 'Nog twee minuten!!' riep iemand. 'En verzorg uw houding!' blafte Jo. Ik ging op het puntje van mijn stoel zitten, buik ingetrokken en schouders naar achter. In de zaal kon je een speld horen vallen.

Op het grote scherm zagen we Tom Lenaerts een aankondiging doen die doordrenkt was van de Pax Media, en toen sprongen de tellers in het Kursaal op nul. Bart Piejeters en Koen Wauters kwamen het podium op (dat even daarvoor honderd keer was gemopt door de madammen van Mister Clean) en zongen van 'Iedereen is van de wereld, de wereld is van ie-der-een!'
Toen het voorbij was durfde niemand in heel de zaal in de handen te klappen. Dit was een serene tv-show. En ik moest plassen.

Axelle Red vertelde een verhaal over de misÈrie in het getroffen gebied, en toen ze daarmee klaar was sprong Jo met de Banjo buiten beeld vanachter de coulissen. Met wilde handgebaren maakte hij ons duidelijk dat we uit ons dak moesten gaan. Ik dook dieper weg in mijn rode zetel. Youri neep in mijn hand. Boven zijn hoofd maakte Jo cirkelende bewegingen, als wilde hij op dat eigenste moment liever helikopter zijn dan publieksopwarmer van Tsunami 1212. Gedurende de rest van de show zou Jo met de regelmaat van de klok draaiende vuistbewegingen maken ( als Koen en Bart Piejeters grapten dat ze hun haar zouden milimetreren eens de kaap van de 38 miljoen overschreden), we-want-more-bewegingen (als premier Verhofstadt moest beloven dat hij bij 40 miljoen hetzelfde zou doen), en ow my god ik hou het niet meer!!!-bewegingen eens de kaap van 38 miljoen euro werkelijk was bereikt.

Tijdens een gesprek met een reporter ter plaatse snelde ik eventjes naar buiten om te gaan plassen (ook al was dat aan het begin van de show expliciet verboden door fuhrer Jo). Een tienjarig meisje dat ook moest plassen liep met me mee. 'Het is wel lang zitten hÈ' zei ze. 'En al dat klappen' het meisje zuchtte stilletjes. We wasten onze handen in stilte, beiden beseffend dat dingen er echt wel altijd beter uitzien op tv. Toen we terugkwamen zagen we dat Jo met de Banjo 'w00t w00t!!!!' riep en bijna uit zijn gerimpeld vel sprong van hilariteit. Koen Wauters en Bart Piejeters hadden waarlijk hun haar afgeschoren.

Ook lilith valt ten prooi aan het stokje

Ientje stelde zich de vraag welke muziek er zoal weerklinkt in de crib. Awel:

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?

Schrikt niet, mijn kind: 64,55 GB ofte 12205 liedjes. Waarvan van zeker de helft nog de tags moeten juistgezet worden. Ooit eens, als we op pensioen zijn.

2. Wat is je laatst gekochte CD?

Ik heb vorig jaar in totaal drie volledige cd's gekocht, en toevallig drie belgische dan ook nog. De laatste was More Than Gold van Tom Helsen. Naar aanleiding van deze, naar mijn bescheiden mening, heel erg mooie single.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voor je dit berichtje las?

I will remember you van Sarah McLachlan.

4. Geef 4 nummers die je vaak beluisterd of die veel voor je betekenen.

1. Crush van Dave Matthews Band. Mijn all time favorite "ik zit in een bruine kroeg en ik word dronken van bruin bier en opkomende verliefdheid"-nummer. Als ik me niet goed voel word ik hier wat vrolijker van, en als ik vrolijk ben word ik er overenthousiast en hyper van.

2. Anna Begins - Counting Crows. Of die keer dat Adam Duritz een nummer schreef dat helemaal over mij ging. (en over alle andere mensen die zichzelf en bepaalde situaties er al honderd keer in hebben herkend) Laat ons zeggen dat ik al heel veel aan het liedje en de tekst heb gehad, en dat ik er telkens nieuwe dingen en betekenissen in hoor. Een absolutieve favoriet daterend uit mijn middelbare schoolperiode.

3. Romeo & Juliet - Dire Straits. Ik heb meer dan drie vierden van mijn leven gedacht dat ik Dire Straits niet kon horen of zien, omdat ik enkel en alleen Sultans of Swing kende, en er fysiek ziek van werd. Maar toen hoorde ik dit, en dan ook nog eens Brothers in Arms, en toen wist ik dus wel beter. Anyway: fantastisch nummer, dit, en altijd heel leuk om terug te horen.

4. Fly me to the moon van Frank Sinatra. Moet ik hier iets over vertellen, behalve dat ik er altijd een heel warm gevoel bij krijg? Neen toch? Luister en enjoy!

5. Aan welke 3 (4 of 5 is te zot) mensen geef jij het stokje door en waarom?

Ik zou wel eens durven gooien naar... Jochen, tomadde und damon-brooks. Zij die willen mogen het komen halen.

Lilith gaat naar de donkere vlek

We draaiden het donkere landweggetje in. De ootoolichten (vrij naar Frank Boeijen) zorgden ervoor dat je nog net een hand voor je ogen had kunnen zien als je een hand voor je ogen had gehouden, for some reason, op het moment dat je het landweggetje opreed. Maar echte real life straatverlichting, daar was dus helemaal geen sprake van, ho maar. Dat is ook best logisch, als je bedenkt dat het landweggetje leidt naar ÈÈn huisje, waarin ÈÈn mensje woont. Het huisje van Youri's grootmoeder: de zwarte vlek op de lichtpolutiekaart van BelgiÎ. In stilte reden we op de oprit op.

In alle eerlijkheid was ik er niet echt op gevierd, op nieuwjaren met het vrouwtje van het huisje van de vlek. Het vrouwtje dat tijdens onze eerste ontmoeting met een glansrijke opmerking in huis viel over vet en er ook goed inzitten. Achteraf gezien bleek het ÈÈn van die opmerkingen te zijn die mensen die de oorlog nog hebben meegemaakt klasseren onder de noemer 'complimentjes', maar op het moment zelf ging bij mij het licht met een grote knal uit. Tijdens de enkele keren dat ik haar daarna nog heb gezien viel ik op door zwijgzaamheid, bang voor alweer een rake opmerking van het anderhalve meter tellende vrouwtje, door Youri ook wel eens meme genoemd.

En dus liet ik Youri vanavond voorlopen, door de deur die altijd openstaat, langs de accordeon op de stoel naar de salontafel en naar haar. 'Gelukkig nieuwjaar!' sprak Youri haar onbevreesd toe. Zij wenstte hem hetzelfde, en toen was het aan mij. 'Gelukkig nieuwjaar' piepte ik, mezelf pijnlijk bewust van elke sinds vorig jaar bijgewonnen kilo lichaamsvet. Ze wenstte me met de glimlach een gelukkig nieuwjaar toe, en gebood ons om aan tafel te gaan zitten en de nieuwjaarswafeltjes te eten die ze vroeger al bakte, samen met Youri in de keuken. Youri wist het nog. Ze vertelde dat hij altijd de deegballetjes opat voor ze aan de wafeltjes kon beginnen. Ik vertelde dat hij daar nog altijd goed in is, en er ontspon zich een verhaal over Youri's eeuwige snoepaanvallen. We moesten samen lachen om de herkenbaarheid.

Toen we meer dan een uur en zeven verhaallijnen later via het donkere weggetje de snelweg weer opreden moest ik tot mijn eigen verbazing toegeven dat het best leuk was geweest bij het vrouwtje van de vlek. Mijn grommende maag maakte mij erop attent dat het risico op omkomen van de honger al een uur gigantische proporties aan het aannemen was, maar ik had me niet laten kennen. EÈn nieuwjaarswafeltje heb ik durven nemen, met trillende hand en heen- ende weerschietende blik. In de oorlog kregen ze ook niet meer, en een crisisjaar is gauw gefaket, dat weet u vast ook wel.

*waarna zij met een vette knipoog uit beeld verdween*

Lilith heeft een superdate

'Moet je dan helemaal alleeejn eeten?!!' riep ik zo verbauwereerd als op dat moment binnen mijn mogelijkheden lag.
'Ja' zei hij.
Ik keek hem ongelovig en met gigantische ogen aan. Hij keek terug. En dan ik weer. Zelfs een eeuwige buitenstaander kon zien dat er hier iets gaande was. Dat dit geen doordeweekse huis-tuin- of keukenblikken waren die we uitwisselden. Je zag gewoon al van ver dat we samen al kijkend een idee aan het opbouwen waren.

'We kunnen natuurlijk ook' zei hij. Ik keek op. 'Samen eten vanmiddag ofzo. In het station.' zei hij. Ik vond het bijlange geen slecht idee. Meer nog: ik moest me werkelijk inhouden om niet van pure vreugde en opwinding te beginnen schuimbekken/raaskallen, want hoe kinky is het eigenlijk wel niet om midden in de city met je lover af te spreken in de hall van het station, omdat zijn ouders op vakantie zijn en hij zijn stuutjes daar niet kan gaan opeten? Pretty kinky, vond ik persoonlijk. En dus zei ik 'Oke, om ÈÈn uur voor de Panos!', ik kuste hem gezwind vaarwel en stapte uit de auto.

Vijf uren gingen voorbij, maar toen was het ook wel zover: lichtjes gespannen duwde ik de deur van de hawll open. Want je weet het natuurlijk maar nooit, hÈ! Je kunt het gewoon niet weten met de liefde! Ook niet als je een date hebt met iemand waarmee je in een stabiele relatie bent verbonden, o neen. Integendeel zelfs, zou ik durven zeggen, want mannen met een stabiele relatie zijn de eersten om er in een onbewaakt moment van door te gaan met het negerinnetje van de Panos dat niet begrijpt dat weinig mayonaise iets anders is dan geen mayonaise. Relationeel stabiele mannen worden daar week van, en bronstig.

Vanuit mijn ooghoek zag ik mijn uitverkorene zitten op een blinkende plastieken stationsstoel. Samen schoven we aan voor een broodje dat met liefde gemaakt was door het negerinnetje, en ik voelde geen seksuele spanning what so evah tussen hem en haar. Het was goed. Het was mooi. Het werd nog beter. Want toen herinnerde ik me plots dat ik niet enkel en alleen naar deze hall was gekomen omdat ik een date had met hem. Ook niet enkel en alleen omdat ik binnen minder dan een uur een trein te nemen had. Neen, er was nog iets, en ik was er niet ongelooflijk gerust in.

'Ik moet nog pasfoto's laten nemen voor mijn abonnement' zei ik zo zorgeloos mogelijk, maar met een ongeruste trilling ter hoogte van mijn keel. Ik wees zenuwachtig naar het pasfotohokje waar ik al zo vaak met rasse schreden aan voorbij was gelopen richting perron vier, en waarvan ik de binnenkant nog nooit had gezien. Ik werd nog zenuwachtiger bij de aanblik van het hokje alleen al, want ik snapte het hokje niet.

'Oke, ik wacht wel' glimlachtte hij bemoedigend. Ik keek hem geschrokken aan. Hij zag het. Hij stond op en ging met me mee naar het pasfotohokje, zodat ik niet helemaal alleen naar een pasfotohokje moest waarvan ik niet wist wat ik er precies in moest gaan doen. 'Waar is die camera? Is er een knopje? Lachen mensen niet heel hard als ze je benen zien, maar je hoofd niet meer? En hoe moet je kijken als je het gordijntje wegtrekt en weer naar buiten stapt? Niet triest, want dan denken ze dat je foto mislukt is. Maar ook niet blij, want dan ben je een fotohoer. En lachen, dat doen ze toch.'

Maar hij begeleidde mij dus. Hij ging voor mijn gordijntje staan zoals achtjarige klasgenootjes vroeger voor je wc-deur moesten staan om je te beschermen tegen handjes die wel eens naar de klink zouden kunnen grijpen. Hij wachtte geduldig tot ik het pasfototrekken onder de knie had, en toen ik het gordijntje wegschoof lachtte hij me niet uit. Onbezorgd wachtten we samen gedurende zeker vijf minuten op de strook met pasfoto's die tergend traag uit een gaatje in het hokje kwam. Eens eruit was het duidelijk: de foto's waren BE-LA-CHE-LIJK, zoals ik had gevreesd. Hij beweerde van niet, hoewel het kleinste kind kon zien dat mijn vel blauwachtig wit was en mijn haar paarsachtig zwart, om van mijn gangsterblik nog niet te spreken. Ik had een visioen waarin alle conducteurs die ik ooit nog zou ontmoeten zo ongelooflijk hartelijk moesten lachen met de belachelijke foto dat hun ballonbuiken schudden. Maar hij vond de foto's dus gewoon mooi, zei hij, en niks wees erop dat het zijn manier was om me af te leiden van wat er zich ondertussen tussen hem en het negerinnetje afspeelde.

Dit was de beste date die ik al ooit in deze hall had gehad, dat was wel redelijk zeker. Om dat te staven grijnsde ik diabolisch naar het negerinnetje, dat net een gigantische kwak mayonaise op een smos stond te kletsen. Jezus houdt meer van mij dan van het negerinnetje, en dat werd ook eens tijd.

Must

EÈn jaar, negen maanden en twintig dagen heeft hij erover moeten doen om me ervan te overtuigen: een muts is niet nutteloos, een muts is niet per definitie belachelijk en als het koud is is je muts je beste vriend.

Om hem een plezier te doen droeg ik vandaag voor het eerst in zeker vijftien jaar een muts. Het was even gigantisch wennen, maar mijn oren, die hadden een reuzenlol. Net als ik, toen ik bij thuiskomst in de spiegel keek en even in de waan was dat ik mijn rood haar terughad.

Ici Paris XL

'We moeten nog naar Ici Paris XL' zei ik, mezelf en Youri een weg sleurend door een stroom vrijdagnamiddagshoppers. Voor ons wandelde een gigantische neger die gekleed was volgens de Von Bikkembergscurve. ***Trui: Von Dutch. Heuptas: Bikkembergs. Broek: Von Dutch. Schoenen: Bikkembergs.*** En hij wandelde niet eens, hij cruisde.

'Vraag jij je dan ook altijd af welke onderbroek hij draagt?' wees ik. Neen, dat deed Youri per definitie niet, wat ik kon opmaken uit zijn verbaasde hoofdschudding. Zijn goed recht, hoor. Van mij moet hij niet nadenken over negers en hun ondergoed, integendeel, en even was ik zelfs trots dat hij zo eigenzinnig niet nadacht over negerondergoed. Ik zie Youri graag zoals hij is, en ik heb hem niet gekozen om hem te veranderen. Maar toch.. We zouden zoveel inside fun kunnen beleven als hij eens in de zoveel tijd met een kwinkslag naar een negerkont zou wijzen. En het hoeft niet eens een neger te zijn (ik ben daar gelukkig heel los in) , een notaris of een dakwerker kan ook interessant zijn, mits de juiste context. (kontekst, mahaa!)
Oh, those mental views!

Met het beeld van een negerachterwerk in OF een Von Dutch-boxer, OF een retro Bikkembergs spanÈe onderbroek op mijn netvlies geprojecteerd en met een vage glimlach op mijn lippen stapte ik verward maar tevreden de Ici Paris XL in. We leven per slot van rekening ook maar ÈÈn keer, niewaar?

Aan de kassa stond een rijtje vrouwen aan te schuiven. Ze zagen er stuk voor stuk uit alsof ze zelf een boetiekje hadden en in het dagelijks leven om de tien minuten 'Kaaaan ik u helpen, ostjeblief?' naar een opschrikkende klant riepen. Er ging een rilling langs mijn rug. Ik haat mensen die mij in een winkel willen helpen. Ik mag dan wel geen universitair zijn, maar de nobele kunst van het winkelen heb ik al jaren onder de knie, en als ik ooit hulp zou nodig hebben dan enkel in de Gamma of de Brico, noteer het alvast.

Als opgejaagde konijntjes liepen Youri en ik snel door naar achteren, weg van helpende handen, naar een koopjestafel zo far far away als enigzins mogelijk was. Aan desbetreffende koopjestafel begon ik als een gek merken, prijzen en kortingen voor me uit te roepen. EstÈe Lauder, min veertig %, 17,25 euro! Gucci Rush, min 35 %, maar 24,25 euro! Ik graaide een paar dozen samen en wilde net gaan zuchten dat ik niet zou kunnen kiezen op deze manier, te gek allemaal zeg, al die doosjes!

Doosjes dus. Gesloten doosjes, en een blaadje waarop stond dat openen gelijk was aan kopen. 'Vraag hulp aan een verkoopster' riep ik panikerend naar Youri. Ik las het af van een A4-tje dat op de koopjestafel lag. In tegenstelling tot wat velen denken ben ik geen tiran in onze relatie ofzo. De verkoopsters stonden met zijn allen far far away af te rekenen met de vrouwen die op verkoopsters leken, en ik wilde gewoon ruiken aan EstÈe Lauder zonder dat iemand mij uitlegde welke ingrediÎnten erin zaten. ('Ruik die zeste van citroen! Het is... verfrissend! En jong ook.') Een blik op de rest van de winkel bevestigde mijn vermoeden dat deze Ici Paris XL gewoon suckte: je kon aan geen enkel flesje ruiken zonder de confrontatie met een verkoopster aan te gaan, gewoon!

Een beetje verslagen trok ik een doosje Gucci Rush naar me toe en rook aan de verpakking. 'Mmmmmm!' zei ik, want ik rook dus echt iets, waarvan ik oprecht hoopte dat het Gucci was en geen uitgelopen parfum uit een ander flesje. Ik duwde het doosje onder de neus van Youri, die verveeld naar de andere doosjes stond te kijken, en na drie seconden antwoordde dat Gucci Rush naar plastiek rook. Alsof ik het nog niet lastig genoeg had, ja. Met rollende ogen en grote, dramatische passen beende ik de kut-Ici Paris XL uit zonder parfum, wanhopig proberend om het beeld van de negeronderbroek terug op te roepen. De humor bleek er nog eens volledig van af ook, ineens.

Het doet best wel iets

Op het forum van een jeugdhuis noemde iemand mij een drellebelle. Op lvb.net ben ik in de ene comment een 'mevrouw' en in een andere 'die huis-tuin-en-keukenblogster'.
Ene jean schrijft: 'ik vond het een beetje denigrerend van VRT om eerst die mevrouw met haar huis, tuin, keuken weblog aan het woord te laten. Voor iemand die niet vertrouwd is, kon dat al aanleiding zijn om niet verder te blijven kijken. Ik bleef wel omdat ik al weken geleden bij jou had gelezen dat deze uitzending komend was.'

Toch bedankt aan de meute niet-zo-meerwaardezoekers voor alle comments, mailtjes en smsjes die ik nog niet allemaal heb kunnen beantwoorden.

Jullie zijn de allerliefste huis-tuin-en keukenlezers die ik al heb gehad! :)

Tijd voor een experiment!

Stel: je blog komt op televisie, een medium waarop je totnogtoe niet kan doorklikken. Levert dat extra views op? En hoeveel precies?

De kans is groot dat ik het morgen kan vertellen, dus stay tuned!

Edit: de kans is bij nader inzien ook groot dat ik morgen al lang ben gevlucht naar Thailand, natuurlijk..

Stoppen, she wrote - II

Stoppen met roken is leuwk! Alle vieze asbakken uitkuisen, opblinken en voorgoed opbergen in de keukenkast. Honderden zelfontvreemde aanstekers opdiepen uit jaszakken en ze allemaal samen in de 'kaarsjes en theelichtjes'-doos gooien. Schluss damit! Je laatste pakje marlboro wegschenken aan je moeder ( oke, oke, voorlaatste pakje marlboro. Maar als ik mijn laatste pakje zomaar weggeef dan krijg ik een paniekaanval van ik zal je daar eens gaan hebben, en dat is genoeg reden om weer te herbeginnen, hoor.) Vertellen tegen mensen dat je zo maar eventjes bent gestopt. Je hoeft niet eens te zeggen waarmee, ze weten het gewoon! Ze zijn geweldig.

Maar dan breekt plots het moment aan waarbij je nog niet had stilgestaan: het moment waarop al je rookattributen zijn weggeborgen en alle lofzangen al weer zijn stilgevallen. Daar zit je dan, gestopt en wel. Rond te kijken enzo. Als een halve wiewie! Want dat is dus het idiote aan stoppen met roken. Dat je jezelf niet kunt belonen met een sigaretje voor al je inspanningen. En wat heb je er dan eigenlijk nog aan?! Niks zeg ik je, helemaal niks! En daarom wil niemand stoppen. DAT IS DE REDEN. En daar mag Volksgezondheid gerust eens iets aan doen, in plaats van geld te steken in al die campagnes om meer van jezelf te gaan houden enzo. Want hoe kan je nu van jezelf houden als je er niet eens eentje op mag roken? Dat de heren professoren daar maar eens bij stilstaan. Want belachelijk, dat is het zeker wel!

Sigaretten sinds 1/01/2005: 0 (z.goed)

U was weer geweldig dit weekend

Nieuwjaarsduik, Oostende

Stoppen, she wrote.

Het was de eerste morgen van het nieuwe jaar. Vredig lagen wij naast elkaar in het logeerbed dat wij voorheen zo vaak beslapen hadden. Voorheen, toen we nog niet samenwoonden en steevast aangewezen waren op de mensen die ons een tweepersoonsbed konden aanbieden voor de nacht die nog moest komen.
Ik knipperde met mijn ogen en ademde met volle teugen mijn eerste bewuste zuurstof van 2005 in. Het was pikdonker en naast mij kon ik Youri met zijn ogen horen rollen. 'Huh?' deed ik, onschuldig als ik ben, en ik ondersteunde mijn kreet met een verbaasde blik die volledig opging in het donker van de kamer. 'Ik heb gisterenavond bijna niet gerookt! Toch?! Je weet het goed genoeg!'

Hij wist het goed genoeg. Want wie had er drie keer in de vrieskou moeten gaan staan op oudejaarsnacht? HÈ? HÈ? Om toch nog een beetje nicotine binnen te krijgen? Ik! Evenwel samen met hem, want hij houdt van mij en ik van hem, maar dat met zijn ogen rollen, daar mag hij toch mee stoppen als hij wil dat dat zo blijft. Ik hoeste. Maar goed... Wie doet dat niet, het jaar inhoesten? Hij hoeste niet.

'OKEEJ OKEEJ OKEEHEEJ!' sprak ik mezelf toe. Ik zag beelden met yours truly in de hoofdrol die met de top van een roze naaldhakschoen een pakje marlboro vertrapte. De beelden leken geweldig geÔnspireerd op die scËne uit Grease, als Olivia Newton John haar sigaret uitduwt met haar voet en met een ultracool kickje John Travolta luchtwegtrapt. Bij mijn beelden was de boodschap belangrijker dan de uitwerking, en dus deed ik geen trapje. Ik keek enkel heel serieus in de camera, en de hele Fagerstrˆm test ten spijt zei ik het gewoon. Evenwel enkel in mijn hoofd, zodat niemand me erop kon wijzen dat ik het echt gezegd had: ik stop met roken, nu!

Op weg naar huis viel ik al door de mand. Ik ben een hele slechte verzwijger, namelijk. En hij ziet zo'n dingen natuurlijk ook nooit. Dan stap ik met een getormenteerde blik vol nicotinetekort in de auto, en dan krijg ik een glimlach. Ik doorspek mijn zinnen met overduidelijke boodschappen en ik verstuur subtiele anti-kankersignalen, maar niks dringt door. En dus koos ik een goed moment om het hem gewoon te zeggen. 'Ow ja.' zei ik beheerst, en tegelijk overlopend van gepaste trots, terwijl we de afrit Wervik aan ons voorbij lieten gaan 'Ik ben dus gestopt met roken, lieveling.'

*Wordt vervolgd*

Lilith poneert een exit poll-stelling

Ik wilde jullie er eerst aaaalles over vertellen. Echt alles. Alles wat ik me er nog van herinnerde en wat ik gezien had en gevoeld. Maar toen sloeg de twijfel meedogenloos toe, en werd ik geteisterd door slechts ÈÈn vraag: "hoeveel street credibility hou je nog over als je op je weblog gewag maakt van een superleuk optreden van Clouseau, zonder tongue in cheek-ondertoontje?" Hoeveel lezers haken af om hun maatschappijkritisch arendsoog in 2005 elders te gaan zoeken als je beweert dat die Wautersen, die dekselse dekselse Wautersen, dat ze er best mogen wezen? En vooral: zijn dat risico's die je zomaar neemt, zo vlak voor je in Ter Zake voor schapstuk mag spelen, met de eeuwige roem steeds scherper in het vizier?

Ik heb er slaap voor gelaten, ik kan het jullie gerust vertellen. Maar 2005, dat wordt het jaar van de nieuwe hoop en de openheid. 2005 wordt helemaal uit de kast! 'Youri' zei ik, 'Youri, Youri, Youri...'. Diep weggedoken in het gigantische sportpaleis (dat volgens de mensen op de rij achter ons zelfs nog groter was dan de Ethiashal in Hasselt!) slurpte ik van een flesje cola light ter waarde van wel honderd oude belgische franken (lest we forget), waaruit de bubbels zo goed als verdwenen waren. 'Youri' sprak ik terwijl Koen Wauters zijn ass shakete op een loopbrug en mij helemaal inpakte met ingestudeerde spontaniteiten, 'Als er na dit optreden een exit-poll wordt gehouden is Koen Wauters morgen eerste minister.' Youri knikte geamuseerd terwijl we beiden een blik wierpen op een uitzinnig 17000-koppig publiek met maar ÈÈn missie: alles doen wat Koen Wauters hen gebood.

Er werd gezongen en gedanst, er werd gezwaaid met fluorescerende blauwe lichtjes ter waarde van tien euro en half en onze kritische arendsogen begaven het: dit was gewoon heel erg leuk. Punt. En opeens maakte het niets meer uit dat we ons wekelijks hebben geÎrgerd aan het spelletje 'Koen en Kris presenteren idool en nemen de verkeerde trap doordat ze teveel met hun wenkbrauwen bewegen'. Het was allemaal vergeven en vergeten toen de kune en de wiete een metal-versie van 'Fiets' neerzetten en het dak bijna van het paleis ging. Ik keek achter me en zag hoe een limburgse mevrouw samen met mij besliste dat Koen Wauters het toch geen twee keer zou moeten vragen.

Maar aangezien ik vind dat de wederopflakkering van mijn liefde voor de Koen niet het belangrijkste nieuws van de jaarwende mag zijn: ik ben gestopt met roken. Ik, lilith van talesfromthecrib, ben naast al het voorgaande ook nog eens een burgertrut geworden. Next stop: valse nagels.