Autorijden, door lilith

Mannekes mannekes, wat hadden wij het fijn.
Ik achter het stuur van zijn zilvergrijze bolide, en hij in de passagierszetel, stralend van stiekeme trots omdat hij toen al wist dat ik als een echte door de bochten van het industrieterrein zou sjeezen.
Want beste mensen, ik ben drieÎntwintig jahr en ik heb inderdaad mijn rijbewijs nog niet!

[publiek is volledig onthutst en roept dingen als : 'lege tinke!' en 'awoert']

Mijn theorie haalde ik in ÈÈn keer binnen op piepjonge leeftijd , maar toen het moment aangebroken was dat iemand mij effectief moest leren rijden vond er een ware vlucht plaats uit mijn toenmalige woonplaats V. Hebben en houden werd op boerenkarren gehesen, en niemand werd ooit nog teruggezien. The story goes dat sommige oud V-enaars ondergedoken leven in een chinees bergdorpje, en zodanig veel stuipen op hun lijf hebben dat het niet mooi meer is. Anywayz! Na den Grooten Vlucht van 1999 werd een chinese vrijwilliger aangeduid (zijnde mijn vader) die mij moest leren rijden, maar hij hield het ook al niet langer dan drie lessen vol. Ik ben de eerste om toe te geven dat het niet bepaald bijster clever was om een chinese vrijwilliger aan te duiden in het midden van het wielerseizoen, maar ik was jong en ik wist niet beter.

Ik stak Youri's bolide in route.
Ik liet het beestje een paar keer snakken om op gang te komen, en na een paar keer oefenen bleek ik het starten nog steeds op verbazingwekkende wijze onder het knietje te hebben. Ik sjeesde van eerste naar tweede en terug, gleed als op wolkjes langs ronde punten en ik meende zelfs zuchtjes van bewondering te horen in de zetel naast mij. Autorijden was duidelijk helemaal mijn ding. 'Rij maar dat straatje in' deed Youri, 'en dan naar rechts'. Youri is een held hoor, in dat soort kalmte en begeleidingskracht. Ik reed gezwind richting het straatje waarover hij het zonet nog in zijn mooie bewoordingen had gehad. Ik maakte een geweldig mooie draaibeweging, zodat ik door de bocht ging en plots in het midden van de rijbaan kwam te staan. Gelukkig was dit een (zo goed als afgebrande) industriezone op zondagnamiddag, en dan is er van industrie geen sprake. Dachten wij!

Vanuit mijn ooghoek zag ik plots een andere bolide opdoemen, nog groter dan de mijne. Hij kwam vanop een parking recht op mij afgereden. Dit gebeurde zodanig traag dat alles plots sneller leek te gaan. 'En nu naar rechts' zei Youri nog steeds kalm, terwijl ik me plots niet meer kon herinneren of ik nu met de auto of met de fiets was. De andere bolide kwam steeds dichter bij. Ik viel stil. Bwahahaha! Zeg niet te gauw dat het weer een vrouw is, jonges! De auto deed teken dat ik mocht naar rechts gaan. Maar hoe? Ik had immers plots geen idee meer, hoor. Maar ik mocht en kon mijn angst niet laten zien, want dat ruiken ze, die dekselse wegpiraten. Ik deed alsof ik het allemaal volledig onder controle had. Ik startte de bolide, knikte naar de meneer, en stak met grote manieren mijn ruitewissers aan in plaats van mijn pinker.

De eerste nederlaag voor de zilvergrijze bolide was een feit.

22u15

Sint-Niklaaskerk, Ieper.

Moedenunekeerwawet'n?

• Ik ben er ooit geweest met school toen ik veertien was, en de meest memorabele gebeurtenis was verdwalen in een ondergrondse garage. Ofzo
• Ik heb zowel op de Seine gevaren als het Louvre bezocht
• Youri heeft ooit kunstonderwijs gedaan, en bezocht de stad zodoende al een keer of vijf (dit kan ook zes zijn)
• Youri heeft nog nooit op de Seine gevaren, en zag het Louvre nog nimmer vanbinnen
• Ik wil graag wandelen door het Montmartre van AmÈlie en een cola drinken in haar cafÈ
• En luisteren naar "Jardin du Luxembourg" van Stef Bos, in de Jardin du Luxembourg
• Hij wil heel graag nog eens naar het MusÈe d'Orsay
• Met mij!

En het begint er naar uit te zien dat het er dit jaar van komt ook.

lilith zou het wel weten

Ken je het? Dat het kerst is, of je verjaardag, en dat je met de beste wil van de wereld helemaal niks kunt bedenken dat je bij wijze van cadeautje wilt? Ik ken het helemaal, ja.

Stel nu stel nu dat u lilith persoonlijk kent en u zich soms afvraagt: 'wat kan ik lilith schenken voor haar verjaardag/paasklokke/omdat ze altijd zo'n gezellige meid is tegenover mij?', dan hebt u zoveel chance! Ik heb namelijk een nieuwe categorie toegevoegd, die ik kan volproppen met alle nutteloze dingen die ik wil. Want op mijn blog is het ook altijd mijn feestje.

De aftrap is voor een roze iPod hoodie. Want de sokken waren best grappig, maar dit is geniaal.

P.S: Het is niet verboden om ook de andere bijzonder aantrekkelijke dingen op de website uit te checken.

lilith ziet een teken aan de wand

Als een opgejaagd hertenjong trippelde ik door de winkelstraat. Dat doe ik wel vaker, de laatste tijd, bemerk ik, en als ik het doe dan zie ik dat alle shoppers rondom mij het ook doen. Met schichtige ogen die maar heel af en toe razendsnel van links naar rechts schieten, en voor de rest van de tijd starend naar de grond zijn gericht. Vroegah was dat wel anders, senjor! (de eerste die mij op een mac-keyboard de tilde kan aanwijzen is een ware held. Wat zeg ik? Een held en nog zoveel meer, zelfs!)
Een paar jaar geleden kon je nog gewoon onschuldig door een winkelstraat lopen, gewoon zomaar, om te winkelen. Je hoefde niet constant door je wimpers te kijken om te zien wie je volledig aan het belagen was vanuit d' ÈÈn of and're hoek ofzo, want er was niemand. Het klinkt voor de jongere generatie misschien redelijk weirderello (*doet pistoolbeweging*) maar vroeger werden wij nog helemaal niet om de drie stappen besprongen door cameraploegen en enquÍteurs hoor.

Dus ik keek op, en drie hoofden keken mijn richting uit. De vraag was niet of ik zou besprongen worden, maar wel door wie. Door de jongen, het meisje of de vrouw van middelbare leeftijd.
'Mag ik jou even iets vragen?' vroeg de vrouw van middelbare leeftijd.
'Ik heb een trein te halen', wees ik schaapachtig naar de eerste de beste richting die in me opkwam. Dat blijkt nu bij nader inzien niet eens richting station geweest te zijn, maar het kon de mevrouw duidelijk niet boeien. 'Twee minuutjes' keek zij me smekend doch doortastend aan. Ik rolde met mijn ogen. 'Oke' zei ik met een toontje van 'hey ik ben heus niet al te opgetogen over heel het verkoopsproces dat zich voor de schoenwinkel tussen ons aan het ontspinnen is, mevrouwtje'. Ik ben zelf telemarketeer van lijf en leden, maai mot je niks waismakeuh!

'Kent u BCD?' vroeg de vrouw van middelbare leeftijd, die nu wel heel dicht bij mij kwam staan.
BCD? Ofwel kende ik het niet, ofwel maakte een knaller van een black-out zich van mij meester. Maar hey wacht man, waren dat niet de tweede, derde en vierde letter van het alfabet?
'..en dus stellen wij u een paar vragen om te weten of wij u een kortingkaartje mogen overhandigen'
Ik lachtte vriendelijk naar de mevrouw. Nog nooit had ik een enquÍteur gezien die zo erg op Mieke Vogels leek.
'Hoeveel besteedt u gemiddeld jaarlijks aan boeken, cd's, dvd's en dergelijke?' vroeg Mieke Vogels begrijpend.
Ow, deze enquÍte kende ik!
In de winkelstraten van Gent ben ik honderden keren gevraagd naar mijn cd-aankopen, en nog nooit was iemand erin geslaagd om mij een abonnement aan te smeren. NOOIT!

'Ik ga wekelijks naar de bib' loog ik.
'Cd's koop ik al een paar jaar niet meer'. Ik overwoog om haar een knipoog te geven die verwees naar illegale downloadpraktijken, maar ik zag snel in dat Mieke op dat vlak waarschijnlijk nog een stuk of zeven golflengtes achterkwam.
'En dvd's koop ik enkel voor verjaardagen enzo'.
'En bij mij verjaren er nu ook weer niet zooo veel'.
'Maar u kunt wel 20 procent korting krijgen op uw aankopen. Zou dat niet interessant zijn?' zei de mevrouw en ik trok een pijnlijke grimas.
Ik gaf haar een blik van 'Let's not go there, Vogels' en wij namen onverrichterzake afscheid van elkaar.

Dat betekent dat de tussenstand van deze week als volgt is:
* telefonische lastigvalling : 1 (Luminus)
* winkelstraatlastigvalling: 1 (BCD, or whatever)
* mensen telefonisch lastiggevallen: 62 (werk)

Het zou een teken kunnen zijn.
Maar weet iemand ook waarvoor?!

Typisch

Een honingmeloen kopen in de Lidl omdat het zo lekker klinkt, en een uur later thuis beseffen dat je noch honing, noch meloenen lust.

Nummers die mij momenteel ten zeerste bekoren

Keane - Bedshaped
Holly Johnson - Americanos
Wig Wam - In my dreams (indeeders, de noorse deelnemer aan het zongfistival)
Black Eyed Peas - Don't phunk with my heart (wat een geweldig workoutnummer dat dat is)
Krezip- Out of my bed ( ja nee serieus)

Welke mp3's draaien jullie grijs?

P.S.: Chelle gaat Kylie zeggen. Chelle, ge moogt. ;)

Beste lezers, het was me het weekje wel

Een blaasontsteking.
Een grote opdracht met een wel heel erg strakke deadline.
Een andere opdracht die daardoor een stukje sneller klaarmoest dan voorzien.
Een spontaan onverwacht telefoontje. Of ik eventueel nog een opdracht? Suhure, siree!
Een strak fitness-schema van zes weken dat echt niet kan wachten.
Een huizenjacht waarbij het huisje dat ons wel iets leek drie keer zo duur bleek als gegokt.
Een interview met een jumpingkampioen in een stinkend cafÈ tussen de horse manure.
Een leaf met een ongelooflijk hip, leuk, mooi en donker kapsel.
Een interviewtje met twee jonge bloggers die mij allebei hebben verbaasd met hun volwassen parlÈ.
Nog een hele hoop werk te verzetten en letters te typen tegen maandag.

En al wat ik kan denken is: gif eki sigaretn, iemand, of ik smoor de gordijnen op!

Laten we nimmer vergeten hoe lekker tafels van terrasjes eruit zagen op, laat ons zeggen, 28/06/03.

Desalnietemin geen nood beste vrienden, ter compensatie vlieg ik bij deze volle bak in de martini.

Geheime boodschap

Dit briefje ontploft binnen drie minuten.

Gezocht!

Jonge bloggers (18 of jonger) die al langer dan twee maanden op regelmatige basis bloggen, en mij daarover iets willen vertellen.
Ken of ben je, gelieve me dan als de wiedeweerga te contacteren via lilith@fromfrats.com.
Je kan er een exclusieve meet and greet met lilith van tftc mee winnen.
En al!

Bedankt Jezus, voor deze wondermooie dag

De vijftiende mei 2005 zal voor altijd de dag zijn dat

.. ik een tjilp de mus-koffer scoorde op de kinderrommelmarkt van Kortrijk.

.. mijn leaf besefte dat tjilp de mus het nieuwe bruin is.

.. ChloÎ met een wel erg silly hat op haar eigen doop kwam aandraven.

Maar ze had het gekregen van tante lilith, en dat zorgde voor hilarische tafereeltjes!

Zoals: lilith doet een Jezus.

En: lilith en youti waren vergeten dat de camera ingezoomd stond.

Bedankt Jezus, omdat we heel de dag hebben mogen ravotten in de tuinen van de heer!

Een wereld van verschil

Vroeger, toen ik nog helemaal single and proud of it was en fancy-testjes invulde om te weten wie o wie mijn droomkanjer later zou zijn had ik ÈÈn belangrijke stelregel. Of beter: twee. De eerste was: ik wil alleen een relatie met iemand die op mij lijkt. De tweede was: zeg nooit dingen als 'droomkanjer' en 'fancy' in de buurt van iemand die volgens Fancy wel eens je droomkanjer zou kunnen zijn.

Het was niet zo dat ik viel op mensen die fysiek op mij leken, du-uh. Mentaal dus hÈ, hastn, mentaal.
In die tijd bestonden er heel wat mensen die niet op mij leken, dus qua eliminatieprocedure kon dat toch wel tellen. Daarnaast wilde ik iemand die op mij leek zodat de droomkanjer in kwestie niet kon zagen over ergerlijke karaktertrekken die ik wel eens zou kunnen eigen zijn. Als hij op mij leek en dus dezelfde ergerlijke karaktertrekken had kon ik wijzen en zeggen 'al wuk daje zegt zieje zËve'. In die tijd leek dat gewoon een best oke scenario. Maar dat leek mijn legerbottinen geel spuiten met een spuitbus ook. En we weten allemaal hoe dat is afgelopen, hmm.

Hoe erg kan je een stelling ontkrachten? Zo erg dat je menig jaar later elke morgen wakkerwordt naast iemand die in zo ongeveer 85 percent van alle karaktereigenschappen totaal van je verschilt. Komt dat tegen! Dat besef zorgt bij ondergetekende voor heel wat wenkbrauwgefrons. Want zo ben ik. Bij Youri resulteren deze verschillen in een constant, gigantisch jolijt. Met mij als onderwerp. Want zo is hij. De kleine gortzak.

Bij mij moet alles snel. Bij voorkeur heel snel. Eten bijvoorbeeld. Ik klok af op zes minuten. Youri moet na 27 minuten nog beslissen of hij wel of niet ketchup bij zijn maaltijd wil. Same thing met wachten. Als ik ÈÈn ding niet heb is het namelijk wel geduld. Dat blijkt voor mensen die het wel hebben onwaarschijnlijk hilarisch te zijn. Zoals voor Youri, dus. Als ik in de Delhaize een nieuw soort Cola ontdek dan ga ik echt niet zitten wachten tot ik thuis ben om ervan te proeven. Ik trek dat blik open in de auto. Mwahaha! Zeggen de mensen met geduld dan. Wie trekt er nu een blik open in de auto als je saai kan zitten wachten tot thuis? Welke gekkerd doet zoiets?! Boehahaa! Zeggen de geduldigen van geest. Wie trekt er nu een nieuw t-shirt onmiddellijk aan als ze thuiskomt van de winkel? Als je thuiskomt van de winkel heb je toch al een t-shirt aan? Waarom zou je dan wisselen van t-shirt als je de kans hebt om de rest van de dag in dat oude vertrouwde t-shirt te lopen dat je al aanhad? Creezie is het! Zeggen de geduldigen dus. Maar ik zeg: geduld hebben is teken dat het je geen zak kan schelen!

Werkwijzes. Mijn wederhelft barst ervan! Van hoe je pasta kookt naar hoe je een meeuw in de val lokt en terug. Eerst dit, dan dat en ondertussen nog eens eraan draaien. Maar niet te ver. Ik vind mezelf elk moment van de dag opnieuw uit. En dan moet hij weer heel hard lachen. Als ik bijvoorbeeld twee yoghurtpotjes open en dan pas besef dat ze nog aan elkaar hangen. En ik ze dus naar elkaar toe moet kraken. Dat vinden mensen met werkwijzes om je te bescheuren. Want mensen met werkwijzes, die hebben dat soort dingen nooit voor. Ik zeg: mensen met werkwijzes, die hebben pas een triestig leven!

Behalve als ze zo'n mallotig iemand als ik tegenkomen en samen proberen om er toch nog enigzins iets van te maken. Want dan, dan wordt het dus gewoon very interesting. En leuk, ja. Het werkt dan ook nog eens in beide richtingen, die stelling.

Maar werkt het ook anders?

Lijk jij op je leaf(ste), of helemaal niet?
En waarin dan het meest?
Als jij ÈÈn karaktertrek van je partner zou kunnen overnemen, welke dan?
Om/aan welke eigenschap van je wederhelft moet jij stiekem heel hard lachen/ kun je je heel hard ergeren?
En omgekeerd?

Antwoorden kan in de comments. Singles and loving it mogen het over lang vervlogen relaties, algemeenheden, imaginaire leaven en Bram Bierkens hebben. In die volgorde.

Flickr-foto's waar lilith vrolijk van wordt

Uit de photostream van Ilisu.

Beiden uit de photostream van de geweldige Deborah Lattimore.

Uit de stream van Johnny Photo.

Uit de stream van Special.

Lilith says: iedereen moet aan de Flickr!

lilith gaat naar de fitness (deel 3, waarin de beul opduikt)

Kent u het?
Het gevaar dat routine heet?
Dat je niet meer onzeker op de hometrainer kruipt, maar met een zwierige zwaai ondertussen ook nog eens het gewenste programma intoetst en je zadel verhoogt. Dat je plots zonder nadenken staat te stretchen aan het klimrek alsof je het al jaaaren doet. Dat je niet eens meer knikt als je de magere vrouw met de spieren ziet, omdat ze er zo vaak is dat ze gewoon deel uitmaakt van het interieur. Het is jammer dat het moest gebeuren, maar het gebeurde. Mamie en ik, wij stonden aan de rand van de sleur. En we fietsten.

Het zat zo: onze personal trainer Johan had ons al enkele fitnessbeurten op een laffe manier verwaarloosd. Soms moest hij 'dringend weg', soms was hij al dringend weggegaan voor we aankwamen, en als hij er wel was en wij met ogen vol verwachting in zijn richting keken op zoek naar sportieve aanmoedigingen kon er alleen een "Gaat het?" vanaf. Wij staken teleurgesteld onze duimen omhoog en fietsten voort. Waarna Johan vertrok naar ÈÈn of andere groepsles spinning of body attack waarvan wij met onze onaangepaste conditie enkel konden dromen. U ziet van hier dat wij onze schouders lieten hangen van sleur en routine. Want dat fietsen en dat buikspieroefenen tot morgenochtend hadden we ondertussen ook wel gezien. Kwam er nog wat? Was dit het nu, dat wereldje van special K eten en de calorieÎn van je gestoomde boontjes wegtrainen? Was dit nou later?

"Moeten jullie nog lang?" sprak iemand in mijn richting.
"Ach man laat mich grust" wilde ik met hangende schouders zeggen. Dit was mijn hometrainer, ik kende hem door en door en ik was potverdorie nog maar zeventien minuten bezig. Hier voelde ik me veilig. Gewoon trappen en verder niks. Recht het ravijn van de sleur in. Alsof iemand erom gaf, man!
"Je mag afstappen en met mij meekomen" klonk het iets strenger. Ik keek op en zag een niet helemaal uit de kluiten gewassen jonge mansmens in sportkledij. 'En jij ook' wees hij naar mamie. 'Hey klootzak, zo tegen mijn moeder is tegen mij, duidelijk.' dacht ik diep vanbinnen. Maar dat maakte toen al helemaal niet meer uit.

Van het ene moment op het andere waren we overgeleverd aan de willekeur van een ware beul, die ons op alle mogelijke toestellen reeksen van 15 liet doen. Eerst ontploften mijn kuitspieren. Ik keek angstig rond. Achter de balie was Johan plots opgedoken. Hij keek me bemoedigend aan. "Waarom Jehan? Waarom?!" deed ik met mijn ogen. Johan keek terug alsof hij juist mijn lievelingskonijn had vermoord omdat het myxomatose had, en het beter was zo. In mijn hart hoorde ik iets knakken. Het bleek de triceps van mamie te zijn.

Meer dan een uur beval de onbekende jongen ons dingen te doen die niet helemaal koosjer waren, in my opinion. Maar we deden het, voor Jehan. Na dat uur overhandigde de jonge manspersoon, die mamie en ik ondertussen stiekem al Petrik noemden (achter zijn rug, hihi), ons een pepiertje met ons nieuwe zeswekelijkse trainingsprogramma.
Waar we dus niet hadden achter gevraagd, ofzo!
Maar ik zag dat Jehan trots was, de mallerd.
"Wat vond je van de stagiair?" vroeg hij, na afloop van het hele afbeul-allegaartje.
"Het was wel chill, Jehan", zei ik.
En samen keken wij mijmerend naar de de grote glazen pot met graanrepen.
We hadden elkaar teruggevonden, mamie, onze personal trainer en ik, ver over alle vormen van routine heen.

lilith doet een lijstje

Dingen die lilith in het verlengd weekend heeft gehad:

• een fijne, yet drukke dag in Wijnegem Shopping Center
• een nieuw t-shirt, twee nieuwe broeken en een vet coole zonnebril
• een Flickr Pro-account van een tftc-lezeres, waarvoor heel erg dank
• het genoegen van zelfgemaakte lasagne voor de eerste keer ooit
• een teleurstellende workout wegens een opstekend grieperig gevoel
• een overheerlijk moederdagontbijt bij de mama van youri
• een goed idee voor de moederdag van mamie
• een hooikoortsaanval
• een snotter en snuitaanval
• een slapeloze nacht
• een blaasontsteking
• een doktersbriefje

Als jullie mij dus eventjes niet horen weten jullie dus hoe het komt.
Ter compensatie: mijn zonnebril!

what's in my bag?

what's in my bag?
Hoe leuk is het wel niet? Zo leuk dat het een stokje dient te worden, als je het mij vraagt.
Wie Flickr heeft en zin mag dit even melden in de comments.

lilith gaat naar de fitness (deel 2, waarin lilith vrienden maakt)

Het was verbazingwekkend hoe snel mamie en ik ons hadden opgewerkt binnen het ieperse fitnesswereldje. Op woensdagnamiddag stonden we nog als bange muisjes naar affiches vol afgetrainde lijven te kijken om maar niet met een gemene bodybuilder of iets dergelijks in aanraking te komen, en op zaterdagmorgen kon je ons al helemaal zien optrekken met onze nieuwe fitnessbuddies. Optrekken als in met elkaar outhangen in de fitness, af en toe bemoedigend knikjes uitwisselen en aanbieden om malkanders zweet af te vegen als het wat moeilijker gaat. Dat laatste is een dikke vette leugen, maar laat ik het vooral dus even gaan hebben over onze fitnessbuddies, waarmee we dus outhangen, mamie en ik.

De dikke man met de baard: Het allerleukste aan de dikke man met de baard is dat hij eruitziet alsof hij een nog abominabelere fysieke conditie heeft dan ik. Dat is dus helemaal niet zo, want de man fietst gedurende uitermate lange periodes op de hometrainer, maar je zou het hem dus zeker niet geven. De dikke man met de baard kijkt altijd alsof hij het helemaal niet leuk vindt, en daar zweet hij zo uitbundig bij dat je niet anders kan dan je vragen stellen over zijn fysieke capaciteiten. Ook al zijn ze daadwerkelijk best oke. Maar wat dus nog leuker is is dat dit aspect van de dikke man met de baard wordt uitgebuit door mijn personal trainer Johan. Telkens mijn steun en toeverlaat Johan bij mij een moeilijk moment meent te bespeuren ( een spier die sputtert, een gewichtje dat niet weet waar in of waar uit, een kloppende ader in de buurt van mijn slaap) wijst hij mij de dikke man met de baard aan. 'Lilith', vertelt Johan dan, 'De dikke man met de baard had het nog veel moeilijker dan jij toen hij hier begon.' De 'en zie hem nu gaan' voeg ik er dan in mijn hoofd aan toe. Soms vangt de dikke man met de baard per ongeluk flarden op van de innemende gesprekken tussen mijn personal coach en ikzelf. Dan steekt de dikke man met de baard met de laatste krachten die hem lijken te resten zijn duim omhoog. Om daarna nog een half uur lekker loos te gaan op de hometrainer. Makkelijk.

De magere vrouw met de spieren: De magere vrouw met de spieren is me er ook eentje! Op welk moment van de dag je ook de fitnesszaal betreedt, immer is de magere vrouw met de spieren er ook. De magere vrouw met de spieren is er altijd voor wij er aankomen, en ze blijft tot wij weer weg zijn. Ze is gewapend met een secretaressenbrilletje en een beduimeld blaadje waarop ze per toestel heeft staan hoeveel gewicht ze moet duwen, trekken of kaatsen om op en top fit en gespierd te blijven. Ik vind de magere vrouw erg oke omdat ze mij soms helpt met het instellen van mijn loopband, en dit zonder er geld voor te vragen. Daarnaast heeft ook zij soms een rood aangelopen hoofd, ook al heeft zij wel spieren en ik niet. Ik vind dit zeer aangenaam verrassend en sociaal voelend, en ook al ken ik haar naam niet, toch zal ik haar nooit vergeten.

De uithoudingsman met het bloempotkapsel: Deze zeer frequente fitnessganger moet het helemaal hebben van zijn uithoudingsvermogen, en iets minder van zijn haardracht. Ik verdenk hem ervan stiekem een relatie te willen opbouwen met de magere vrouw met de spieren, want ook hij is er altijd voor wij aankomen en tot na wij weg zijn. (en neen, wij fitnessen niet veel te kort. Moei je met je eigen fitnessgedrag ofzo, dankuwel!) Uren zit de uithoudingsman op de hometrainer of staat hij met een blik in het ijle te lopen naar nergens heen. Daarbij zweet hij dus heus als een paard. Ik heb keiveel respect voor de uithoudingsman, en ooit word ik helemaal zoals hem. Ooit, als bloempotkapsels overnieuw hip zijn.

De man van tachtig en de man van zeventig: waarover ik u binnenkort zeker meer vertel. Als ze nog leven tegen dan, natuurlijk. Want de ene man is dus tachtig, de andere zeventig, en samen zijn ze iets van 150. Maar fitnessen, daarover moet je hen niks meer leren.

Het is een gesloten en keihard milieu hoor, dat fitnesswereldje, maar eens binnen zit je dus wel deftig gebeiteld.

P.S: de eerste die mij in de comments kan vertellen wie de man op de foto is en waar u hem van zou moeten kennen maakt kans op een uitnodiging voor de tupperware-parteej. Of eeuwig respect van mijn kant mocht u niet van potjes houden.

Jump, they say

Beste dierendokter,

mijn perzische kater Bill vangt ze sinds vanmorgen volledig.
Telkens hij een vlieg/mot/vlinder localiseert aan de andere kant van ons schuifraam springt hij zonder aanloop recht omhoog, in de hoop om plots aan de andere kant van het raam terecht te komen. Dit lukt natuurlijk nooit, waarna mijn perzische kater Bill het op een mekkeren zet.

Ik hoop dat u mij kunt helpen, al was het maar omdat ik stilletjesaan horendol wordt van het constante op en neer-gespring in mijn linkerooghoek.

Sportieve groeten,

een dierenvriend uit Ieper

Despite the heat it'll be alright

Je weet dat het een fijn weekend is geweest als...

• je je 's morgens om neger uur al in het zweet stond te werken op de loopband van het fitnesscentrum (op 850 meter van de crib)
• je nichtje voor het eerst luidop naar je heeft gelachen
• je een reis naar de spaanse pyreneeÎn hebt gewonnen
• je zondagmorgen begint met een rommelmarkt in de blakende zon
• je voor het eerst sinds jaren nog eens een driekleurig ijsje hebt gekocht van de ijskar
• je daarbij wordt buitengesloten dankzij een broer die zijn sleutel in het huis laat liggen
• je uiteindelijk weer binnenraakt en wordt getrakteerd op een barbeque in je ouderlijk huis