Dood aan de euro

Om gek van te worden is het.
Ik zeg: "Hey youri, dat huisje waar ik het net over had, dat kost 5 miljoen"
Youri:"Euro?!"
Ik:"Nee natuurlijk niet, frank"
Youri: "Hoeveel euro is dat dan, 5 miljoen frank?

Geloof het of niet maar mijn teerbeminde weet niet hoeveel 5 miljoen belgische frank is. Hij weet dan weer wel hoeveel 125.000 euro is. Of 714 euro. Of zelfs 14018 euro.
Zegt hij.
Ik geloof hem niet.

"Ik geloof je niet" zeg ik dan. "Ik weet zeker dat je omrekent, liegerd."
"Hoe kan ik nu weten hoeveel 5 miljoen is van geld dat niet meer bestaat? doet hij dan met zijn ogen.
"Het bestaat wel nog het bestaat wel nog het bestaat wel nog!", roep ik dan verbolgen.
"In ons hart!"

Ik vind het nogal snobistisch allemaal, hoor, doen alsof je de belgische frank al weer bent vergeten en hem nergens meer voor nodig hebt. Niet meer weten hoeveel 5 miljoen frank is is als zeggen dat je meedoet aan Star Academy om niet bekend te worden. En laat het duidelijk zijn: er was niks mis met onze belgische frank. Alleen al daarom blijf ik tot in het einde der tijden elke euro omrekenen. En ook omdat we in den tijd vijfenzeventig frank betaalden voor een belegd broodje, en tegenwoordig 2 euro 90. Denk daar maar eens over na, met jullie vooruitgang ook altijd!

Hoeveel?

EÈn ding is gisteren duidelijk geworden: god leest Tales From The Crib.

Waarom liet onze zilvergrijze bolide het anders midden de avondspits afweten, om een uur later in de garage vervangen te worden door een witte, marginale en vooral roestige Opel Kadett ? Type tijgerpluche rond het stuur en geblondeerde Johnny erachter. Geweldig. Ware het niet dat er een grens is aan marginaliteit, o Heer, en dat die dus gisterenavond jammerlijk werd overschreden.

En dan vraag je je ÈÈn ding af: hoeveel garagisten moet je pijpen om zo'n hip, blinkend vervangwagentje mee te krijgen met "dit is een vervangwagen van garage X" op? Hoeveel?

In de marge

Goeimorgen, ik ben lilith en ik word op een bizarre manier aangetrokken door marginale situaties. Dat meisje dat altijd heel erg haar nek loopt te strekken als er ergens een braderie en veel volk is, dat ben ik. En dat meisje dat aan zee foto's neemt van de geraniums op de vensterbank van residentie 'zeemeeuw' ( bruine gevel, vieze ruiten en erg jaren zeventig), dat ben ik ook. Ik wil het capturen, namelijk. De stenen dalmatiÎrs voor het raam, de bermuda's rond de witte benen, schopje en emmertje die al zeventien jaar kustvakantie meegaan. Scapa rond de bast en de papa en de kjell gaan een ijsje eten. Ik ben er werkelijk zot van.

Soms zoek ik het ook op. "Frans Bauer komt binnen twee weken naar Kemmel! En Marianne Weber!!", roep ik dan naar iedereen die het wil horen. Ja en, zie je ze dan denken. En misschien hebben ze wel gelijk, maar toch. Ik denk: Frans Bauer sjaaltje heen en weer, voor naar achter, links naar rechts. Ik denk: vijftigjarige vrouwen met grote brillen en verkeerdelijk meegezongen teksten. Ik denk: luide echtgenoten die bij wijze van compensatie aan de toog heel luid "EVEN VOOR MIJ!!" staan te roepen, scapa rond de bast. Ik moet er diep van binnen evenveel van kotsen als dat ik er van hou. En ik denk dat dat een goed gevoel is.

Maar soms kom je op plaatsen die zoveel marginaliteit uitstralen dat je maag er weeÎ sprongetjes van maakt. Enigzins vertwijfeld daalden Youri en ikzelf gisteren in zo'n achterkamertje van marginaal vlaanderen af. Het zag er nochtans weer niet slecht uit op de immo-website, al hadden we ons eigenlijk al vragen moeten stellen toen bleek dat er enkel foto's van de buitenkant van het huis te zien waren. De binnenkant, die ons met geen enkele vorm van schaamte werd getoond door een klein mannetje van vijftig kilo en evenveel jaar, was net iets minder.

'Dit is de living dus' zei het mannetje, dat erg veel leek op Marc Dutroux in deze setting. In sommige settings kan je iedereen doen lijken op Marc Dutroux, en deze living was er bij nader inzien ÈÈn van. Youri en ik keken naar de vloer die bedekt was met viezigheid en rondslingerende messen die ooit uit iemands handen waren gevallen en daarna nooit meer waren opgeraapt. Tegen de muren stapels kleren, speelgoed en vies beddengoed. Tussen de vuiligheid drie kinderen, de oudste dertien, de jongste een jaar of twee. Ik knikte en slikte tegelijkertijd. Ik moest iets zeggen. 'Uhuh' zei ik, en ik probeerde om er zo weinig mogelijk betekenis in te leggen.

'Is dat de veranda?' wees ik naar de veranda die er op het fotootje zo mooi had uitgezien. Op het fotootje, waarop je niet kon zien dat de veranda niet meer toegankelijk was doordat er een bom in was ontploft. Of doordat er iemand al maanden vuiligheid en speelgoed in aan het stapelen was, zodat de vloer met een meter brol was bedekt. 'Het is wel een beetje rommelig' zei de mollige vrouw des huizes, zoals ik het zou zeggen als er drie kranten op mijn salontafel lagen. We kwamen in kinderkamers die al maanden niet meer verlucht waren en waarin twee kinderen sliepen tussen een gigantische verzameling kasten. Want Marc Dutroux, die bleek ook nog eens geobsedeerd te zijn door kasten met vier deuren, die de totale oppervlakte van zijn omvergewoonde villa zowat halveerden.

Toen we buitenkwamen vreesde ik dat ik de mottige geur nooit meer uit mezelf gewassen zou krijgen. 'Waarom vertrekt u eigenlijk?' vroeg ik bij wijze van closure aan de vrouw des huizes, die stralend van trots richting haar bijna ex-huis keek. 'Wij hebben drie opgroeiende kinderen op te voeden, madam' sprak de mevrouw, 'en daar is dit huis een beetje te klein voor geworden'. Mij weeÎ gevoel bereikte een absoluut hoogtepunt toen we door het jongetje werden uitgezwaaid terwijl we de straat uitreden, weg, weg van daar.

Foto's en cijfers

Er zijn bitter weinig hobbies die ik langer dan drie dagen heb volgehouden. Ik ben ooit begonnen met het maken van vriendschapsarmbandjes, maar ik ben er nooit in geslaagd om er eentje volledig af te werken. In tegenstelling tot mijn vriendinnen die tot vervelens toe elk draadje of stofje dat ze tegenkwamen in elkaar flansten en uitdeelden aan verveelde omstaanders. Mijn verzameling miniatuurparfumflesjes (waarmee ik ben gestart toen mijn vader een miniatuurflesje meebracht uit Zagreb or something something) heeft nooit meer dan drie flesjes geteld, want miniatuurparfumflesjes bleken bij nader inzien redelijk saai. En ook Iedereen Kan Schilderen was voor mij niet flitsend en onderhoudend genoeg, zoals eerder verteld.

Ik ben dus altijd uitgegaan van de veronderstelling dat hobbies niet voor mij zijn weggelegd, omdat ik geboren ben met een chronisch gebrek aan geduld. Als je er over gaat nadenken zijn er veel dingen niet weggelegd voor mensen zonder geduld. Een kikker ontleden bijvoorbeeld, de honderd kilometer van Ieper uitwandelen, een kilometerlange paperclipketting maken, of langer dan anderhalve seconde kijken naar Actua-TV. (dat laatste is bij nader inzien ook niet weggelegd voor mensen mÈt geduld, maar daarover later meer)
Het probleem is dat ik altijd direct met alles wil beginnen, en quasi onmiddellijk klaar wil zijn ook. Wat dan betekent dat ik alle voorbereidingen oversla, de instructies maar half lees en onnozel wordt als ik niet na vijf minuten een hele kast vol kleine flesjes parfum heb staan. Of een sjaal van drie meter heb gebreid. Of iets anders waardoor je eigenlijk zou moeten ontspannen in plaats van een hele hoop hobbymateriaal met een grote gefrustreerde zwaai in de vergeetkast te gooien en er nooit nooit nooit meer uit te halen.

Maar nu heb ik dus een bezigheid ontdekt waarvan de voorbereidingen waarschijnlijk zelfs leuker zijn dan het creeÎren zelf. Als je een scrapbook wilt maken moet je eerst foto's selecteren, pagina lay-outs bedenken en miljoenen uitgeven aan stickertjes en mooie papiertjes. En dankzij iPhoto is dat selecteren van foto's naast ongelooflijk moeilijk ook nog eens heel erg leutig. De laatste weken ben ik terug in de tijd gedoken, meerbepaald in het jaar des heeren 2003 (beter bekend als het jaar waarin lilith Youri tegen het lijf liep) om daar een fotoselectie te maken die bevat:

• 70 vakantiefoto's (Disneyland Resort Parijs, Barcelona, Disneyland Resort Parijs, London)
• 25 strand-related foto's (zomer, winter en alles daartussenin)
• Youri met natuurlijke haarkleur, lilith met rost haar, lilith met rood en zwart haar, lilith met knalrood haar, Youri met felblauw haar
• een duidelijke voorkeur voor Ice-tea op terrasjes en heel veel Nalu ernaast
• honderdduizend dingen die we zonder de foto's al lang weer vergeten zouden zijn

Uiteindelijk ben ik erin geslaagd om de 4097 foto's die genomen zijn in 2003 te reduceren tot een bruikbare collectie van 162 foto's. Best oke voor iemand zonder geduld, neej?

En jij, wanneer ga jij een keer al je foto's deftig wegsteken?

Waheihei!

Zie eens hoe klaar mijn hoofd is voor de zomer, jongens.

Zoran

Nog even, en de ex-joegoslaaf die ik clandestien tewerkstel zal voor de honderdduizendste keer naar tales from the crib surfen.

En u kan erbij zijn!
De eerste die erin slaagt om mij een screenshot te mailen van een op 100000 staande teller wint namelijk een tftc-pakketje met daarin een tftc-visitekaartje, een tftc-gehandtekende foto, een crappy (maar goedbedoeld) zelfgemaakt setje ATC-kaarten genaamd 'de vier seizoenen', een authentieke meli-speelkaart en een hoedje van radio donna (ooit verkregen met het grote wedstrijdproject). Voor de echte verzamelaar dus.

En hier is het allemaal te doen.

Update: het was een close call, maar Sylvia mag zich mag zich mentaal beginnen voorbereiden op het verzamelpakket. Als ze me nog even haar adres mailt, that is.

Zinnen die ik de laatste dagen heb uitgesproken

• Mag ik vrijdag langskomen voor kleuren en knippen, asjeblieft?
• Niks lukt nog.
• Het is hier kouhouhoud!
• Ach ja, en ze is gewoon dom ook
• Een Turkey Fit met cocktailsaus, en een blikje cola light (maal twee)
• Zou koeien hebben verslavend zijn?
• Oude mensen hebben gewoon teveel tijd om lastig te zijn
• En het sjiekste van al is: ik train al met halters!
• Aha, dus d‡t is nu eigenlijk het beste van het beste.
• Brandt u dan ook telkens een kaarsje als ze examen gaan doen ?
• En het stomme is dat ik vroeger helemaal geen loempia's lustte

Waarom Flickr zo oke is (deel 34)

De flickroobies they say! :lol: :aaaahahahaaa:

Kun je je..

Ja, inderdaad, het is warm en ik heb daar absoluut niet over te klagen.
De vogelkens fluiten, mijn zonnebril past als gegoten, en ik heb zelfs net de eerste ananas van heel mijn leven gekocht.
Ik heb er al veel gegeten in mijn leven, maar zelf gekocht: ho maar!

Zo zie je maar weer.
Niks te klagen over hier.

(Maar is het nu echt nodig dat iedereen plots om de twee minuten aan iedereen vraagt of ze zich een beetje kunnen verwarmen?)

Het was een CD-i controller

Ik gok dat de jaren tachtig bijna achter ons lagen, en de jaren negentig zo goed als gingen beginnen.
Ik gok mezelf een jaar of negen, mijn broer met moeite zes. Als ik me niet vergis zat die laatste toen volop in zijn potvis tekenen-periode, naar aanleiding van de potvis die toen net was aangespoeld op het strand van Koksijde. En dat was, als mijn geheugen mij niet in de steek laat, 1989.

Naar jaarlijkse gewoonte was mijn grootmoeder aan kaartjes geraakt voor het stripfestival van Koksijde. Mijn broer (die toen net de ijdele hoop begon te koesteren om later ooit striptekenaar te worden) en ik (die mezelf toen net begon af te vragen waar kinderen in godsnaam vandaan kwamen) konden elke dag gratis naar het festival, en dat was best geweldig, want het lag op twintig meter stappen van de crib van mijn grootouders. Om maar te zeggen: wij maakten gretig gebruik van de gratis kaartjes, en de centjes die ons voor elk bezoek in de handen werden gedrukt door mÈmÈ. Getuige de gigantische collectie (vaak gesigneerde) strips die wij jaren later van de hand hebben gedaan op ÈÈn of andere rommelmarkt.
ANYWAY!

Negentiennegenentachtig was veruit het meest geweldige jaar in de geschiedenis van het stripfestival. Gingen mijn broer en ik andere jaren maar ÈÈn keer per dag naar de grote tent op het casinoplein, dan gingen wij in 1989 minstens vijf keer per dag over en weer. Van het moment dat de grijze consoles in de tent begonnen op te duiken waren wij verkocht. Het was het jaar dat de CD-i van Philips begon op te duiken op evenementen, en het stripfestival moet ÈÈn van de eerste zijn geweest.

Op de CD-i schijfjes die in de consoles moesten stonden soms films (niet op video ofzo, maar dus echt op een cd!), educatieve dingen over tuinieren of de eerste wereldoorlog (op cd dus hÈ, en niet in een boek!), kleurprenten die je met de speciaal aangepaste kindercontrollers (zie raad je plaatje) kon inkleuren, maar dus ook spelletjes die eruitzagen als tekenfilms. Mijn broer en ik, die al jaren zaten te wachten op de lancering van de "virtual reality"-bril en handschoenen, vonden de CD-i ook niet slecht, en werden helemaal gek.

In 1989 hebben wij geen strip gezien, gelezen of laten signeren. Wij keken nooit scheef als Willy Linthout of Vandersteen passeerde door de lange gangen vol strips. Wij duwden honderden kleutertjes weg die kleurplaten stonden in te kleuren, want wij wilden ook. Dagen aan een stuk.
En zagen en janken dat wij de weken daarna hebben gedaan tegen ons moe, om toch maar te investeren in die geweldige CD-i van Philips. Want wie hem niet had zou hopeloos achterop hollen, wisten wij toen.

En jullie, jullie wisten niet eens meer dat hij bestond!
Jullie, jullie hadden niks met de blauwe bol.
Kijk, van dat soort dingen krijg ik het warm en koud tegelijk, natuurlijk.

Raad je plaatje

Brood en spelen willen jullie, right?
Brood en spelen it is, then!

Wat is het, en wat heeft het voor jou gedaan?

Helemaal ik

In plaats van poppyrestaurant.com per ongeluk poopyrestaurant.com intikken in mijn browser, en daar dan om het kwartier een hele avond lang ongelooflijk hartelijk om moeten lachen.

Tot complete madness van el boyfriend.

Heur haar

Hoe lang kan een lilith zonder haircut?
Lang, man!
Het is te zeggen: erg lang.
Het is zodanig lang geleden dat een professional mijn haar onder handen heeft genomen dat de hele bovenkant van mijn lokken een soort rossig zwart geworden is. Ik denk dat heel weinig mensen beseffen dat rossig zwart een echte kleur is, en dat is dan ook het enige positieve nieuws over mijn haarkleur. Dat het mensen iets bijleert over verloren gewaande deelkleuren.

Het rossig zwart komt doordat er onder het oorspronkelijke zwart een soort knalrood blond zit, dat heel graag weer de bovenhand wil krijgen, wat mijn kapsel betreft. Maar ik zeg "neen lilith, voor knalrood blond, daar ben je nu toch echt wel te oud voor geworden, kind". Mijn oude kraker zegt dat ik moet opteren voor paarsachtig grijs, en krullen, maar hey sorry, ik ben ook niet van lotje getikt wat haardesign betreft, natuurlijk.

Maar! Er is een probleem!
Ik wil wel naar de kapper.
Maar dan moet ik ook uit de kast.
En dan moet ik zeggen:
"Hey kapper. Doe mij maar een Dorothy van Star Academy".
En dan zegt hij: "Kijk jij naar Star Academy?!"
Dan doe ik van "What the fuck man, natuurlijk niet!"

En dan is natuurlijk meteen alle vertrouwen zoek.
En dan doe ik misschien toch die paarse krullen, uit schaamte.

(heeft iemand eventueel een foto van het punky kapsel van Dorothy? Dan stap ik gewoon binnen en doe ik "Zoals dit meisje, wie het ook moge wezen, haha!")

Want hierover is het laatste woord zeker nog niet gezegd.

Mijn oude madam

Diep in mij woont een erg oude vrouw.
Raar hoor, om dat tegen te komen.
De eerste keer dat ik het goed en wel besefte van mijn vrouw vond ik de gedachte best beangstigend. Er mogen veel dingen in mij wonen, namelijk, maar oude vrouwen, daar pas ik toch liever voor. Ik moet helemaal niet hebben van oude vrouwen. En al zeker niet diep in mijzelven. Dit negatief gevoel hangt samen met de angst dat mijn adem plots naar incontinentieluiers zou beginnen ruiken, of naar King-munten, so help me god. Maar ze woont er dus, de oude bes, en daar kun je in feite maar beter mee leren leven, voor de tijd dat het duurt, vind ik.

Enkel intimi weten het, van mijn oude madam. Ze trok bij me in in op 5 februari, en sindsdien stuurt ze mijn denken en doen volledig in de war. Nadat ik met erg veel moeite van het breien was afgekickt (o de nachten waarin ik badend van het zweet wakkerwerd, snakkend naar averechts!) rolde ik onmiddellijk in een nieuwe verslaving: cakes bakken. Ik informeerde naar lekkere recepten bij mijn collegae, pleurde kooksites tussen mijn favorieten, en ik baktigde dat het geen naam had.

Daarna kwam het knutselen en frutselen. Want dat moest van mijn madam. Nooit had ik van knutselen gehouden, en plots betrapte ik mezelf erop dat ik aan de salontafel zat, gewapend met lijm en schaar, mezelf volop de edele kunst van het ATC'en meestermakend. Bij elk kaartje voelde ik hoe mijn tanden losser kwamen te zitten en mijn haar begon te vergrijzen, net zoals in die kweenie hoe sjieke aflevering van McGyver, maar mijn madam vond het geweldig. Mijn drieÎntwintigjarige ranke lichaam vulde de dagen met oude, enigzins duffe oudemadammenhobbies in plaats van met dronken worden en hippe keten bezoeken.

Het ATC'en verdween weer even snel als het gekomen was. Want ondanks de aanwijzigingen van mijn oudje lukte het me toch niet bepaald om echt leuke dingen te maken. En dus zit ik nu, op aanraden van you know who, helemaal aan het scrapbooken. Het leuke ihis: volgens mijn moeder is scrapbooking ondertussen ook al immens hip in gehandicapteninstellingen. En mijn moeder kan het weten, want die werkt in een gehandicapteninstelling, moet je weten. Ik denk dat frutseldingen altijd eerst op oude mannen worden getest voor ze naar gehandicapten gaan, omdat fabrikanten bij oude mannen altijd kunnen zeggen dat ze gestorven zijn aan ouderdom, en niet aan wegstuiterend knutselmateriaal enzo.

Maar wat ik dus wilde vertellen. Het is ongelooflijk bevrijdend om eindelijk eens een hobby te hebben waarbij het niet gaat om hoeveel chromosomen je hebt, maar wat je ermee doet. Yeah!

Zenuwen

Ik heb waarachtig zenuwachtig naar het scherm zitten staren.
Het leek ages te duren (en het was way spannender dan de finale van idool ofzo).
En ik heb echt oprecht blij gejuichd toen Michael echt onschuldig bleek.
Zoals ik altijd heb geloofd ook, moat!

Eat that, geldjoden.

Google, een wonder

Jullie zijn met veel, en jullie komen heel vaak via Google.
Maar echt niet altijd op de goede manier, eigenlijk.
Wil iemand me er binnenkort nog eens aan herinneren dat ik, als ik even vijf minuten tijd heb, eens uitleg wat 'zoektermen' zijn en hoe ze werken?

(al is de kans dan natuurlijk weer groot dat jullie, onverlaten that you are, tftc enkel bereiken met 'hey google, vertel mij eens wat is dat nu eigentlik zoekterme?' als zoekterm.)

De oogst van vandaag:

Een a5 foto van jules verne en niet van andere mensen

>> hmm. Veel uitleg, weinig kans, kiddoow. Maar wel goed geprobeerd.
(VOOR EEN MONGOOL!)

trivial pursuit om op HET INTERNET te spelen

>> Tutututut, hoofdletters, dat telt niet.

Wat moet ik doen voor een Panos open te doen

>> Google: "In een station of in een winkelstraat? "

Kenneth toch

'Wohoahao!' riep een ietwat rossig jongentje vanuit een geweldige tuin, die zich aan youri en mij aan het openbaren was. In de tuin stond een schommel, en een leuke boom, en even later zou nog blijken dat er ook nog een grote vijver en plaats voor konijnen en kippen was. Maar dat wisten we toen nog niet. Ik keek naar de schommel, en toen naar het jongentje. Met mijn wenkbrauwen spelde ik een 'wat, wohoahao, joengne?' in de gezond aanvoelende lucht.

'ZO EEN STOERE AUTO, MOAT!' riep hij , met een zware stem die alleen een negenjarige rosse jongen met ADHD kan toebehoren. Het bleek over youri's zilvergrijze bolide te gaan. Ik weet persoonlijk niet veel over bolides, maar stoer, dat is de onze inderdaad zeker. (Ooit gaan we hem verkopen aan een negenjarige die hem dan tot aan zijn veertigste zal moeten afbetalen, maar zover zijn we nog niet. Het kan natuurlijk altijd snel gaan. Dat dan weer wel.)

Terwijl de rossige ADHD'er over het tuinpad richting onze bolide stormde doemde vanuit de veranda een klein, ietwat rossig vrouwtje op. Ze was hooguit veertig, ze had dezelfde sproetjes als het jongentje en ze zag er al even gezellig uit als het huis waar ze bijstond. Het huis, dat er in het echt nog veel beter uitzag dan op het kleine fotootje in het notarisblad. 'We komen eens kijken naar uw huis' zei ik. En waarom het zo belachelijk weinig kost terwijl het hier zo verschrikkelijk mooi is, dacht ik erbij.
Dat kon, ze zou ons zelfs de grand tour geven, en dat terwijl dat officieel enkel de zaterdag kon. We kwamen in een living waar een blond meisje in de zetel naar een tekenfilm zat te kijken.
'Hallo' zei ik.
'Hallo' zei het meisje.
'Het is van de onbeleefde kindjes!!' riep ze.
Ik begon te blozen, maar het bleek over de tekenfilm te gaan.

De living was niet meteen ingericht zoals ik het zou doen (wat hebben mensen toch met eiken meubels en ingebouwde kastjes?) maar het had potentieel. De rest van het huis ook. De grote tuin was volgebouwd met konijnehokken en andere bergingen, maar we zagen onszelf al alles platsmijten en er de coolste ligweide ooit van maken. Een supergrote coole ligweide, ver weg van de bewoonde wereld, in het mooiste stukje BelgiÎ volgens de schaal van lilith.

'Waarom gaat u eigenlijk weg?' vroeg ik.
Haar man werkte te ver, en zij eigenlijk ook, om elke dag thuis te komen in het midden van nergens. Youri en ik werkten allebei nog een stuk verder. 'Het is hier superleuk om te wonen!' riep het rossige jongentje, dat ondertussen al een beetje was bekomen van het zien van ons gestroomlijnd bakske op de oprit. 'Kenneth toch' deed de moeder gegeneerd in onze richting.
Wij lachten en keken mijmerend uit over de vijver, het glooiende heuvelland en verder niks.

We bedankten, en terwijl we over het kronkelende weggetje richting de bewoonde wereld reden straalden we allebei van enthousiasme. Dit zou het worden. We bellen morgen de notaris om een bod te doen. Om direct erna overboden te worden, maar dan hadden we het wel geprobeerd. En als je iets ziet waar je op slag verliefd op bent, dan moet je springen, toch?

Daarin lijken wij dan wel weer op elkaar. Ons hart verliezen en ervoor gaan, nu!
Gelukkig beginnen we dan net op tijd te beseffen dat alle geweldige dingen een andere kant hebben. En deze kant ligt gewoon net iets te diep weggedoken in het niets. Maar: als u iemand kent die ongestoord in de meest geweldige omgeving ooit wil gaan wonen, zonder de eerste drie jaar iemand in het vizier te krijgen vanuit zijn crib, u weet mij wonen!

Flickr-dings

Vergeet de stomme pin-ups die het deze zomer helemaal zouden moeten gaan maken in marginale buurten. Ze zijn bij nader inzien redelijk gay, en de pin-up die ik deze week bij HUMO kreeg begaf het al na een halve dag. Like: tssskhh.
Echt hippe pjoeterpeople (waaronder ik mezelf volledig reken) dragen deze zomer Flickr-buttons.

Het enige dat je moet doen is een foto of kaartje naar de geweldige mensen van Flickr sturen, en je bent deze zomer de hipste nerd van je hometown. Schwing!

Dat was minder, vlinder

• dan ben ik eindelijk van mijn snotvalling af, slaag ik erin om in ÈÈn ruk een liter deodorantwalm door mijn neus naar binnen te snuiven. Met een allesoverheersende head rush tot gevolg.
• mijn ene felgekleurde kniekous die om de haverklap naar beneden zakt, terwijl de andere blijft zitten. Aan en af, all the way door 't stad, that's me.
• geweldige fotomomenten zien, en twee geweldige camera's thuis hebben liggen, voorzien van geweldige, sjiekeplatte batterijen
• al twee weken geen printerinkt meer hebben, maar wel honderdduizend dingen die dringend geprint moeten worden
• mijn bureau dat zichzelf maar niet wil opruimen

Wel weer leuk

• een goedkope hotelactie in de Flair, net voor we ons tripje naar Parijs wilden boeken
• twee van mijn artikels op de cover van een regionaal magazine
• nog 63 dagen, en dan drie weken vakantie
• een hele pak nougatti
• vanmorgen ongelooflijk toevallig tot de ontdekking gekomen dat ons billeken vandaag ÈÈn jaar wordt. Samen met Sven Ornelis. Toch een dikke proficiat, bolleken pluis! En voor billeken natuurlijk ook.

Get your nerd on

En als er hier nu nog ÈÈn komt beweren dat Apple toch ook niet alles is, dan wrijf ik hem met zijn neus in de widgets.

Check mijn hawaÔaanse deerne, y'all!

Linkie: Dashboard Widgets

Sudoku-madness hits the crib

Gisterenavond.

Hij zit aan de ene kant van de zetel, ik aan de andere. De televisie ligt aan, maar we hebben geen van beiden een idee van wat er op het scherm te zien is. Een half uur later zitten we er nog steeds, stylo in de ene hand en blaadje in de andere, ogen bloeddoorlopen van concentratie.

En toen we vanmorgen opstonden hebben we heel hard ons best moeten doen om niet meteen weer verder te doen met cijfertjes in hokjes zetten.

Sudoku jij al?

>>Sudoku @ wikipedia.

Tip: op hln.be kun je dagelijks sudoku-opdrachten printen, voor op de trein and such. En dat is een uitermate geruststellende gedachte.

Automatisme

Kijk, dat vind ik nu eens helemaal geweldig aan zelfstandig zijn. Of zelfs aan ongeveer zelfstandig zijn, zoals ik: dat andere bedrijven plots beginnen te doen alsof je heel belangrijk bent. (lees: alsof je veel geld hebt) Als je zelfstandig bent staat de brievenbus nooit stil, en ik ben het dan nog maar in bijberoep ook. Als ik ooit helemaal zelfstandig ben zal ik simpelweg niet anders kunnen dan twee brievenbussen kopen: ÈÈn voor de gazetjes van de macro, en ÈÈn voor de andere reclame-enveloppen voor zelfstandigen als ik. Maar mij hoor je niet klagen, want gewone werkmensen krijgen wel helemaal geen ronkende enveloppen voor de IT Manager. Gewone werkmensen, die hebben zelfs niet eens een IT Manager!

Ik las de zinnen op de envelop luidop voor en genoot. Afdeling automatisering. IT Manager. Het klonk zo mooi dat ik me ging afvragen hoe het eigenlijk zat met mijn afdeling automatisering. Deden die jongens eigenlijk nog wel een beetje voort? Werd er wel noest genoeg getravakt naar mijn goesting? En kan er eens iemand een koffietje brengen, asjeblief, danku?

Plots sloeg de paniek keihard toe. Want verhip, een afdeling automatisering heb ik nog niet eens. En dat terwijl het mij toch echt wel belangrijk lijkt om alles tot in de puntjes te automatiseren, zeker voor een bedrijf als het mijne, waarin alles eigenlijk toch draait rond automatismen en dergelijke. Ik moet het over het hoofd hebben gezien, vermoedelijk, en ik zou het natuurlijk met mijn IT Manager kunnen bespreken, maar die heb ik ook niet. Mede omdat ik dus niet weet of je eerst een afdeling automatisering moet opstarten en dan een IT Manager moet aannemen, of omgekeerd. Je zou hier bijna kunnen spreken van een heus sneeuwbaleffect.

Straks toch effe Unizo bellen.