huizenjacht (deel zes, waarin het plots erg snel gaat)

"Dag mevrouw, met Yves van de Casa. U had mij gevraagd om u terug te bellen".
Zo begon het zo goed als zeker laatste hoofdstuk van de huizenjacht.
Ik moet zeggen: dat was een verrassing, want ik ken helemaal geen Yves van de Casa. En als ik al een Yves had gekend die in de Casa had gewerkt dan zou het vreemd geweest zijn dat hij me belde, want de Casa in Ieper sloot drie maand geleden haar deuren. Eerlijk is eerlijk: ik kon me niet herinneren dat ik hem drie maand geleden op de laatste dag gevraagd had om mij terug te bellen. Sinds El NiÒo gebeuren er naar het schijnt wel meer vreemde dingen.

Na een verwarrend gesprek waaruit bleek dat Yves werkte voor een vastgoedkantoor met Casa in de naam dat ik een tijdje geleden had gebeld vielen de puzzelstukken op hun plaats. Het huis dat we vorige keer niet meer hadden kunnen bekijken omdat iemand er een optie had genomen stond weer te koop. De vorige kopers hadden geen lening gekregen. En mijn hoofd stond er echt even niet naar. "Wanneer kunt u komen kijken?" vroeg Yves van de Casa. Ik hoorde mezelf een beetje verveeld zeggen dat ik deze week weinig tot geen tijd had, wat waar was, en dat we zaterdagmorgen om elf uur zouden gaan kijken. Zo speciaal zag het huis er ook weer niet uit aan de buitenkant. Het was maandag toen, en ik vind dat ik toen een seintje from above had moeten krijgen dat ik eerder die week tijd had moeten maken. Maar er kwam niks. Zaterdag om elf uur dus. Als ik tijd en zin had.

Zaterdagmorgen, tien na elf, een rijhuis in Ieper:

Achter de gevel van het normaal-uitziende huis wacht ons een totale verrassing. Hoge plafonds, een grote woonkamer in drie delen, oude houten vloeren, dubbele deuren en meer herenhuislekkers waarvan we nooit hadden verwacht dat we het binnen ons budget zouden vinden. Een stadstuintje en een zee van mogelijkheden, en hoe meer we van het huis te zien krijgen hoe erger het wordt. Ik had welgeteld niks verwacht van dit huis, en ik kreeg een overdaad aan geweldige dingen in mijn blikveld gegooid. Er zijn hier en daar wat kosten aan, maar die zijn verwaarloosbaar in vergelijking met de krotten die wij al hebben bezocht en waarvoor ze meer durven vragen dan voor dit pareltje der woonhuis. Dus stonden wij na het bezoek met kriebels weer buiten. Want er waren nog andere gegadigden, en opties, daar deden ze niet aan. Wie eerst tekent, eerst krijgt, klonk het.

Ik at niet meer, Youri sliep niet meer, en ik eigenlijk ook niet. We wisten dat dit het was, maar hoe beslis je in anderhalve dag of je het doet of niet? Gekraakt door een gebrek aan slaap belde ik maandagmorgen vroeg naar het kantoor. We wilden het nog eens zien. En snel. Terwijl we samen met la mama nog eens de toer deden en elk krasje en vuiltje aan een grondig onderzoek onderworpen bleef de gsm van Yves van de Casa rinkelen, allemaal voor ons huisje. Want dat was het na een weekend nadenken en denkbeeldige vloeren leggen ondertussen al een beetje geworden.

En we zijn gesprongen. Want als je verliefd wordt op een huis dan voel je het echt wel. Binnen enkele dagen weten we officieel wat ondertussen met de seconde zekerder wordt.
Dus nog niet verder vertellen ofzo. Want ik heb niks gezegd.

Ik heb niks gezegd.

Huizenjacht (in het klein)

Huizenjacht, deel vijf

En dan sta je na een kutweek plots in een geweldig huis, met een immo-meneer die heel duidelijk laat merken dat je heel snel zal moeten beslissen wil je het kopen. En je wil het kopen. Allebei. Denk je. Want voor deze prijs vind je nooit nog een huis dat zo verschrikkelijk cribable is.

Maar anderhalve dag is echt wel een heel korte bedenktijd.
Dus gaan wij heel hard nadenken en rekenen en plannetjes uittekenen nu.
En banken aflopen.
En ondertussen proberen om al onze andere weekend- en weekplannen er nog ergens tussen te wringen.
En de problemen van de voorafgaande kutweek op te lossen.
En ook nog even te ademen.

Met andere woorden: tot binnen een paar dagen!

Misschien hebben we wel groot nieuws ofzo.

Wists

Vanaf heden kunt u ergens in de linkerkolom (waar volgens ÈÈn welbepaalde lezeres nooit naar wordt gekeken, maar ik blijf geloven) terecht voor mijn wists.

Het zijn eigenlijk gewoon visuele bookmarks, maar dan wel zodanig leuk dat het na een paar dagen al een automatisme is geworden: leuk? naar de wists!

Om maar te zeggen dat ze erg regelmatig worden aangepast en bijgewerkt, en dat er volgens mij best interessante links/artikels/crap tussenzit(ten). Doe er uw voordeel mee!

(en post een linkje naar de uwe, als u er een heeft)

Najaarsprogrammatie

Okeej, we hebben allemaal een moeilijke zomer achter de rug, en dat kruipt serieus in de kleren. Kijk: ik wil dat snappen. Ik wil ook snappen dat het dan niet makkelijk is om onder deze omstandigheden een najaarsprogrammatie in elkaar te steken die aan de ribben houdt: hoofden van programmadirecteurs zullen ook wel vol troebele gedachten zitten na weer een zomerweek vol regen en wind. Maar je zou toch denken dat die gasten verstand hebben van tv maken? Ik ga er al jaren van uit dat de mensen die bij de televisie de beslissingen mogen nemen weten wat werkt op televisioneel gebied, en wat niet. Dat dat de reden is dat zij de beslissingen nemen. Ik vind dat ergens een logische gedachte. Weer of geen weer, televisie maken is geen kernfysica, toch?

En wat ziet mijn lodderig oog dan?

We krijgen dat dwaas zelfuitgeroepen rebels kwajongetje van een Luk Alloo weer op ons bord, met hetzelfde programma waarvan ik persoonlijk zo blij was dat het er plots niet meer was. Scenario eerste aflevering 'Sterren en Kometen': Luk Alloo stelt monkellachend vragen aan Laura Lynn, Luk Alloo kijkt daarbij vanonder zijn afschuwelijke pagecoupe schalks richting camera, Luk Alloo duwt Laura Lynn in het zand van de king beach en lacht hierom zijn irritant immer terugkerend slap lachje. Hetzelfde slap lachje dat hij destijds heeft gebruikt om de domme dochter van Will Tura in bed te krijgen. En hetzelfde programma ook, trouwens. Ik zit hier echt niet op te wachten, VTM. Luk Alloo is *fluistert* een beetje gedateerd.

Maar geen nood! Er wordt een nieuwe sexy dokter geÔntroduceerd in 'Spoed'! Naar het schijnt heeft hij mooie rosse krollekes, staalblauwe kijkers en behoort hij tot het beste dat we kunnen krijgen in de vloanders. Dat kan enkel Kurt Rogiers zijn, dacht ik zo!

En alsof dat nog niet genoeg is mag ook Sammeke Gooris weer het kleine scherm op. Hij krijgt een rolletje in Schoif ef, want hij heeft naar eigen zeggen altijd al iets voor kinderen willen doen. Samen met hem waarschijnlijk heel wat mensen die wÈl talent hebben, en zich niet verlagen tot meespelen in barslechte spotjes voor gratis keukens. (nvdr: de keukens zijn enkel gratis voor Pfaffs. Normale stervelingen betalen stukken van mensen om de vijftien Pfaffkeukens te bekostigen. Ahja.)

Dat Elke Van Elderen de nieuwe Bart Peeters zou worden hadden we al van mijlenver zien afkomen, en dus mag zij Blind Date overnemen van Ingeborg. Het wordt bang afwachten tot het moment dat ons Elke ook het nieuws, het weerbericht en de reclames van Bonux overneemt. En samen met iemand van van Star Academy de presentatie van een mager tv-showtje naar zich toetrekt. Presentatie als in luid en enthousiast nutteloze vragen in het oor van een wederom talentloze bv roepen.

Over magere showtjes gesproken: Piemvanstaracademy krijgt een programma op jim tv, jawel. Dat heeft hij wel verdiend met zijn.. fans van dertien, en geen talent what so ever. En wij maar denken dat ze daar iets hadden geleerd van Studio Spillonimo en de grote Sam en Kelly-show.
Wij denken altijd zo verkeerd.

EÈn opkikker: zondag begint X-factor op VTM, en na de eerste aflevering te hebben gezien op den engeland zou dat wel eens de redder van het najaar kunnen worden.

lilith geeft zich over aan nostalgie

Ik loop al een maand te niezen en te snotteren, ik zet geen stap buiten voor ik een half uur voor de kleerkast heb staan draaien omdat ik niet weet of het trui of geen trui moet zijn, en gisteren ontdekte ik dat zelfs de kleine kikkertjes op de trap terug zijn. Regenkikkertjes in augustus, jawel.
Ergens diep vanbinnen maak ik mezelf wijs dat de zomer dit jaar gewoon een beetje lang op zich laat wachten, maar dat het beter laat is dan nooit! Dat de zon ergens vastzit aan de grens, maar niet meer voor lang, en dat we onszelf puffend van de warmte door de late zomer zullen moeten slepen. Dat het ter compensatie zo warm zal worden dat de overheid verplichte siÎsta's zal moeten invoeren, en drankfonteintjes zal installeren op de Meir. Dat denk ik er dan van. Het houdt me warm tijdens herfstige nachten.

En heeul stiekem geef ik mezelf toch over aan de old school nostalgie die vanaf de huis-aan-huiskrantjes in mijn gezicht knalt: "Terug naar school!", "Een nieuwe start!", "Drie passers voor de prijs van een geo-driehoek!". Waarlijks: wat ik niet zou geven om op deze regenachtige dagen op zoek te gaan naar kleurige mappen en flashy kaftpapier, kleurpotloden die ik toch maar ÈÈn keer per jaar zou gebruiken om een kaart in te kleuren voor aardrijkskunde, en kleurstiften voor de randjes. Ik zou de hoop op zomer opgeven en mezelf optrekken aan het kiezen van een nieuw agenda, en met een lijstje door gangen lopen die ruiken naar witte turnpantoffels en kneedgom. Ik zou mijn agenda altijd mooi invullen, en niet na een maand alles overschrijven van mijn buurvrouw die toch niks anders te doen heeft dan cursussen en agenda's bijhouden voor mij en de rest van de klas. Ik zou het zelfs durven beloven. Ik zou flink zijn.

Kwatongen beweren dat ik ijl door een gebrek aan zonlicht, en misschien hebben ze wel gelijk.
Maar als iemand een school weet zijn waar je wordt betaald om te studeren, laat het dan maar weten. De boekentas is al gekozen, dat spreekt.

Verspreking

Natgeregend zaten we in de woonkamer van mijn ouders een hotdog te eten, toen mijn broer binnen kwam gewandeld met de vraag of we nog iets leuk hadden gevonden op de wijkrommelmarkt.
"Neen" zei ik een beetje sip, en ik probeerde om een vallende sliert ketchup op te vangen met mijn servet. Een rommelmarkt in de regen maakt mij al even triest als dat een rommelmarkt in de zon mij gelukkig maakt. En dat is best veel triest, en best veel gelukkig dan weer ook.

Ik dacht even na of ik op de zompige rommelmarkt ¸berhaupt dingen gezien had die het vertellen waard waren. Video's van de snorkels, maar dat zou mijn broer niet erg onder de indruk brengen, bedacht ik me. Die bij waarvan ik dacht dat het een meli-bij was, maar het was een gewone bij. Ook dat was het vertellen niet waard. En toen herinnerde ik me weer dat ene kraam.

"Oe oe!" deed ik. "Bij dat ene kraam hadden ze wel een grote bouwdoos van Super Mario Bros! Met figuurtjes bij en alles! Voor tien euro!"
Broer kijkt enthousiast/ongelovig/wenkbrauwoptrekkend zoals enkel hij het kan.
"Serieus, Mario zat erbij, en Luigi!" hoorde ik mezelf zeggen. "Ehen...Browser!"

Disclaimer: als u de verspreking niet vat is dat niet erg. Het wil enkel zeggen dat uw jeugd niet in de ban stond van een spelletjescomputer. En dat is waarschijnlijk best positief.

24

De avond voor je verjaardag uit eten worden genomen omdat het anders geen verrassing meer zou zijn is eens iets anders. Het werd een verrassingsdineej in mijn favoriete restaurant, en de griekse schotel heeft meer dan gesmaakt. De smsjes, mailtjes, comments, telefoontjes en kaartjes waren dan weer een erg leuk begin van mijn echte verjaardag. Ik ben er nog niet toegekomen om alles te beantwoorden, dus bij deze: heel erg bedankt en al. Mensen die niet graag verjaren weten niet wat ze missen. :)
Ik heb weer kaarsjes uitgeblazen, en dat was al eventjes geleden, dus ook dat was fun fun fun.

Om het nog niet te hebben over de overheerlijke bananentaart waar mijn geliefde '24' had opgetekend met een taartstift. (uhuh, het bestaat!)

Maar wat het allerallerallerleukste was, you ask?

Zonder twijfel beseffen dat je een leaf hebt die heel goed weet waarmee hij je cadeautjes-, verjaardags- en verrassingsgewijs erg blij kan maken.

(want die AmÈlie-kader, die was er dus nog niet...)

Update: deze foto staat nu ook op Flickr, beplakt met notes. Mmm, notes. (l)

Happy birthday

"Nog 4, nog 3, nog 2, nog 1,
ja ja ja ja ja ja
Hiep hiep hoera
Er is er eentje jarig
Hiep hiep hoera
Er deelt er eentje uit
Hiep hiep hoera
Er geeft er een 'n feestje
Met twee violen en een trommel en een fluit."

Oke, maar dan zonder de violen, de trommel en de fluit.

Gelukkige verjaardag Kelly!

Youri

De huizenjacht (deel vier, met de roze slaapkamermuur)

In al de tijd dat ik op meer dan regelmatige basis huis-aan-huiskranten en websites doorspit op zoek naar huizen is er ÈÈn huis geweest waarop ik op slag verliefd was. En ik kan je verzekeren: als je op slag verliefd bent op een huis, dan voel je dat. Het was simpel: ik had nog maar ÈÈn foto op de huizenwebsite bekeken en ik wist het al. En toen ik doorklikte naar de volgende zeven foto's wist ik het nog meer: dit zou het huis worden waarin ik mijn hond zou grootbrengen. Het stond niet alleen in de meest rustige woonbuurt van Ieper, vlakbij de vestingen, de muren van de slaapkamer, die waren ook nog eens roze. Nu vraag ik je! Wat doet het gestroomlijnde lichaam van een labrador beter uitkomen dan een roze slaapkamermuur? Niente!

Ik belde het nummer dat op de website stond.
"Zeg, dat huis met die roze slaapkamermuur, doe mij daar maar eentje van", zei ik tegen de immo-bediende.
"Dat huis met de roze slaapkamermuur?", vroeg de bediende.
"Euhm, Uuuhuuurz", repliceerde ik snel.
"Dat is eigenlijk een beetje een probleem", zei de immo-bediende. "Dat huis mogen we niet meer verkopen."
"Ow", fluisterde ik. "Komt het door die muur? Want ik ben gemaakt voor die muur. En ik vind het niet erg, en mijn lief ook niet!"
Het was de muur niet. Het was een bouwvergunning. En een lang verhaal. Zo lang en zo saai dat het mij de roze muur niet meer waard was. Case closed.

Dat was anderhalve maand geleden.
Ik was het huis al weer vergeten, toen een samenloop van omstandigheden ervoor zorgde dat het huis binnenkort wel kan worden verkocht, en dat dit geweldige feit mij ter ore kwam. Dus ik bellen. Het gerucht klopte: het huis met de roze slaapkamermuur was weer in the game! En zaterdag mochten we het in het echt gaan bekijken, en al! Ik toonde de acht website-foto's aan al wie ze wilde zien. Iedereen was het erover eens: dit zag er een leuk huis uit, en de prijs was niet eens gek veel. En in die buurt. Een mens zou gek moeten zijn om zoiets te laten schieten.

Zaterdagnamiddag, kwart na drie, een rustige buurt in Ieper:

Popelen deden we. En toen was het immo-mannetje er. Hij opende de voordeur die ik al honderd keer op foto had gezien, en toen waren we binnen, in de voorplaats die we op ons duimpje kenden. Van de foto dan toch. De foto, die wel uit een heel goede hoek was genomen, want dit was een pak kleiner dan ik had vermoed. Maar gelukkig hadden we toch nog geen plannen met een voorkamer. Geen man over boord. Ik wandelde verder, en voelde hoe mijn maag zich omdraaide. In het midden van de ruimte, die een jaar of vijf geleden volledig was gerenoveerd, stond een kloefte van een trap. Een kloefte van een trap, die ervoor zorgde dat elke verdieping alle ruimte en charme verloor.

Elk inventief plan om de ruimte aan onze stijl aan te passen werd in de kiem gesmoord door de enorme, lelijke trap, die onmogelijk te verwijderen viel. Ook de tweede verdieping was kleiner dan verwacht, zodat de trap nog meer de overhand nam. Maar ik geloofde er nog in: de roze muur zou alles redden. Eens op de derde verdieping bleek ook die muur tegen te vallen. Face it: de labrador zou er afschuwelijk uitzien tegenover de enorme trap. De trap, die maar op ÈÈn foto had gestaan, en die er op de foto waarlijks gezellig uit had gezien ook. Deze trap maakte alles kapot.

Eens thuis tekende youri met de moed der wanhoop een plan uit, maar we wisten allebei al dat dit niks werd. En inderdaad: ook op het plan werd dit huis, met deze gigantesque trap, helemaal niks. Ik treurde een beetje, maar stiekem eigenlijk enkel omwille van de goede prijs, de verloren muur en de buurt waarin ik graag had willen wonen. Want bij dit huis, dat mij had versierd met foto's en grote renovatiewerken, had ik geen enkele keer zoveel enthousiasme gevoeld als bij het vervallen huis van de vogelmevrouw.

Next!

rogiers hoax

Een paar weken geleden zat ik ergens een boekje te lezen. Ik heb geen idee waar ik dat boekje las en naar aanleiding waarvan, maar ik herinner me wel nog dat het een nederlands boekje was. In het boekje las ik de intro op een interview met Kurt Rogiers. U weet wel, Kurt Rogiers, die dankzij een rol in 'Costa' ook een beetje bekend is geworden bij onze noorderburen. "Hij is de meest sexy acteur van Vlaanderen", las ik. Zwart op wit. Ik keek verdwaasd naar de zin en besloot dat ik geen interview wilde lezen dat neergepend was door iemand die Kurt Rogiers sexy vond. En ik bladerde verder in het boekje. En las waarschijnlijk iets over Dinand van Kane. (die ook allesbehalve sexy is)

Ik was het interview uit het nederlands boekje al lang weer vergeten toen ik daarnet een reportage zag over dezelfde Kurt Rogiers. Kurt Rogiers, die het gezicht is van een nieuwe onderbroekenreclame. "Kurt Rogiers is sexy" zei een mevrouw die blijkbaar belangrijke beslissingen mag nemen bij de onderbroekengigant. Ik keek op van mijn kookpannen. Kurt Rogiers? Sexy? Wie heeft deze onzin de wereld ingestuurd? Kurt Rogiers is allesbehalve sexy. Beter nog: Kurt Rogiers laat mij en mijn soms opspelende hormonen ijskoud.

Ik dacht terug aan het interview. Iets in mij verzet zich hevig tegen het feit dat onze nederlandse vrienden denken dat Kurt Rogiers het beste is dat we can do hier in Vlaanderen. Dat wij belgen nog houden van permanenten en zonnebankbruin en dergelijke. Wij hebben veel sexiÎr, toch?

Ik zou het wel weten als ik belangrijke beslissingen mocht nemen bij een onderbroekengigant.

En u?
Heeft u soms vieze fantasietjes over Kurt Rogiers?

De huizenjacht (deel drie, waarbij er een vogelnest en besef is)

Haha, huizenjagen, dat is me toch wel wat!
Maar nu we de hoerenchance hebben gehad om twee huizen te bezoeken in twee dagen weet ik het zeker: huizenjagen is eigenlijk helemaal niks voor mij.

Gisterenmorgen, elf uur, een betaalbaar huis in het centrum van de stad:

We worden binnengelaten door een dikke man met een rood hoofd, die ons met een kort 'vlieg er maar in!' duidelijk maakt dat we van hem niet erg veel uitleg moeten verwachten. Dat is goed, want ik hou niet erg van uitleg. Ik wil gewoon kijken. Maar een korte verklaring aangaande de uitermate vreemde woonkamer waarin we ons bleken te bevinden zou toch niet misplaatst geweest zijn.

Van boven tot onder was alles in hout. De muren, de vloer, het plafond, de glazen, alles! (allez, behalve de glazen dan. Maar uweetwel.) Zoveel hout had ik in mijn leven nog niet gezien. En in het hout zaten zitbanken verwerkt, die deden denken aan kerkstoelen. Ik staarde naar alle hoeken van de woonkamer, en ik besefte dat er meer hout was dan ik ooit zou kunnen bevatten. En daar, een vogelnestje! "Hey" deed ik met mijn hoog stemmetje waarmee ik verbazing uitdruk, "Is dat een vogelnestje?" "Yup", klonk het uit de dikke mond van de dikke man, "De eigenares hield nogal van vogels." En hij wees met zijn dikke vinger naar nog een ander vogelnest aan het plafond. Ik vond het geweldig.

Na een wandeling door een volgegroeid tuintje met een gigantisch duivenhok als allesoverheersend middelpunt bevonden we ons op de eerste verdieping, alwaar youri me probeerde duidelijk te maken dat hij niet eens kon rechtstaan in de badkamer. Op dat moment nam mijn persoonlijkheidsstoornis de bovenhand. Want ik hield nu al van dit huis. Van dit freaky, totaal omvergewoond huis van een oude vogelliefhebster. En ja, de muren waren inderdaad gebarsten op bepaalde plekken, de electriciteit was levensgevaarlijk en de badkamer en keuken samen pastten makkelijk in onze huidige slaapkamer. Maar de mogelijkheden! En het verhaal! En die geweldige zolder! En dan kijk ik naar youri, en dan weet ik wat ik eigenlijk al wist. Dat het echt wel erg veel werk zou zijn om deze oude hoop stenen weer recht te trekken. Dat je geen leidingen kan trekken door hout. Dat dat hout het eerste zou zijn dat we eruit zouden gooien, want we houden niet van hout, en dat weet ik.

Tuurlijk weet ik dat. Dit is geen goed huis. Weet ik ook wel. Wie koopt er nu een huis met gebarsten muren en een keuken van ÈÈn vierkante meter? Niemand. En zeker wij niet, want wij weten wat we willen, en eerlijk is eerlijk: dit lijkt er zelfs niet op. We zijn het eens: dit is niet het huis dat wij zullen kopen. Klaar als pompwater! Maar ik twijfel toch nog, ook al weet ik dat het niks wordt. En thuis bedenk ik plannen, om de keuken naar voor te brengen en de badkamer in het duivenhok onder te brengen. Ofzo. Want er is een alarm afgegaan in mijn hoofd. Het is geen goed huis, maar het is een zot huis. En ik wil het niet, maar ik zou het geweldig vinden om het te kopen. Eraan te beginnen. En waarschijnlijk te zien dat het toch niks wordt.

En zo stuiteren ja en neen constant rond in mijn hoofd. Kan gebeuren, zou u denken.
Maar is het normaal als dit bij zo goed als elk huis gebeurt? Ik dacht het niet.
Huizenjagen met mij is een ramp. Ik kan me na vijf minuten geen enkele mening meer vormen. Ik schud neen en ik denk ja.

En dan heeft u nog niet gehoord hoe het deze namiddag ging. In het huis dat er op internet zo mooi uitzag dat ik in staat was om het online te bestellen. Haha.

*wordt vervolgd, in deel 4*

de wereld van lilith

• eerlijk? Ik had me echt iets anders voorgesteld bij "huizenjagen". Ik had verwacht dat je bij een beetje serieuze huizenjacht op zijn minst wat huizen te zien zou krijgen ofzo. Maar op huizen jagen in de categorie huizen die wij op dit moment willen zien eindigt al na drie seconden aan de telefoon. Alle huizen die wij willen worden in twee dagen verkocht, nog voor ze de tijd hebben om in de krant of op de website te verschijnen. Dus hebben we maar een nieuwe IKEA-zetel gekocht. Even compenseren, ja.
• tijdens deze druilerige zomer hebben mijn geliefde en ikzelf er een erezaak van gemaakt om te genieten van elk half straaltje zon dat te bespeuren valt. Op die manier hebben we ons al schuldig gemaakt aan activiteiten waar we anders nog niet aan zouden denken, zoals: een hele namiddag languit liggen lezen in de geweldige ligzetels en tuin van de ouders van de geliefde, in het zand zitten op een overjaarse camping aan de zee en naar gigantische Koi's kijken in een tuincentrum. In het zonnetje, jawel. Zonnejagen, u moet het echt eens proberen.
• van mijn grote vakantieplannen zijn maar een aantal dingen echt goed van de grond gekomen. Scrapbooken bijvoorbeeld. Geweldig is het! Zeker nu ik over een shitload aan fonky stempels en stickers beschik om het allemaal nog geweldiger te maken, en ik me ervan bewust ben dat ik morgen nog een shitload meer ga halen. Voor mijn verjaardag binnenkort. Niet vergeten hoor, jonges! *vette wink*
• Harry Potter vordert dan weer niet. Om de ÈÈn of andere reden krijg ik 'lezen' niet meer in mijn dagen gepropt. En dat terwijl ik gek ben op lezen, hastn. Wuk nu edoan?
• bill zit in zijn puberteit. Al weken weigert hij al het katteneten van whiskas en de aldi waar hij maandenlang compleet verlekkerd op is geweest. Sheba, dat moet hij hebben! Met zichtbare garnaaltjes, en tonijn die op tonijn lijkt. "Bill", zeg ik dan, "het kan niet elke dag zondag zijn". Waarmee ik dus bedoel dat ik echt niet van plan ben om hem elke dag supermini kattenvoer voor verwende katten voor te schotelen aan het driedubbele van een normale portie. Ik heb nog nooit een kat zoveel keer zijn neus zien ophalen voor eten als Bill de afgelopen weken heeft gedaan. "Bij mij eet hij aaaalles, en veeeel!" meldde mijn moeder me nadat hij een week bij haar op vakantie was geweest. "Geweldige kat. En braaf!" Ja, nu krijgt hij dus helemaal geen eten meer. Dus.

Boodschap

Gewoon een beetje vakantie, dat is alles.

En met u, alles goe?

Teentjes

Ik zag het voor het eerst in Parijs. Voor het eerst in bijna vierentwintig jaar, that is. En dan moet je naar Parijs gaan om het voor het eerst te zien. Is dat niet wicked? Het stomme is: eerst dacht ik nog dat het een alleenstaand geval was. Iets dat eens in de zoveel duizenden gevallen voorkwam, en dan nog alleen in wereldsteden. Maar boy, was ik eventjes verkeerd!

We zaten dus gezellig in de Jardin de Luxembourg, en ik checkte een koppel duiven uit. Tot zover totaal geen probleem. Het leven kabbelde gewoon verder.
"Ammagow zeg", sprak ik plots tot Youri.
"Wat is er, poppemie?" kreeg ik als antwoord. (haha. Haha.)
Met een ietwat trillende onderlip wees ik naar een duif. Maar Youri zag niet meteen wat er gaande was. Hij keek dan ook naar het hoofd van de duif, en daar gaat het volgens mij altijd verkeerd. Ik kan het weten, want ik heb jarenlang ook alleen maar aandacht besteed aan de duivenkopjes. Maar dat is nu dus wel veranderd!

"Die duif heeft twee tenen te weinig" stamelde ik, een beetje in de war.
Youri telde ze na, en inderdaad, dat had ze.
Ik werd plots volledig overwelmd door medelijden met de duif.
Blijven haperen in de til?
Iemand met een mes?
Een vijandelijke aanval?
Een valkuil?
Ik vond het allemaal even erg, en al helemaal toen ik begon na te denken over de andere duiven die deze duif waarschijnlijk spotnamen gaven als 'mankepoter' en 'teen'. (of 'geenteen', daar was ik niet helemaal over uit)

ANYWAY!
Toen we in andere parken in Parijs zaten dacht ik vaak triest terug aan de gehandicapte duif. En op een dag zag ik haar terug! Ze zat daar, en ze had nog altijd tenen te kort! Maar dan aan de andere poot. En de twee tenen die ze mistte waren op een miraculeuze manier teruggegroeid. Het was amazing. "Het is dan ook een andere duif" zei mijn levensgezel. Dat ook, inderdaad ja. Opnieuw een duif, en weer gehandicapt.

Nu komt het! Wij verlieten Parijs. Wij gingen naar Kortrijk naar de winkels. Ik zit een broodje met gerookte zalm te eten in de winkelstraat, en plots denk ik: "Hey hey, een duif". Ik kijk. Ik pulk een stukje brood af om te schenken aan deze lieve duif. Mijn hart staat stil. Wat was er aan de hand dus namelijk? De duif in Kortrijk had aan de linkerkant geen enkel teentje!!!!!! (publiekt snakt naar adem)

Beste lezers van tftc, zeer vele duiven in de wereld missen teentjes. Als we nu eens met zijn allen meer naar de teentjes zouden kijken, en minder naar de kopjes, dan weet ik zeker dat we dankzij onze awareness een verschil kunnen maken. Mensen die een logo of actieplan kunnen ontwikkelen, ook goed. (y)

Viert uw voeding!

Soms heb je zo van die voedselontdekkingen waarvan je simpelweg omver geslagen wordt. Zo ook toen ÈÈn mijner collega's op een dag het kantoor binnenwandelde met een zakje koekjes die er op zijn minst een beetje vies, en op zijn meest een beetje veel te gezond uitzagen. Geitenwollenkoekjes.
Maar omdat ik niet onbeleefd wilde zijn proefde ik er eentje, en wat bleek: mijn nieuwe koekjesverslaving was een fact! Overheerlijk zijn ze, de active cookies van de Lidl met zonnebloempitten en andere vieze ingrediÎnten.

En toen dacht ik: is het eigenlijk niet geweldig dat ik mijn lezers hier zo maar eventjes de beste voedseltip meegeef, gratis en voor niks? Gelukkig kunt u iets terugdoen. U kunt meebouwen aan de sliert van ongewoon lekkere producten die u uw medemens ook gunt. Stel nu: u mag enkele voedsel-like producten nomineren voor de categorie "lekkerste van de maand juli 2005". Wat kiest u dan?