lilith valt voor de bankdirecteur

Ik zit met iets vreemds.

Sinds we een huis hebben gekocht en daarvoor om geld moesten gaan bedelen bij de kredietinstellingen loop ik over van de positieve gevoelens jegens bankdirecteurs. Ik weet het, het klinkt kreejzie, maar het is zo. Heel mijn leven voor 1 september 2005 heb ik banken zoveel ik kon vermeden. Ik liet mijn rekeninguittreksels opsturen per post, deed alsof ik de honderden brieven niet had gezien waarin stond dat ik dringend een nieuwe kaart moest ophalen/ een hantekening moest komen zetten/ een of andere verwerking doen waarvan ik de inhoud niet snapte. Ik ben gewoon niet cijfermatig aangelegd, en ook niet serieus, en banken, die doen serieus aan cijfers. Zodoende.

Maar nu!
Ach, wat houd ik nu van mijn bankdirecteur.
Ietwat ongemakkelijk stapten wij de eerste maal zijn bureau binnen, ongeveer een maand geleden. Groen achter de oren wat hypothecaire leningen betreft, en ervan overtuigd dat bankdirecteurs boemannen waren die we om geld zouden moeten smeeee-ken.

Lilith en Youri "Mogen wij asjeblieft wat centen voor ons huisje?"
Bankdirecteur:"NEEN, ARME LUISZAKKEN!!! VANONDER MIJN OGEN!"

Maar niets van dat alles. Mijn bankdirecteur heeft ogen die altijd blinken alsof hij het leven leutig vindt, en mij ook. Hij heeft een stoppelbaard die volgens mijn wereldbeeld niet bij een bankdirecteur past, en hij legt alles met zoveel engelengeduld uit dat ik al een paar keer heb overwogen om hem een knuffel te geven. Onverwacht zo. Omdat hij het is. En omdat hij me altijd zo op mijn gemak stelt. Toen Youri geveld was door een appendix heeft hij mij in mijn eentje door alle mogelijke paperassen geloodst, en kwam hij zo als hoogste nieuwkomer in mijn bankdirecteurentop-10 binnen. Vanuit het niets naar ÈÈn.

En hij heet Freddy.
Ook dat nog.
En Youri weet het, dat ik hem fantastisch vind.
Hij vindt het ook, namelijk.

En dan vraag ik me af: zou het nog done zijn om je huis tegenwoordig een naam te geven?
Met van die krulletters op de gevel.
Kan dat nog?

schaamteloze linkdump wegens bloed dat dikker is dan water, deel 1

Het is drie jaar jonger dan ik, werd als kind vaak gesignaleerd in een paarse trui van "ik ben de echte urbanus" en is nu ook nog eens aan de blog: mijn broer sinds jaar en dag, dames en heren.

Ik weet ook niet helemaal wat ik ervan moet verwachten, maar dat de verwachtingen hoog gespannen zijn, dat weze alvast zeker!

De mormonen komen

Sinds ik drie jaar in Gent op kot heb gezeten geef ik niks meer aan mensen op straat. Geen geld, geen handtekening, geen mening. Voor ik naar Gent ging was ik steevast het gewillige kind dat geen neen kon zeggen tegen bedelaars en enquetteurs, maar na drie jaar door de Veldstraat lopen stop je daar echt wel erg noodgedwongen mee, of je komt niet meer aan je dagtaak toe.
Waarom ik niks geef, vraagt u? Ben ik een egoÔstische trut die zich niks aantrekt van het wereldleed? Neej! Omdat ik niet aan ÈÈn bedelaar iets kan geven en aan de volgende niks. Dat vind ik dan niet eerlijk voor de volgende. En er zijn andere manieren om misÈrie op te lossen en je geweten te sussen.
Om meningen moeten ze me al helemaal niet vragen, want ik ben zelf een enquetteur. En dat telt niet.

Toen ik gisteren door Kortrijk liep had ik ze wel weer langs me heen zien fietsen, in hun witte hempjes en paarse jasjes. "Yehes" dacht ik, "Ze zijn langs me heen gefietst!". Drie seconden later stonden ze plots op een onverklaarbare wijze met twee rond mij. Hoe ze het doen, ik heb geen idee, maar ik kon er niet meer onderuit.
"Mefrouw, ken ik uuw eejven wat vraogn?" vroeg de kleinste van de twee met een overduidelijk amerikaans accent. Op zijn jasje een badge van de de 'Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' , en op zijn gezicht een glimlach van daar tot aan de broeltorens. Kijk, iedereen mag mij alles vragen, en dat zei ik hem ook. Ik had hem er wel nog niet bij verklapt dat ik niet van plan was om erg actief aan het volgende hoofdstuk mee te werken. Ik kende het volgende hoofdstuk namelijk al, het was de derde keer in evenveel maanden dat ik me stond te verwonderen over de nederlandse kennis van een paar amerikoanders in de kortrijkse binnenstad.

"Waai komn uit Amerika and waai brengn het woord van God" zei de jongen.
"Uhuh" zei ik.
Want ondanks het feit dat ik niks meer geef op straat ben ik wel zo lief om even te luisteren hoor. Als iemand zo hard zijn best doet om het mij uit te leggen in een taal die hij niet honderd procent meester is al helemaal. En zeker als het gaat over dingen waar iemand helemaal in gelooft. Ik mag dan wel de grootste atheist zijn, ik vind mensen die geloven adorabel.
De jongen vertelde een minuut lang over de kerk van god.
Ik knikte.
En zei dat ik het geweldig vond dat ze all the way from the USA kwamen om mij de blijde boodschap te brengen, maar dat ik niet te overtuigen was om mijn leven in teken van een god te leven.

De jongen lachtte zijn lach, en zei dat hij dat kon begraaipen.
Of hij me wel een pamfletje mocht meegeven dan.
Sure, zei ik.
Dat was lief, want dat hadden de andere amerikoanders mij niet eens gevraagd.
En hij duwde mij een kaartje in de handen waarop hij een website en een gsm-nummer schreef. Allebei 24/7 te bereiken.
Ik las het kaartje: "www.mormons.org" had de jongen er in een kattengeschrift opgeschreven. Mormonen? Waren dat niet die kerels in Utah die het deden met hun zeven vrouwen en achtentwintig kinderen op hun eigen trailerpark? Plots besefte ik dat ze met twee waren, en toen ik weer opkeek zag ik hoe de andere dikke mormoon me aankeek met allerlei vieze gedachten in zijn mormoonhoofd.
"Eu yes excuse me, I still have to go after fruit!" zei ik, en ik rende het trottoir op met het kaartje in mijn hand.
Wie het wil mag het komen halen.

wij willen winkel weer

"Er is tegenwoordig zo veel op televisie!" zei ik, en ik zuchtte erbij alsof ik even niet meer wist waar ik het had.
"Kan best, meid, kan best" sprak Youri.
Youri was duidelijk niet bijster overtuigd van mijn statement. En dus speelde ik het hard! Ad random en uit het hoofd gaf ik hem een opsomming waar hij even niet goed van zou zijn. "Lost. X-factor. Dubbel geboekt. The Block. Huizenjacht." Ik dacht na.
"En dat met die dief".

Dat met die dief hadden we nog nooit gezien, en we hadden er ook geen plannen toe, maar het was er dus lekker wel. Net als dat met die poetsvrouwen, en dat met die homo's. En dat was het dan ook wel weer. Ik denk dat het eigenlijk gewoon lijkt alsof er veel op televisie is omdat er al jaren heel weinig op televisie is geweest. Het is een smerige truc van de bonzen, hoor: zet dat stukje audience drie jaar op dieet en geef ze dan een stukje beschimmelde worteltaart. Eens kijken hoe content ze dan zijn met onze brol.

"Wel geen talkshow ofzo" zei ik, denkend aan de jaren negentig, waarin Luc en MarlËne hoge toppen scheerden en iedereen er eentje wilde met zijn naam als titel.
"En ook geen spelletjesshow", zei Youri, die nu blijkbaar wel plots het belang van deze conversatie begon in te zien.
"Het rad van fortuin!". Dat was ik weer.
Ik zag iets breken in de ogen van mijn metgezel.
"Maar de winkel is weg"

De winkel. Dat was het. En hij was weg.

Een winkel vol prijzen, aangeboden door het grootste koopcentrum van het land uit Vichte. De zachte, perfect gefrenchmanicurede handen van de bevallige winkeljuffrouwen, die over wasmachines wreven alsof hun leven en hun paycheck ervan afhing. Het ritmisch op en neer bewegen van armen en vuisten als de kandidaat de mogelijkheid had verworven om uit die overdaad van elektrische producten te kiezen. De heggeschaag voor 700 frank, Walter, en het polshorloge voor drieduizendvierhonderd. En ik schenk de yoghurtmaker aan mijn medekandidaat Freddy, woonachtig te zulte.
De warme baardige stem op het laatst die nog eens al de verworven prijzen opsomde, zodat de kandidaat alweer met zijn armen mocht bewegen. Eventueel zelfs met die blinkende joker die nog ergens lag te slingeren op een desk.

En dat je dan weg mocht rijden uit de studio met de auto die je had gewonnen.
Er wordt tegenwoordig nog zo weinig met auto's uit studio's gereden, vind ik.

De winkel, dat was pas avondvullende televisie.
Het was een microcosmos van consumptiegenot voor de gewone man.
And then one day they take the winkel, and they give you Lilianne Saint-Pierre.

Welke zieke geest, in godsnaam?! *schreeuwt naar de maan*

dingen die ik me wel eens afvraag (deel 3)

Hoe belden bouwvakkers vroeger vanop de werf, toen er nog geen gsm's bestonden? En als het antwoord "niet" is, hoe komt het dan dat ze sinds de gsm constant bellen?

En nu we toch bezig zijn: hoe deden we al de rest van onze dagelijkse bezigheden in godsnaam zonder mobiele telefoon?
Afspreken met iemand.
Verwittigen dat je trein iets later aankomt.
Polsen of de gemaakte afspraak toch wat later kan.

Of is het gewoon zo dat we sinds de komst van de gsm alleen maar onbereikbaarder geworden zijn op vaste nummers?

lilith gaat ten onder aan angst

Ik weet niet of ik er zelf over moet beginnen, maar aangezien niemand ernaar vraagt dan maar toch: soms ben ik erg bang voor de televisie. Wat zeg ik? Heel mijn leven al ben ik behoorlijk angstig ingesteld als het op het kleine scherm aankomt. Niet zodanig dat ik er in een grote boog omheen loop, maar wel zodanig dat ik soms belachelijke dingen doe om toch maar niet te moeten zien/horen wat er op het kassie te zien/horen valt.

Daarom kijk ik dus ook zo weinig.
Ik ben bang ja!
En het wordt steeds erger.
Ik word banger.

Het begon met die dekselse velociraptoren in Jurassic Park.
Eerst stilte, dan dacht je dat ze weg waren uit de keuken.
Maar dan, dat schrikwekkende gesis!
Uit het niets!
En die korte vieze pootjes!
(dat had ik niet verwacht)
Toen kwamen die bloederige lijken in de gang in "The Shining".
Die tweeling die keek.
Ik werd niet goed, mijn hoofd achter een kussen.
Uren later was mijn ademhaling nog steeds niet helemaal normaal.
Of die ene keer dat Carmen plots vanachter de zetel van Boma vandaan kwam!
Ik kan het simpelweg moeilijk aan.

Telkens er spannende muziek aan te pas komt dan komt de hond van pavlov in mij boven.
Bij 'Jaws' enzo.
Stokkende adem.
Ogen die in het rond schieten op zoek naar handen om achter weg te duiken.
Of een brede schouder.
Want ik wil het niet zien, hoewel ik het ook niet wil missen.

Het erge is dat ik het niet kan controleren.
Zo had ik het gisterenavond ook bij Lost, dat niet eens zo creepy is, maar er wel de juiste muziek bij had.
Daar zit je dan weer, vanachter een kussen naar een man met een appelsieneschil in zijn mond te kijken. Hopend dat hij hem niet plots begint op te eten ofzo.

Heeft u dat nou ook?

Last.fm

Ik vind het na meer dan een half jaar gebruik nog steeds een geweldig staaltje internetplezier, en ik ben de makers ervan tot het einde der tijden dankbaar voor alle geweldige muziek die ik erdoor heb leren kennen/appreciÎren. Sinds de grote werken vorige maand aan servers en look is het allemaal zelfs nog beter geworden.

Ik ben lang niet de enige: ook in mijn omgeving zitten heel wat Last.fm-adepten. Ik schrik me dan ook nog steeds te pletter als blijkt dat mensen niet weten waarover ik het heb.

Mijn tip voor vandaag luidt: gebruik het! Voeg vriendjes toe. Maak groepjes. Leer elkanders muziek kennen, lach elkaar erom uit en post eventueel ook een link naar jouw pagina als je er een hebt. Last.fm is fuuu-un.

Helemaal mee

Na een interview met een koppel dat een boek heeft geschreven.

Zij is bijna zestig, en hij is het al ruimschoots. Ze zien er allebei erg kunstig uit, net als hun huis, dat de grandeur van lang vervlogen tijden uitstraalt. Ik stel me voor hoe hun boek hier tot stand is gekomen op een oude typmachine, en berg ondertussen mijn schrijfmateriaal weer op in mijn rode apentas. Stiftjes, blok met notities waar ik straks weer wijs uit moet , de documentatie die ik heb meegekregen,..

"Zo'n iPod, dat moet ik me ook eens aanschaffen", wijst de man met een oudemenerenvinger naar mijn iPod met iTalk. "Werkt dat ook gewoon via USB?"

Het huis, de fotospecial!

In een Flickr-fotosetje gegoten.

Onze familie heeft alles daarnet best enthousiast onthaald, nu jullie nog!

Eventueel zo.

Liggen heden voor mij

• een hoop nog te betalen rekeningen
• mijn notitieboekje met gekleurd papier
• pasfoto's van youri en mij, waarop we allebei erg fifties staan
• een zilveren stiftje
• een getekende compromis
• de sleutel van een oud herenhuis met dubbele deuren
• een avond de tijd om het huis nog eens te gaan bezoeken zonder Yves van de Casa die in onze nek ademt
• twee digitale camera's om dat huis op de gevoelige plaat vast te leggen

de huizenjacht (the end?)

Zeg lil, dat huis met die hoge plafonds en smashing dubbele deuren, alwaar jij onlangs geen seconde over kon zwijgen, hoe zit het daar eigenlijk mee? Was het een grove leugen, om je blog wat interessanter te maken? Had je aandacht nodig? Is er iets heel erg mis gegaan en durf je het niet vertellen? Kom op meid, stop nu eens met korte nietszeggende stukjes te posten en verteeeel!

Well..
Yves van de Casa ontpopte zich tot een regelrecht irritantje toen hij een handtekening rook. Wij wilden eventjes nadenken, dit was precies geen tube tandpasta, dit was een huis. Kon niet! Snelsnel beslissen, jongelui! Er waren nog honderden andere geÔnteresseerden, en allemaal belden ze hem dag en nacht voor Het Huis. En allemaal waren ze er al geweest met hun architect/bankier/schatter. Gek werd hij, GEK!

Het ware allemaal niet zo hemeltergend irritant geweest om zaken te doen met Yves van de Casa als hij dit alles op een rustige manier had aangebracht, maar ook dat zat niet mee: Yves spreekt van nature sneller dan Kim Clijsters die echt niet veel tijd heeft. Zo snel dat ik gemiddeld om de drie minuten een volle minuut geen woord meer van een ander kon onderscheiden. Maar uit zijn wilde gesticuleringsbewegingen en geschifte klanken kon ik telkenmale opmaken dat we snel zouden moeten beslissen. Wat we dan ook deden.

Het was een geweldig huis, en na een paar maanden zoeken weten wij hoe snel een huis aan je neus kan voorbijgaan. En zeker een huis als dit, met dubbele deuren en hoge plafonds, en met mogelijkheid tot het implementeren van een scrapbookroom. Om nog maar te zwijgen over de grote living en het stadstuintje met het verhoogje, waarmee je geweldige dingen kan doen. Ook la mama vond het meteen geweldig. En dus belde ik maandagmorgen naar Yves van de Casa, en zetten wij maandagavond onze handtekening op een voorlopige compromis, die pas van tel zou worden als alles in orde was met de bank. En als de verkopers akkoord gingen met ons bod.

Op twee dagen tijd werden wij absolute experts op het gebied van vaste en minder vaste rentevoeten, rubden wij schouders met alle bankiers uit de streek en leek het alsof het halen van onze zevendaagse deadline een makkie zou worden. En toen sloeg el appendix keihard toe. En begon Yves van de Casa histerisch te bellen naar mijn gsm om te zeggen dat andere geÔnteresseerden hem maar niet met rust lieten, en aankoopbeloftes in zijn brievenbus dropten en dat hij het allemaal niet meer aankon. Kon dat attestje wat sneller? Want hij vertrok ook nog eens op congÈ voor het einde van onze deadline, en hij wilde het dossier afsluiten en aan de andere gegadigden vertellen dat het verkocht was.

En zo geschiedde: twee dagen voor de deadline was alles van onze kant helemaal in orde. En toen konden we de Casa niet meer bereiken voor een paar dagen. En we hadden nog geen tegenhandtekening van de verkopers. "Proficiat met jullie huiiiiis!!!" zei iedereen. "Er is heemaal geen huis!!!" riep ik dan hysterisch, want zolang er geen tegenhandtekening is is niks zeker, denk ik dan. Ook al hing er plots "verkocht" op de gevel. Maar niet "verkocht aan youri en lilith", dus. Geen handtekening is geen huis. Easy like sundaymorning.

Gisteren kwam er eindelijk nieuws.
Ons bod is goedgekeurd, en morgen komen de verkopers naar Ieper om een tegenhandtekening op de compromis te zetten.
En nu ga ik eens uitzoeken wat een notaris doet, hoeveel een parketvloer voor de living zou kosten en welke plantjes het best gedijen in een stadstuin. En ondertussen mogen jullie nog wat dubbele deuren bewonderen, ditmaal van de gang naar de living.

Verliefd

Tip voor een rainy zaterdagmorgen: ga naar een leuke dierenwinkel (als in: zo eentje met gezonde vrolijke dieren, in plaats van suffe trieste pups), hang een verhaal op over binnenkort een hond willen kopen, en knuffel en speel met een dikke engelse bulldog-puppy. Meermaals.

Probeer intussen om niet op slag smoorverliefd te worden.

Ik ben er jammerlijk in mislukt.

dingen die ik me wel eens afvraag (deel 2)

Hoe weet een treinconducteur of hij je kaartje al dan niet heeft gecontroleerd ? Worden zij getraind op het onthouden van alle gezichten van alle mensen die zich in de trein bevinden? En zouden ze ons nicknames toekennen bij wijze van ezelsbruggetje?
En ook nog: hoe zit het eigenlijk met mensen die hun ticketjes op de trein kopen? Die reizen toch voor niks als er geen conducteur komt? En is dat niet.. STRAFBAAR?!

dingen die ik me wel eens afvraag (deel 1)

Hoe hard moet je met een kleine teen tegen een muur stampen om hem effectief te breken?
Want ik kan me niet voorstellen dat het harder kan dan ik daarnet deed, en toch: geen breukje te speuren, hoor.

(dit wordt de reeks waarmee ik definitief zal doorbreken in weblogland, ik voel het)

tussen Bergen en Mons

Uitermate leuwk!

• de rodeoburgemeesters aan het begin van Man Bijt Hond (en vragen als: hoe geraken ze op die stier zonder nat te worden?)
• tijdens een saaie treinreis plots de immer geweldige buze van 't hof van commerce volgende zinsnede door je iPod horen rappen: "ik ben joenen dessert en ik servere mineign, wuvje kzoe ne kji kun joene zaedel besteihn, mo kgae tniet doen want je riekt nor andjoen en jet de contourn van ne waetermeloen". Yeah!
• En dan stiekem zin hebben om buze persoonlijk een high five te gaan geven, waar hij zich ook moge bevinden
• die ene kerel in de belg-reclame van Cha-Cha. Jeweetwel, die ene die moet kiezen tussen Bergen en Mons. En zo content is dan. (l)
• fietsende mannen in kostuum
• dat de quiz in Man Bijt Hond nu in huiskamers wordt gespeeld.
• Ein krokanten stuck fleiss mit chapeloere :aah:

En om een keer van eentwat anders te klapn: nog grappige reclames gezien/gehoord zo de laatste jaren?
Oed under voral nie in È zeg.

lilith denkt na in de stoasje

De zon scheen zoals ze al jaren niet meer had geschenen, en de drie meisjes waren vrolijk kwebbelend naast me komen zitten op het stationsbankje. Alledrie zagen ze er op een heel andere manier erg leuk en interessant uit, en hun opgewekte gesprek was doorspekt met woorden en accenten die typisch 'hier' zijn. Geen "allee" maar "alli", geen "Ieper" maar "Ipper", en al helemaal geen "station" maar "stoasje". Er zijn tegenwoordig teveel stads- en streekgenoten die van thuis uit meekrijgen dat je maar beter beschaafd praat, wil je jezelf ooit lostrekken uit de westvlaamse klei. Dat zou wel anders zijn als iedereen deze drie meisjes zou horen kwebbelen, bedacht ik me, en ik bleef geÔntrigeerd hangen in hun gesprek.

Uit het gesprek bleek dat de drie meisjes net waren afgestudeerd, en dat ze samen dezelfde studies hadden doorlopen. Iets met ergotherapie. Eentje zou in Gent blijven wonen, de anderen wisten nog niet goed waar het naartoe moest. Welke straat? Zijstraatje van de Sleepstraat. Je moet zeker eens op bezoek komen, primitief maar ik maak er wel iets van. Terwijl ik me beelden voor de geest haalde van de tijd dat ik nog in Gent studeerde (en telde hoe lang dat ondertussen al weer geleden was. Drie jaar alweer. Ik had geen idee.) vloeide het gesprek over in een hoofdstukje toekomstplannen.

Het leukste meisje had al drie sollicitatiebrieven geschreven, het meisje dat op Pocahontas leek vier, en het andere nog geen enkele, but hey. En die ene uit hun klas dan wel weer al vijftig. Maar zij hadden zich met zijn drieÎn voorgenomen om enkel te solliciteren voor jobs die leuk genoeg waren. Want je moest tenslotte nog heel je leven werken, en heeul misschien, als ze toch niet in de eerste weken een job vonden die supersuperleuk was, dan zouden ze eventueel iets doen in het begeleiden van kinderen met gedragsproblemen. Voor eventjes zo, niet helemaal binnen hun studies, maar ook best te pruimen.

Even overwoog ik om het te vertellen. Dat niemand zit te wachten. Dat ze je doodslaan met het woord "ervaring". Dat je best blij mag zijn als je eens wordt uitgenodigd op een sollicitatiegesprek, ook al is dat dan voor een job als schilder/behanger. Want zo wanhopig word je na een tijdje. Maar ik zweeg, denkend aan mezelf drie jaar geleden, en hoe ik wel eventjes bij een lokaal krantje zou gaan werken in afwachting van. En dat dat lokaal krantje zich van mij afmaakte met een standaardbrief. Niet binnen het profiel. Blabla. En ik vond het zo erg oneerlijk voor de drie meisjes, die nog steeds wilde plannen maakten over werken op leuke plaatsen en wel zeker wisten dat het goed kwam. Maar ik zei nog steeds niets, en deed alsof ik naar een konijntje keek dat over de sporen huppelde.

Leuke meisjes moeten het ook met eigen ogen zien om het te geloven.
Dat je in drie jaar tijd meer illusies kan kwijtspelen dan dat je er had gemaakt, bijvoorbeeld.
En dat er achter elke hoek stroomversnellingen liggen, die het dan weer beter kunnen maken. Of erger. Dat dagen vroeger dubbel zoveel uren leken te hebben als nu. En dat ik bijna was vergeten hoe het was om mezelf drie jaar geleden te zijn. Dat het potverdrie toch zo rap gaat allemaal hÈ madam.

Appendix

Sinds youri woensdagmorgen na een pijnlijke nacht in het ziekenhuis werd opgenomen leef ik op het ritme van bezoekuren. Ik wandel de weg naar zijn kamer blindelings, eet 's middags broodjes ziekenhuis in de cafetaria en keer elke avond een beetje teleurgesteld naar huis als de hoofdverpleegster vertelt dat hij nog te zwak is om de kliniek te verlaten.

Maar gisterenavond veranderde de 'misschien morgen' in 'morgen'.
Binnen een half uur nog een afspraak lopen, en dan ga ik rechtstreeks naar de kliniek met nieuws over ons huis. Als er een opperste macht is die het toch nog goed met ons meent, dan wandelen we straks met een appendix minder en een huis meer het ziekenhuis uit.

Huizenjacht (deel zes en een half, waarin er een onverwachte wending komt)

Update: en toen protesteerde er een appendix en belandde er eentje in het ziekenhuis. Resultaat: een nog strakkere deadline, en een lilith die in haar eentje van hot naar her holt. Allemaal voor de goede zaak.

Maar het komt best goed!

*rent naar volgende afspraak*