pomp it pomp it pomp it pomp it!

Kwart na zeven vanmorgen krijg ik een smsje van mijn mama: "Er is geen enkele spier in mijn lichaam die geen pijn doet".
Ik grijns en sms terug: "Ik lig me al een kwartier af te vragen hoe ik in godsnaam ooit uit dit bed ga geraken." Terwijl ik hoor hoe mijn smsje wordt afgeleverd voeg ik de schrikwekkende daad bij het woord en duw ik mijn lichaam langzaam naar de rand van het bed. Zeven oe's, aah's en aies verder slaag ik erin om recht te gaan zitten, en begin ik aan ÈÈn van de meest stramme dagen uit mijn persoonlijke geschiedenis. Mijn gsm piept opnieuw: "In beweging proberen te blijven" stuurt moederlief me in een ultieme poging om de moed erin te houden. Ik moet lachen als ik denk aan het enthousiasme waarmee we gisteren aan onze eerste bodydpumples waren begonnen, maar ook dat lachen gaat snel over: als ik mijn linkerbeen probeer te bewegen besef ik dat het wel eens een erg lange, pijnlijke dag kan worden.

Negen uur: na twee uur noeste arbeid aan mijn computer waarbij ik zo weinig mogelijk heb bewogen maant mijn blaas me aan om recht te staan. Ik duw mijn bureaustoel achteruit en voel een brandende pijnscheut in mijn bovenbeen. Ik trek mezelf op om recht te staan en het lijkt alsof mijn billen drie maal na elkaar tot ontploffing komen waar ik bij sta. Als een oud meetje strompel ik naar het toilet, en eens ik daar ben aangekomen besef ik dat ik een probleem heb: ik heb geen idee hoe ik er ooit in zal slagen om me weer neer te zetten. Toch niet zonder bleiten. Na tien minuten vastklampen aan muur en lavabo lukt het me toch. Het mag dan wel niet bijster elegant zijn om je van hoog neer te laten ploffen, maar mijn spieren kunnen niks anders verwezenlijken. De moed zakt in mijn schoenen als ik besef dat ik onmogelijk de rest van de dag op het toilet kan doorbrengen.

Elf uur dertig : aangezien ik vandaag veel meer tijd nodig heb om recht te geraken mispak ik mij en moet ik me nog meer dan anders haasten om mijn trein te halen (lees: om zeker twintig minuten te vroeg aan het station te staan). Ik ga stap per stap te werk, en als ik uiteindelijk verkrampt tot over mijn oren aan het station aankom blijkt dat mijn calvarietocht nog niet voorbij is. Doordat er gewerkt wordt op spoor ÈÈn moet ik namelijk via een onderaardse gang naar perron drie, wat vandaag een regelrechte ramp is. Ik gebruik hetzelfde systeem als op het toilet: ik laat me bij elke trede van hoog vallen, zodat mijn benen zo min mogelijk merken dat ik ze gebruik. Wanneer de trein uiteindelijk voor mijn moegetrapte lichaam stopt valt het me op dat de opstapjes naar de wagons gigantisch hoog zijn geworden. Als aan een liaan grijp ik de leuning vast en slinger ik mezelf naar binnen, klaar voor een half uur zitten.

12 uur: na een half uur zitten zijn mijn spieren zo kapot en vastgeroest dat ik bijna crash op weg naar mijn werk. Ondertussen beginnen mijn armen het ook te begeven onder het gewicht van mijn handtas van nog geen halve kilo en tril ik zo hard dat Michael J. Fox er een puntje aan kan zuigen.

17 uur: ik heb het allemaal doorstaan. De verbaasde blikken van mijn collega's als ik er drie keer zo lang over doe om op het vierde verdiep te geraken. De geslaagde en minder geslaagde imitaties van mijn funny walk. De goedgemeende tips en adviezen om mijn spieren los te krijgen. "Een warm bad maakt alles weer goed!", klinkt het. Een warm bad lijkt perfection, en ik trek me nog even op aan de gedachte aan schuim en ontspannen spieren terwijl we snel nog een mank spurtje langs ons huisje en de colruyt poelen.

19 uur: ik sta stijf als een plank rechtop in bad, en ik vraag me af hoe ik in godsnaam ooit in ligpositie ga geraken. Laten vallen lijkt geen optie, maar door mijn benen gaan al evenmin. Toch maar laten vallen dan, van zo laag mogelijk. Met de moed der wanhoop sluit ik mijn ogen en laat ik los. Wat volgt is een geklots van badwater over de badrand en een half uur zonder spierpijn. Perfect gelukkig ben ik.

19u30: Ik geraak niet meer uit bad. Ik zou Youri kunnen roepen om me te helpen, maar dan maak ik me belachelijk. Ik bezeer mezelf redelijk keihard, maar het lukt: met tranen in mijn ogen sleep ik mezelf over de badrand. En dan moet ik me nog afdrogen. En in de zetel geraken. En er straks ook weer uit. En is het niet zo dat de tweede dag de ergste is?

gewonnen

Het klinkt zo ernstig: u wordt verwacht bij de notaris voor het verleden van de akte.

Ik had al heel de week op mijn serieus plichtsbewust volwassen gezicht zitten oefenen voor de spiegel, maar wat bleek? Bij de notaris geroepen worden is eigenlijk een re¸nietje bijwonen met alle mensen die je de afgelopen maanden hebt ontmoet in verband met je huis. Het werd handjes schudden en gemoedelijk doen met onze bankier ("Binnen tien minuutjes is het van jullie!! Proficiat!!"), handjes schudden en over onze decoratieplannen babbelen met de hipste vrouwelijke notaris die ik al heb gezien (en de eerste vrouwelijke notaris. Ook wel de eerste notaris, eigenlijk.), en vriendelijk handjes schudden met de eigenaars die bijna ex-eigenaars waren en duidelijk geld roken. En als klap op de vuurpijl kwam Yves van de Casa ook nog eens binnenwandelen om ons officiÎel een stijlvol zwart doosje met de sleutel te overhandigen.

Had ik niet beter geweten, ik dacht dat ik juist "De werf" had gewonnen en naar een filmpje met de leukste momenten zat te kijken.

Eat that frog!

• vroeger had ik telefoonangst in zijn allerergste vorm. Dan bedoel ik slapeloze nachten en angstaanvallen als ik wist dat ik de komende week naar de tandarts moest bellen voor een afspraak. Dan bedoel ik tien keer de hoorn opnemen om hem tien keer met bevende hand weer in te haken. Tegenwoordig bel ik voor mijn werk meer dan zestig mensen op per dag, en ben ik er best goed in.
• vroeger huilde ik boven elk knutselwerkje dat ik voor school moest maken, omdat ik de meest onhandige knutselaar van de klas was en steevast de allerlelijkste werkjes afleverde. Tegenwoordig volg ik de ene creatieve avondles na de andere en worden de plannen voor de knutselkamer in ons nieuwe huis met de dag concreter.
• vroeger kon ik me geen half uur zonder sigaret voorstellen. Tegenwoordig heb ik al bijna een jaar geen sigaret meer gerookt.
• vroeger liep ik in een grote boog rond elke olijf die mijn pad kruistte. Tegenwoordig eet ik ze in alle variaties, liefst een hele pot in ÈÈn keer.
• vroeger kon ik geen ei koken. Nu eigenlijk nog steeds niet erg goed (ik kan het aantal minuten onmogelijk onthouden), maar ik slaag er wel in om bijwijlen fantastische maaltijden uit mijn mouw te schudden.
• vroeger was ik dodelijk verlegen en onzeker. Tegenwoordig maak ik mensen soms wijs dat ik gewoon goed ben in de dingen die ik doe. En ze geloven me.
• vroeger vervloekte ik de turnles en deed ik alsof ik mijn regels vier keer op een maand had, tegenwoordig betaal ik om mezelf in het zweet te mogen werken in het fitnesscentrum
• vroeger wilde ik niks met grotemensendingen te maken hebben. Binnen anderhalf uur worden we bij een notaris verwacht die het startschot zal geven om vloeren uit te breken en haarden te installeren/parket te leggen/elektriciteit te vernieuwen. En ik zie het best zitten. Denk ik.

Vorige week vertelde iemand mij op een werktraining dat de beste manier om niet meer vies te zijn van kikkers redelijk simpel is: er elke dag ÈÈn eten. Ik begin me soms af te vragen of er een limiet staat op het aantal kikkers per dag.

heerlijk om je zondag mee te beginnen

Naar de zevende dag kijken en enkel aandacht schenken aan het publiek op de achtergrond. Liefst aan de oude gepermanente vrouwtjes die meegekomen zijn met hun serieus kijkende meneer, en zich zitten af te vragen of dat wel zo'n goed idee was.

Ook fijn: naar de zevende dag kijken voor de spreuken en zegswijzen. Met stip binnengekomen op ÈÈn deze week: "laten we elkaar geen liesbet noemen".

Beats pistoleetjes met hesp en gezouten boter any time, als je het mij vraagt.

rot in de hel, vuile gepensioneerden!

U leest het goed ja, u leest het goed.

De laatste twee jaar heb ik een staalharde allergie ontwikkeld voor iedereen die ouder is dan zestig, en ik ben niet beschaamd om het te zeggen. Gepensioneerden zijn de meest geschifte wacko's die op deze aardkloot rondstrompelen. Freaks zijn het. Complete randgevallen. Laat ze allemaal werken tot ze doodvallen in het midden van de werkvloer, maar lieve god, stop toch met dan pensioen! Vanaf het moment dat je zestigers op pensioen stuurt geef je hen namelijk de tijd en mogelijkheid om hun beangstigende dwangneuroses volledig tot ontwikkeling te brengen. En dat, beste lezers, is een regelrechte ramp. U gelooft nog in het lieve oude besje en het schattig gerimpeld meneertje, zegt u? Laat ik u dan even meenemen voor een wandelingetje door de laatste twee jaar van mijn leven.

Gepensioneerden vervelen zich te pletter, want ze zijn op een leeftijd gekomen dat al hun maten hen al kotsbeu gehoord en gezien zijn, hun kinderen hen vergeten zijn en niemand eigenlijk nog veel met hen te maken wil hebben. En terecht. Gepensioneerden ben je beter kwijt dan rijk. Wat doet de gemiddelde gepensioneerde dan? Hij verkoopt zijn huis en koopt een appartement tussen andere gepensioneerden en de mensen van tales from the crib. Dan moet hij zijn hof niet meer onderhouden en kan hij zich full time bezighouden met het bespieden van andere gepensioneerden en de mensen van tales from the crib. En dan vooral de mensen van tales from the crib, want die zijn niet gepensioneerd en dus per definitie schorriemorrie dat in de gaten moet gehouden worden.

Als normale mensen aan het werk zijn dolen gepensioneerden door de gangen, de ondergrondse garages en de plantsoentjes op zoek naar dingen die niet pluis zijn, en die gemeld dienen te worden aan de politie/de syndic/een andere bevoegde instantie. Gepensioneerden hebben niet veel nodig om naar de telefoon te grijpen: een garagepoort die is blijven openstaan of een gekleurd licht dat vanuit een appartement van buiten af te zien is is al genoeg om moord en brand te schreeuwen en aangetekende brieven te laten versturen. Heb je dan nog het lef om niet onmiddellijk naar de pijpen van de gepensioneerde gek te dansen, dan ontketent hij een oorlog. Zo eentje gelijk in 14-18, menere.

Het wapen van de gepensioneerde? Jouw vuilnisbak!
Zijn strategie? Sluip geniepig in het kotje waar alle vuilnisbakken staan, kies er de vuilnisbak uit van de mensen van tales from the crib en verstop hem in de struiken.
Haalt dit niet veel uit? Wacht dan tot het erg veel regent. Sluip alweer naar het kotje waar alle vuilnisbakken staan, kies er de vuilnisbak uit van de mensen van tales from the crib en sleur hem mee naar een afgelegen plek van het appartementsblok waar de regen met bakken naar binnen stroomt langs het dak. Gebruik de vuilnisbak van de mensen van tales from the crib als waterreservoir, zodat zij telkens als ze hun afval willen gaan weggooien een kwartier naar hun vuilnisbak moeten zoeken, om hem uiteindelijk vol regenwater aan te treffen in een uithoek van het appartementsblok. Herhaal dit drie keer.

Let op: herhaalt de gepensioneerde dit vier keer, dan raakt het geduld van de mensen van tales from the crib op natuurlijk, en gieten de mensen van tales from the crib honderd liter regenwater uit in het kotje waar de vuilnisbakken en het oud papier van de gepensioneerden staan opgestapeld. Zoals vanmiddag, bijvoorbeeld. Dat dan weer wel.

En de winnaar is...

Sommige mensen in mijn echte en virtuele omgeving vinden het al een tijdje nodig om zich op onbewaakte momenten vrolijk te maken over ebay-terminologie. En dan vooral de ebay-terminologie die ikzelf enthousiast gebruik, als daar weze: op ebay koop je niets, je wint het. Ik vind: daar hebben ze een goed punt, want ebay is immers een veiling. Toch? En winnen geeft zo'n lekker warm gevoel aan het hartje.

Neen, zeggen de disbelievers in mijn omgeving: als je iets wint dan hoef je er niets voor te betalen! Als je moet betalen koop je iets. Badablablabla, zeg ik dan. En ook soms "Bladabladablie".

Gelukkig zijn er ook van die momenten dat discussies niet eens nodig zijn.
Zoals vandaag.
Ik heb namelijk zoiets fantastisch verkregen op ebay dat zelfs winnen de lading nog niet voldoende dekt.

Het is een fucking Meli Maze-shirt, for christuses sake!

Kaboodle

Voor al wie geen zin heeft om weer honderd keer dezelfde vraag te beantwoorden at this time of year: Kaboodle wishlists.

Erg leuk en makkelijk om te gebruiken, geschenkideetjes te pikken en om cadeau's te schooien.

En omdat ik nog zo hebberig niet ben mogen alle links naar uw lijstjes in de comment box.

Eeey Bianca!

Pokdalige gezichten met varkensoogjes onder een Lacoste-pet. Eastpakrugzakken gecamoufleerd met stoffen hawaÔbloemenkransen. Eastpakrugzakken in legermotief. Eastpakrugzakken in bloemenmotief. Eastpakrugzakken met pinnekes door. Schilfertjes. Burberrysjaals met een veel te grote mond. Puntschoenen onder witte kuiten. Ruitjessjaals rond acnÈ-nekken. Slechte mondhygiÎne en probeersnorren. Agressieve duwers. Luide duwers. Duwers met slechte mondhygiÎne en pinnekes door hun Eastpakrugzak. Marginale manwijven die "EY!!!! EEEEEEEY!!!! EEEEEY BIANCAAAA!!!!!" roepen naar Bianca en hard op het raam kloppen met hun manwijfvingers. Zweetgeuren. Luide conversaties die zomaar nergens heen gaan. Jassen die ruiken naar regen. Vuile vingernagels die op goedkope mp3-spelers drukken. Smsjes vol fauten. Nagels die veel te kort afgebeten zijn. Zichtbaar oorsmeer. Een volhardende Von Dutch-pet die tongzoent alsof zijn leven ervan afhangt met een meisje dat haar haar eens mag laten verknippen. Seutige lichtblauwe eastpakrugzakken waarop klasgenootjes in blauwe balpen hebben geschreven dat je een schatteke bent.

Believe you me: de hel op aarde bestaat en rijdt elke woensdagmiddag tussen Kortrijk en Ieper.

Countdown

Nog 39 dagen voor we naar een onbewoond eiland trekken, en daarna ook maar meteen naar een poepsjiek hotel.

Nog 11 dagen voor we als VIPs naar de eerste show van Clouseau mogen. *aah*

Nog 7 dagen voor we bij de notaris verwacht worden en de sleutel van de nieuwste crib krijgen.

En ik heb nog geen overall/badpak/fancy pants om dat allemaal te vieren.
Laat staan dat ik weet hoe een notaris eruitziet ofzo.

pandaberen in de tijd van vroeger

Mensen mensen mensen, wat doet u me soms lachen. En dat is goed, want lachen is goed. Maar nog vaker doet u me fronsen, soms zelfs erg hard, omdat ik niet snap wat u in godsnaam op het internet komt zoeken als u enkele basistechniekjes nog steeds niet meester bent. Vaak maak ik me ook erg zorgen om uw geestelijke ontwikkeling en hoop ik dat u een jaar of zeven bent, maar waarschijnlijk bent u gewoon de veertig al lang gepasseerd, en komt het nooit meer goed. U moet Google wel een absolute kutzoekmachine vinden, denk ik dan, want veel zult u er wel niet mee terugvinden. Behalve tales from the crib.
Ik voel me zo schuldig dat ik u wil helpen.

Met de moed der wanhoop: dingetjes die u nog niet goed wist over Google!

1. Google is geen mens en het heeft geen zin om Google als een mens te behandelen. Als u iets wilt weten of opzoeken hoeft u dat niet in vraagvorm te gieten. U kiest er gewoon enkele trefwoorden uit, zodat de Google-computer ze kan opzoeken.

Hoe het niet moet:

hoeveel medailles behaalde de belgen tijdens de olympische spelen

is er een site van de winkel ici paris

2. hou het kort. U heeft meer kans om een goed zoekresultaat te hebben als u op drie kernwoorden zoekt, dan als u Google ellenlange zinnen en vragen laat opzoeken. Wilt u toch meerdere woordjes opzoeken, plaats ze dan tussen aanhalingstekens. En nog iets: denk eens een beetje na over uw formulering. Die kan heus beter.

Dit doet u dus beter niet:

wanneer werd de bril uitgevonden voor mensen die niet goed dichtbij konden zien

pandaberen in de tijd van vroeger

ik wil een toneeltje spelen

dingen voor je tongpiercing

3. Leer spellen. Neen, echt.

ring tonnen top 50

schit video

4. Ahaa, kleine penis!

kleine penis standjes

Vraag anders eens raad aan moowna.

Tihi.

rondje leedvermaak

Het gesprek ging goed, iedereen was enthousiast en blij, en nu was het enkel nog wachten op "de baas", die ook even met me wilde kennismaken voor we alles afhandelden.
Formaliteitje.
Geen punt.
Ons gezellig gekeuvel werd opgeschrikt door het lawaai van iemand die met grote stappen door de gang beende, drie luide bonken op de deur en een blik die niet veel goeds voorspelde. De baas.

"Ben jij dat journalistje dat denkt dat ze het allemaal beter weet?" begon hij, nog voor ik hem de hand had kunnen schudden.
"Ben ik w‡t? vroeg ik iet of wat tegen mijn plan in, want ik wilde eigenlijk "hallo ik ben lilith" zeggen. Aangenaam.
"Hier", wees de man, "van dat artikeltje in de krant. Uitlokkerij is het!", en hij gooide desbetreffend artikel voor mijn neus op tafel. Hij vond het duidelijk niet nodig om zich aan me voor te stellen, maar ik wist wie hij was. Hij was niet alleen iets hoogs bij dit bedrijf waarvoor ik hoogstwaarschijnlijk zou schrijven, hij was ook nog eens iets hoogs bij een ander bedrijf dat een chatwebsite runde. En daar had ik hem pijn gedaan.

"Ik kan me niet herinneren dat ik voor dat artikel iets heb uitgelokt" zei ik, verbaasd over de wending die dit gesprek had genomen. Als een wildeman bulderde hij verder.
"Belachelijk. Had je kunnen verwachten als je je voordoet als een veertienjarige in een chatroom. Schuld van de ouders is het! Niet van de chatbox! Schandalig, al die betichtingen! Beetje makkelijk ook, neen?"
"Ik heb niemand beticht in dat artikel, meneer" zei ik, en dat was waar. Iemand was blijkbaar bang om veel centjes te verliezen aan negatieve reclame die hij zelf terplekke uitvond.

"Goed, en wat kom jij hier dan eigenlijk doen?" gooide hij het gesprek om, op een toontje van "wat denkt het journalistje wel dat het is?"
"Ze hadden mij gevraagd om even te komen spreken over welke artikels ik jullie kan aanleveren" zei ik, naar waarheid.

[*** en dus dacht ik: hey, laat ik gezellig door de gietende regen naar hier komen om met een arrogant macho-figuur te discussieren over mijn artikels. Het is niet dat ik als journalistje dat alles beter denkt te weten iets beters te doen heb anyway.***]

De baas nam de gelegenheid te baat om op een erg arrogant en hautain toontje vragen op me af te vuren die erop wezen dat vrouwen niks van internet en computers wisten in zijn book. Wat ik hier dan wilde komen doen? Hij had zijn vrouw onlangs nog een boek getoond over webloggen, want zij kende er ook niet veel van. Of ik ooit dat boek had gezien? Waarschijnlijk niet. "Ik sta erin. In dat boek", zei ik. Met mijn weblog. Want ja, dat woord kende ik. En nog vele andere mannenwoordjes ook. Hey verhip, zelfs woordjes die hij niet kende. Vijf minuten later vroeg hij me plots om tips, in plaats van om staalharde bewijzen, want hij en zijn bedrijf zouden weldra ook grote veranderingen doen, en het zou fantaaastisch worden. En revolutionair. En met blogs ook enzo.

Toen ik buitenstapte had ik zo genoeg van heel het opgefokt mannensfeertje dat in de vergaderzaal had gehangen dat ik besliste om toch helemaal niks te doen voor het arrogant macho-figuur. Dat was dat.
Ik was niet van plan om het er ooit nog over te hebben, maar guess what? De veranderingen zijn aangebracht, de lancering van de vernieuwde site is al een week achter de rug en geen haan die ernaar kraait. Geen revolutie, geen reactie, geen extra journaal. Zelden heb ik zo hard gelachen om een weinig succesvol macho-figuur. Haha! HAHAHA!

biosphere II, maar dan net niet

Dit is de derde dag op rij dat ik geen buitenlucht meer heb mogen voelen op mijn zieke huid. Geen zuchtje wind, geen druppel dauw, geen frisse bosgeur die nog langs mijn neusvleugel is gepasseerd. Nu pas kan ik helemaal snappen hoe het is om opgesloten te zitten in het Big Brother huis, de gevangenis van Brugge of in de Biosphere II. En dan toch eerder het Big Brother huis, want tijdens mijn opsluiting kan er volop op mij gestemd worden en moet ik niet eens mijn eigen ajuinen telen. Dat geeft mij best een goed gevoel.

Erg veel activiteiten kan ik met mijn zieke bronches nog niet ondernemen, en dus spendeer ik mijn tijd vooral met slapen, pjoeteren, vieze dingen ophoesten tot ik ervan moet kotsen en VITAYA kijken. Duhus mannelijke lezers, klik maar weg nu, want u heeft vitaya gelezen en u vindt vitaya toch per definitie stom en voor vrouwen, en ik wil dit postje helemaal misbruiken om met mijn sistas over deze gift van de televisiegod te palaveren.

Vitaya is geweldig.
Vanonder mijn dekbed heb ik deze week al drie keer gezien hoe je brits op je bord tovert, een moord oplost in 48 uur en lade-onderverdelers maakt van cornflakesdozen. Ik heb al een beetje triest zitten wezen om baby's die doodgaan op de spoed, ik ben helemaal weg van de serie waarin een familie een begrafenisonderneming runt en ik leef altijd heel erg mee met de koppels die een oeroud kasteel in de onderwereld van Hongarije kopen en daar dan een bed en breakfast uit willen beeldhouwen samen met hongaarse werkmensen die geen zak van hun instructies verstaan. Love it! Geef de mens die deze programma's liet aankopen een standbeeld!

Wat mijn geliefde en andere mensen met een penis ook mogen beweren: Vitaya is ÈÈn van de beste zenders around, en krijgt veel te weinig credit. Noem mij ÈÈn andere zender die zijn doelgroep op zo een geweldige manier geeft wat het nodig heeft bij zieke en betere dagen, en ik draag de rest van de week een Niecy Nash-bloem in mijn haar. With pride, girls!

those bronches

De thermometer bij de dokter wees eerder naar de veertig dan naar de negenendertig. Dat had ik al een beetje kunnen voorspellen toen ik een uur en tien minuten bijna van mijn sus had zitten draaien van de koorts in zijn wachtzaal, en niemand van het zootje blakendgezonduitziende briefjesophalers het verstand had om "Ga maar voor hoor juffrouwtje" te zeggen. En neen, het waren geen turken.

Amper twee uur voor het innige moment met de thermometer had ik nog half huilend en totaal hyperventilerend naar dezelfde dokter gebeld, drie keer naar adem happend per woord. Adem, die er sowieso al niet meer was toen. Teveel zieken, zei de dokter. Hij kon er echt niet meer geraken. Het speet hem. Swell.
Maar nu kreeg ik een wenkbrauwfrons richting thermometer, een bezorgde blik en een paar paardemiddelen mee. Zware bronchitis, slapen en zo weinig mogelijk doen. "Ik kan niks doen" zei ik, "Ik ben buiten adem als ik drie stappen naar het toilet moet wandelen". Na het uitspreken van die zin was ik zodanig uitgeput dat het leek alsof ik net een marathon had gelopen met een groene saint-michel in mijn mond.

reuteldereutel

• zo weinig adem dat een slobberbroek aantrekken me een kwartier uitgeteld in de zetel doet belanden
• zo koud dat ik een heet bad in twee minuten weer koud krijg, gewoon door er te gaan inliggen
• zo funky dat de kleur van mijn zakdoekinhoud doet denken aan een eightiesrevival
• zo hees dat Sarah Bettens serjees zal moeten opletten
• zo mottig dat de gordijnen hier nog niet zijn opengeweest en ik maar een dagje wereld oversla

Als u mij zoekt: ik lig in mijn bedde.

lilith is een dikke vette hithoer

Liefste bezoeker van tales from the crib,
Ik weet: het is niet overdonderend hip
Maar de rasechte hithoer die ik ben
bedelt bij deze graag om uw stem

*op de tonen van Zie Ginds Komt De Stoomboot*
Hoo lieve lezers van tftc
Klik toch ook op mij
En rijhij toch niet stilletjes
Ons cribje voorbij. (X4)

Wil u lilith eens in galajurk een podium zien opstappen?
Natuurlijk niet!
Maar het zou wel grappig zijn als u als blijk van eeuwige appreciatie aan mij en mijn huis-tuin-en keukenblog denkt in het stemhokje.
De deuren gaan open op 15 november.

dingen die ik me wel eens afvraag (deel 4)

Kan iemand mij even uitleggen waarom bepaalde vrouwen ervoor kiezen om hun wenkbrauwen weg te scheren en te vervangen door een lelijke, onnatuurlijke potloodlijn? Is dat niet een beetje alsof je je kaal zou laten knippen om een lelijke pruik te kunnen dragen?

Kan iemand dat even voor mij navragen bij vriend of kennis?

lilith volgt toch echt wel scrapbookles

Ik weet wel dat u het zich gisteren tot in de late uurtjes heeft zitten afvragen.
Hoe doet ze het toch, die juweeltjes van scrapbookpagina's afleveren, zo zonder enige kennis van zaken en bricolleren. Wel, laat ik jullie even iets vertellen, dierbare lezertjes: ik volg al zes weken scrapbookles. Uhuh, dat hadden jullie al kunnen opmaken uit de titel, maar ik weet uit ervaring dat titels eigenlijk erg vreemd werken. Het is zo evident dat wat in de titel staat in het verhaal zal terugkomen dat jullie denken: haha, dat is te evident, ze moet niet denken dat ze ons liggen heeft hoor, lilith volgt helemaal geen scrapbookles. En toch beste vrinden, en toch.

Samen met een zestal andere scrappers (ik heb al voorgesteld om lidkaartjes te maken voor rond onze nek en petjes met "ScrapperZzZ" op, dat we er zelf zouden opscrappen, maar dat ging dan toch niet door) zit ik elke donderdagavond van zeven tot elf in een lokaal te zwoegen op mijn fotopagina's. En dat is best fijn. Onze scraplerares heeft wel duizend cursussen gevolgd in de USA om te leren hoe je je fotoboek het allercoolst versiert, en omdat we zo'n dikke vrienden geworden zijn allemaal mogen we elkaars stempels en schaartjes gebruiken als we ze achteraf wel goed afvegen onder de kraan. Ik, die als kind altijd de slechtste cijfers van de klas had voor knutselwerkjes ('vieze lijmvlekken op de wc-rolpop', 3/10) ben lid van een creatieve botvierbende.

We hebben zelfs een eigen scrapbook-codetaal, wat de scrapbookband alleen maar versterkt. Zo noemen we draadjes 'fibers', en ringetjes 'eyelets'. Stickers en andere versieringen heten niet stickers en andere versieringen maar 'embelishments', en wij snijden onze foto's niet, we 'croppen' ze, en dat allemaal zonder verpinken.

Ik ben zelfs al zodanig goed geworden dat ik klaar ben met de beginnerscursus, en vanavond lekker professioneel doorvloei naar de cursus voor gevorderden. Als ik me niet vergis weet ik tegen morgenochtend hoe ik een verbazingwekkend omklapsysteem kan maken dat iedereen die mijn album bekijkt verstomd zal laten staan. Jahaaa, zoals u ziet heb ik het wel al gemaakt in de scrappertjeswereld, en heeft u hier niet meer te maken met de eerste de beste beginnende scrapper.

Zijn er hierover nog vragen?

we get signal

Kijk 's aan, ik geloof dat ik vandaag (en meteen ook de rest van de week) verlof heb.

Eerst was ik nog van plan om allerlei serieuze dingen te doen als artikels voorbereiden en nadenken over mijn toekomst, maar dat is geen echt verlof, is it? Erger nog: als ik dat zou doen zou ik behoren tot de categorie mensen die de Lotto wil winnen om het geld op hun spaarboek te zetten ofzo, en zo heb ik nooit willen worden.

Ik vind het zelf ook redelijk doodzonde, maar ik krijg allerlei signalen door dat ik vandaag eigenlijk niks serieus mag doen, en dus wel helemaal loos MOET gaan in mijn scrapbookshelter.

Al wie mij al enige tijd volgt weet dat ik er niet het persoontje naar ben om belangrijke signalen zomaar te gaan negeren.

Hup hup, en nu weer aan de slag, jullie!
Ik hoor een plicht roepen.

de parabel van de rode zwembroek

Toen ik nog veeeel jonger was dan nu ging ik vaak zwemmen in het openluchtzwembad in de buurt.
Ik was dertien en in die periode een beetje verliefd op B. maar ook wel op N., maar dat ging snel voorbij want plots op een dag kwam er een nieuwe jongen naar het zwembad. Alle meisjes hadden hem direct gezien, en de story ging dat hij uit het naburige dorp P. kwam. Al snel dachten wij dertienjarige meisjes dingen als: "Zouden alle jongens uit P. zo mooi zijn als hij?" "Is er een middelbare school in P.?" en "Indien ja, kunnen we onszelf dan nu onmiddellijk op de lijst van de inschrijvingen zetten?"
Om het in Joepie-slang te plaatsen: die nieuwe jongen was een spetter. En hij leek zowel op B. als op N., maar dan tien keer mooier. *zucht*

Veel wist ik niet over hem, behalve dat hij er ongelooflijk goed uitzag in zijn knalrode zwembroek, en altijd op dinsdag en donderdagnamiddag kwam zwemmen. En hij heette Nicolas. Dat was meteen alle informatie die ik had, want ik heb nooit meer dan drie woorden tegen hem gezegd. ("pardon, excuseer, merci", in het voorbijgaan, na een weddenschap met mijn vriendinnetjes om hem eens te passeren en te proberen aan te raken enzo, u kent die geintjes wel) Meer had ik niet nodig om hem numerous guest appearances in mijn dagboek te laten maken.

Het was dus wel een redelijke schok toen ik mijn Nicolas tien jaar later plots in de Pfaffs zag aandraven als het nieuwe liefje van dochter Debbie. En het duurde welgeteld vijf minuten om te beseffen dat hij toch niet de droomprins was geworden waarmee ik koters op de wereld wil zetten. Onze relatie zou de discussie Kiano-Keano-Piano niet overleefd hebben, vrees ik.

Maar inderdaad Ientje, goede gok: gisteren zag ik Nicolas terug in levende lijve op de rijke mensenbeurs, waar hij knap in het pak een massagezetel stond aan te prijzen aan een rijke mens. En eerlijk is eerlijk: hij mocht er nog steeds wezen.

Ik had natuurlijk op hem af kunnen stappen en lachend de anekdote van de rode zwembroek kunnen bovenhalen, want hey, ik ben ondertussen 24 en een heuse mevrouw, maar ik koos voor optie twee en riep in extase richting mijn levensgezel "Kijk! Het is Dimitri van dinges! Alleez, die Dimitri daar! Van dinges alleeeez!".

Neen, ik kan die beurs met de beste wil van de wereld echt geen succes noemen.

lilith vindt rijke mensen vies

In Kortrijk was er vandaag eens een beurs.

Vorig jaar waren we al eens naar deze beurs geweest (die van vorig jaar dan, niet die van dit jaar want haha dat kan niet) en we herinnerden ons dat het een erg mooie beurs was, met mooie klassieke meubels en andere mooie dingen die dit jaar wel eens ideetjes konden opleveren voor ons klassiek en oud huis. Ik zeg "ideetjes", want wij zijn van het soort mensen dat zich the real stuff niet kan veroorloven en zich tevreden moet stellen met een bordkartonnen antiek kastje, dat we dan nog eens zelf met veel liefde en goedkope verf in elkaar moeten knutselen ook, dammit.

Wat wij vergeten waren over vorig jaar is dat wij de beurs toen bezochten voor openingstijd, en dus in alle rust en sereniteit tussen de standjes konden lopen. De standjes waar soms zelfs nog geen standjeshouders post hadden gevat omdat het zo vroeg was! Once in a lifetime zoiets, moesten we vandaag beseffen toen we dezelfde beurs bezochten tijdens de openingsuren. En er dus publiek was. Meteen ook het rijkste en meest hautaine publiek dat ik ooit op een beurs heb gezien.

Kijk, er zijn natuurlijk veel lelijke dingen te vertellen over de manier waarop Jan Modaal en zijn gezin beurzen als Batibouw en Horeca Expo bezoeken, en ik ben zeker dat ik al over al die manieren heb geklaagd. Halen we ons even het beeld voor de geest van hoe Jan M., gehuld in zijn zondagse "Dirk Scappenbury", zweterig en luid een kinderwagen door de veel te smalle gangen van hal 6 duwt, op weg naar de jeneverstand. Als u soms beurzen frequenteert dan is de kans zelfs groter dat u hem bent dan dat u hem kent, en dat weet u.

Maar alle gekheid op een stokje: Jan Modaal is tenminste geen jeanette. En je kan veel zeggen over Sabrina Modaal, maar niet dat ze driehonder euro per maand betaalt om haar kapsel te doen lijken op een stenen pruik.

Enkele bevindingen na een uur tussen de beau monde:

• Hoe rijker de man, hoe zwakker de mannelijkheid. Rijke mannen hebben de neiging om naar een eeuwenoud theeserviesje te kijken met een pruilmondje, daarna door satijnen stofjes te gaan met vingers die duidelijk een keer teveel gemanicuurd zijn, en het dagje af te sluiten door nog eens verlekkerd achter moeder de vrouw aan te trippelen in de peperdure juwelenstand. Echt, ik weet wel zeker dat rijke mannen erg kleine geslachtsorganen hebben, en het zou me zelfs niet verbazen dat de grootte van hun lid (want zo noemen ze het!) afneemt naarmate ze rijker worden.
• Rijke mannen gaan naar dezelfde kapper als hun rijke vrouwen. En dat zouden ze beter niet doen, want de kapper van de rijke vrouwen zweert om de ÈÈn of andere akelige reden bij de kapsels van het belgisch koningshuis, en meent dat mannen hun grijze haren moeten fˆhnen en laten groeien.
• Rijke mensen kunnen niet enthousiast zijn over zaken waar normale stervelingen met open mond naar zouden kijken. Daar zijn rijke mensen te subtiel en te deftig voor. De nieuwe Lamborghini die wij zagen had Jan M. een knoert van een erectie bezorgd, maar laat rijke mensen uiterlijk koud.
• Rijke mensen zeggen dingen als "Als je een zwembad koopt moet je er toch minstens baantjes in kunnen trekken."
• Wie baantjes trekt in plaats van ze te zwemmen heeft een erg kleine penis
• Rijke mannen wandelen graag met de handjes op de rug
• Wat waarschijnlijk een overblijfsel is van "handjes boven het laken" op hun rijkemenseninternaat
• Ik heb een aangetrouwde Pfaff gezien die er wel mocht wezen. Raad eens wie raad eens wie!
• Rijke vrouwen vinden het opwindend om zich in een jager te verkleden

Na een uur rondlopen tussen nieuwe, oude en valse rijken verlangde ik zowaar naar Jan M. en de heerlijke walm van zweet en oprechtheid die hem bij elke stap begeleidt, en uit sympathie trokken mijn sjoe en ik naar Mc Donalds waar ik een vettige Filet-o-Fish-burger bestelde. En hem met VISA moest betalen wegens geen cent meer bij.

Bij nader inzien ben ik best wel simpel gebleven.

Wedden?

Wedden dat jullie veronderstelden dat ik ondertussen doodgegaan was, en met z'n allen al zaten te azen op deze domeinnaam, denkend dat jullie er grof geld uit zouden kunnen slaan? Ik moet zeggen: dat laatste valt serieus tegen, en leven met een curieuze hartziekte al evenzeer.
(en de prijs voor beste inleiding gaat naar.... tales from the crib! Post mortem evenwel jammergenoeg, zoals u allen weet)

Sinds de hoge bloeddrukdiagnose heb ik al dozijnen bijna dood-ervaringen gehad, de ene al spectaculairder dan de andere. Ik ben al eens bijna doodgegaan op de trap op mijn werk (hartritmestoornissen), ik ging bijna dood toen ik gewoon stilletjes in mijn bed lag te denken aan doodgaan ( en aan wat er dan met deze domeinnaam moest gebeuren), en ik stierf al eens bijna in het Zwin, tot ik besefte dat ik misschien al stervend zou neerkomen op een eend met vogelgriep en eenzaam in quarantaine zou moeten worden begraven. Het was met andere woorden het moment niet.

Als ik bijna doodga voel ik mijn bloeddruk de hoogte in schieten en haalt mijn hart vreemde capriolen uit die misschien tot de dood kunnen lijden. Op mijn netvlies wordt dan steevast het beeld geprojecteerd van de robuuste bouwvakker die eens op VITAYA een hartaanval moest nadoen, en waarbij CSI Miami-achtige plastische dwarsdoorsnedes van zijn bouwvakkerslichaam aantoonden dat er iets niet helemaal pluis was. Vies zenne.

Ik heb deze week al drie keer overwogen om een hartslagmeter te kopen in de Lidl en hem non-stop te dragen, zoals die baby's die gevaar lopen voor wiegedood enzo. Ik ben me zodanig bewust van mijn hart dat ik gisteren in het fitnesscentrum op de crosstrainer stond in-en uit te ademen als had ik plots last van buitenzwangerschappelijke barensweeÎn. Een mens zou bijna denken dat ik een seutje geworden ben sinds ik in de wereld van de hartpatiÎnten ben afgedaald, en het is maar een kwestie van dagen eer mij de toegang tot het fitnesscentrum voorgoed zal worden ontzegd.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik moet veronderstellen dat mijn curieuze hartziekte zich pas bij de dokter heeft ontwikkeld en zo goed als enkele seconden erna is ontdekt, wat een wonder mag heten als je dat zo bedenkt. Ik herinner me niet dat ik ooit last heb gehad van hart en bloedvaten. (behalve dat jaar dat ze ons constant kwamen lastigvallen van Levenslijn met plantjes voor deze wrede wrede aandoening that is, maar dat was niks persoonlijks) Hell, ik zou zelfs durven beweren dat ik voor deze week niet eens wist dat ik er had. Hart-en bloedvaten dan. IN GODSNAAM!

Het bewijs is er toch maar weder, dat je de ene week een jonge kwieke godin kan zijn, en de andere week cardiologisch restafval, onafhankelijk van rang, stand en je aantal views op een dag. En omdat de gezondheid toch het belangrijkste is niewaar Roger had ik nu graag het nummer gekend van die geweldige Aalstse cardioloog van het koningshuis, zodat hij me helemaal kan oplappen en ik totaalvernieuwd zen aan het begin van de rest van mijn leven kan beginnen.