ik geloof

dat ik er ook maar eens een weekje blogverlof tegenaan gooi.

Prettige feesten!

(back in full force vanaf 2 januari, hastn)

Eindejaarslijstjes (IV)

Vreed'op aarde heeft u de laatste dagen waarschijnlijk al genoeg rond uw oren geslagen gekregen, en dus gunt tftc u dit jaar een hoekje om alle ergernissen van het afgelopen jaar uit te schreeuwen, voor u richting feestdis vertrekt.

De grootste ergernissen van 2005

• de steeds sterker om zich heen slaande verzuring: tevreden zijn is uit, zagen over vanalles en nog wat was de trend van 2005
• mensen kunnen niet meer luisteren. De luidste mensen hebben nog steeds het minste te vertellen, en zij die wel wat te vertellen hebben worden niet meer gehoord, omdat zij meestal niet geneigd zijn tot roepen en brullen
• werkmannen die in een andere tijdzone leven en het normaal vinden om gemiddeld anderhalf uur te laat op afspraak te verschijnen zonder te verwittigen, en zonder bereikbaar te zijn
• dat je bijna geen brood meer kan kopen zonder vijf euro kwijt te zijn
• mensen gaan steeds vaker spreken in holle slogans en veralgemeningen die ze ergens hebben opgevangen, en als je er dieper op ingaat om aan te tonen dat ze crap spreken gaat het: "Dat is mijn mening en iedereen zijn eigen mening!" Dat is geen mening, dat is een zin, mongool.
• en die mensen planten zich dan ook nog eens razendsnel voort en baren kinderen die opgevoed worden met holle slogans en Studio 100.
• de journaals zijn veranderd in slechte talkshows met mensen die niks te vertellen hebben, en de leegte wordt dan ook nog eens gevuld met borden waar leraarstypes voor staan te vertellen hoe het komt dat we te dik zijn. En ow, straks zeker kijken naar uw favoriete soap, want het zou wel eens kunnen dat Anna van de trap valt.
• iedereen maakt iedereen bang met verhalen die ze van een andere bangmaker hebben gehoord over nichten van verre nonkels die aangerand zijn in schellebelle door negers met zwarte mutsen aan, op klaarlichte dag en al
• ze hebben geen Heinz Bolognese spaghettisaus meer in de Delhaize
• en dat is triest

Klotewereld it is.
En nu gullie, en dat ik hier geen holle slogans lees of iets dergelijks!

Eindejaarslijstjes (III)

Meest memorabele tv-momenten van 2005:

• het Miss Belgian Beauty- huppetutje dat niet uit haar woorden geraakt tijdens de selectie en uit Waals Vlaams-Brant (of was het Vlaams Waals-Brant?) kwam
• de tiroler in Dubbel Geboekt die niet alleen een big poopoo in zijn broek had gedaan, maar ook nog eens bijna gek werd toen zijn slaafse vrouw zich volledig liet gaan in de aprËs-ski
• Lieven Van Gils die tijdens de Tour de France te laat ziet dat hij in beeld is en temidden het nieuws een medewerker toesist dat die in de weg loopt. (priceless!)

Leuke reclames 2005:

• Klara in Veurne
• De wakkere bakker spreekt een customized reclamespotje in (radio) - doorklikken naar radiospots en "inspreken"
• De coureurspot van Proximus
• de Proximus woorden-reclame

Wedden dat u er nog kent?

lilith en de brief uit Amerika

Met een hoofd dat nog nabonkt van een uurtje kerstshoppen wandel ik de gang van ons appartementsblok in, richting brievenbussen. In mijn tas twee doosjes haarkleuringsmiddel, een flacon van mijn lievelingsparfum en een nieuwe bh. Ik vind: tijdens de kerst mag je jezelf wel eens belonen voor het jaar dat was. (lees: je voornemen om twee bh's te kopen, en dan uiteindelijk stranden bij ÈÈn bh die drie keer zo duur blijkt als wat je van plan was uit te geven aan de twee bh's samen. Omdat je even vergeten was dat je geen standaard cup-maat hebt, en dus gedoemd bent om astronomische bedragen neer te tellen voor een kledingstuk dat zo goed als niemand ziet. Hebben alle vrouwen die hun borsten laten vergroten daar wel al eens bij stilgestaan? Ik dacht het niet. Maar het is wel een schoontje!)

Ik zie een enorme envelop liggen en vloek binnensmonds omdat iedereen altijd enorme enveloppen krijgt en ik alleen rekeningen. Tot ik mijn naam op de envelop zie staan. De envelop is zodanig enorm dat ik er met een beetje moeite zelfs een gewatteerde bh uit zou kunnen knippen. En hij komt uit Amerika, dat zie ik ook. Er schieten honderd spannende scenario's door mijn hoofd, want ik heb niks besteld ofzo en ik herinner me niks dat met enveloppen en Amerika te maken heeft.

Willeuh jullie et echt weejteuh?

Een boek voor dummies, uhuh.

En kent u deze nog?

Er zat wel geen brief bij, maar al de rest is waar!

koosnaampje

"Edelweiss, Eeeheedelweiss..." zing ik, en ik probeer heel hard om me de nederlandse vertaling te herinneren van het liedje uit The Sound Of Music. Of toch hoe het werd vertaald in ons schooltoneelstuk in 1993, waarin mijn leraar Latijn het zong in zijn rol van kapitein Von Trapp.
"Spieiegelbeeeld van de steeerrehen, tussen zon, sneeuw, en ijs... 'k Groehoet je vriend'lijk van veeeerre...". Ik zing het uit volle borst aan mijn kant van het bed, apetrots omdat ik meer dan tien jaar later nog steeds weet hoe het gaat. Naast mij hoor ik Youri bijna onhoorbaar grinniken.

En sinds dat moment noemt hij me Kroetje Vriendelijk.
Fijn is dat.

PI-nostalgie

Het was Youri die me het stukje aanwees: een interviewtje in de Netwerk van deze maand met Bart Cabanier. Youri leest voor:

En indeeders, Bart Cabanier is niet enkel een gewaardeerd blog-collega, in een ver verleden was hij ook nog eens mijn stagebegeleider bij het ter ziele gegane Planet Internet. En het stukje in netwerk takes me back.

Naar de Rijnkaai, waar het gebouw van Planet Internet gevestigd was en waar ik elke morgen samen met mijn collega stagiairtjes en een in boeken verzonken smintjes uit de bus stapte richting lift, als ik me niet vergis naar de zevende verdieping. De berichten dat het einde van de PI-redactie waarschijnlijk zeer nabij was waren toen al doorgedrongen bij iedereen, maar ik herinner me ondanks die berichten vooral een werksfeer die ik later nooit meer ergens ben tegengekomen. Jammer genoeg. Het was jongens onder elkaar, zoiets, en het feit dat ik er drie maanden stage heb gelopen terwijl de wereldbeker voetbal van 2002 juist bezig was maakt mijn herinneringen enkel maar beter.

Om vijf uur 's morgens opstaan (als student, jawel!) om om zes uur de trein vanuit Gent te nemen en om zeven uur met veertig man voor een groot scherm chocoladekoeken te eten en voetbal te kijken. Die ene sukkelaar op de sportredactie die naar de wedstrijd moest kijken die tegelijkertijd werd gespeeld, want er moest verslag uitgebracht op de website. En hoe hij bijna niks hoorde omdat wij met chocoladekoeken naar datzelfde scherm gooiden toen we er toch nog uitlagen tegen den Brazil. De zware gevechten met Planet Internet-stressballen die door de enorme redactieruimte vlogen, en hoe er dan altijd wel iemand was die Jennifer Jennings door de boxen van zijn pc liet galmen. Hoe vrijdag altijd AC/DC-dag was, en ik heel de dag op collega's moest kijken die sjofele jeansjasjes droegen met een om ter grootst AC/DC-logo op. En die het nog meenden ook.

Ik heb me zodanig geamuseerd bij Planet Internet dat ik het mezelf daarna een beetje moeilijk heb gemaakt. De arbeidsmarkt is sindsdien nooit meer zo leutig geweest, de middagpauzes nooit zo hilarisch en de bokes met Marmie-choco nooit meer zo lekker. Het lijkt honderd jaar geleden, en na even tellen blijkt het drie jaar en half. Misschien is dat nog het ergste van al.

Eindejaarslijstjes (II)

Dingen waar je nooit genoeg van kan hebben rond kerst:

• die geweldige kleine witte kerstlichtjes rond vanalles en nog wat
• Last Christmas van Wham!
• toastjes
• jaaroverzichten met goedgekozen muziek op de achtergrond
• kerstkaartjes
• top-zoveels op de radio

Dingen waarvan je direct genoeg hebt rond kerst:

• lelijke klimmende kerstmannen aan gevels
• volle winkels die ruiken naar zenuwachtigheid en zweet
• kerststronken
• kerst-spam
• lichtlinten die slordig aan gevels hangen, in plaats van strak
• everything Jules Destrooper

het is stil in huis

Het was vijf uur 's morgens, en het was stil. En wat nog veel beter was: het bleef stil. Net als om vijf uur dertig, en kwart voor zes. Het was zodanig stil dat ik eventjes dacht dat de goden vonden dat ik een break had verdiend. Wat helemaal terecht zou geweest zijn ook.

Voor het eerst in maanden wandelde ik van de slaapkamer naar het toilet zonder jengelend haarblok aan mijn been. Ik bereikte de keuken en struikelde niet ÈÈn keer over hetzelfde haarblok dat anders al lang de sprint zou ingezet hebben richting voedingsbakjes. We ontbeten zonder gebruikelijke randanimatie waarbij meestal zetels en aanloopjes richting gordijnen gemoeid zijn, en ik heb al heel de voormiddag meer bureau ter beschikking dan ooit tevoren. Ook leuk: een kaars aansteken zonder een huis dat vijf minuten later naar verbrand haar ruikt.

Bill is lekker een dagje op vakantie bij de oma, en dat zou eigenlijk wel eens meer mogen gebeuren. Heerlijk is het! "Ik heb hem mogen aanraken!" vertelt broerlief op messenger. "Hij slaapt bij de hond, hoor. Hij is lief. " belt oma door via de telefoon. En ik denk: "En wil die hond hem niet houden zo? Een week of twee? "

Ik ben een slechte poezenmoeder.
Zo, dat is eruit.

Vraagje

Is er hier al eens iemand naar zo'n vibratorparty geweest? U weet wel, allemaal vrouwen samen en dan dingen doorgeven waarvan je anders zegt dat het niets voor jou is? En al?

Any fun?

Ik zou toch graag een beetje voorbereid naar mijn eerste Upper Dare-festijn gaan zaterdagavond, if ya know what I mean. *knipoogt vettig en zwaait met chinese genotsballekes*

Ongeduld om Freddy

Ik geef het toe: het is niet de eerste keer dat ik ergens in december ongeduldig begin te worden om mijn agenda voor het volgend jaar te beginnen gebruiken. Ik durf zelf meer zeggen: dat is ten huize crib een telkenmale wederkerend fenomeen.

Maar dit jaar ben ik simpelweg niet meer te houden.

Als u in 2006 iemand ziet lopen met een exclusieve fijngetunede Freddy Maertens- moleskine-agenda, dan ben ik het wel.

lilith en het beerputwater

"Dat is de beste aanpak" wijst de man die het vocht komt meten in de muren naar wat ooit de woonkamer was. "Er een hoop volk opsmijten en er tegenaan gaan". Zijn vochtmeter gaat volledig in het rood tegen de buitenmuur en hij pent iets neer op een papiertje, terwijl ik slik en snel uitreken dat ons budget voor vochtbehandeling welgeteld een euro of tien is, indien echt nodig. Waarop de vochtman een verkleurde lakmoesproef voor mijn neus houdt, met de gevleugelde woorden: ""Er zit beerputwater in uw muur, madam". Ik houd het hoofd koel.

Vandaag. Na een weekend keihard werken in een stoffige, vochtige en koude living plof ik me voor de tweede keer in korte tijd in bad. Mijn spieren voelen aan als na de bodypump, maar dan vier keer zo erg. Ik was het plakkende stof uit mijn haar en bedenk me dat ik het eigenlijk wel zal missen als de grootste werken gedaan zijn. Grote repen papier in ÈÈn keer naar beneden proberen te trekken, terwijl de verf als sneeuw in je haar, neus en mond terechtkomt. Zien hoe de oude vloer met veel moeite toch uiteindelijk zijn vertrouwde omgeving wil loslaten. Met zijn allen aan een geÔmproviseerde tafel (lees: plank op een wasmand) bokes met hespeworst eten en niet meer recht geraken omdat de benen moe zijn, om van de armen maar te zwijgen. En er dan toch nog in slagen om twintig centimeter aarde met belachelijk veel baksteenbrokken in uit te scheppen en naar de container te slepen. Om dan vanmorgen weer te herbeginnen met evenveel enthousiasme/ leedvermaak om de spierpijnen die bij iedereen even hard hebben toegeslagen tussen gisteren en vandaag.

Het fantastische aan familie is dat je helemaal niks moet vragen, en ze er toch gewoon staan. Beton laten gieten mag dan wel een een stuk minder lastig worden, ik durf wedden dat het een pak minder gezellig zal zijn ook.

Voor en tijdens

Het was me het dagje wel.

Lepeltje

Ik heb het nooit erg gehad voor gedichten op weblogs. Ik vind het een beetje gemakkelijk: ik weet niet wat schrijven, dus doe ik even een gedicht/songtekst die ik mooi vind. Vaak zijn die gedichten van een erg povere kwaliteit en doet de combinatie met een animated gifje pijn aan de ogen. Maar nu kan het dus lekker wel, want niemand minder dan Bart Moeyaert wordt de nieuwe Antwerpse stadsdichter lees ik net.

En dus doe ik even iets waar ik eigenlijk niet van hou.
Een gedicht op mijn blog posten.
Maar dan wel een erg mooi.

Bart Moeyaert

subjectieve sensitiviteit

Een oud leeg huis met hoge plafonds dat moet verbouwd worden blijkt niet echt een cadeau te zijn voor mij en mijn hoogsensitieve oren. Vanaf het moment dat er meer dan twee mensen in de living staan te vertellen hoe de dingen het beste aangepakt dienen te worden begint het. De woorden galmen tegen elkaar op, rollen met veel bombarie langs de hoge muren en komen op hun beurt als een muur van lawaai op mij af. Er staan geen meubels om achter weg te kruipen, ik incasseer alles tot mijn hoofd vol zit.
Het wordt pas helemaal erg als mensen vertellen wat ze doen terwijl ze ook nog eens met een zware hamer op een oude tegelvloer kloppen: elke slag doet mijn hersenen ontploffen, terwijl de woorden van links en rechts een aanval inzetten op mijn vege lijf.

Misselijk worden van lawaai, mensen die even gevoelig zijn als ik weten dat het bestaat.

Ik ben serieus aan het overwegen om dit weekend het behang af te trekken met een iPod binnen oorbereik. Want die mag dan weer wÈl keihard.

eindejaarslijstjes (I)

Waar ik in 2004 niks van wist, en in 2005 best wat:

• zwangerschappen en bevallingen
• huizen kopen
• massief en semi-massief parket
• rentevoeten
• freelancen
• vermogensbeheer
• facturen maken
• scrapbooken
• crosstrainers
• spinning, bodypump, bodycombat en bodystep
• mystery shoppen
• boekhouden
• kalknagels
• vlinderdassen knopen

melipedia

Heeft u al ooit eens een wiki gemaakt? Ik wel eigenlijk, en ik zou het fantastisch vinden als u eraan meewerkte.

Dat heeft veel voordelen, namelijk.

1. u leert een keer een wiki aanpassen
2. op die manier kunt u later zelf wiki's van uzelf maken
3. want wiki's zijn super
4. en u kunt al uw herinneringen aan een verloren gegaan pretpark delen met iedereen around

Tales from the crib stelt voor: de Meli-wiki!!!

Doe het voor de bijtses! En de schminkstand met de prinsessenhoedjes en de bijenvoelsprietjes in de apirama-hangar. :'(

voor allen die ooit kiend'ren waren (deel 1)

Als kind had ik het geluk dat mijn grootmoeder op minder dan een kilometer van mijn favoriete pretpark woonde, en ik herinner me duizend jaar later nog levendig hoe wij vol voorpret de wandeling aanvatten langs de velowinkel, het kerkhof en de tramhalte, op weg naar het aards paradijs dat ook wel eens Meli Park werd genoemd. Ik heb een uitermate gelukkige kindertijd beleefd.

Door de jaren heen vervaagden de herinneringen aan de duizenden bezoeken die wij aan het bijtjespark brachten een beetje, en toen de Evil Knievels van Studio 100 het park binnenvielen en alle bijen wegjoegen voor de commerce maakte ik een belangrijke beslissing: ik zou zoveel mogelijk herinneringen aan het park bewaren, in mijn hart, mijn hoofd en op de computer. Ik geef een aanzetje, en u kunt helpen door uw herinneringen aan het park te delen met de kindjes van toen.

Let's go!

• aan de ingang van het park kreeg je een vierkante stempel op je hand met de meli-bij op. Het begin van een journÈej fantastique, quoi!
• Ergens aan de ingang van het park stond de "papier-hier"-man , en in mijn herinneringen kon je een luchstroom voelen als je bij zijn geopende mond kwam met je hand. In het gebouw naast de papier-man kon je een mondje eten uit meli-borden.
• Het inkompleintje! De ezel waar je twintig frank in moest steken om te zien hoe het klotebeest jouw gouden chocoladecentjes met veel gebalk in een groepje schoolkindjes dat je niet kende katapulteerde. Of op het dak van de barbapapa en suikerappeltjesstand, godbetert.
• Soms stond de Wienerschommelmolen op het binnenplein, maar die werd ook soms verwisseld met de piratenboot .

Goed genoeg voor een aanzetje?

Opdracht 1: deel alle herinneringen die u heeft aan de attracties rond het binnenplein. (het spookhuisje, de lieveheersbeestjes, het schietkraam,..) Let wel: enkel rond het binnenplein! Volgende keer gaan we verder met de rest, en als u chance heeft post ik nog wat binnenpleinrelated foto's om uw geheugen op te freshen. Goow!