televisiegoden

Meer nog dan van Debbie Travis die in no time een te gek toscaans keukenrekje maakt van golfkarton. Veel meer nog dan van Niecy Nash en Nigella Lawson die samen een yard sale houden en daarbij sensuele cakejes aan de man brengen met een afzichtelijke bloem in heurder haar. Nog meer dan van Gene Bervoets die in een oud fiatje door de Italiaanse bergen rijdt en in een macho-versie van "nil blu dipinto di blu" uitbarst. Zoveel meer nog dan van alle fantastische tv-goden hou ik van Trinny en Susannah.

Trinny en Susannah zijn fantastisch! Trinny en Susannah zijn god's gift to iedereen die ooit al eens heeft overwogen om, al is het maar ÈÈn keer, een kledingstuk te kopen dat ervoor zorgt dat je er enigzins toonbaar uitziet. Trinny en Susannah zijn het wandelende en heel erg aanwezig zijnde antwoord op "vinde gij m'n gat nie te dik in deze rok?" En best of all: Trinny en Susannah hebben het uitermate goed voor met ons. Trinny en Susannah zijn tot ons nedergedaald om ons te helpen.

Bij elke uitzending die ik kan meepikken van het fenomenale "what not to wear" kan ik niet anders dan onder de indruk zijn van de twee madammen die perfect weten hoe je een gemiddeld marginaal lelijk vrouwmens door middel van een andere garderobe kan omturnen tot een hete beze. En ze draaien daarbij hun hand niet om als het gaat om hun eigen cellulitis en blubberbuik te gebruiken als voorbeeld. Trinny en Susannah zijn streng maar rechtvaardig, en ik hou van hen op een niet-seksuele manier.

Terwijl ik vroeger in een kledingwinkel meestal maar iets deed, shop ik tegenwoordig volledig volgens The Rules. Wijde pijpen in plaats van smal toelopende die ervoor zorgen dat je enkels er smal uitzien, en je bum gigantisch. Draag nooit jasjes die eindigen waar je achterwerk start. Zware bovenbenen? Draag dan nooit lichte kleuren op die plaats, dat accentueert alleen maar. Draag altijd kleur met kleur: zwart laat elk kleur vervagen. Grote borsten? Draag dan geen lange kettingen die erover heenmoeten en alles nog groter doet lijken dan het is.

Als ik mocht kiezen tussen Debbie Travis die plots voor mijn neus staat om mijn home te pimpen, of Trinny en Susannah die mij loslaten op een kledingwinkel en vanop afstand mijn gedrag beoordelen met woorden als "she's not really going for that hobbezak, is she?!!!!" , dan graag optie twee.

En u, heeft u nog waarachtige televisiegoden?

[GLEEEDI2006] week 4, you wanna hear about my new obsession?

keer gesport: twee keer een uur intensieve bodypump
ging goed: soep en water drinken
kon beter: ik had gerust wat meer verse groenten mogen eten, eigentlik
totaal gewichtsverlies: vier kilo zevenhonderd gram

****

Deze crib is niet langer groot genoeg voor mij en mijn weegschaal.
Na deze week werd het duidelijk: ofwel vertrekt de weegschaal, ofwel vertrek ik.

Ik woon hier al een pak langer, dus werd beslist dat diegene die het huis moet verlaten *camera zoomt in op lilith en de weegschaal* ... de...*lilith neemt handje van de weegschaal vast* ... weegschaal is! *een duidelijk ontroostbare lilith snuit haar neus in een kussen*

Aangezien mijn relatie met de weegschaal redelijk maniakale proporties begint aan te nemen ben ik al na welgeteld drie seconden teruggekomen op de staalharde "weegschaal has got to go!"- beslissing, om ze in te wisselen voor een nieuwe, iets minder radicale beslissing: vanaf morgen wordt de weegschaal op bijzonder vakkundige wijze verstopt door youri, die het zelf nog niet weet en mij volledig insane gaat verklaren als ik hem vraag om een weegschaal te verstoppen. Maar verstoppen gaat hij, en snel wat!

Dat is niet eens zo veel gevraagd, want youri was diegene die mij een jaar geleden de meest geweldige weegschaal ooit cadeau deed, na een huilbui van mijnentwege die ontsproten was uit het alweer opgeven van een halfslachtige dieetpoging, genre: het gaat niet, het gaaaat nooooit gaan en ik heb geeeen ziiihiiin om heeel mijn leven karoten te eeeeeten, en boontjes ook nieeeehieet. Youri, die mij pretty door en door kent en weet dat ik verzot ben op knopjes en statistiekjes en elektronische vernuftjes schonk mij toen, tot mijn grote vreugde, de Tefal Progress, de eerste personenweegschaal die u begeleidt en motiveert, aldus de reclame.

En ooo, die verwachtingen werden ruimschoots ingelost. All of a sudden werd elk grammetje gewichtsverlies in een grafiekje gegoten, kon ik targets ingeven voor mezelf en bij elke weegbeurt nagaan of ik al dan niet goed op weg was om die te halen. Geweldig leuk als je effectief gewicht verliest, moordend frustrerend als je bijkomt, en die grafiek naar omhoog ziet schieten dat het geen naam heeft. Na een sterke periode die weer eens gevolgd werd door een zwakke periode begon ik met een grote boog rond de Tefal Progress te lopen. Hij mocht zijn grafieken houden, ik was het beu.

Nu ik weer op mijn voeding probeer te letten heb ik de Tefal opnieuw moederlijk in mijn armen gesloten, want wat kwatongen ook mogen beweren: ik hou zielsveel van mijn Tefal Progress. Teveel zelfs. Zoveel dat ik er minstens twee keer per dag opspring, en vaak zelfs drie keer. Opstaan: op de weegschaal. Om 10 uur op terugkeer van het toilet: toch eens uit nieuwsgierigheid op de weegschaal. Na het sporten: op de weegschaal. De ene keer spring ik er dolenthousiast af omdat ik ben afgevallen, om dan vijf uur later met een triest hoofd uit de badkamer te slenteren omdat er wat bij is. En ging GLEEEDI niet per definitie om gezond leven, veel meer dan om kilo's?

Vandaar: morgen verwacht ik van mijn geliefde dat hij het ding op een plaats zet waar ik met mijn 1m65 niet bijkan, om hem pas volgende week weer op zijn oude vertrouwde plaatsje in de badkamer te zetten. Alwaar ik hopelijk zie dat ik nogmaals driehonderd gram ben afgevallen en mijn totaal op vijf kilo gewichtsverlies breng. Ik weet het: het is niet zo belangrijk, maar ik begin toch echt te verlangen naar mijn flesje penisvocht van muskusratten, y'all.

verhuisnostalgie

Verhuizen is een ramp voor mensen als ik.

Terwijl ik ons hele hebben en houden zo organisatorisch mogelijk in dozen probeer te krijgen val ik om de drie minuten stil, omdat ik iets ontdek waarvan ik simpelweg vergeten was dat ik het had. Uitgeprinte e-mails van in het jaar 2001 die ik vanuit de mediatheek van de Gentse hogeschool verstuurde naar mijn toen allerbeste vriendjes en vriendinnetjes. Een foto van een klasuitstapje van ongelooflijk maar waar tien jaar geleden al, waarbij ik gehuld in een dikke jas een sigaret sta te roken. Een opdracht voor grafische vormgeving waar ik nu zoveel meer voor zou kunnen halen omdat ik met een halve graficus samenhok. Een cd met het beste van Texas die ik in plaats van in te pakken op moet leggen. Een kaartje waarop mijn ouders me feliciteren met mijn goede examens. Een ander kaartje waarop mijn moeder me feliciteert met het feit dat ik al meer dan tien kilo vermagerd was. Verjaardagskaartjes. Festivalbandjes van Torhout/Werchter 1994. Oude mappen waarop ik zinnetjes heb geschreven als "Get stoned, drink wet cement" en al, haha. Dagboeken vol bittere tranen om slecht aflopen en grote liefdes die nooit over zouden gaan, maar die ik me nu al bijna niet meer kan herinneren.

Hoe meer ik vooruit wil gaan in het inpakken, hoe dieper ik in het verleden duik.
En zo kom ik er natuurlijk nooit.

lilith gaat valsspelen

Nooit eerder had ik zo'n behoefte aan zon, en zelfs nog veel meer aan warmte. Vreemd als je denkt dat de winter vorig jaar maar midden december begon, en dus eigenlijk nog niet eens twee maand bezig is, maar ik kan het niet helpen. Ik ben mijn jas beu, en de koude wind die er toch altijd onderkruipt. Ik wil van mijn immer tranende ogen af, en ik vind geen enkele sjaal meer in mijn kast die me niet tegensteekt, hoe kleurrijk hij ook moge zijn.

Ik hunker zodanig naar de lente in alle geuren en kleuren dat ik een radicale beslissing heb genomen. Als ik vijf kilo ben afgevallen (wat toch echt wel elk moment staat te gebeuren) haal ik een flesje van de geur in huis die ik al vijf jaar associeer met zon. Het is eigenlijk een beetje valsspelen, ik weet het, maar ÈÈn dezer dagen snel ik naar de Bodyshop om mijn jaarlijkse lenteportie White Musk Bodylotion.

Gedichtendag

PoÎzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poÎzie.

(Herman de Coninck)

hypah-hypah!

Ik wil plots zoveel dingen.
Mijn hoofd barst van de artikelideeÎn, waar ik als het even kan direct aan wil beginnen.
Ik wil een nieuw kapsel, misschien wel nieuwe schoenen.
Ik tik een mailtje bij elkaar dat moet overbrengen hoe graag ik voor een bepaald tijdschrift wil schrijven.
Ik denk na over die ene zin die mijn artikel moet afmaken, zodat ik aan het volgende kan beginnen.
Ik stip een dag en uur aan in mijn agenda voor de tweede bodypumples van deze week.
Ik overweeg om rolschaatsen te kopen, en ze echt te gebruiken.
Ik wil schrijven, lezen, uitwerken, brainstormen, pumpen, dingen maken.
Maar ik val al bijna in slaap als ik dit typ.

Mijn hoofd is klaar voor de lente, maar mijn lichaam is nog steeds wintermoe.

Zee routine

Het begint meer en meer duidelijk te worden dat heel mijn toekomst van gewichtsverlies staat of valt bij "The routine". Ik ben dik geworden bij gebrek aan routine, en ik zal vermageren dankzij de routine, and that's all there is to it. Als de routine goed en wel in mijn hoofd zit dan is er geen probleem, herval ik in mijn routineloos leven, dan is er wel een probleem.

Ik heb een geweldige haat-liefde verhouding met systemen, patronen en routines, al mijn hele leven lang. In de lagere school al was ik groen van jaloezie op alle (I must say, meestal tuttige) klasgenootjes met hun perfecte systeempjes voor cursusbladen (ook wel mappen genoemd), hun pennendoosjes waarin alles op alfabetische volgorde zat, hun agenda dat met een kleurcode aan elkaar hing en dag na dag perfect werd bijgehouden, zodat ze bij wijze van spreken statistieken konden trekken uit het aantal herhalingsbeurten van Frans. Ikzelf ben meer van het type steek alle bladen los achteraan in een cursusblok, geen onderscheid tussen cursus Frans en cursus wiskunde, en vis de cursus aardrijkskunde op het einde van het jaar gekreukt en besmeurd met uitgelopen yoghurt op uit je tas, bij voorkeur als niemand kijkt. Ja, ik besef dat deze bekentenis meer pijn kan doen dan die keer dat u hoorde dat ik geen slanke godin was, maar het is even nodig qua duiding.

Nu ik groot ben is het nog steeds dezelfde routineloze leute. Lees: chaos in mijn hoofd, chaos in mijn frigo, geen systeem whatsoever wat huishoudelijke taken betreft, en honderd verschillende manieren om pasta te koken, onder het motto: "ik doe maar wat". En dus steek ik al mijn problemen daarop: ik ben dik door gebrek aan routine, mijn huis is een mess bij gebrek aan routine, mijn boekhouding zit zeven maanden achter bij gebrek aan routine, und so fucking weiter.

In het GLEEEDI2006-pakket zit zoveel mogelijkheid tot systeempjes dat het gewoon goed komt als ik me eraan hou. Een geweldig positieve gedachte voor een chaoot als moi, die al weer vergeet welk eten ze allemaal heeft gekocht op het moment dat ze het in de frigo steekt. En het lukt: ik leef van systeempje tot systeempje, en routine tot routine. En erzonder gaat alles kapot. Here goes:

• het winkelen: nooit ga ik nog onvoorbereid een supermarkt in, so help me god, want dan gaat alles zo hard mis. Zonder voorbereiding heb in in de Delhaize altijd last van zodanig grote black-outs dat ik plots maar ÈÈn hoofdmaaltijd meer kan bedenken. En hoe ik mijn hoofd ook breek, verder dan twee kipfilets en een hele kar vol brol kom ik gemiddeld niet. Sinds GLEEEDI doe ik aan uitermate strakke voorbereidingswerken. Ik blader voor vertrek door mijn weight watchers-kookboek, snuister door smulweb.nl en noteer alle ideetjes voor voedsel trouw in mijn Moleskine notebook, onder de categorieÎn "nodig", "froenten en gruit" en "ideetjes", jawel. Er is geen categorie chocolade en snoep, en dat is goed!
• de frigo: menig kroppen sla zijn reeds een stille dood gestorven aan de achterkant van mijn frigo, omdat ook daar sprake was van schandalig weinig organisatie. Dat gold ook voor de voorkant van mijn frigo, laten we elkaars frigo geen liesbeth noemen. Sinds kort zit er zowaar organisatie in: kaas bij kaas, froenten bij froenten, minute maid bij minute maid. Geen rocket science, maar het werkt: als de kaas bijna op is zie ik het gewoonweg! Wat een wonder der techniek, dat in samenwerking met het weekmenu gewoon perfection is.
• soep! wil ik er ooit in slagen om gezond en slank te zijn, dan moet ik elke zondag soep maken. Punt. Geen soep betekent hongeraanvalletjes tijdens de rest van de week die niet kunnen weggedronken worden met soep, en strooptochten doorheen de berging op zoek naar snoep, die er niet is, net als chocolade. En dus eet ik fucking volkorenbrood, dik tegen mijn gedacht, en dat is... goed! Volkorenbrood is altijd goed.
• water: ik begin mijn dag met een liter water, ik neem water mee naar mijn werk en verplicht mezelf om er zo goed als constant van te drinken, ik zit met een fles water aan mijn computer en ik drink water als ik tv kijk. Het gaat er hem niet eens om dat het gezond is, het gaat er me om dat ik geconcentreerd blijf door water te drinken. Het herinnert me aan het feit dat ik GLEEEDI2006, wat goed is.
• sporten: ik ben redelijk lui van inborst, en verkies een avond in mijn zetel altijd boven een avond op de crosstrainer. Ik barst elke week van de goede sportvoornemens, tot ik na een dag werken besef dat ik ook nog eens in mijn apepakkie in de vrieskou richting fitness zou moeten vertrekken, in plaats van knus met poes en hubbie binnen te blijven. Dan is de goesting volledig over. Als ik mijn sportavonden op vooravond in mijn agenda plan en alles afstem op het aantrekken van het apepakkie, dan wil het wel eens lukken.

Nu enkel nog een systeem vinden om de systemen niet beu te raken, en we zijn gelanceerd.

vier

Ik heb een stokje gevangen bij twweet, want de tijd dat stokjes saai en passÈ waren is ondertussen zelf ook weer so 2005.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
- aan de lopende band flessen allesreiniger/afwasproduct in dozen steken, ruitenkuispistooltjes in flesjes mikken en dopjes opdraaien (vier jaar lang, elke vakantie)
- mensen rondleiden in een kunstgallerij met erg breekbare potjes en erg brandbare schilderijen (een maand)
- corrector in een drukkerij
- helpdeskmedewerker/telemarketeer

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
- Le Fabuleux Destin d'AmÈlie Poulain
- Eternal Sunshine of the spotless Mind
- The Shawshank Redemption
- La Vita e Bella

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:
- Bergisch Gladbach (D)
- Koksijde
- Vlamertinge
- Ieper

Vier televisieprogramma's waar je graag naar kijkt:
- What not to wear (Vitaya)
- Gentse waterzooi (Een, voor dat authentieke zondagse singalong with Gene-gevoel)
- MTV cribs (MTV)
- Lost (de tweede serie, met dank aan tomadde)

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:
- Barcelona
- Parijs
- VenetiÎ
- London

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
- www.hln.be
- www.boingboing.net
- www.last.fm
- www.flickr.com

Vier dingen die je graag eet:
- Spaghetti
- Burrito's met zure room en alles
- Scampi
- Gepaneerde kippenblokjes met zoetzure saus van de chinees

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
- in een warm land, struttend van de ene leuke plek naar de andere
- in mijn bed
- bij mijn teergeliefde (zie je wel!)
- Lakonia

Wie hem wil mag hem komen halen. En dan heb ik het over het stokje.

dingen waaraan ik denk

als ik "146 miljoen euro" hoor:

• enorme trampolines, waarop je kan springen tot aan het plafond
• een eigen subtropisch zwemparadijs
• een dierentuin
• een gigantisch huis vol paarse kussens en glijbanen in plaats van trappen
• elke morgen ontbijtbuffet zoals in het beste hotel
• een hemelbed
• een inloopkast de grootte van een ruime villa, gevuld met de meest geweldige kleren
• een pretpark met een kopie van Disney's Rock 'n Rollercoaster

Diep vanbinnen ben ik even wacko als Michael Jackson.

(maar het rockt tenminste meer dan al mijn collega's die het "vast zouden zetten")

bad

Gedaan dit weekend: een bad gekocht.

Ik ben bijna zeker dat ik ga huilen van ontroering als ik voor het eerst een bad neem in een zelfgekozen, zelfbetaald en zelf zien installeren bad.

Voor je het weet ben je volwassen, hastn, denk daaraan.

[GLEEEDI2006] week 3, whining the kilo's away

Well kids, ik had gehoopt dat ik het positieve GLEEEDI2006 yeah!yeah!yeah!-gevoel had kunnen aanhouden tot aan de foto waarin ik twee keer in mijn huidige jeansbroek pas, but I failed. Miserably.

De roes van de eerste twee weken was plots met de noorderzon verdwenen, en aangezien dat moment net samenviel met een drukkere periode wat interviews en artikels betreft was het resultaat als volgt: ik heb deze week geen fitnesstoestel van dichtbij gezien, ik ben er twee keer in geslaagd om geen tijd te vinden om een volkorenbrood te gaan kopen, waardoor ik voor het eerst dit jaar bij de Panos ben beland (voor een broodje met enkel groentjes, but still), en ik heb wel verse soep gemaakt, maar ik heb ze mogen weggieten omdat ze om de ÈÈn of andere reden nooit in mijn werk-thermos is geraakt. Slabakken noem ik dat, slabakken!

Nu had ik natuurlijk twee mogelijkheden: ik had mezelf kunnen prijzen om alle andere dingen die ik deze week wel goed heb gedaan (gezonde avondmalen met veel groentjes! Erg weinig cola en erg veel water! Geen snoep/ongezonde tussendoortjes op mijn werk! En al!) of ik kon gewoon lastig zijn op mezelf, en trunten, en vinden dat ik nu al suckte in GLEEEDI en dat na amper twee weken en een beetje. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet voor de laatste optie koos, vaneigens.

Ik weet uit dieetervaring dat mijn slaagkansen volledig afhangen van concentratie, motivatie en waanvoorstellingen van mijn hoofd op het lichaam van Veronique De Kock. En net die eerste twee factoren laten het afweten als ik van mezelf vind dat ik niet goed genoeg mijn best heb gedaan. Als ik me concentreer op wat gezond is en wat niet, dan is er geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om een stuk chocolade te eten. Als ik vind dat ik te weinig sport en al mijn energie steek in mezelf daarom slecht bezig vinden, dan kan een stuk zero-chocolade er gerust ook nog bij. En als ik zo'n stukje chocolade ongeconcentreerd binnenspeel, dan geniet ik er niet eens van, en als ik er niet van geniet dan is het alsof het niet gebeurd is en dan kan een stukje cake van een jarige collega de volgende dag ook niet zoveel kwaad. Vicieus is het.

Al bij al vielen mijn ongeconcentreerde snoepmomenten best mee, en al helemaal in vergelijking met wat ik eet als ik niet GLEEEDI, maar ik heb moeite om mezelf daarvan te overtuigen, blijkbaar. Ik heb een plan nodig, en voornemens op korte termijn. En het besef dat er nog veel mindere momenten gaan komen, probably nog erger dan een stukje zero-chocolade, en dat het niet helpt om dat je motivatie te laten afbrokkelen. Dat je moet voortdoen lilith, potverdorie, en focussen en alles!

Mijn voornemens voor volgende week zijn: minstens twee keer intensief gaan sporten; mezelf verplichten om eerst een goede reden te vinden voor ik iets van snoep/chocolade in mijn mond steek; meer groenten eten en soep drinken; en van mezelf vinden dat ik geweldig goed bezig ben.

Oe, en ik heb nog een tip voor iedereen die even weinig tijd heeft om de goede huismoeder te spelen als ik, en tegen de namiddag altijd met de handen in het haar zit over wat er vanavond op tafel komt. Ingevoerd sinds GLEEEDI2006 in the crib, en uitermate fantastisch bevonden: het weekmenu!

Men neme een whiteboard en een stifte, men gaat ÈÈn keer per week uitgebreid winkelen en stelt het menu voor de rest van de week samen. Het is eventjes werk (al wordt het al gauw een gewoonte), en het heeft tons of voordelen:

• je moet maar ÈÈn keer per week je hoofd breken over voedsel, en alle andere dagen is het gewoon geen issue
• je moet de helft van je frigo niet rottend in je vuilbak gooien omdat je vergeten was dat je het had gekocht, want je verwerkt alles elke week in je menu
• je geeft minder uit als je ÈÈn keer naar de supermarkt gaat in plaats van drie keer per week
• je kunt een hele week uitkijken naar je lievelingsmaaltijd
• er zijn geen discussies meer over eten
• moet je onverwacht ergens blijven eten, dan schuif je alles gewoon door

Van lifehacking gesproken, quoi!

contrast

Dinsdagnamiddag: ik zit in een zetel die zo doorzeten is dat het lijkt alsof je er in kan blijven wegzakken tot aan de andere kant van de wereld, en ik heb net gezegd dat ik geen koffie lust. Elk meubel in de woonkamer ziet eruit alsof het al zeven keer is doorgegeven van grootmoeder op kleindochter, en de laatste kleindochter zit voor mij, klein, stil en zo verlegen dat het bijna pijnlijk is. Ik probeer allerhande manieren uit om de verhalen uit haar te krijgen die ik nodig heb, maar niks lukt. Na een kwartier zijn we nog niet verder gekomen dan een paar hakkelende zinnetjes die zo stil zijn uitgesproken dat ik me bijna geneer voor mijn stemgeluid, dat in de habitat van deze timide kunstenares veel te luid klinkt.

Soms prevelt ze zo stil dat ik geen woord versta, maar ik wil het haar niet aandoen om te vragen of ze de vorige zin even kan herhalen, en dus knik ik. En ik voel dat dit nergens heen gaat. Bijna geef ik op, voor de eerste keer in al mijn interviews. Ze wil me even wat tonen, zegt ze, en ze loopt de oude trap op die in het midden van de sobere woonkamer staat, om terug te komen met haar fotoboek. En dan gebeurt het: ze vertelt. Nog altijd erg stil voor gewone mensen, maar luid voor haar doen.

Ze vertelt verhalen over de kinderen waarmee ze ooit workshops heeft gedaan met klei, over haar werkstukken die de vreemdste invloeden blijken te hebben, over de stoelen die ze maakt van weggegooide rolluiken. Soms lijkt het alsof ze zich betrapt voelt, klapt ze even helemaal dicht en verontschuldigt ze zich voor haar melancholie, en het feit dat ze zo moeilijk kan vertellen waar ze naartoe wil met dit leven. Dat heeft ze nooit goed gekund, fluistert ze.

Als ik bij haar vertrek bedankt ze me zo erg voor het gesprek dat ik even denk dat ik mijn hand niet meer zal terugkrijgen. Nadat ik haar de tekst voor controle heb doorgemaild vind ik een stil berichtje op mijn antwoordapparaat: ze vindt het echt heel, heel mooi.

Deze namiddag, een bar waarin ik heb afgesproken voor alweer een interview. De seconde dat mijn onderwerp komt binnengewandeld zuigt ze alle aandacht naar zich toe: bloedmooi, groot, erg zelfzeker en ondanks al het vorige uitermate vriendelijk en charmant. De volgende twee uur zal ze me amuseren en verbazen met het gemak waarmee ze me heel haar leven uit de doeken doet. Ze is even oud als de timide kunstenares, maar staat aan het hoofd van drie zelfopgerichte dansscholen. Ik hoef bijna niks te vragen: ze blijkt perfect te weten wat een journalist nodig heeft om een goed stuk te kunnen schrijven, en ze vertelt het me zoveel naturel dat ik het gesprek bijna letterlijk zal kunnen uittikken. Bij het afscheid geeft ze me een zelfverzekerde hand en een stralende glimlach, waarop ze het complex uitfladdert, en iedereen, inclusief mezelf onder de indruk achterlaat.

Best een interessante bezigheid, journalist spelen.

Hoe ik een Afrikaans sekssymbool werd - 1991 en omgeving

EÈn herinnering aan de lagere school is mij altijd bijgebleven:
ik kan net schrijven, en naar aanleiding van moederkensdag moet ik een opstelletje schrijven over mijn mama. "Mijn mama is lief, mijn mama is een goede huisvrouw, mijn mamma doet goed de wast", die stijl. Ik schrijf mijn stukje 's avonds aan de eettafel, ik lever het braaf de volgende morgen in, en na de middagpauze (kroketten! varkensgebraadjes en pudding!) roept de juf me met grote ogen apart. Er was duidelijk iets niet pluis.

"Of ik wel wist wat ik geschreven had?!" vroeg de juf, compleet met vuisten in de zij en al. Euhm, neen. Ik had iets gedaan dat niet hoorde, en ze wees een beetje kwaad naar de krullerige zin waarmee mijn opstel begon: "Mijn mama is dik". En ik, ik snapte er niks van. Ik had absoluuuuut geen idee wat het probleem was. "Jouw mama is helemaal niet dik", zei de juffrouw op een je-moest-je-schamen-toontje. Dat was ze wel, en dat zei ik ook. Dat had ze zelf gezegd, trouwens. En zij kon het weten, want zij was mijn moeder zelf. En moeders zelf liegen niet.
"Ik ken jouw mama, en je mama is niet dik. Dat mag je nooit meer zeggen, je doet je mama verdriet", zei de juffrouw.
Dat was de eerste keer dat ik doorkreeg dat dik niet gewoon iets is als klein en groot.

Aangezien ik het nageslacht vertegenwoordig van een familie die nooit heeft staan springen om een bord sla teveel te eten, ook wel "moederskant" genoemd, vond mijn moeder het een goed idee om mij al jong te leren wat gezond eten is. Eens ik dat doorhad zou ik misschien niet terechtkomen in de cirkel waar zij toen, volgens de foto-albums, al een tijdje inzat: van mollig op de eerste foto's met mijn vader, naar adembenemend slank op mijn eerste communie, naar zelfverklaard dik twee jaar later. Dus gingen mijn mama en ik naar de diÎtiste. Een echte diÎtiste, in een echt ziekenhuis. Die me in mijn onderbroek op de weegschaal zette en me uitlegde wat veel calorieÎn bevatte, en wat weinig. Tot op dat punt was het eigenlijk nog best fijn en spannend, alsof ik meedeed aan een medisch experiment, ofzo!

Maar tien jaar zijn en een dieet volgen is niet bepaald simpel: de verlokkingen zijn niet enkel onoverkomelijk groot in de eetzaal, ook op de speelplaats wordt elke seconde wel ergens een zak chips opengetrokken en is het tevergeefs zoeken naar de eerste tienjarige die zich voedt met rauwe worteltjes en radijsjes. Tot ik die rol op mij nam. Ik at yoghurtjes in plaats van chips, dronk water en geen cola meer, en als ik eens echt zin had in een koek dan waren het van die droge petit beurtjes. En boven alles: 's middags at ik boterhammetjes op school, in plaats van zevengangenmenu's met overvloedige desserts. Tof kon je het niet echt noemen, maar 's avonds kookte mijn mama gezond voor ons beiden, en elke week kregen we complimentjes bij de diÎtiste omdat we het zo goed deden. Dat, en het feit dat ik in enkele maanden wel tien kilogram afviel en er op foto's van toen echt wel stralend uitzie, maakten erg veel goed.

Het zag ernaar uit dat ik een toonbeeld van gezondheid en hete, slanke billen zou worden tegen mijn twaalfde, en toen ging het volledig mis. Op de weg tussen Ieper en Veurne verongelukte onze diÎtiste in een dom ongeval. In ÈÈn klap stortte mijn carriËre van slanke babe met dikke borsten als een kaartenhuis ineen.

dingen waar ik nu al enorm naar uitkijk

• geen koude wind meer, maar warme
• de eerste keer door de stad wandelen zonder jas aan
• 's morgens al ruiken dat het een warme dag wordt
• slapen met het raam open, en gewekt worden door hyperactief kwetterende vogeltjes
• niet donker voor tien uur
• Lipton Ice-Tea op een terrasje with a view
• fruitsla

hels

Youri had me gisterenavond nog gewaarschuwd toen hij na een dag hard werken en in baksteen schijven terugkwam van de nieuwe crib: "Het was de hel." Aangezien ik toen nog te zwak en ziek was om er lang bij stil te staan ging ik ervan uit dat het ÈÈn en ander niet was gegaan volgens plan, en het gewoon zijn dagje niet was geweest.

Pas toen ik deze namiddag uitgeziekt en wel de crib binnenging om het groene behangpapier in de gang te gaan aftrekken zag ik dat hij meer doelde op de kleur dan op de sfeer.

Alles, van plafond tot lichtknopjes tot plankenvloer op het eerste verdiep tot voordeur: tomaatrood. Behalve de gordijnen. Die zijn roze.

[GLEEEDI2006] week 2, waarin het plots snel gaat

Ik stond de afgelopen week in een Standaard Boekhandel de solden aan mijn kritisch oog te onderwerpen, toen datzelfde oog plots op een kast viel die uitpuilde van de dieetboeken. Allemaal even goedbedoeld, vol lekkere recepten met veel wortels en aubergines, maar weinig vet, en stuk voor stuk voorzien van ronkende en veelbelovende titels als daar zijn: "Ik ben slank want ik eet", "Het little black dress dieet" en "10 kilogram eraf, zonder moeite!"

Ik weet uit ervaring dat er slechts twee manieren zijn om af te vallen, waaronder eigenlijk maar ÈÈn die echt lukt. En dat heeft niks met Atkins, South Beach, Weight Watchers of de eerste dag soep, de tweede dag geen soep en de derde dag melk met bananen te maken. Ik raak er meer en meer van overtuigd dat elk dieet evenveel kans op slagen heeft als het andere, en dat slagen of niet slagen helemaal niks te maken heeft met de inhoud van die diÎten, maar wel met ÈÈn van de vreemdste factoren die er bestaan: "de tussen je oren"-factor, jawel.

Twee diÎten dus: het dieet waarbij je je constant zit af te vragen waarom nu net jij of all people niets mag eten en alle anderen alles, wanneer je je eindelijk nog eens op frieten met andalousesaus mag storten en hoe het toch mogelijk is dat dit juist jou weer moet overkomen. En dan heb je ook het dieet dat geen dieet is, maar gewoon een beslissing: ik ga vanaf nu zoveel als ik kan kiezen voor gezonde dingen, zodat ik het mijn lichaam niet te lastig maak.

Ik heb er exact een jaar over gedaan om alles tussen mijn oren weer enigzins op orde te krijgen en te kiezen voor dieetmethode twee, die niet eens een echt dieet nodig heeft, maar gewoon een beetje gezond verstand. Wat mij in 2005 hoogstens twee uur na elkaar lukte, lukt in 2006 toch al weer twee weken, en zonder zware problemen. De knop is omgedraaid, eindelijk weer. Het beangstigende is dat het veel makkelijker is om die knop weer op de oude vreetstand te krijgen dan om hem omgedraaid te laten, maar op dit moment voel ik me erg goed bij de nieuwe stand van De Knop, en ik kan enkel hopen dat dat zo blijft.

Ik ben in tijden niet meer zo bewust omgesprongen met voedsel, en ik vind zowaar weer plezier in bladeren door gezonde recepten en experimenteren met vis en groenten. Een mens zou verwachten dat ik na twee weken zou blaken van herwonnen gezondheid, maar niks was minder waar. Vrijdagmorgen verandere mijn gelaatskleur plots van gewoon mensenroze naar vaalgroen, ging mijn temperatuur van gloeiend heet naar ijskoud, en stond ik zo te beven op mijn benen dat een gemiddelde parkinsonpatiÎnt er het nakijken bij had. Eens de avond en nacht begon te vallen kwamen daar ook nog eens koortsaanvallen bij, en het laatste waar ik aan kon denken was voedsel.

Ik zat voor mijn ziekteaanvalletje al helemaal uit te kijken naar het moment waarop ik mijn blogpubliek kon vertellen dat ik zo maar eventjes drie kilogram was afgevallen in veertien dagen, en dat zonder ÈÈn calorie te hebben geteld. Maar dankzij die tweedaagse ziekteaanval kan ik met nog meer trots vertellen dat het er vier kilo en een half zijn geworden in veertien dagen. Een absoluut record wat mijn dieetverleden betreft, en ik ben natuurlijk heel erg van plan om die voorsprong niet meer af te geven.

Op naar week drie!

spandex-hotpants

Het kan geen toeval zijn dat de zoekopdracht "dikke madam op een loopband" ervoor zorgt dat surfers op deze website terechtkomen, want ik ben sinds kort inderdaad weer op regelmatige basis op een loopband/crosstrainer/hometrainer aan te treffen.

Ik loop, ik stretch, ik fiets over virtuele bergen, ik kijk naar mijn collega-fitnessers die zich in het zweet werken in de nabije omgeving van het marteltuig waarop ik me bevind, en het enige dat ik kan denken is: "Ik ben met voorsprong het dikste lid uit het ledenbestand van mijn fitnesscenter." Net zoals ik in de wachtzaal bij de dokter nog nooit een zieke mens heb ontwaard, zo heb ik ook nog nooit een probleemgeval in mijn fitnesscenter gezien.

In het begin dacht ik dat het een trucje van het fitnesscenter zelf was. Iets als bedelaars die briefjes van vijf euro in hun hoed hebben liggen om aan te tonen dat het niet altijd vijftien cent moet zijn. Grotere bedragen mogen ook, madam. De eerste dagen in mijn fitnesscenter was ik er rotsvast van overtuigd dat alle mooie, slanke mensen betaald werden door mijn personal trainer Jehan, bij wijze van "na"-voorbeeld. "Dit kun jij ook worden, lilith!"

En heel soms, als ik niet goed in mijn vel zit en mezelf in de spiegels van het fitnesscenter van links naar rechts zie schommelen op de crosstrainer, dan denk ik dat de slanke fitnessers Jehan ervan verdenken mij te hebben ingehuurd om hen een goed gevoel te geven. Als eenzame "voor".

Het is redelijk simpel: sommige mensen zien er ronduit geweldig uit in spandex-hotpants, en ik niet. Terwijl mijn moeder en ik onszelf in t-shirts en trainingsbroeken staan uit te sloven op de crosstrainer kunnen wij niet anders dan neerkijken op de knappe blondines die onder het mom van buikspieroefeningen hun laatste nieuw work-outtenuutje komen showen, en ja, het gebeurt dat wij daarbij eens snoeven, ja. En lelijke dingen zeggen, ook.

Maar boven alles stellen wij ons luidop de vraag: hoe ongelooflijk blond moet je zijn op allerhande plaatsen om je avond door te brengen in een fitnesscentrum als dat niet uitermate en onoverkomelijk hoogst levensnoodzakelijk is, wil je niet plots sterven?

waarlijk gehoord op de trein van kortrijk naar ieper

Een bejaarde man (ik schat hem 65) zit door het raam te staren, als bij de volgende halte een oudere vrouw tegenover hem gaat zitten. Ze legt haar fake millet-jas op de plaats naast hem. En om de ÈÈn of andere obscure reden is dat het enige dat de bejaarde man nodig heeft om uit te barsten in een erg luide en hevige tirade, waar heel de wagon moet van meegenieten.

Bejaarde man: "Phuh. Zo'n veste ekik ook. Ik en moen nooit zo'n veste niemeer en, madam! Zo'n veste, dat en es nietn weird!" De oudere vrouw schrikt van het luide stemgeluid van de bejaarde man, en knikt een beetje bedeesd, doch vriendelijk. Bejaarde man (onverstoorbaar): "Zo'n veste gelijk daj gij et, dat es alleene mor goed as't min zevene es!" De vrouw heft haar schouders verontschuldigend op, en doet haar best om aan het gesprek te ontsnappen door in de METRO te lezen. Het mag niet zijn.
De bejaarde man wijst naar buiten, en de oudere vrouw voelt zich duidelijk moreel verplicht om zijn vinger te volgen en ook naar buiten te kijken, waar een groepje scholieren staat te wachten op de trein.

"GODVERDOMMEUH!", aldus de bejaarde man, "ziet dat daar een keer staan, madam! Toen dakik die leeftijd adde moestekik nie op strate staan. 't Was in de stal te doen! Te leeg da ze lev'n zij ze, en voor niks of niemanten geen respect niemeer, godverdomme!"
De oudere dame kijkt op. Dat vindt zij namelijk ook, en ze begint een verwaaide uitleg over dat de jeugd van tegenwoordig niks waard is, en dat er niks uitkomt en ook niks meer gaat uitkomen. Ik kijk door mijn wimpers en zie hoe het oude besje plots helemaal begint op te leven. Gedurende de rest van de treinreis komen flarden van het veel te luide gesprek door mijn HUMO-artikel gewaaid. En hoe meer woorden er komen, hoe meer het klinkt alsof ze uitgespuwd worden als een vieze ziekte.

... "En al die vuile frietekoten! Met al hun vetzakkerij! Ik ga nog liever dood dan dak ervan ete, madam! Wij adn vroeger geen frietekoten!"

..." wij mostn vroeger gans de weke dezelste kler'n droagn, en da gink em oowk, godverdommeuh!"

"... studer'n studer'n.. kstonne kik van mijn tien joar in de staln, en k klappekik ook frans!"

"... Ik en nietn tegen vreemdeling'n, mor 't zen godverdommeuh profiteurs die te leeg zijn van nen poot uit te stek'n... In onznen tijd ging et genen woar zijn, madam..."

"... ik moetn nie wet'n van de jeugd, ik. Vuile leeghangers, dadde, die nie anders wiln doen dan achter bureau's zitt'n! Bureau's, dat es voe nietn nie nodig, 't zijn al profiteurs!.."

"... Binn'n ier en viftien joar, der gon ging geweune belgn mi rondlop'n! Allemale vremde! Alemale!"

"... Medicament'n, ik en da nog nooit gepakt en ik gon da nooit pakn! Smeerlapperie es dadde! Ik gon nog liever dood dan medicament'n te moen pakk'n! Thee mee tijm en laurier, en ge kunt gij nie mer ziek kom'n, madam, da bestoa nie!"

"... Eerlijkheid es nog 't belangrikste, madam! Mo 't zijn de profiteurs die 't allemale kapotmak'n! Ik: heel m'n leven geweirkt en een klein pensioentje, en dien die geen poot en uitgestokn eet: volle pot! GODVERDOMMEUH! De weireld is no de klot'n, madamtje!"

Waarop de oudere mevrouw stilletjes vertelt dat ze geen recht heeft op pensioen omdat ze in haar leven te weinig jaren heeft gewerkt.
Bejaarde man: "Oe is da nu toch meuglijk?! Oevele joar ej geweirkt? Get er toch mor 20 nodig veur pensioen?"
Oudere mevrouw: "Ik em er mor 17.."
Bejaarde man barst los: "Schande dadegij geen pensioen krijgt madam! SCHANDE! KLOTELAND DAT DAT ES! Kende gij niemand mee een lang arme? Ik kenne enen mee een lang arme, die da kan regel'n veur ui. Dadde volle pot trekt. 'k ga ui zijnen nuumer gev'n! SCHANDE EST!"

Alzheimer en consequentie, het blijft een schrijnende combinatie.

where everybody knows your name

Maaj oow maaj lurkers, wat zijn jullie met veel! En wat zijn jullie aangenaam! En proper op jullie eigen!

Het de-lurken was een hele openbaring, want plots kreeg ik het inzicht dat niet alle lezers van tftc mensen zijn die ik enigzins ken. Dat jullie ook dolende zielen zijn in de schemering van het internet, met eigen nicknames en eigen e-mailadressen, en perhaps ook eigen hang-outs met eigen dresscodes en eigen smilies enzo. Net als ik.

Ik ben er altijd een beetje van blijven uitgaan dat jullie of real-life familie en vriendjes waren, of mensen die mij kenden van Het Forum. U leest het goed ja: Het Forum, de plaats op het internet waarop ik al meer dan vijf jaar mijn dagen slijt, 14000 posts heb en meer kostbare tijd heb verprutst dan u en ik zich enigzins kunnen inbeelden. Het is geen makkelijke plek om als hang-out te hebben, dat forum van mij, maar het is zeker wel een interessante, vol gekke personages in hoofd- en bijrollen, sommigen betrekkelijk nieuw, anderen al vijf jaar even verslaafd als ik. En vijf jaar is lang.

Zo lang dat de gemiddelde forummer er Limp Bizkit-pubermeisjes van 12 heeft zien uitgroeien tot mooie intelligente madammen van zeventien, en zichzelf niet van de indruk kan ontdoen enigzins mee te hebben geholpen aan hun geslaagde opvoeding. Zo lang dat die-hard forummers (zoals ikzelf) elkaar beetje bij beetje vijf jaar ouder hebben zien worden, en dag na dag de evolutie van bijna-student naar student naar gebuisde student naar opnieuwproberende student naar afgestudeerde werkloze hebben kunnen volgen.

Zo lang dat alle pertinente en genante problemen al de revue zijn gepasseerd. Van schaamhaar in je mond krijgen tot geen schaamhaar in je mond krijgen en terug. Noem mij een ziekte of vreemdsoortigheid en ik kan in het echte leven zeggen dat ik iemand ken die hem heeft (gehad). Noem mij een afgelegen boerendorp in de Limburg en ik ken iemand die er woont. Van op Het Forum, ja, maar dat hoeft eigenlijk niemand te weten.

We wonen er al zo lang dat we forummers van allerhande allooi hebben zien komen en gaan, soms zelfs blijven. We hebben de homoseksuele Betty-fan gehad. De radicale Vlaams-Blokker (ja, zo heette dat nog in die tijd). De falende tv-ster. De transseksuele werkloze met een ongezonde obsessie voor kindsterretjes en een voorkeur voor nylonkousen uit de Wibra. De doorratelende, gevoelloze pseudo-intellectueel. De zanger van een tributeband. De gehandicapte die forumt vanuit een instelling. Het nymfomane aandachtshoertje. De langharige overjaarse rocker.
En tussen dat zootje ongeregeld heb ik ook nog eens mijn lief opgedaan.
En ik ben al lang niet meer de enige.

Ik kan een forum als het mijne echt aan iedereen aanraden, bij momenten zelfs aan mijn grootste vijanden, maar u kunt er niet meer bij, jammergenoeg. Al was het maar omdat u vijf jaar schaamteloos gelilith zou terugvinden in de archieven, dat mij nu vast het extreemste schaamrood in tijden zou kunnen bezorgen mits lang genoeg zoeken. Maar laat het duidelijk zijn dat ik vind dat iedereen wel zo'n forum zou kunnen gebruiken, ergens.

Lang leve de forummers, dus. Naast de lurkers maken ook zij een groot deel van het tftc-publiek uit, en ze mogen zichzelf dan nu ook even een schouderklopje geven voor vijf jaar wicked entertainment. Yeah!

By the way: zoals u kunt zien heb ik geen naam of link naar Het Forum geplaatst, uit respect voor mezelf en andere bloggers waarvan compromiterend materiaal te vinden zou zijn. Ik zou het dan ook fijn vinden als u dat ook niet deed.

de-lurkingweek!

Dankzij een tip van niet-lurker El Mystica las ik net dat het deze week de week van de lurker is. Een geweldig initiatief, vind ik zelf, vooral omdat ik me zelf ook wel eens durf afvragen wie mijn lurkers zijn.

Geen idee waarover ik het heb?

De term "lurken" staat voor mensen die blogs, chatrooms en discussiefora lezen, maar niet deelnemen aan het hele comment-gedeelte. Passieve lezers dus. Deze lezers worden deze week gestimuleerd om heel even (en misschien zelfs langer als het naar meer smaakt) uit de anonimiteit te komen.

Ik stel voor dat mijn lurkers zich eventjes voorstellen. Wie ben je, wat brengt je hier en vind je het fijn?

Fijne national de-lurking week, allen!

overpeinzingen bij de eerste eurosong preselecties

• way back when, toen Brahim nog meedeed in Idool, praatte hij inderdaad een beetje vreemd. Maar wanneer is hij van een beetje vreemd naar onverstaanbaar tanden-op-elkaar-hollands-met-een-arabisch accent gegaan?
• Johnny Logan inhuren om in de jury van de songfestival-preselecties te zetelen is op zich geen slecht idee. Johnny Logan inhuren en hem om de drie seconden onderbreken voor een overenthousiaste vertaling van Bart Peeters zou strafbaar moeten zijn in alle provincies
• Bart Peeters voor om het even welke tv-klus inhuren had trouwens al jaren strafbaar moeten zijn. Ben ik echt de enige die heel dat "iekiekiek", "wawawat"-gedoe al beu is sinds de Droomfabriek?
• heel sympa hoor, om de dochtertjes van Jan Leyers een kansje te geven op tv, en ik ben er zeker van dat ze erg trots zijn dat ze on national television komen en all, maar hun rubriekje haalt alle vaart uit een op zich al veel te trage show
• Fantoom had hun nummer gepikt van een nummer van op de tweede cassette van Clouseau. Het hunne heette "Hier sta ik", bij Clouseau was het als ik me niet vergis "Hier ben ik". Iemand met tijd: kijk het na!
• Katherine is toch een overweldigend knap ding, en mag voor mij om die reden door. En ook omdat er niks anders tussen zat dat het doorgaan waard was. Ik blijf wachten op Belle Perez

[GLEEEDI2006] week 1

Ik ben iets meer dan een week bezig met GLEEEDI2006, en het moet gezegd dat ik dat verre van slecht doe.

Groenten en fruit eten gaat swell. Alle ongezonde tussendoortjes zijn vervangen door fruit, en ik heb deze week zowaar zelfgemaakte preisoep gedronken, om maar iets te zeggen! En nog niet eens onder dreiging van een gun tegen mijn slaap ook niet.

Er zijn trouwens wel meer weirde dinges going on. Bij alle goede voornemens die ik vorig jaar heb gemaakt ben ik er niet in geslaagd om de liters cola light die ik op een gemiddelde dag naar binnen giet af te zweren, en het vreemde is dat ik deze week wÈl vlotjes ben overgeschakeld op andere dranken, zonder enig afkickverschijnsel( de bijwijlen erg snelle spurtjes naar het toilet en brobbelgevoelens in mijn buik buiten beschouwing gelaten). Ik drink nu twee ‡ drie liter water op een dag, tussenin een glas fruitsap, en oke, heel erg soms trakteer ik mezelf nog eens op ÈÈn blikje cola light 's avonds voor de tv, maar het maakt like nog vijf procent uit van wat ik in een non-GLEEEDIweek dronk. Ik ben ooit erg veel afgevallen zonder de cola lightverslaving op te geven, maar dit is geen dieet: dit is GLEEEDI2006, en als ik toch gezonder wil gaan leven kan ik net zo goed de aspartaam laten voor wat hij is en overschakelen op water.

Het leuke aan minder vlees eten en meer vis is dat je dus meer vis eet. En vis is geweldig lekker. De afgelopen week heb ik dingen gegeten als scampi met verse tagliatelli en een mager maar o zo lekker-sausje, tomate-crevette op een bord van verse groentjes en volkorenpasta en om het af te maken een pangasiusfilet (geen idee welke vis een pangasiusvis is, maar het zag er wit uit en het was goedkoop..) met puree en weer een geweldig (Èn calorie-arm sausje). En dat allemaal op verschillende dagen, beste lezers.

Ik heb het gevoel dat ik dingen weer onder controle begin te krijgen na Pork Fest 2005. Het getal op de weegschaal mag dan wel hoog zijn (zo hoog dat ik het jullie alleen communiceer als ik er een stuk onder zit, en er op feestjes mee kan uitpakken. "Ei hastn! Moej keer weten hoeveel ik OOIT heb gewogen? Hoger! Neen, hoger! Ahahaaah, nog hoger!!!!!"), ik heb besloten om daar nu nog niet al te veel mee bezig te zijn en gewoon te focussen op gezond eten. Als ik deze week vergelijk met de 52 weken ervoor dan kan het niet anders dan dat de rest vanzelf komt. En hoe gezonder ik eet, hoe meer zin ik heb om alle chaos die mij omringt een halt toe te roepen. Ik, chaoot nummer ÈÈn in de hitparade van heel wat mensen uit mijn omgeving, snak plots naar systemen!

Zo hebben we een menu-systeem ingevoerd in the crib. Elk weekend nadat de (gezonde!) inkopen zijn gedaan schrijven we het menu voor de rest van de week op het whiteboard dat in de keuken hangt. Resultaat: ik moet maar ÈÈn keer per week mijn hoofd breken over eten, ik moet ook maar ÈÈn keer per week naar de winkel tjolen, en het beste van al: gedaan met verslensde groenten en beschimmelde pottekes die ergens helemaal achteraan de koelkast vergeten liggen te wezen! Het menu-systeem bestaat nog maar een week, maar ik roep het nu al uit tot beste systeem van 2006.

Ow, en ik sport weer. Sterker nog: ik ben sinds deze week fitness-journalist geworden, wat wil zeggen dat ik mijn journalistenzieltje heb verkocht voor een gratis fitnessabonnement en de opdracht om een volledige fool of myself te maken in allerlei vreemde disciplines tussen mensen die wÈl enige vorm van fysieke conditie hebben.

Maar daarover later meer.

beu

Hoe enthousiast ik er even geleden ook ben ingesprongen, er is toch plots dat moment dat alle verbouwingswerken mij gestolen kunnen worden. Dat ik het stof beu ben dat zich elke keer weer een weg weet te banen naar mijn wimpers, oren en neus, en zodanig plakkerig is dat het me alle moeite van de wereld kost om het volledig uit mijn haar te krijgen. Dat ik droom van een woonkamer die niet ruikt naar datzelfde muffe stof, en er niet uitziet alsof er net een atoombom in ontploft is. Dat ik alle stellingen en kruiwagens en spades er met een enorme boog uit zou willen katapulteren.

Op dat soort momenten is het goed dat ik een stofmasker op heb. Want dankzij de geluidsdempende kracht van die dingen klinkt zelfs mijn ergste beuheidsaanval als liefkozend gefluister.

bleitekoese

Wat is dat toch met bleiten voor de tv lately?

Ik weet nog goed dat ik het vroeger gemiddeld ÈÈn keer om de drie jaar deed, en dan nog enkel als er een heruitzending was van E.T., en er geen ander levend wezen in velden of wegen te bespeuren viel. Ik ben nooit een echte televisiehuilebalk geweest, en ik was ook niet van plan om het te worden, maar ik vrees dat het al te laat is. De laatste tijd loopt het bij mij echt helemaal de spuigaten uit.

Ik huil als ik vereenzaamde bejaarden hoor vertellen dat ze op kerstavond gewoon een boterhammeke met choco hebben gegeten. Alleen. Ik huil als ik de ogen van een zieke hond zie, of het kleine handje van een veel te vroeg geboren baby in de couveuse. De tranen lopen over mijn wangen als Trinny en Susannah een ongelukkige vrouw gelukkig maken door haar kledingadvies te geven, als een mij totaal onbekende man trouwt met een mij totaal onbekende kalle van een vrouw, als een misbruikte vrouw tegen een duidelijk aan kijkcijfers denkende Oprah vertelt over haar pijnlijke verleden. Ik voel de waterlanders in mijn decolletÈ druppen als een stem zegt dat het kindje in de couveuse het jammergenoeg niet heeft gehaald.

Misschien moet ik maar eens beginnen met Vitaya en Vijftv te wissen uit ons kanalenbestand.

Hoe ik een Afrikaans sekssymbool werd - the early days

Op de middelbare school had ik een leraar zedenleer die geen les gaf, maar de tijd vulde met het aaneenrijgen van waar- en minder waargebeurde anekdotes over vroeger, hoe goed het allemaal was vroeger, en nog vroeger. Elk jaar kwam ook de anekdote bovendrijven over een lagere school in het naburige dorpje V., waar de keukendames zoín verrukkelijke maaltijden klaarmaakten dat kleutertjes er mager binnengingen en na zes jaar als dikke pubers naar buiten werden gerold. Het verhaal leek wel een sprookje: de kinderen werden in de eetzaal getrakteerd op heerlijke kalfsgebraadjes in nog heerlijker sauzen, er stonden vaker kroketjes en frieten op het menu dan aardappelen, voor vijf frank dronk je er echte cola uit gele bekertjes en alsof dat nog niet genoeg was zorgden de keukendames voor dubbel zoveel dessertjes als er leerlingen waren, zodat de vanillepuddinkjes en ijsjes deel uitmaakten van een geweldige all you can eat-formule! Een regelrecht voedselwalhalla was het!
De meeste leerlingen waren ervan overtuigd dat het waarheidsgehalte van de dikke kindjes-anekdote niet bijster veel voorstelde, maar achterin de klas zat het levende bewijs dat er geen woord gelogen was van het verhaal over het schooltje in het naburige dorpje V.: ikzelf.

Op fotoís van voor mijn eerste schooljaren zie ik eruit als elk doorsnee blond meisje met een hele bos dik haar. (dat dikke haar heb ik nog steeds, alleen lijkt het nu dunner omdat ik zelf dik ben, bahahaha)
Op ÈÈn van mijn kinderfotoís draag ik een minuscuul zwembroekje en poseer ik op een manier waarbij je al mijn ribben kan tellen. Meteen ook de laatste keer ooit dat zoiets mogelijk was zonder chirurgische interventie, want op de klasfoto van een jaar later in het schooltje van het dorp V is dat ranke dennetje plots veranderd in een stevig meisje van zeven met kort haar (ik haatte het kammen zo erg dat mijn moeder er op een goede dag erg korte metten van had gemaakt) en een accuut gebrek aan sprieterigheid. Ik had ondertussen niet alleen geleerd dat jan en an vis aten uit de pot, ik had ook geleerd hoe je het beste van al aan een tweede portie kroketjes kon komen in de eetzaal (Luid en pruilerig ìJacqueline!!!î roepen als keukenhulp Jacqueline met een zilveren kommetje kroketjes uit de keuken kwam geschommeld was steevast een winner).

Kroket per kroket kwamen de kilo's erbij, maar dat leek niemand echt te deren: ik had erg veel vriendjes en vriendinnetjes, die in mijn vriendenboek schreven dat ze "jaloers waren op mijn herses", en dat ik "een beetje leek op Kelly van biverly hils maar ook een beetje op Magriet Germans". Dolle pret allemaal, tot ik op een dag een brief meekreeg van het PMS met de vriendelijke doch dringend boodschap dat ik te zwaar was voor een kindje van mijn leeftijd. Er zat een voorbeeldscurve bij die aantoonde dat mijn gewichtslijn een stukje boven de lijn van de gemiddelde negenjarige zat. Ik moest afvallen, gezond eten, minder snoepen, en de juiste keuzes maken uit het klavertje vier dat bij ons aan de deur van de klas hing. Dat kon niet moeilijk zijn.
Dat ik zwaarder was dan andere kindjes was mij tegen die tijd inderdaad ook al opgevallen, met als hoogtepunt de twee turnlessen per week waarin ik verplicht was om in een strak turnpakje (lees: zwempak met halflange mouwen) aan iedereen te tonen dat ik al volledig op kop stond in de race naar borsten.

Ik was gelanceerd.

*wordt vervolgd*

life in the fat lane

Ik moet u even wat vertellen, geloof ik.
Ik zit mezelf al een paar dagen af te vragen of dit stukje wel een goed idee is.
Soms vind ik het een geweldig idee, en soms vind ik het het slechtste idee ooit.
Maar het meest vind ik het after all nog zo slecht nog niet, zoals u kunt zien aan het feit dat het hier staat. En het toeval wil dat een voorvalletje op een internetforum waar ik op woon mij vanmorgen nog eens bewust heeft gemaakt van een aantal dingen, en dus heb ik dit postje, dat al enkele dagen half en half op "draft" stond maar ineens afgewerkt, en gesubmit.

Well.
It goes a little sumthing like this. Als Tales from the Crib ooit enige vorm van concept heeft gehad dan zal het iets geweest zijn als "vrolijk ende blij de dag door met lilith!", en ik heb steevast de intentie gehad om dat beetje rode (in dat geval prolly roze) draad zoveel mogelijk door te trekken in elke post die hier is verschenen, en nog zal verschijnen. Tales from the crib is roze, silly en zo vaak als mogelijk positief, right?

Sure, er was om de zoveel tijd wel eens zie occasional nagging aangaande verzuurde, maniakale gepensioneerden en ander gespuis, zoals u zich als oplettende lezer wel kunt herinneren. En oplettend als u bent kunt u zich dan waarschijnlijk meteen ook de erg sporadische "Aaargh, ik ben veel te dik en ik wil een operatie maar eigenlijk ook niet"-postjes herinneren, die plots uit mijn hoofd pop-upten en hun weg zochten tussen de vrolijke postjes door. En die nooit echt vonden, want enkele minuten nadat ik op de submit-knop had geklikt beklaagde ik me die posts al weer big time. Ze gingen in mijn ogen eigenlijk iets te ver: ze waren te persoonlijk voor het vrolijke tftc, ze brachten weinig of niks bij tot de vervolgverhaaltjes die ik aan elkaar reeg, en vooral: lilith is niet dik.

Dat zou pas helemaal te gek zijn. Zeker omdat ik lilith zelf heb gecreÎerd als zijnde mijn gewichtsloze, geweldige internetpersoonlijkheid die dan wel heel erg op mij lijkt, maar wel zonder al de lastige dikkemensenmomenten waar Kelly elke dag doormoet. Ik schrijf dat lilith op de trein springt, en jullie zien haar springen als een slanke hinde, terwijl Kelly zich eigenlijk waarschijnlijk pretty damn slow aan de deur omhoogtrekt en de wagon binnenstapt om daar hoogst waarschijnlijk de rol van dikste persoon op zich te nemen. Het is een lichtelijk ander beeld, maar hey, het is mijn lilith.

Nu is het natuurlijk wel zo dat veel dingen onverteld blijven omdat lilith niet dik is, en dus geen idee heeft wat het is om door het leven te gaan met een hele hoop kilo's teveel. Sterker nog: ik ben ervan overtuigd dat lilith niet de enige is die geen idee heeft. Ik ben er ook van overtuigd dat het, mocht lilith wel dik zijn, voer zou geweest zijn voor een kazillion leuke/interessante/verrassende verhalen. En dat is best jammer, dat die de submitknop nooit halen.

Bij deze: een nieuwe categorie, die door het leven gaat als "life in the fat lane". U mag meteen een hoop kilo's tegen uw beeld van lilith aangooien (dit geldt natuurlijk enkel voor de mensen die mij niet in het echt kennen, het is zo al erg genoeg, dankuwel) en u klaarhouden voor verhalen over de hoe en wat van leven met dikke billen en serieuze rondingen. En alles daaromheen. Want ik heb het gevoel dat ik daar echt heel wat over te vertellen heb, zo.

P.S.: mocht u lilith liever rank en slank houden in uw hoofd, of mocht het u echt geen zak kan schelen hoe het is om niet in een maat 42 en elke maat daarbij in de buurt te passen, dan heb ik goed nieuws. De categorie "life in the fat lane" verschijnt binnenkort in een ander kleurtje dan de rest van tftc, zodat u in een oogwenk weer kan wegklikken bij het zien van een gewichtige post. *lacht rondborstig zoals alleen een fatso kan*

Ziet u dat zitten?

verhuurd

Ons appartement is verhuurd. Het appartement dat u en ik alreeds twee jaar kennen als "the crib". De geweldige crib, met vaatwasmachine, een open keuken, glazen deuren waar iedereen al is tegengelopen, behalve wij, en aan een straatje zo rustig dat het enige lawaai komt van de vogels die op het water er vlak voor landen. De crib van onze droowmen, ergens begin 2004.

"Dus jullie gaan hier weg eind februari?" krijg ik zomaar ineens voor mijn voeten gegooid van de mevrouw die het van ons overneemt. Ze staat in onze living en meet onze muren op, en onze ramen en alles. Het lef!
"Maart", zeg ik stilletjes,"we zijn weg op 1 maart".

Het begint pijnlijk hard tot me door te dringen dat februari maar 28 dagen telt, en die dagen maar 24 uur. Dat ik binnen een kleine twee maanden niet meer zal thuiskomen in een proper, warm appartement, maar in een stofferige, vloerloze woning waar de dingen 's nachts waarschijnlijk geluid maken. Als we er tegen dan (na tien verwoede pogingen) in slagen om bij onze electricien een definitieve datum af te dwingen, in plaats van een "jamaarja, ik moet ook nog daar en daar gaan installeren. *zucht* Een datum, jamaarja. *zucht opnieuw* Ja hastn, ja, en tegen wanneer moeten jullie er weer in? Maart? Oeie, ja *zucht*".

Het zou fantastisch zijn als iedereen vanaf het moment dat de electricien is geweest ook nog eens begint met op tijd te komen, in plaats van zonder gËne gemiddeld anderhalf uur te laat. Op die manier halen we heel misschien nog onze verhuisdeadline naar een enigzins bewoonbaar huis met nieuwe elektriciteit, geplaasterde muren die geinjecteerd zijn tegen opstijgend vocht en verwarming. Dat het dan nog maanden wachten wordt op het vooropgestelde parket kan me op dit moment zelfs weinig deren, zolang we maar niet op straat belanden als echte meisjes met zwavelstokjes en zwaar aan de drank geraken en al.

and the rest is history

"Wat gebeurde er honderd jaar geleden?" stond er in de krant.
En het moet gezegd, ik had geen idee. En dus las ik gretig verder, bereid om alle informatie over honderd jaar geleden in me op te nemen als een spons. Want ook dat is ÈÈn van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar: meer in me op nemen over dingen als vroeger.
En dus las ik gretig verder.

"In 1906...", las ik (want zo begon het stukje), en daar al bleef mijn adem stokken. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik kan echt helemaal geÔntrigeerd zijn door dingen als 1906, of "de middeleeuwen", of dat soort tijdperken. Dat je dan plots beseft dat er in 1906 ook best veel mensen leefden, en niet alleen een paar mensen die je wel eens op een kluitje ziet staan op een familiefoto uit die tijd. In 1906 waren er vast meer mensen die niet op foto's stonden dan mensen die wel op foto's stonden, en dat gaat soms wel eens volledig aan mij voorbij. Maar nu dus niet.

"Vind je het niet gewoonweg superraar...", begon ik tegen Youri, en ik keek hem hierbij lang genoeg aan om een shitload aan spanning op te bouwen, "dat er vroeger ook veel mensen leefden, in 1906 bijvoorbeeld? En dat die mensen nu allemaal niet meer bestaan? Dat ze gewoon weg zijn?" Ik probeerde mijn inzicht van daarnet in mijn hoofd weer helemaal weer te geven door middel van een verbaasde blik richting Youri.

"Mja", zei Youri.
"Weet je wat ik raar vind?", gooide Youri het balletje weer volledig richting mijn kant.
"Dat ik vroeger als kind altijd een beetje in paniek sloeg als ik nadacht over hoe ik na 2000 de datum in mijn agenda moest schrijven. 1987 was '87, maar na 2000 zou dat allemaal niet meer lukken. Dat was zo'n groot probleem, toen."
Ik knikte.

En 's avonds liet ik mijn broer voor me opzoeken hoeveel mensen er al oooooit op deze wereld hebben geleefd. Iedereen meegeteld. Van de eerste tot de laatste! En het waren er erg veel.

Zo zie je maar weer dat er toch altijd iets uit de geschiedenis blijft hangen.

De grote eindejaarsvraagjeslijst!

Wat beter dan het lijstjesseizoen af te sluiten dan een soortement van stokje? Ik vond dit lijstje bij kerygma, die het weer van iemand anders had. Wat zoveel wil zeggen als: ook u mag het van mij pikken.

1. Wat heb je in 2005 gedaan dat je voordien nooit gedaan hebt?
Een huis gekocht en gerenoveerd (al is dat nog verre van af), en een sauna bezocht.

2. Heb je je gehouden aan je voornemens, en ga je er nieuwe maken?
Ik had vorig jaar eigenlijk maar ÈÈn goed voornemen, en ik heb me er erg flink aan gehouden. Ik heb sinds 2004 geen enkele sigaret meer aangeraakt.

3. Heeft een dierbare een kind gekregen?
Dankzij de zus van Youri ben ik vollen bak tante van een geweldig klein sprot, en er is er nog eentje op komst bij de andere schoonzus ook. Wahey!

4. Is een dierbare gestorven?
Neen, and thank god for that.

5. Welke landen heb je bezocht?
Frankrijk. Wat echt enorm pover is voor ons doen, maar we halen dat wel weer in als de portemonnee voller is, en we weer wat tijd hebben om te ademen.

6. Wat zou je in 2006 graag hebben dat je niet had in 2005?
Een mooi eigen huis, een paar trips in het vooruitzicht en een nieuwe roste katte.

7. Welke dagen zullen je voor altijd bijblijven?
De dag dat mijn ouders en nichtje door een op hol geslagen paard op het folkfestival op spoedgevallen belandden. De dag dat we voor het eerst in our house to be stonden. De dag dat youri zijn appendix sputterde en we midden in het compromis-tekenen en eigenaar van dat huis worden-moment zaten.

8. Wat was je grootste verwezenlijking dit jaar?
Het uitbouwen van iets wat serieus op een freelance-carriËre begint te lijken

9. Wat was je grootste faling?
Dat is redelijk persoonlijk, y'all. :aah:

10. Heb je last gehad van ziektes of blessures?
Jep, ik ben een tijdje van de ene ziekte in de andere gedonderd, met als hoogtepunt een prille longontsteking die me serieus heeft doen afzien. Ik heb ook een paar keer gedacht dat mijn hart het zou begeven, maar na een bezoek aan de cardioloog bleek dat gewoon te maken te hebben met mijn angst voor dokters.

11. Wat is het beste dat je gekocht hebt?
Onze nieuwe uitklapzetel van IKEA. (wegens geen geld om een echte zetel te kopen)
En ons huis, natuurlijk.

12. Wie zijn gedrag was lovenswaardig?
Youri's. (l) Als hij ooit grijs wordt dan is dat door mij.

13. Van wie zijn gedrag werd je gedegouteerd/depressief?
Van iedereen die zijn dagen vult met klagen over anderen en onverdraagzaam zijn.

14. Aan wat heb je het meeste van je geld besteed?
Aan het huis, aan massief parket, aan het huren van containers,..

15. Waar was je heel, heel, heel enthousiast over?
Over mijn artikels in tijdschriften, over de aankoop van ons huis, over Eternal Sunshine of The Spotless Mind, over Sufjan Stevens, over Kommil Foo, over mijn geweldige relatie als iemand ernaar vroeg. :)

16. Welke liedjes zullen je steeds aan 2005 doen denken?
Madrid- Kommil Foo
Chicago- Sufjan Stevens
Pretty Horny Flow- Absynthe Minded
Sleeps with Butterflies- Tori Amos

17. In vergelijking met deze tijd vorig jaar ben je..
gelukkiger of droeviger?
gelukkiger
dunner of dikker?
dikker, zie GEEEDI2006
armer of rijker?
nog altijd even arm

18. Wat had je liever meer gedaan?
Gereisd en gerust.

19. Wat had je liever minder gedaan?
Getelemarketeerd.

20. Hoe zal je kerst vieren?
Wij hebben kerst bij mijn schoonouders gevierd.

21. Wie heeft vraag 21 gewist?
Hij *wijst*

22. Ben je verliefd geworden in 2005?
Ik was al verliefd in 2004, en ik ben het helemaal gebleven. *crowd goes aaaaaah*

23. Hoe veel one-night stands?
Geen enkele, danku.

24. Wat was uw favoriete tv programma?
Lost

25. Haat je nu iemand die je vorig jaar niet haatte?
Niet dat ik weet.

26. Wat was het beste boek dat je gelezen hebt?
Ik heb dit jaar gewoon geen tijd gehad om te lezen! *huilt*

27. Wat was je grootste muzikale ontdekking?
Kommil Foo

28. Wat wou je graag en heb je gekregen?
De kans om freelance te gaan werken.
Een leaf die ook nog eens mijn beste maat is. (en niet alleen dit jaar)
Een Magic Bullet. :aah:

29. Wat wou je en heb je niet gekregen?
Ik wilde de lotto winnen, maar ik heb vergeten te spelen.

30. Wat was je favoriete film van het jaar?
De beste die ik dit jaar heb gezien was "Eternal Sunshine of The Spotless Mind"

31. Wat heb je met je verjaardag gedaan en hoe oud was je?
Ik heb veel pakjes uitgepakt en genoten van Youri die erg hard zijn best had gedaan voor alles. En ik werd vierentwintig.

32. Wat is dat ene iets dat het jaar zoveel meer bevredigend zou gemaakt hebben?
Een rijbewijs.

33. Hoe beschrijf je je persoonlijke mode uit 2005?
Alles dat nog pastte van het jaar ervoor, eigenlijk. Ik had zo weinig tijd voor alles dat het me ook dit jaar niet is gelukt om een deftige jas/nieuwe schoenen/.. te kopen. Maar ik heb wel een bh van 85 euro gescoord. (y)

34. Wat is de reden dat je niet gek bent geworden?
Youri

35. Voor welke celebrity had je het grootste zwak?
Ik kan me niet herinneren dat ik dit jaar een groot zwak heb gehad. En als het echt moet, dan toch wel Jean Blaute.

36. Welke politieke kwestie vond je het vervelendst?
Ik doe niet aan politiek, en ik heb daar geen last van.

37. Wie heb je gemist?
Donald Madder.

38. Wie is de beste nieuwe persoon dat je ontmoet hebt?
Niemand, ik haat jullie allemaal!

39. Vertel ons een levensles dat je geleerd hebt in 2005.
Dat het een les is DIE je leert. En dat het geen zin heeft om te flippen als er honderd rekeningen binnenkomen: betalen moet je toch.

40. Citeer een liedjestekst dat je jaar beschrijft.
Die beschrijft.
"This change I've been feeling doesn't make the rain fall"

lilith en GLEEEDI2006

Nu ik een jaar van het roken afben ben ik helemaal klaar om mezelf met evenveel enthousiasme op een nieuw goed voornemen te storten, richting beter en geperfectioneerder mens. Mijn lichaam had na een jaar ontbering zoveel zin in een nieuw goed voornemen dat het voornemen ondertussen is uitgegroeid tot een heus plan, en het plan heet "Gezonder leven en eten, en dat in 2006". "GLEEEDI2006" barst van de goede mini-voornementjes, waar ik youri de laatste dagen constant warm voor probeer te maken, en jammerlijk faal. De enige vorm van gezond voedsel die youri in zijn buurt duldt is tomaat, namelijk, en bij voorkeur op een pizza of naast een handvol frieten. En dan nog enkel als hij niet meer moet rijden.

En eerlijk is ook in het nieuwe jaar nog steeds eerlijk: zelf ben ik ook niet bepaald de allergrootste macrobioot van de familie. Ik lust wel groenten, en ik probeer toch bij elke maaltijd een paar van die dingen naar binnen te werken, maar het is niet dat iemand mij ooit zal betrappen terwijl ik hevig kwijlend naar een bord rucola-sla met boontjes kijk. Behalve dan als dat bord rucola-sla met boontjes vlak voor een dampend bord spaghetti met grote ballen gehakt staat, of van die vettige brokken stoofvlees met bruin bier en frietjes. Dan weer wel.Op die manier word ik natuurlijk nooit gezonder en puurder in 2006, sloeg de werkelijkheid mij in het gezicht, en dus heb ik van de nood een deugd gemaakt en enkele mini-regels voor GLEEEDI 2006 opgesteld.

DE BASISREGELS VAN GLEEEDI 2006

• Gij zult elke dag minstens vijf porties groenten of fruit nuttigen, die gij haalt in een waarachtige artisanale fruitwinkel en niet in de ordinaire supermarkt.
• Gij zult u niet meer laten verleiden door conservenblikken en snel-klaar maaltijden, maar uw tijd nemen om echte gezonde maaltijden te koken die knapperig vers en vol vitamientjes zijn
• Gij zult elke dag minstens twee liter water bij uzelf naar binnen gieten alvorens gij aan het uitbuiten van uw cola light-verslaving begint
• Gij zult chocolade niet meer beschouwen als een gezond tussendoortje omdat de media u reeds meerdere malen heeft bevestigd dat chocolade gezond is
• Gij zult minder vlees eten, en meer vis
• En als Gij geen vis meer kunt betalen zult Gij kip eten
• Gij zult belegde broodjes mijden en uw innige band met de Panos-meisjes aan het station van Kortrijk verbreken. Zij brachten u enkel maar in de verleiding.
• Gij zult uw fitness-abonnement hervatten en uzelf minstens tweemaal per week in het zweet werken op een lopende band of crosstrainer

Ik zie het allemaal perfect zitten: dra ben ik zo'n goede huismoeder die elke dag verse groentjes koopt en daar een moot vis bomvol omega-3 bij serveert. Geen supermarktvoedsel meer voor ons, maar versgeperste sapjes en misschien zelfs occasioneel eens vegetarisch, al zullen ze dan toch moeten afkomen met iets beters dan "groene boontjes met witte boontjes" om mij van dat laatste te overtuigen.

En nog even dit: al wie mij wil volgen op het juiste pad, ik heb gerust nog wat tijd over dit jaar om een goede goeroe te zijn.